အဖေ့ရဲ့နောက်ဆုံးစကား
အဖေ့ရဲ့နောက်ဆုံးစကား
အပြင်ဘက်တွင် မိုးက သည်းကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းနေသည်။ သွပ်မိုးပေါ်သို့ တဖြောက်ဖြောက် ကျနေသော မိုးရေစက်တို့၏ အသံသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် ပို၍ ကျယ်လောင်နေသယောင်။ ရန်ကုန်မြို့စွန်က သက်တမ်းရင့် ကျွန်းအိမ်အိုကြီးအတွင်း၌မူ လေထုက လေးလံထိုင်းမှိုင်းလျက်ရှိသည်။ ဆေးနံ့သင်းသင်းနှင့် အိုဟောင်းနေသော သစ်သားနံ့တို့ ရောယှက်နေသည့် ထို
သူရ၏ ရှေ့မှ ခုတင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းနှင့် လဲလျောင်းနေသူမှာ သူ၏ဖခင် ဦးမင်းလွင် ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို ခိုင်မာတောင့်တင်းခဲ့သော အဖေ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ယခုမူ အရိုးပေါ် အရေတင်မျှသာ ကျန်တော့သည်။ အဖေ့၏ မျက်နှာထက်မှ အရေးအကြောင်းများသည် သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ကြမ်းတမ်းသည့် ဘဝခရီးလမ်း၏ မှတ်တမ်းမှတ်ရာများသဖွယ် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူရသည် အဖေ့၏ ကြမ်းရှရှ လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာသော ဝေဒနာကို အောင့်အီးထားရသည်။
"သူရ... မင်း ရောက်လာပြီလား"
အဖေ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် အက်ရှရှနှင့် အားအင် ကုန်ခမ်းနေသော်လည်း ထိုအသံထဲတွင် ခါတိုင်းလိုပင် တင်းမာမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေဆဲ။ သူရသည် အဖေ့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။ အဖေနှင့် သူသည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်လုံးလုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဝေးကွာခဲ့ကြသူများ မဟုတ်ပါလား။ မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဖေ့၏ တင်းကြပ်သော စည်းကမ်းများအောက်မှ သူရ ရုန်းထွက်သွားခဲ့သည့်နေ့က အဖေသည် သူ့ကို "ငါ့အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားရင် နောက်ပြန်မလှည့်နဲ့" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ အဖေသည် သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင်မှ သူ့ကို ပြန်ခေါ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ... ကျွန်တော် ရောက်နေပါပြီ"
သူရ၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ အဖေ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသော်လည်း စကားလုံးများက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်နေသယောင်။ အဖေ့၏ မျက်လုံးများက မှေးစင်းနေရာမှ ခဏတာ ပွင့်လာပြီး သူရကို စိုက်ကြည့်သည်။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် နောင်တများလား၊ အမုန်းများလား သို့မဟုတ် သံယောဇဉ်များလား ဆိုသည်ကို သူရ ခွဲခြား၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
ညဉ့်သည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသလို မိုးသံကလည်း ပို၍ စိပ်လာသည်။ သူရသည် အဖေ့အနားတွင် ထိုင်နေရင်း အတိတ်က ပုံရိပ်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။ အဖေသည် စစ်သားဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အိမ်တွင် အလွန် စည်းကမ်းကြီးသူဖြစ်သည်။ "ယောက်ျားဆိုတာ မျက်ရည်မကျရဘူး၊ ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုယ်တာဝန်ယူရတယ်" ဆိုသည်မှာ အဖေ့၏ ဆောင်ပုဒ်ပင်။
ငယ်စဉ်က အဖေနှင့် အတူ ငါးမျှားသွားခဲ့စဉ်က သူရ ရေထဲပြုတ်ကျဖူးသည်။ ထိုစဉ်က အဖေသည် သူ့ကို ချက်ချင်း ဆင်းမကယ်ဘဲ "မင်းဘာသာ မင်း ကုန်းပေါ်တက်အောင် ကြိုးစားစမ်း" ဟု အော်ပြောခဲ့သည်။ သူရ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့် ကုန်းပေါ်သို့ အသည်းအသန် တက်ခဲ့ရစဉ်က အဖေ့ကို အလွန် နာကျည်းခဲ့ဖူးသည်။ ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ အဖေသည် သူ့ကို လောကဓံကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်အောင် သင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်မှန်း သိလာရသော်လည်း ထိုအချိန်က ရခဲ့သော ဒဏ်ရာများက ရင်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ။
"သူရ... ငါ မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်"
အဖေ့၏ အသံကြောင့် သူရ အတွေးစပြတ်သွားသည်။ အဖေသည် အသက်ကို အနိုင်နိုင် ရှူနေရသော်လည်း မျက်လုံးများတွင်မူ ထူးဆန်းသော တောက်ပမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။
"အဖေ... စကားတွေ အများကြီး မပြောပါနဲ့ဦး၊ အနားယူလိုက်ပါဦး"
အဖေက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းသည်။ "မဟုတ်ဘူး... ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူး။ ငါ မသေခင် မင်းကို တစ်ခု သိစေချင်တယ်"
သူရ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ အဖေ ဘာကို ပြောမှာလဲ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခုလား။ သို့မဟုတ် သူရကို ခွင့်လွှတ်ကြောင်း ပြောမည့် စကားလား။
"အကို... အဖေ စားချင်တာ ရှိလားလို့ မေးကြည့်ပေးဦး။ ခုနက ဆရာဝန် ဖုန်းဆက်တယ်၊ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူးတဲ့"
မေက တိုးတိုးလေး ပြောရင်း အဖေ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။ မေသည် အဖေနှင့် သူရကြားတွင် အမြဲတမ်း ပေါင်းကူးတံတားသဖွယ် ရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူရ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားစဉ်ကလည်း မေကသာ နှစ်ဖက်လုံးကို ဖြောင်းဖြခဲ့ရသည်။
"အဖေက စကားပြောချင်နေတာ မေ... ဒါပေမဲ့ အားမရှိရှာဘူး" ဟု သူရက ပြန်ပြောသည်။
မေက အဖေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်သည်။ "အဖေရယ်... သမီးတို့ကို ပစ်မသွားပါနဲ့ဦး။ အကိုလည်း ပြန်ရောက်နေပြီလေ"
အဖေ့၏ လက်ချောင်းလေးများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ အဖေသည် မေ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးချင်ပုံရသော်လည်း အားမရှိရှာတော့။ ထိုမြင်ကွင်းက သူရ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းသလို နာကျင်စေသည်။ သူရသည် အဖေ့ကို နာကျည်းခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် နှင်းဆီပွင့်ဖတ်များကဲ့သို့ ကြွေလွင့်ပျောက်ကွယ်သွားကုန်ပြီ။ သူ အဖေ့ကို ချစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချစ်ကို ဖော်ပြရန် သူ အလွန် နောက်ကျနေခဲ့ပြီလား။
အဖေသည် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် သတိဝင်လာပုံရသည်။ သူရကို လက်ယပ်ခေါ်သည်။ သူရသည် အဖေ့နားသို့ နားကို ကပ်လိုက်သည်။
"ဟို... ဟို သေတ္တာအိုလေး..." အဖေက
သူရ ထိုသေတ္တာလေးကို သွားယူလိုက်သည်။ သေတ္တာလေးမှာ ဖုန်များ တက်နေပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ အရောင်လွင့်နေသော ဓာတ်ပုံဟောင်းအချို့နှင့် စာအိတ်အချို့ကို တွေ့ရသည်။
"အဲဒီထဲမှာ... မင်းအမေရဲ့ စာတွေ ရှိတယ်" အဖေက ခက်ခဲစွာ ပြောရှာသည်။
သူရ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူရ၏ အမေသည် သူရ ငါးနှစ်သားအရွယ်ကပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖေသည် အမေ့အကြောင်းကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးသလို အမေ့ပုံရိပ်များကိုလည်း အိမ်ထဲတွင် မထားခဲ့ဖူးချေ။ အဖေသည် အမေ့ကို မေ့ပစ်လိုက်ပြီဟု သူရ ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အဖေသည် အမေ့ကို သူ၏ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စာအိတ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အမေ့၏ လက်ရေးနုနုလေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ စာထဲတွင် အဖေ့ကို ရေးထားသော မေတ္တာစကားများ၊ သူရကို ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားချက်များ ပါဝင်နေသည်။ သို့သော် စာတစ်စောင်၏ အဆုံးတွင် ရေးထားသော စာသားက သူရကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
"မင်းလွင်... သူရလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကျမ တောင်းပန်ပါတယ်။ ရှင် တစ်ယောက်တည်း ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းမထားပါနဲ့"
သူရ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အဖေသည် ဘာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သနည်း။
အဖေသည် သူရကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် အရည်များ ဝိုင်းလာသည်။ "ငါ မင်းကို အရမ်းတင်းကြပ်ခဲ့တာ... ငါ့မှာ အကြောင်းရှိတယ် သူရ။ မင်းကို ငါ့လို ဘဝမျိုး မဖြစ်စေချင်လို့..."
"အဖေ ဘာကို ပြောတာလဲဗျာ။ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး"
အဖေက အသက်ရှူရပ်မတတ် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ မေက အမြန် ပြေးလာပြီး အဖေ့ကို ရေတိုက်ပေးသည်။ အဖေ အနည်းငယ် ပြန်ငြိမ်သွားသောအခါမှ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
"မင်းအမေ ဆုံးတာက ရောဂါကြောင့် မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကြောင့်။ ငါ့ရဲ့ ရန်သူတွေက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးချင်လို့ မင်းအမေကို... မင်းအမေကို လုပ်ကြံခဲ့တာ"
သူရ ဆွံ့အသွားသည်။ အဖေသည် စစ်တပ်မှ အနားယူပြီးနောက်တွင်လည်း ရန်သူများ ရှိနေခဲ့သလား။ အဖေသည် ထိုရန်သူများထံမှ သူရကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူရကို တင်းကြပ်စွာ မြေတောင်မြှောက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူရသည် အားနည်းနေပါက ရန်သူများ၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားမည်ကို အဖေ အမြဲ ကြောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်းကို ငါက နှင်ထုတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... မင်းကို ငါ့နားမှာ ထားရင် မင်း အန္တရာယ်ရှိမှာစိုးလို့ ငါ မင်းကို အဝေးကို လွှတ်ခဲ့တာ။ မင်း ငါ့ကို မုန်းနေမှသာ မင်း ငါ့ဆီ ပြန်မလာမှာ... အဲဒါမှ မင်း လုံခြုံမှာ"
သူရ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ အတားအဆီးမရှိ ကျဆင်းလာသည်။ သူ ငါးနှစ်လုံးလုံး အဖေ့ကို အထင်လွဲခဲ့သည်။ အဖေသည် သူ့ကို မချစ်၍ မဟုတ်ဘဲ အသက်ထက် ချစ်လွန်း၍သာ သူ့ကို အဝေးသို့ တွန်းပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အဖေရယ်... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အစကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ" သူရ အဖေ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ငိုရှိုက်မိသည်။
အဖေက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြောလိုက်ရင် မင်းက ငါ့နားမှာပဲ နေမှာပေါ့... မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးထက် ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး သူရ။ အခုတော့... ငါ့မှာ ဘာရန်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ အားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ငါလည်း သွားရတော့မယ်"
အဖေ့၏ အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက စဲသွားသော်လည်း လေက တဟူးဟူးနှင့် တိုက်ခတ်နေဆဲ။
"သူရ... မင်းကို ငါ... ချစ်တယ်"
ထိုစကားလုံးသည် အဖေ့ဆီမှ သူရ ပထမဆုံးနှင့် နောက်ဆုံး ကြားလိုက်ရသော စကားပင် ဖြစ်သည်။ အဖေသည် ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်သည်။ အဖေ့၏ လက်ကလေးက သူရ၏ လက်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။
"အဖေ! အဖေ!"
မေ၏ အော်ဟစ်သံက အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ သူရသည် အဖေ့ကို ဖက်ထားရင်း ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ငိုကြွေးနေမိသည်။ အဖေသည် သူ့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် တစ်ဘဝလုံး အမုန်းခံ၊ အထီးကျန်ခံပြီး နေထိုင်သွားခဲ့သည်။ အဖေ့၏ မေတ္တာသည် တောင်ကြီးတစ်လုံးလို လေးလံသော်လည်း မြင်နိုင်ရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
အဖေ့၏ ဈာပနကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ကျင်းပခဲ့သည်။ အဖေ့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းအချို့ လာရောက်ကြသည်။ ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးက သူရကို စာအိတ်တစ်အိတ် လာပေးသည်။
"ဒါ မင်းအဖေ မင်းအတွက် ချန်ထားခဲ့တာ။ သူ မရှိတော့ရင် ပေးပါဆိုလို့"
သူရ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာအိတ်ထဲတွင် အိမ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်များနှင့်အတူ စာတိုလေး တစ်စောင် ပါလာသည်။
"သူရ... မင်း အောင်မြင်နေတာကို ငါ အဝေးကနေ အမြဲ ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ မင်း ငါ့ဆီက ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တာကို မြင်ရတော့ ငါ အရမ်း ဂုဏ်ယူမိတယ်။ မင်းကို ပြောချင်တဲ့ နောက်ဆုံးစကားကတော့... 'အတိတ်ကို သင်ခန်းစာယူပါ၊ ဒါပေမဲ့ အတိတ်မှာပဲ အကျဉ်းမကျပါစေနဲ့' ဆိုတာပါပဲ။ မင်းရဲ့ ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းပါ။ ငါ့အတွက် မပူပါနဲ့"
သူရသည် စာကို ဖတ်ရင်း အဖေ့ကို မြင်ယောင်လာသည်။ အဖေသည် တင်းမာသော မျက်နှာထား နောက်ကွယ်တွင် နူးညံ့သော နှလုံးသားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သူဖြစ်သည်။
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
သူရသည် အဖေ့၏ အိမ်အိုကြီးကို ပြန်လည် ပြုပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် အဖေ နေခဲ့သော
သူရသည် ညနေခင်းများတွင် အဖေနှင့်အတူ ငါးမျှားခဲ့ဖူးသော ကန်ဘောင်သို့ သွားလေ့ရှိသည်။ ယခုမူ သူရသည် အဖေ့ကို မမုန်းတော့။ အဖေ့အပေါ် ထားရှိသော နာကျည်းမှုများသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နားလည်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
အဖေ့၏ နောက်ဆုံးစကားသည် သူရ၏ ဘဝအတွက် မီးရှူးတန်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုများကို သူရ သင်ခန်းစာအဖြစ် ယူကာ ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝကို အကောင်းဆုံး တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တစ်ရက်တွင် သူရသည် အမေ့၏ သစ်သားသေတ္တာလေးကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်သည်။ ထိုထဲတွင် ဓာတ်ပုံဟောင်းလေး တစ်ပုံကို တွေ့ရသည်။ အဖေနှင့် အမေသည် သူရလေးကို အလယ်တွင် ထားကာ ပြုံးနေကြသည့် ပုံလေးပင် ဖြစ်သည်။
ထိုပုံလေးကို ကြည့်ရင်း သူရ ပြုံးမိသည်။ အဖေသည် ဘယ်သောအခါမှ သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်။ အဖေသည် သူရ၏ ဘေးတွင် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ လေပြေထဲတွင်၊ မိုးစက်များထဲတွင်၊ ထိုအိမ်အိုကြီး၏ ထောင့်တိုင်းတွင် အဖေ့၏ မေတ္တာရိပ်များ ကျန်ရစ်နေဆဲ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ခိုင်မာအောင် သင်ပေးခဲ့လို့"
သူရ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တိုက်များ ကင်းစင်ကာ လမင်းကြီးက သာယာစွာ သာထွန်းနေသည်။
ဘဝဆိုသည်မှာ ခါးသီးမှုများနှင့် ချိုမြိန်မှုများ ရောယှက်နေသော ခရီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ အဖေ့၏ နောက်ဆုံးစကားသည် သူရကို ထိုခရီးတွင် မည်သို့ လျှောက်လှမ်းရမည်ကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။
အဖေ မရှိတော့သော်လည်း အဖေ့၏ စကားလုံးများသည် သူရ၏ ရင်ထဲတွင် ထာဝရ ရှင်သန်နေမည်ဖြစ်သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တင်းမာမှုများ၊ ခါးသီးမှုများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားတတ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အင်အားအကောင်းဆုံး အရာပင် ဖြစ်သည်။
သူရသည် အိမ်ရှေ့ ဝရံတာတွင် ထိုင်ရင်း အဝေးက လမင်းကြီးကို ကြည့်ကာ စိတ်အေးချမ်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ အတိတ်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ကင်းစင်သွားပြီးနောက် သူရ၏ ရင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
"အဖေ... ကျွန်တော် အခု ပျော်နေပါပြီ"
လေပြေလေး တစ်ချက်အဝေ့တွင် အဖေ့၏ အသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသလို သူရ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံသည် သူ့ကို ကောင်းချီးပေးနေသယောင်...။
နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် အဖေ့ရဲ့နောက်ဆုံးစကားဟာ သားတစ်ယောက်အတွက် ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတော့သည်။ အချစ်ကို အပြောနဲ့မဟုတ်ဘဲ လုပ်ရပ်နဲ့ သက်သေပြသွားခဲ့တဲ့ အဖေ့ကို သူရ တစ်သက်လုံး လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေမိမှာ အသေအချာပင်။
(ပြီးပါပြီ)