အိမ်ထောင်ဦးစီးရဲ့ သောက
အိမ်ထောင်ဦးစီးရဲ့ သောက
နေရောင်ခြည်နုနုသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့်
“ဒီလအတွက် အိမ်လခကလည်း တက်ဦးမယ်တဲ့…”
မနေ့ညက ခင်နှင်းဆီ ပြောခဲ့သော စကားလုံးများက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဦးမြတ်ခိုင်သည် အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တင်ထားသော ဝတ္တရားဆိုသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ယနေ့မှ ပို၍ လေးလံစွာ ခံစားနေရသည်။ သူသည် ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အကြီးတန်းစာရေးအဖြစ် လုပ်ကိုင်လာသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမကတော့။ သို့သော် ရရှိသော လစာသည် ကုန်ဈေးနှုန်း၏ ဒေါသကို မမှီနိုင်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ကုတင်ပေါ်မှ အသာအယာထကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သူ ဝင်ခဲ့သည်။ ရေနွေးအိုး တည်ရင်း အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်မိတော့ လမ်းမပေါ်တွင် လူတွေက ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေကြပြီ။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်စီသော သောကတွေ ရှိကြမှာပဲဟု သူ တွေးမိသည်။ သို့သော် မိမိ၏ သောကကမူ မိသားစု၏ ရှေ့ရေးနှင့် တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေသဖြင့် ပို၍ ခါးသီးလှသည်။ သမီးကြီး ပန်းအိက တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မည်။ သားငယ်လေးကလည်း ကျောင်းစတက်ရမည့် အရွယ်။ အသုံးစရိတ်တွေက ရေလိုထွက်နေသော်လည်း ဝင်ငွေကမူ စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုလိုသာ တသွင်သွင် စီးဆင်းနေသည်။
“မောင်… စောလှချည်လား”
နောက်ကျောဘက်မှ ခင်နှင်းဆီ၏ အသံကြောင့် ဦးမြတ်ခိုင် အတွေးစပြတ်သွားသည်။ ခင်နှင်းဆီသည် မျက်လုံးကို ပွတ်ရင်း သူ့နားသို့ ရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေသော်လည်း ပြုံးပြရန် ကြိုးစားနေရှာသည်။
“အင်း… အိပ်မပျော်တာနဲ့ ထလာတာ။ မင်းရော ဘာလို့ စောစောထတာလဲ”
“မောင်တို့ သားအဖတွေအတွက် မုန့်ဟင်းခါး ချက်ပေးမလို့လေ။ ပန်းအိက ဒီနေ့ ကျောင်းစာအုပ် သွားဝယ်ရမယ် မဟုတ်လား”
ဦးမြတ်ခိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ကျောင်းစာအုပ်ဖိုးအတွက် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲတွင် ဘယ်လောက်ကျန်သေးသလဲဟု တွက်ချက်နေမိသည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်၏ သိက္ခာသည် ပိုက်ဆံအိတ်၏ အထူအပါးပေါ်တွင် မတည်သင့်သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝတွင်မူ ငွေကြေးသည် စကားကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။
ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လေအေးပေးစက်မှ ထွက်လာသော အအေးဓာတ်သည် ဦးမြတ်ခိုင်ကို ချမ်းစိမ့်စေသည်။ သို့သော် ထိုအအေးဓာတ်ထက် ပို၍ အေးစက်သော စကားလုံးများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
“ဦးမြတ်ခိုင်… ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက အခြေအနေ မကောင်းတာ ခင်ဗျားလည်း သိမှာပါ။ ဝန်ထမ်းအင်အား လျှော့ချဖို့ အထက်က ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်”
မန်နေဂျာ၏ စကားလုံးများသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပင်။ ဦးမြတ်ခိုင်၏ နားထဲတွင် အသံတွေ အားလုံး ဝေဝါးသွားသည်။ မိမိ၏ လုပ်သက်၊ မိမိ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက ယခုလို စကားတစ်ခွန်းထဲနှင့် အဆုံးသတ်သွားရတော့မည်လော။
“ဒါ… ဒါဆို ကျွန်တော်…”
“ဟုတ်ပါတယ်… ရှေ့လကစပြီး ခင်ဗျား နားရပါလိမ့်မယ်။ နစ်နာကြေးတော့ သုံးလစာ ရပါလိမ့်မယ်”
ဦးမြတ်ခိုင်သည် မန်နေဂျာ၏ ရုံးခန်းထဲမှ မည်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့။ ရုံးခန်းအပြင်ဘက်တွင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူ့ကို စာနာသလိုလို၊ ကဲ့ရဲ့သလိုလို ကြည့်နေကြသည်။ သူသည် မိမိ၏ စားပွဲခုံတွင် ပြန်ထိုင်ကာ ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းလိုက်သည်။
သုံးလစာ နစ်နာကြေး…။ ထိုငွေသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ကျောင်းလခနှင့် အိမ်လခပေးပြီးလျှင် ကုန်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။ ထို့နောက်တွင်ကော…။ သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိသည်။ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်နေသော ခံစားချက်ကို မည်သူ့ကိုမှ ဖွင့်ဟ၍ မရနိုင်။ အထူးသဖြင့် ခင်နှင်းဆီကိုပေါ့။ သူမက အမြဲတမ်း သူ့ကို ယုံကြည်အားကိုးနေတတ်သူ။
ညနေပိုင်း အိမ်အပြန်လမ်းသည် ထုံးစံအတိုင်း ကားများ ပိတ်ဆို့နေသည်။ ကားပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဦးမြတ်ခိုင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။
“ငါ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ… ငါ အလုပ်ကို ကြိုးစားခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား”
သို့သော် လောကကြီးက အဖြေပေးလေ့မရှိ။ သူသည် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သော်လည်း ချက်ချင်း မဝင်နိုင်သေးဘဲ လမ်းထိပ်တွင် ခဏရပ်နေမိသည်။ အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော သားနှင့် သမီး၏ ရယ်မောသံများသည် ယခင်က သူ့အတွက် ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုရယ်သံများကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါ့မလားဟူသော စိုးရိမ်စိတ်က လွှမ်းမိုးနေတော့သည်။
ညစာစားပွဲတွင် ဦးမြတ်ခိုင်သည် မြိန်ယှက်စွာ စားနေသယောင် ဟန်ဆောင်နေရသည်။ ခင်နှင်းဆီက ဟင်းကောင်းကောင်းချက်ထားသော်လည်း သူ မြိုချလိုက်သမျှ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည်။
“ဖေဖေ… သမီး ကျောင်းစာအုပ်တွေ ဝယ်လိုက်ပြီနော်။ ဖေဖေ ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံထဲက ပိုတာလေးကို ဖေဖေ့အတွက် လက်ဖက်ရည်ဖိုး ပြန်ပေးမယ်လေ”
ပန်းအိက ချစ်စဖွယ် ပြုံးရင်း ပြောရှာသည်။ ဦးမြတ်ခိုင်သည် သမီး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း “ရပါတယ် သမီးရဲ့… သမီးပဲ မုန့်စားဖို့ ထားလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုပိုက်ဆံလေးသည်ပင် ယခုအချိန်တွင် တန်ဖိုးရှိလှသည်ကို သူ သိနေသည်။
“မောင်… ဒီနေ့ အလုပ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာလို့လား။ မျက်နှာက မသာမယာနဲ့”
ခင်နှင်းဆီ၏ အမေးကြောင့် ဦးမြတ်ခိုင် ကိုယ်လေး တွန့်သွားသည်။ အမျိုးသမီးများ၏ အာရုံခံစားမှုသည် အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး နှင်းဆီရဲ့။ အလုပ်မှာ နည်းနည်း ပင်ပန်းလာလို့ပါ။ လူကြီးတွေကလည်း အလုပ်တွေ အရမ်းခိုင်းနေတာနဲ့”
သူ လိမ်ပြောလိုက်ရသည်။ ဤလိမ်လည်မှုသည် စေတနာနှင့်ဟု သူ ကိုယ်တိုင် ဆင်ခြေပေးမိသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ မလုံမလဲ ဖြစ်နေသည်။ အလုပ်ပြုတ်သွားပြီဟူသော သတင်းကို ယခုအချိန်တွင် သူ မပြောနိုင်သေး။ ခင်နှင်းဆီက စိတ်နုတတ်သည်။ သူမကို ပူပန်မှုတွေ မပေးချင်သေး။
ညဘက်တွင် ဦးမြတ်ခိုင် အိပ်မပျော်နိုင်။ ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေသော ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ကြည့်ရင်း သူသည် မိသားစု၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ အဖြစ်မှ ကျရှုံးတော့မည့် လူတစ်ယောက်လို ခံစားနေရသည်။ အမှောင်ထဲတွင် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို အသာအယာ ညှိလိုက်ရင်း သူသည် နက်ဖြန်အတွက် အစီအစဉ်များ ဆွဲနေမိသည်။ အလုပ်သစ် ရှာရမည်။ ဘာအလုပ်ပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ရမည်။ ဂုဏ်သိက္ခာထက် မိသားစု ဗိုက်ဝဖို့က ပို၍ အရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဦးမြတ်ခိုင်သည် ထုံးစံအတိုင်း ရုံးသွားသလို ဟန်ဆောင်ကာ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ သွားရမည့် နေရာက ရုံးမဟုတ်တော့။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သတင်းစာထဲမှ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများကို လိုက်ရှာနေသည်။
သူ၏ အသက်အရွယ်က လေးဆယ်ကျော် ငါးဆယ်နား နီးနေပြီဖြစ်ရာ အလုပ်အသစ် ရဖို့ဆိုသည်မှာ မလွယ်ကူလှ။ ကုမ္ပဏီအတော်များများက လူငယ်များကိုသာ ဦးစားပေးချင်ကြသည်။
“ဆရာမြတ်ခိုင် မဟုတ်လား”
ရင်းနှီးသော အသံကြောင့် သူ လန့်သွားသည်။ ကြည့်လိုက်တော့ ယခင်က သူ့အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော ကိုကျော်စွာ ဖြစ်နေသည်။
“ဟာ… ကိုကျော်စွာ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”
“ကျွန်တော် ဒီနားမှာ အရောင်းကိုယ်စားလှယ် လုပ်နေတာပါ ဆရာ။ ဆရာကရော… ရုံးမသွားဘူးလား”
ဦးမြတ်ခိုင်သည် ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရမလား၊ လိမ်ရမလား။
“အော်… ဒီနေ့ ခွင့်ယူထားလို့ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ။ ကျွန်တော် သွားဦးမယ်နော်။ အလုပ်တွေက ရှုပ်နေလို့”
ကိုကျော်စွာ ထွက်သွားပြီးနောက် ဦးမြတ်ခိုင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ကြည့်ကာ သိမ်ငယ်စိတ် ဝင်မိသည်။ တစ်ချိန်က သူ့ကို ဆရာတင်ခဲ့သူတွေက ယခုမူ အလုပ်ကိုယ်စီနှင့် လောကအလယ်တွင် ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွား ရှိနေကြပြီ။ သူကမူ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေသည်ကို ဖုံးကွယ်ရင်း လမ်းဘေးလက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် အချိန်ဖြုန်းနေရသည်။
နေ့လယ်စာကို လမ်းဘေး ထမင်းဆိုင်လေးတွင် အနည်းငယ်သာ စားလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံကို ချွေတာရမည်။ ညနေပိုင်းတွင်မူ သူသည် အသိမိတ်ဆွေအချို့ထံ ဖုန်းဆက်ကာ အလုပ်အကူအညီ တောင်းကြည့်သည်။ သို့သော် အားလုံးက “ကြည့်ပေးပါဦးမယ်” ဟူသော အေးစက်စက် စကားလုံးများဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ကြသည်။
တစ်ပတ်ခန့် ကြာသွားသော်လည်း အလုပ်သစ်က အကြောင်းမထူးသေး။ ဦးမြတ်ခိုင်သည် နေ့စဉ်နံနက်တိုင်း အိမ်မှ ထွက်လာပြီး ညနေမှ ပြန်ဝင်သည်။ ခင်နှင်းဆီကတော့ သူ့ကို ရုံးတက်နေဆဲဟု ထင်နေသည်။
“မောင်… ဒီနေ့ ပန်းအိ ကျောင်းသွားဖို့ လွယ်အိတ်အသစ်လေး ဝယ်ပေးချင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်။ ပိုက်ဆံရှိသေးလား”
ညနေစာ စားပြီးချိန်တွင် ခင်နှင်းဆီက မေးလာသည်။ ဦးမြတ်ခိုင်၏ ရင်ထဲတွင် ဆူးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ရှိပါတယ်… ဝယ်ပေးလိုက်ပေါ့။ မနက်ကျရင် မောင် ပိုက်ဆံ ထုတ်ပေးခဲ့မယ်”
တကယ်တော့ သူ့လက်ထဲတွင် နစ်နာကြေး ရထားသည့် ငွေများပင် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ညဘက်တွင် အိမ်သာထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်ပြီး မျက်နှာကို လက်နှင့် အုပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ အသံမထွက်အောင် အံကြိတ်ထားရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေသည်။
ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ သောကသည် သူတစ်ပါး မသိနိုင်အောင် မြှုပ်နှံထားရသော အုတ်ဂူတစ်ခုနှင့် တူသည်။ ထိုအုတ်ဂူထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်၊ အားငယ်စိတ်နှင့် မိမိကိုယ်မိမိ အပြစ်တင်စိတ်များ ပေါင်းစပ်နေသည်။
ထိုညတွင် သူသည် ခင်နှင်းဆီကို ကျောပေးကာ အိပ်နေရင်း တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းနေမိသည်။
“ဘုရားသခင်… ကျွန်တော့်ကို လမ်းစတစ်ခုခုတော့ ပေးသနားတော်မူပါ။ ကျွန်တော့် မိသားစုကို ငတ်ပြတ်အောင် မထားပါနဲ့”
ဆယ်ရက်မြောက်သော နေ့တွင် ဦးမြတ်ခိုင်သည် မြို့ထဲရှိ စာအုပ်ဆိုင်ကြီးတစ်ခုတွင် အလုပ်လျှောက်ရန် သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဟောင်း ဦးဘုန်းမြင့်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ဦးဘုန်းမြင့်သည် ယခုအခါ အောင်မြင်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ သူသည် ဦးမြတ်ခိုင်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရုံနှင့် သိသွားပုံရသည်။
“မြတ်ခိုင်… မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”
ဦးမြတ်ခိုင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မလိမ်ချင်တော့။ သူ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။ ဦးဘုန်းမြင့်သည် နားထောင်ပြီးနောက် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ငါ့ဆီမှာ ဂိုဒေါင်ကြီးကြပ်ရေးမှူး တစ်ယောက် လိုနေတယ်။ မင်း လုပ်နိုင်မလား။ ဒါပေမဲ့ မင်း အရင်လုပ်ခဲ့တဲ့ ရုံးအလုပ်မျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ နည်းနည်း ပင်ပန်းမယ်”
ဦးမြတ်ခိုင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
“လုပ်နိုင်တာပေါ့ ဘုန်းမြင့်ရာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ လုပ်မယ်”
လစာက အရင်ကထက် အနည်းငယ် လျော့သော်လည်း အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေခြင်းထက်မူ အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။ သူသည် အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ခြေလှမ်းများ သွက်လက်နေသည်။ သို့သော် တစ်ခု စဉ်းစားမိပြန်သည်။ ဂိုဒေါင်အလုပ် လုပ်နေသည်ကို ခင်နှင်းဆီ သိသွားလျှင် ဘယ်လိုခံစားရမလဲ။ သူမက သူ့ကို လူဂုဏ်ထံ တင့်တယ်စေချင်သူ။
ဦးမြတ်ခိုင်သည် ဂိုဒေါင်အလုပ်ကို စတင် လုပ်ကိုင်သည်။ အလုပ်က ပင်ပန်းလှသည်။ ကုန်ပစ္စည်းစာရင်းများ မှတ်ရသည်မှာ မခက်သော်လည်း ပူအိုက်သော ဂိုဒေါင်ထဲတွင် တစ်နေ့ကုန် နေရသည်မှာ သူ့အသက်အရွယ်နှင့် မလွယ်ကူလှ။
အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း သူသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးနံ့များကို ဖုံးကွယ်ရန် ရေမွှေးများကို အလွန်အကျွံ ဆွတ်ရသည်။ လက်ဖဝါးများတွင် ပေါက်နေသော အရည်ကြည်ဖုများကိုလည်း ခင်နှင်းဆီ မမြင်အောင် ဖုံးထားရသည်။
“မောင်… ဒီရက်ပိုင်း မောင့်ကို ကြည့်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းနေပုံပဲ။ ရုံးမှာ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာလား”
“အင်း… စာရင်းစစ်နေတဲ့ ကာလဆိုတော့ နည်းနည်း ပင်ပန်းတာပေါ့ နှင်းဆီရဲ့”
သူသည် လိမ်ညာမှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် လုပ်နေရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လေးလံနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ မုန်းတီးမိသည်။ သို့သော် သားနှင့် သမီး၏ လိုအင်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်ကို တွေ့ရသောအခါတွင်မူ ထိုပင်ပန်းမှုများက ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရပြန်သည်။
တစ်နေ့တွင်မူ မထင်မှတ်သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ခင်နှင်းဆီသည် ဈေးဝယ်ရင်း ဦးမြတ်ခိုင် အလုပ်လုပ်သော ဂိုဒေါင်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ခင်နှင်းဆီသည် ဂိုဒေါင်ရှေ့တွင် ကုန်ထုပ်များကို စစ်ဆေးနေသော ဦးမြတ်ခိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်နှင့် အုပ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း၊ စမတ်ကျကျ ဝတ်ဆင်ကာ ရုံးတက်ခဲ့သော ဦးမြတ်ခိုင်သည် ယခုအခါ ချွေးဒိုင်ဒိုင်ကျရင်း ဖုန်တောထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။
သူမသည် ချက်ချင်း အနားသို့ မသွားဘဲ အဝေးမှ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။
“မောင်… မောင် ဘာလို့ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ”
သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ညနေပိုင်းတွင် ဦးမြတ်ခိုင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ဘာမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ ယခင်ကထက် ပို၍ ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ထိုည ညစာစားပွဲတွင် ခင်နှင်းဆီက ပြောလိုက်သည်။
“မောင်… ကျွန်မလည်း အိမ်မှာပဲ နေနေရတာ ပျင်းလို့။ မုန့်လေးတွေ လုပ်ပြီး အွန်လိုင်းက ရောင်းကြည့်မလို့။ မောင် ဘယ်လိုထင်လဲ”
ဦးမြတ်ခိုင်သည် အံ့ဩသွားသည်။
“နှင်းဆီ ပင်ပန်းမှာပေါ့ကွာ။ မောင် ရှာကျွေးနိုင်ပါတယ်”
“မဟုတ်ဘူး မောင်။ ကျွန်မက မောင့်ကို ကူညီချင်လို့ပါ။ အိမ်ထောင်တစ်ခုဆိုတာ လှေတစ်စင်းလိုပဲလေ။ နှစ်ယောက်တူတူ လှော်မှ မြန်မြန် ရောက်မှာပေါ့”
ဦးမြတ်ခိုင်သည် ခင်နှင်းဆီ၏ စကားကြောင့် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ သူမ တစ်ခုခု သိနေပြီလားဟု သူ သံသယ ဝင်မိသော်လည်း သူမ၏ အပြုံးကို မြင်ရသောအခါတွင်မူ အားလုံးကို မေ့ပျောက်သွားသည်။
ခင်နှင်းဆီက အွန်လိုင်းကနေ မုန့်ရောင်းသည့်အလုပ်ကို တကယ်ပင် စလုပ်သည်။ ဦးမြတ်ခိုင်က ဂိုဒေါင်အလုပ်အပြန်တွင် မုန့်ထုပ်များကို ကူပို့ပေးသည်။ မိသားစုလေးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ စည်းလုံးလာသလို ခံစားရသည်။
သို့သော် လောကကြီးက အမြဲတမ်း မသာယာနိုင်ပါ။ သားငယ်လေး သုတသည် ရုတ်တရက် ဖျားနာသွားသည်။ ဆေးရုံတင်ရမည့် အခြေအနေ ရောက်လာသောအခါ ဦးမြတ်ခိုင်၏ လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် မရှိတော့။
သူသည် ဦးဘုန်းမြင့်ထံသို့ သွားကာ ပိုက်ဆံ အကျိုးအမြတ် ကြိုထုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုရသည်။
“ဘုန်းမြင့်ရာ… ငါ့သားလေး ဆေးရုံတင်ရလို့ပါ။ ကူညီပါဦး”
ဦးဘုန်းမြင့်က ကြည်ဖြူစွာပင် ကူညီသည်။ သို့သော် ဦးမြတ်ခိုင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ပင် သိမ်ငယ်မိသည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် အဆင်သင့် မဖြစ်ခြင်းသည် သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်တစ်ခုလို ခံစားရသည်။
ဆေးရုံခုတင်ဘေးတွင် သားငယ်၏ လက်ကလေးကို ကိုင်ရင်း သူသည် မျက်ရည်ကျမိသည်။ ခင်နှင်းဆီက သူ့ပုခုံးကို လာကိုင်သည်။
“မောင်… အားတင်းထားပါ။ သုတလေး ပြန်ကောင်းမှာပါ”
ဦးမြတ်ခိုင်သည် ခင်နှင်းဆီကို ကြည့်ကာ အားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သို့သော် နေရာက မသင့်တော်သေးသဖြင့် အောင့်ထားလိုက်ရသည်။
သားလေး ဆေးရုံက ဆင်းလာသည့်နေ့တွင် ဦးမြတ်ခိုင်သည် ခင်နှင်းဆီကို ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
“နှင်းဆီ… ငါ မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်”
ခင်နှင်းဆီက ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။
“ငါ… အရင်ရုံးက အလုပ်ပြုတ်သွားတာ ကြာပြီ။ အခု ငါ လုပ်နေတာ ဘုန်းမြင့်ရဲ့ ဂိုဒေါင်မှာ။ မင်းကို စိတ်ဆင်းရဲမှာ စိုးလို့ ငါ လိမ်ပြောခဲ့မိတယ်”
သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ ခင်နှင်းဆီသည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဦးမြတ်ခိုင်သည် သူမ စိတ်ဆိုးသွားပြီဟု ထင်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“ကျွန်မ သိတာ ကြာပြီ မောင်…”
ဦးမြတ်ခိုင် အံ့ဩသွားသည်။
“မောင် ဂိုဒေါင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာကို ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ မောင် ကျွန်မကို မသိစေချင်လို့ ဟန်ဆောင်နေတာကို ကျွန်မ ဖျက်ဆီးမပစ်ချင်ခဲ့ဘူး။ မောင် ဘယ်လောက် ပင်ပန်းနေမလဲဆိုတာပဲ ကျွန်မ တွေးနေခဲ့တာ”
ဦးမြတ်ခိုင်သည် ခင်နှင်းဆီကို ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းထားသော သောကတိမ်တိုက်များသည် မျက်ရည်များအဖြစ် အရည်ပျော်ကျလာသည်။
“ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ နှင်းဆီရာ… ငါက မင်းတို့ကို အကောင်းဆုံးတွေပဲ ပေးချင်ခဲ့တာ”
“မောင် ပေးနေတာ အကောင်းဆုံးတွေပါပဲ။ မောင့်ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ ကြိုးစားမှုထက် တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး”
လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဦးမြတ်ခိုင်၏ ရင်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသွားသည်။ သူသည် ဂိုဒေါင်အလုပ်ကို ပို၍ ပျော်ရွှင်စွာ လုပ်ကိုင်လာနိုင်သည်။ ခင်နှင်းဆီ၏ မုန့်လုပ်ငန်းသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း အောင်မြင်လာသည်။
သမီးကြီး ပန်းအိသည်လည်း ဖခင်၏ အခြေအနေကို သိသွားသောအခါ ပို၍ လိမ္မာလာသည်။ သူမသည် ကျောင်းတက်ရင်း အချိန်ပိုင်းအလုပ်တစ်ခုကိုပါ ရှာလုပ်သည်။
မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် အခက်အခဲများကို တူတူရင်ဆိုင်ရင်း ပို၍ ခိုင်မာသော သံယောဇဉ်များဖြင့် ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။ ဦးမြတ်ခိုင်သည် အရင်ကလို တိုက်ပုံအကျီနှင့် ရုံးတက်ရသည်ကို ဂုဏ်မယူတော့ဘဲ မိမိ၏ ချွေးစက်များဖြင့် ရှာဖွေကျွေးမွေးနေရခြင်းကိုသာ ဂုဏ်ယူတတ်လာသည်။
တစ်နေ့တွင် ဦးဘုန်းမြင့်က သူ့ကို ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
“မြတ်ခိုင်… မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုကို ငါ မြင်ပါတယ်။ အခု ငါ့ရဲ့ ကုမ္ပဏီအသစ်မှာ မန်နေဂျာတစ်ယောက် လိုနေတယ်။ မင်း အရင်က အတွေ့အကြုံတွေလည်း ရှိတာပဲ။ ဒီအလုပ်ကို ပြောင်းလုပ်မလား”
ဦးမြတ်ခိုင်၏ ဘဝတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အောင်မြင်မှုကို တစ်ကိုယ်ကောင်း မခံစားတော့ဘဲ မိသားစုနှင့်အတူ မျှဝေခံစားရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
မိုးဦးကျ နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ဦးမြတ်ခိုင်သည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့ရင်ထဲတွင် သောကတိမ်တိုက်များ မရှိတော့။
သမီးဖြစ်သူ ပန်းအိက ဘွဲ့နှင်းသဘင် ဝတ်စုံလေးဖြင့် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
“ဖေဖေ… သမီး လှလား”
“လှတာပေါ့ သမီးရဲ့။ ဖေဖေ့သမီးလေးက အလှဆုံးပဲ”
ခင်နှင်းဆီကလည်း သားငယ်လေးကို လက်ဆွဲကာ ထွက်လာသည်။ အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု အပြည့်။ ဦးမြတ်ခိုင်သည် မိမိ၏ မိသားစုကို ကြည့်ရင်း အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်၏ စစ်မှန်သော သောကဆိုသည်မှာ အခက်အခဲ မရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအခက်အခဲများကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်မည်နည်းဟူသော စိန်ခေါ်မှုသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။
“ကဲ… သွားကြစို့”
ဦးမြတ်ခိုင်က ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ မိသားစုလေးသည် ကားပေါ်သို့ တက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
လမ်းမပေါ်တွင် နေရောင်ခြည်က လင်းလက်နေဆဲ။ ဦးမြတ်ခိုင်သည် ကားမှန်ထဲမှ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မြင်နေရသည်မှာ သောကရောက်နေသော လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ၊ မိသားစုကို မေတ္တာဖြင့် ပေါင်းကူးပေးထားသော၊ ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသည့် အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်၏ ပြုံးယောင်သန်းနေသော မျက်နှာပင် ဖြစ်တော့သည်။
ဘဝဆိုသည်မှာ ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ပင်။ လှိုင်းလေ ထန်တတ်သော်လည်း လက်တွဲမဖြုတ်ကြစတမ်းဟု ဆုံးဖြတ်ထားသော လှေသားများအတွက်မူ မုန်တိုင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားမြဲ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်၏ သောကသည် မေတ္တာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အခိုင်မာဆုံးသော ခံတပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေတော့သတည်း။