အတ္တနောင်တ
အတ္တနောင်တ
ကျွန်တော့်အိမ်ရဲ့ ဧည့်ခန်းနံရံမှာ မှန်ဘောင်အထပ်ထပ်နဲ့ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ဆုတံဆိပ်တွေ၊ ဂုဏ်ထူးဆောင်လက်မှတ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်ဟာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတတ်သူပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂုဏ်ယူမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ခါးသီးလှတဲ့ အတိတ်ဒဏ်ရာတစ်ခုရှိခဲ့တာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်တော် ဆယ်တန်းဖြေတုန်းက ဂုဏ်ထူးနှစ်ခုပဲရပြီး ဆေးတက္ကသိုလ်တက်ခွင့်နဲ့ လွဲချော်ခဲ့ရတဲ့နေ့ဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံးနေ့ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မင်းအောင်က ဆေးတက္ကသိုလ် တက်ခွင့်ရသွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက မနာလိုစိတ်နဲ့ အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်ရမှုတွေဟာ အမြစ်တွယ်သွားခဲ့တာ။ "ငါမဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ဆရာဝန်ဘဝကို ငါ့သားသမီးတွေဖြစ်အောင် လုပ်ပြမယ်" ဆိုတဲ့ အတ္တဟာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို ခိုင်မာနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီး မရွှေညိုကတော့ သဘောထားနူးညံ့တဲ့ မိန်းမသားတစ်ဦးပါ။ သားကြီး ထွဋ်ခေါင်နဲ့ သမီးငယ် ရွှေရုပ်လေးကို သူက ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ ပျိုးထောင်ချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ သူဟာ အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သားသမီးတွေကို ချစ်တာထက် သူတို့ရဲ့ အဆင့်နဲ့ အမှတ်တွေကို ပိုချစ်ခဲ့တာလားလို့ အခုပြန်စဉ်းစားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်မိတယ်။ ထွဋ်ခေါင်လေးဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက စာတော်တဲ့ကလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ "တော်တယ်" ဆိုတာ မလုံလောက်ခဲ့ဘူး။ "အတော်ဆုံး" ဖြစ်မှ၊ "နံပါတ်တစ်" ဖြစ်မှ ကျွန်တော်က ကျေနပ်တတ်တာ။
တစ်ညမှာ ထွဋ်ခေါင်က သူ့ရဲ့ ပန်းချီကားလေးတစ်ချပ်ကို ကျွန်တော့်ဆီ လာပြဖူးတယ်။ သူက ပန်းချီဆွဲတာ ဝါသနာပါတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီပန်းချီကားကို သူ့ရှေ့တင် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တယ်။ "ဒီလို အပိုအလုပ်တွေလုပ်နေလို့ မင်း အမှတ်တွေ လျော့နေတာ၊ ငါ့အိမ်မှာ ဆရာဝန်ပဲ ရှိရမယ်၊ ပန်းချီဆရာ မလိုချင်ဘူး" လို့ ကျွန်တော် ဟိန်းဟောက်ခဲ့တယ်။ ကလေးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက တောက်ပနေတဲ့ ဝါသနာအရောင်အဝါလေးတွေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တမီးတောက်အောက်မှာ ပြာကျသွားခဲ့ရတယ်။ မရွှေညိုကတော့ ဘေးနားကနေ မျက်ရည်ဝဲရင်း ကြည့်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အိမ်ရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်သလို၊ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို စိတ်ကြိုက်ပုံသွင်းသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ တွန်းအားပေးမှုတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။ ထွဋ်ခေါင် ကိုးတန်းနှစ်မှာ တစ်ကျောင်းလုံး အဆင့်သုံး ရခဲ့တဲ့နေ့ကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ အဆင့်သုံးဆိုတာ ဂုဏ်ယူစရာလို့ လူတိုင်းက ထင်ကြပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒါဟာ ရှုံးနိမ့်မှုပဲ။ မင်းအောင်ရဲ့ သားက အဆင့်တစ် ရနေချိန်မှာ ကျွန်တော့်သားက အဆင့်သုံးဆိုတာ ကျွန်တော့်သိက္ခာကို စော်ကားခံရသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။
"အဆင့်သုံးရတာ အပြစ်လား ဖေဖေ?" လို့ ထွဋ်ခေါင်က ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပြီး မေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အားငယ်မှုနဲ့အတူ မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။
"အေး... အပြစ်ပဲ။ ငါက မင်းတို့ကို ဘဝကောင်းစားစေချင်လို့ကွ၊ ဆရာဝန်ဖြစ်စေချင်လို့ကွ။ မင်းတို့က ခွေးဖြစ်ချင်တဲ့ကောင်တွေလား?" လို့ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားလုံးတွေဟာ ချွန်ထက်တဲ့ ဓားတစ်စင်းလို သူ့နှလုံးသားကို မွှန်းနေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
"ဆရာဝန်ဖြစ်မှ ကောင်းစားတာလား? ဆရာဝန်မဖြစ်ရင် ခွေးဖြစ်ရောလား? ဖေဖေလည်း ဆရာဝန်မဖြစ်ခဲ့ဘူးလေ..." လို့ ထွဋ်ခေါင်က ပြန်ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်ထဲက ကြိမ်လုံးနဲ့ သူ့ကျောပြင်ကို အရှိူးရာထင်အောင် ရိုက်နှက်မိခဲ့တယ်။
မရွှေညိုက ပြေးလာပြီး တားပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ထွဋ်ခေါင်ဟာ ငိုမယောင် ပြုပေမဲ့ မျက်ရည်တစ်စက်မှ မကျအောင် ထိန်းထားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ပိုပြီး ဒေါသထွက်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး သားနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ မမြင်ရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု စတင်အက်ကြောင်းထင်လာခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို စည်းကမ်းရှိမှုလို့ပဲ အမည်တပ်ခဲ့တယ်။ သားရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လောက်နက်နေပြီလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
ထွဋ်ခေါင် ဆယ်တန်းရောက်တော့ ကျွန်တော် ပိုပြီး တင်းကျပ်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို မြို့ရဲ့ နာမည်အကြီးဆုံး ကိုယ်ပိုင်အထက်တန်းကျောင်းမှာ ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား ထားလိုက်တယ်။ အိမ်နဲ့ ဝေးရာမှာထားရင် စာပိုလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တာ။ နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ် အိမ်ပြန်ခွင့်ရပေမဲ့ ကျွန်တော်က ပြန်မလာဖို့ တားမြစ်ခဲ့တယ်။ "စာကျက်ချိန်တွေ လျော့ကုန်မယ်၊ ဆယ်တန်းဆိုတာ မင်းဘဝရဲ့ အဆုံးအဖြတ်ပဲ" လို့ပဲ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ်။
ဒီဇင်ဘာလရဲ့ အေးစိမ့်တဲ့ စနေနေ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် သားရှိရာ ကျောင်းဆောင်ကို သွားခဲ့တယ်။ မရွှေညို ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ မုန့်တွေ၊ စားစရာတွေကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ထွဋ်ခေါင်က
"ဟေ့ကောင် ထွဋ်ခေါင်... အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ အခုထိ အိပ်နေတုန်းလား?" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
ထွဋ်ခေါင်က လန့်နိုးလာပြီး ဖြော့တော့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ "သား... သား နည်းနည်း နေမကောင်းလို့ပါ ဖေဖေ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို ဆင်ခြေလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။
"နေမကောင်းတာက နောက်မှထား၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အစမ်းစာမေးပွဲမှာ မင်း အဆင့်ငါး ဖြစ်သွားတယ်ဆို? သင်္ချာနဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ အမှတ်တွေ ဘာလို့ သည်လောက် လျော့ကုန်တာလဲ? ငါ ရှာကျွေးနေတဲ့ ငွေတွေက မင်းအတွက် အလကားပဲလား?"
ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ နားရင်းကို ဖြောင်းကနဲနေအောင် ရိုက်လိုက်မိတယ်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ကျောင်းသားတွေလည်း ဝိုင်းကြည့်နေကြပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ထွဋ်ခေါင်ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာတယ်။
"ယောက်ျားဖြစ်ပြီး မျက်ရည်မကျနဲ့၊ မင်းကို ငါ အဆင့်တစ် ပြန်မရရင် ဒီကျောင်းမှာ ဆက်မထားဘူး၊ အိမ်ပြန်ခေါ်ပြီး နွားကျောင်းခိုင်းမယ်" လို့ ကျွန်တော် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ သူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်တော့်သားကို ကျွန်တော် နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရတဲ့ ပုံရိပ်ဖြစ်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဘူး။
နောက်တစ်ပတ်ရဲ့ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ ညသန်းခေါင်ယံမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ရောက်လာတယ်။ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးရဲ့ ဖုန်းဖြစ်နေလို့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။
"ကိုအောင်တိုး... အမြန်လာခဲ့ပါ၊ ထွဋ်ခေါင်... ထွဋ်ခေါင် တစ်ခုခုဖြစ်လို့"
ကျွန်တော်နဲ့ မရွှေညို ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြတယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့ ဆရာဝန်တွေက ကြိုးစားနေတုန်းပဲလို့ ပြောတယ်။ ထွဋ်ခေါင်ဟာ စာကျက်ရင်းနဲ့ သတိလစ်လဲကျသွားတာလို့ သိရတယ်။ စစ်ဆေးချက်တွေအရ သူ့မှာ အပြင်းဖျားရုံတင်မကဘဲ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ဦးနှောက်အတွင်း သွေးကြောပေါက်သွားတာလို့ ဆိုပါတယ်။
ကျွန်တော် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ သားကို ကြည့်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်မိတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်ကလေးတွေကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော် တောင်းပန်နေမိပေမဲ့ သူကတော့ ဘာမှ မကြားနိုင်တော့ဘူး။ မရွှေညိုကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်နေသလိုပဲ။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျောင်းက ဆရာမတစ်ယောက်က သားရဲ့ လွယ်အိတ်ကို ကျွန်တော့်ဆီ လာပေးတယ်။ "ဒါက ထွဋ်ခေါင်ရဲ့ အိတ်ထဲမှာ တွေ့တဲ့ စာအုပ်ပါ" လို့ သူက ပြောတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီစာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက သားရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးပါ။
စာမျက်နှာတစ်ခုမှာ သူက ဒီလိုရေးထားတယ်... "ဖေဖေ... ဖေဖေက သားကို ဆရာဝန်ဖြစ်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖေဖေ့ရဲ့ အရှုံးတွေကို သားရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ချင်နေတာပါ။ သား အဆင့်တစ်ရတဲ့နေ့မှာ ဖေဖေ သားကို ဖက်ပေးမလားလို့ သား အမြဲစောင့်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက အမှတ်စာရင်းကိုပဲ ဖက်ထားခဲ့တာပါ။ သား အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ ဖေဖေ... သား အိပ်ချင်ပြီ..."
နောက်ဆုံး စာမျက်နှာမှာတော့ ခေါက်ထားတဲ့ စက္ကူလေးတစ်ရွက် ရှိနေတယ်။ အဲဒါက နောက်ဆုံးဖြေထားတဲ့ အစမ်းစာမေးပွဲ အမှတ်စာရင်းပါ။ ထွဋ်ခေါင်ဟာ တစ်ကျောင်းလုံးမှာ အဆင့်တစ် ပြန်ရခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို မပြခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းထုတ်ချင်ခဲ့တာ။ "ဖေဖေ... သား အဆင့်တစ်ရလို့ ချစ်တာလား၊ သား ဖြစ်နေလို့ ချစ်တာလား" ဆိုတာကို သူ သိချင်ခဲ့တာ။ အဲဒီအဖြေကို မသိရခင်မှာပဲ သူ ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သလိုပါပဲ။
"သားကြီးရေ... သားကြီး... ဖေဖေ မှားပါတယ်ကွာ။ ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ အစကနေ ပြန်စလို့သာ ရခဲ့ရင် ပြန်စပါရစေ..."
ဆေးရုံခန်းအတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေပေမဲ့ သားကတော့ ပြန်မနိုးလာတော့ဘူး။ သမီးငယ် ရွှေရုပ်လေးကလည်း "ကိုကိုရေ... ကိုကိုရဲ့... ဘာလို့ သည်လိုလုပ်ရက်နိုင်တာလဲ? ညီမလေး ဘယ်လို ဖြေသိမ့်ရမလဲ?" ဆိုပြီး ကြေကွဲစွာ ငိုကြွေးနေတယ်။
ထွဋ်ခေါင် ဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်အိမ်ဟာ သင်္ချိုင်းတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ ဆုတံဆိပ်တွေ၊ မှန်ဘောင်တွေအားလုံးကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအရာတွေက ကျွန်တော့်သားကို ပြန်မပေးနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သားကို လူဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ အမှတ်ရစက်ရုပ်တစ်ရုပ်ဖြစ်အောင် နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ နောင်တမီးတွေထဲမှာ လောင်မြိုက်နေရတယ်။ သားရဲ့ ပန်းချီကားလေးတွေကို ကျွန်တော် ပြန်ရှာပြီး
ဆေးတက္ကသိုလ်ဆိုတဲ့ နေရာကြီးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကြောက်စရာ အိမ်မက်ဆိုးကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ လမ်းမှာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို မြင်တိုင်း ကျွန်တော့်သားကို သတိရပြီး ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတတ်တယ်။ ကျွန်တော် ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေက တကယ်တော့ သားရဲ့ အသက်နဲ့ လဲခဲ့ရတဲ့ အတ္တတွေပဲ ဆိုတာကို အခုမှ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားလည်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနားလည်မှုဟာ သိပ်ကို နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော် သားရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း အမြဲတမ်း တောင်းပန်နေမိတယ်။ "သားလေး... မင်းဖြစ်ချင်တဲ့ ပန်းချီဆရာလေးပဲ လုပ်ပါတော့ကွာ... ဖေဖေ ဘာမှ မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး... ဖေဖေ့ဆီကိုပဲ ပြန်လာပေးပါ..." လို့။ ဒါပေမဲ့ လေတိုးသံကလွဲလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ ပြန်မရခဲ့ဘူး။ အတ္တကြီးတဲ့ အဖေတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးရလဒ်ကတော့ အဖော်မဲ့တဲ့ နောင်တတွေနဲ့အတူ သေလူတစ်ယောက်လို ရှင်သန်နေရခြင်းပါပဲ။
သင်ခန်းစာ-
သားသမီးဆိုသည်မှာ မိဘ၏ အတ္တများကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည့် အသုံးအဆောင်များ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်နှင့် ကိုယ်ပိုင်နှလုံးသားရှိသော လူသားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ မိဘတို့၏ အတ္တဖြင့် ပုံသွင်းခြင်းသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာမဟုတ်ဘဲ အနုနည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။