အိမ်မက်များနှင့်လူသား
အိမ်မက်များနှင့်လူသား
မြင်ကွင်း () - အချိန်များတိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ
ရန်ကုန်မြို့ဟောင်း၏ လမ်းကြားတစ်ခုထဲတွင် တည်ရှိသော ထိုနာရီပြင်ဆိုင်လေးသည် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်နေသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသည်။ ဆိုင်ရှေ့ရှိ သံပန်းတံခါးအိုကြီးက သံချေးတက်နေပြီး လေတိုက်တိုင်း တကျီကျီနှင့် အသံပေးတတ်သည်။ ဆိုင်အတွင်း၌မူ နံရံကပ်နာရီပေါင်းစုံမှ ထွက်ပေါ်လာသော "တောက်... တောက်... တောက်..." ဆိုသည့် အသံများက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အားပြိုင်နေကြသည်။ ထိုအသံများသည် သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်မူ နားငြီးဖွယ်ရာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဦးသီဟအတွက်မူ ထိုအသံများသည် သူနှင့်စကားပြောနေသော အဖော်မွန်များသာ ဖြစ်သည်။
ဦးသီဟသည် အသက် ကျော် အရွယ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်ချောင်းများကမူ ပန်းပုဆရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နုနယ်လှပဆဲ။ သူသည် မျက်မှန်ဝိုင်းကြီးကို နှာခေါင်းပေါ်တင်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ နာရီအစိတ်ပိုင်းလေးများကို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြုတ်နေသည်။ အခန်းတွင်း၌ ဖျော့တော့တော့ လျှပ်စစ်မီးရောင်က ဝါကျင်ကျင်သန်းနေပြီး နံရံပေါ်တွင် ဆွဲထားသော နာရီကြီးများ၏ အရိပ်က တလှုပ်လှုပ်နှင့် သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေသည်။ မြေပုပ်နံ့သင်းပျံ့သော လေအေးများက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
"အချိန်ဆိုတာ လူတွေသတ်မှတ်ထားတဲ့ လှည့်စားမှုတစ်ခုပဲ"
သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ သူသည် နာရီပြင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကို မယုံကြည်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် အချိန်ဆိုသည်မှာ ရွေ့လျားနေသော အရာမဟုတ်ဘဲ အိမ်မက်များထဲတွင် အေးခဲနေသော အခိုက်အတန့်များသာ ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် ဆိုင်တံခါးဝရှိ ခေါင်းလောင်းသံလေးက "ချောက်" ခနဲ မြည်သွားသည်။ ဦးသီဟ မော့မကြည့်မိသေးခင်မှာပင် ရေစိုနံ့သင်းပျံ့သော လေထုနှင့်အတူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုခြေသံက ပေါ့ပါးသော်လည်း လေးလံသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
"ဒီမှာ နာရီပြင်လို့ ရပါသလားရှင့်"
အသံက အေးစက်သော်လည်း ချိုမြိန်သည်။ ဦးသီဟ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ အသက် ဝန်းကျင်ခန့်ရှိမည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး။ သူမ၏ ဝတ်စုံက မိုးရေကြောင့် စိုရွှဲနေပြီး ဖျော့တော့သော မျက်နှာထက်တွင် အထီးကျန်မှုများက အရိပ်ထိုးနေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပုဆိုးအစုတ်တစ်ခုနှင့် ပတ်ထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို မြတ်နိုးစွာ ပွေ့ပိုက်ထားသည်။
"ဘယ်လိုနာရီမျိုးလဲ"
ဦးသီဟ၏ အသံက သံချေးတက်နေသော စက်ဝိုင်းများ ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ အက်ရှရှထွက်လာသည်။ မိန်းကလေးက သူမ လက်ထဲမှ အထုပ်ကို ဖြည်လိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင်ရှိနေသည်မှာ ရှေးဟောင်းရွှေရောင် လက်ပတ်နာရီလေးတစ်လုံး။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုနာရီ၏ လက်တံများက နောက်ပြန်လည်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မြင်ကွင်း () - နောက်ပြန်လည်နေသော အတိတ်
"ဒါက... ထူးဆန်းလှချည့်လား"
ဦးသီဟက နာရီကို လက်ဝါးပေါ်တင်ကာ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည်။ နာရီ၏ မှန်မျက်နှာပြင်မှာ အက်ကွဲကြောင်းလေးများ ထင်နေသော်လည်း အတွင်းမှ စက်သွားများကမူ မရပ်မနား နောက်ပြန်လည်နေကြသည်။ ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ နာရီပြင်လာသော သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော နာရီမျိုးကို သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့။
"ဒါက ကျွန်မ အဖေ ပေးခဲ့တဲ့ နာရီပါ။ အဖေ ဆုံးခါနီးမှာ မှာသွားတယ်... ဒီနာရီက အချိန်ကို ပြတာမဟုတ်ဘူး၊ အိမ်မက်တွေကို ပြတာတဲ့"
မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများက မှောင်ရိပ်ကျနေသော ဆိုင်ခန်းအတွင်း၌ တောက်ပနေသည်။ ဦးသီဟသည် သူမ၏ စကားကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း နာရီထဲမှ စက်သွားသံကို နားထောင်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအသံသည် အခြားနာရီများကဲ့သို့ "တောက်... တောက်" မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသံနှင့် တူနေသည်။
"ဘာလို့ ပြင်ချင်တာလဲ"
"ကျွန်မ အတိတ်ကို ပြန်သွားချင်လို့ပါ။ ဒီနာရီက နောက်ပြန်လည်နေတာ အကြောင်းရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်"
ဦးသီဟသည် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ လူသားဟူသည်မှာ အမြဲတမ်း အတိတ်၏ အကျဉ်းသားများသာ ဖြစ်ကြသည်မဟုတ်လော။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်က ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော သူ့ဇနီးနှင့် သမီးလေးကို ပြန်တွေ့ခွင့်ရမည့် အခိုက်အတန့်ကို အိမ်မက်ထဲတွင် နေ့စဉ်ရှာဖွေနေသူ ဖြစ်သည်။
"နာရီဆိုတာ အချိန်ကို ရှေ့ကိုပဲ သွားစေဖို့ ဖန်တီးထားတာပါ။ နောက်ပြန်လည်နေတယ်ဆိုရင် အဲဒါဟာ ပျက်နေတာပဲ"
"ဒါဆို... ဦးလေးက ပြင်ပေးနိုင်မလား"
မိန်းကလေး၏ အမေးက ဦးသီဟ၏ ရင်ထဲကို ဒိန်းခနဲ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ပြင်ပေးနိုင်မလား? အတိတ်ကို ပြန်သွားနိုင်မည့် နာရီကို သူ ပြင်ပေးနိုင်မလား? သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ကိရိယာများကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ... အိမ်မက်တွေက အရမ်းလှပလွန်းရင် လက်တွေ့ဘဝက ငရဲဖြစ်သွားတတ်တယ်"
မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးပြသည်။ ထိုအပြုံးသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ရောယှက်နေသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆိုင်ထဲမှ အသာအယာ ထွက်သွားသည်။ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ဆိုင်ထဲ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ရေစိုနေသော ခြေရာလေးများနှင့် မပြီးဆုံးနိုင်သော နာရီစက်သွားသံများသာ ဖြစ်သည်။
မြင်ကွင်း () - အိမ်မက်၏ အစိပ်အပိုင်းများ
ညနက်လာသည်နှင့်အမျှ ဦးသီဟသည် ထိုရွှေရောင်နာရီလေးကို အာရုံစိုက်နေမိသည်။ သူသည် နာရီကို ဖြုတ်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နာရီ၏ ကိုယ်ထည်က မည်သည့်နေရာက ဖွင့်ရမှန်း မသိအောင် ချောမွေ့နေသည်။ သူသည် မှန်ဘီလူးဖြင့် သေချာကြည့်ရှုသောအခါမှ နာရီ၏ ဘေးဘက်တွင် သေးငယ်လွန်းသော စာလုံးလေးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"လူသား၏ မျက်ရည်ဖြင့်သာ ဖွင့်ပါ"
ဦးသီဟ ကြောင်အသွားသည်။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? သူသည် စိတ်ကူးယဉ်စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် နာရီကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ အတန်ကြာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ဦးနှောက်ထဲ၌ ဟိုးအရင်က ပုံရိပ်များ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသည်။
သူ့ဇနီး "မြတ်နိုး" နှင့် သမီးလေး "နှင်း"။ သူတို့ သေဆုံးခဲ့ရသော ထိုမိုးရွာသည့်ည။ မီးလောင်နေသော အိမ်အိုကြီးထဲမှ သူတို့ကို သူ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့။ ထိုစဉ်က သူသည် သူတို့အတွက် ဝယ်လာသော နာရီလေးကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ထိုနာရီလေးသည်လည်း မီးထဲတွင် အရည်ပျော်သွားခဲ့ပြီ။
ဦးသီဟ၏ မျက်ဝန်းမှ ပူနွေးသော မျက်ရည်တစ်စက်က နာရီ၏ မှန်ပြင်ပေါ်သို့ တောက်ခနဲ ကြွေကျသွားသည်။ ဆန်းကြယ်စွာပင် မျက်ရည်စက် ထိမှန်သွားသောအခါ နာရီ၏ အဖုံးက အလိုအလျောက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။ အတွင်း၌ ရှိနေသည်မှာ သာမန်စက်သွားများ မဟုတ်ဘဲ ဖန်သားပြင်လေးများသဖွယ် တောက်ပနေသော အစိပ်အပိုင်းများ ဖြစ်သည်။ ထိုအစိပ်အပိုင်းများထဲတွင် ပုံရိပ်များ လှုပ်ရှားနေကြသည်။
ဦးသီဟ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထိုပုံရိပ်များထဲတွင် သူ မြင်နေရသည်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးမှာ စောစောက ဆိုင်ကို လာသွားသော မိန်းကလေး မဟုတ်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ငယ်စဉ်က သူ့ဇနီး မြတ်နိုး ဖြစ်နေသည်။
"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
သူ့ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗရဗြဲ ဖြစ်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ နာရီထဲမှ မြတ်နိုးက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြနေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက တစ်ခုခုကို ပြောနေသော်လည်း အသံကိုမူ မကြားရ။ ဦးသီဟသည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် နာရီကို ကိုင်တွယ်မိသည်။ ထိုအခိုက်တွင် တစ်ခန်းလုံးရှိ နာရီများအားလုံး ပြိုင်တူ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
မြင်ကွင်း () - ကာလမဲ့နယ်မြေ
တိတ်ဆိတ်မှုက လေးလံလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။ ဦးသီဟသည် မိမိကိုယ်ကို ဆိုင်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသေးသလား သို့မဟုတ် အိမ်မက်ကမ္ဘာထဲ ရောက်နေသလား ဝေခွဲမရတော့။ နံရံပေါ်ရှိ နာရီလက်တံများက အေးခဲနေသော်လည်း သူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်နာရီလေးကမူ ပို၍ လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်လည်နေသည်။
ရုတ်တရက် အခန်းတွင်းရှိ အလင်းရောင်များက တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါလာပြီး နံရံများက အရည်ပျော်ကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ မျက်စိကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ဟောင်းနွမ်းသော ဆိုင်ခန်း မဟုတ်တော့။ ဖြူလွလွ မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ပန်းခြံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုပန်းခြံမှာ သူနှင့် မြတ်နိုးတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ပန်းခြံလေး ဖြစ်သည်။
"သီဟ..."
အသံတစ်ခုက လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် ပန်းရောင်ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ထားပြီး လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ မြတ်နိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ် ကအတိုင်း နုပျိုလှပနေဆဲ။
"မြတ်... မြတ်နိုးလား"
ဦးသီဟ၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ သူ ခြေလှမ်းအသာအယာ လှမ်းကြည့်သော်လည်း သူမနှင့် နီးမလာဘဲ ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မြတ်နိုးက သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြသည်။
"မလာပါနဲ့ဦး သီဟ။ ရှင် ဒီကို လာလို့မရသေးဘူး။ ရှင် သယ်လာတဲ့ နာရီကို ပြန်ပြင်ပေးရဦးမယ်"
"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ မြတ်နိုး။ ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
"ရှင်ဟာ အိမ်မက်ထဲမှာ ရှင်သန်နေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပါ။ လူတွေအားလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ မပြည့်ဝတဲ့ အိမ်မက်တွေကို နာရီတွေထဲမှာ ထည့်သိမ်းထားတတ်ကြတယ်။ အခု ရှင်ပြင်ပေးရမယ့် နာရီကတော့ အဲဒီအိမ်မက်တွေအားလုံးရဲ့ သော့ချက်ပဲ"
မြတ်နိုး၏ ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသည်။ ဦးသီဟသည် သူမဆီသို့ ပြေးသွားသော်လည်း မြူနှင်းများထဲတွင် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အော်ဟစ်ကာ နိုးလာသောအခါ သူ့စားပွဲပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ အိပ်ပျော်နေခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။
သို့သော် ထူးခြားသည်မှာ သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရခြင်းပင်။ လက်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှေရောင်နာရီလေးထဲမှ စက်သွားတစ်ခုမှာ ယခုအခါ ရှေ့သို့ စတင်လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မြင်ကွင်း () - အမှန်တရား၏ အရိပ်အယောင်
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် မိုးတိတ်သွားသော်လည်း ကောင်းကင်မှာ အုံ့မှိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဦးသီဟသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ နာရီကို ကြည့်နေမိသည်။ ထိုမိန်းကလေး ဘယ်သူလဲ? သူမက ဘာကြောင့် သူ့ဆီကို ဒီနာရီ သယ်လာတာလဲ?
သူသည် နာရီကို ပြန်လည်တပ်ဆင်ရန် ကြိုးစားရင်း တစ်ခုကို သတိပြုမိသည်။ နာရီ၏ အတွင်းဘက် အဖုံးတွင် သေးငယ်သော ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံ ကပ်ထားသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။
"ဒါ... ဒါက ငါ မီးထဲမှာ ပျောက်သွားပြီလို့ ထင်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံပဲ"
သူ့နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲမှ ကလေးမလေးမှာ သူ၏ သမီးလေး "နှင်း" ပင် ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် မနေ့က လာသွားသော မိန်းကလေးမှာ...။
အတွေးက ဆုံးအောင်ပင် မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပင် ဆိုင်တံခါးဝသို့ ထိုမိန်းကလေး ပြန်ရောက်လာသည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူဖျော့နေသည်။
"နာရီ ပြင်လို့ ပြီးပြီလားဟင်"
ဦးသီဟသည် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း စကားလုံးများ ရှာမရ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် တုန်ရင်နေသော လက်ဖြင့် ဓာတ်ပုံလေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"
မိန်းကလေးသည် ဓာတ်ပုံကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။
"ကျွန်မ နာမည်က နှင်း ပါ။ အဖေ... ကျွန်မကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား"
ဦးသီဟ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သေဆုံးသွားပြီဟု သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ယုံကြည်လာခဲ့သော သမီးလေးက သူ့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ထည်က တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် လေထဲတွင် ဝေဝါးသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
"သမီး... သမီးက အသက်ရှင်နေတာလား"
"ကျွန်မ အသက်ရှင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး အဖေ။ ဒါပေမဲ့ အဖေ့ရဲ့ အိမ်မက်တွေက ကျွန်မကို ဒီကို ခေါ်လာတာပါ။ အဖေ အတိတ်ကို အရမ်းတွယ်ကပ်နေလို့ အဖေ့ရဲ့ အချိန်တွေက ရှေ့မဆက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတာ"
မြင်ကွင်း () - အချိန်နှင့် အိမ်မက်၏ တိုက်ပွဲ
ဦးသီဟသည် သူ့သမီးလေးကို ဖက်ထားချင်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ထည်က ဖမ်းဆုပ်၍ မရသော လေထုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နှင်းက နာရီလေးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြသည်။
"ဒီနာရီက အဖေ့ရဲ့ နှလုံးသားပဲ။ အဖေက အတိတ်ကို ပြန်သွားချင်လွန်းလို့ နာရီလက်တံတွေက နောက်ပြန်လည်နေတာ။ အဖေ အဲဒီနာရီကို ရှေ့ကို လည်အောင် မလုပ်မချင်း အဖေ ဒီအိမ်မက်ထဲကနေ နိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆို အခု ငါ မြင်နေရတာတွေ အကုန်လုံးက အိမ်မက်လား"
နှင်းက ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "အဖေ... အဖေ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ဆေးရုံမှာ သတိမေ့နေတာ။ အဖေ မီးလောင်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ လဲကျနေတုန်းက ကျွန်မ အဖေ့ဆီကို ရောက်လာတာပါ။ အဖေ သေမင်းနဲ့ အသက်နဲ့ ကြားမှာ ရုန်းကန်နေရချိန်မှာ ဒီအိမ်မက်ကမ္ဘာကို အဖေ ဖန်တီးလိုက်တာ"
ဦးသီဟသည် သူ့လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်ပင်... သူ၏ လက်များတွင် မီးလောင်ရာ အမာရွတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။ ဆိုင်ခန်းထဲရှိ နာရီများအားလုံးသည်လည်း တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ကြွေကျကာ ကွဲအက်ကုန်ကြသည်။
"ငါ... ငါ မြတ်နိုးဆီကို သွားချင်တယ်"
"အမေက အဖေ့ကို စောင့်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ ဒီနာရီကို ပြင်ရဦးမယ်။ အဖေ အတိတ်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မှ အချိန်က ရှေ့ဆက်မှာ"
ဦးသီဟသည် စားပွဲပေါ်မှ ရွှေရောင်နာရီကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူသည် နာရီထဲမှ စက်သွားလေးများကို ကြည့်ရင်း သူ့ဘဝ၏ နာကျင်မှုများ၊ နောင်တများကို တစ်ခုချင်းစီ ဖယ်ရှားပစ်ရန် ကြိုးစားသည်။
သူသည် နာရီ၏ အလယ်ဗဟိုမှ ပင်မစက်သွားကို လက်ဖြင့် အသာအယာ လှည့်လိုက်သည်။ အစတွင် အလွန်လေးလံနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲမှ "လက်လွှတ်လိုက်ပါ" ဟူသော အတွေးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ စက်သွားက ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်သွားသည်။
မြင်ကွင်း () - ခွင့်လွှတ်ခြင်း၏ အလင်းရောင်
နာရီလက်တံလေးသည် "တောက်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရှေ့သို့ စတင်ရွေ့လျားသွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် တစ်ဆိုင်လုံး၌ ရှိနေသော မှောင်ရိပ်များအားလုံးသည် ဖြူစင်သော အလင်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဦးသီဟသည် နှင်း၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ လက်က နွေးထွေးနေသည်။
"အဖေ... သွားရအောင်"
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အလင်းရောင်များဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ ဆိုင်ခန်းအိုကြီး၊ ဟောင်းနွမ်းသော နာရီများ၊ ရန်ကုန်မြို့၏ မိုးရနံ့များ အားလုံး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဖြူလွလွ အခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စက်ပစ္စည်းအချို့၏ မြည်သံကို ကြားနေရသည်။ သူ မျက်လုံးကို အားယူကာ ဖွင့်လိုက်သည်။
"လူနာ သတိရလာပြီ!"
နာ့စ်မလေးတစ်ယောက်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဦးသီဟသည် ခေါင်းကို အသာအယာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်မှာ အသက် ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ အပြည့်နှင့်။
"သီဟ... ရှင် သတိရလာပြီလား"
ထိုအမျိုးသမီးမှာ မြတ်နိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူ၏ အိမ်မက်ထဲကကဲ့သို့ နုပျိုမနေတော့ဘဲ အသက်အရွယ်နှင့်အညီ ရင့်ကျက်နေသည်။
"မြတ်... မြတ်နိုး... သမီးရော"
မြတ်နိုးက တံခါးဝကို လှမ်းကြည့်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဆရာဝန်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိသည်။ သူမသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဦးသီဟ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမသည် သူ၏ အိမ်မက်ထဲမှ မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သည်။
"သမီး... နှင်း... ဒီကိုလာပါဦး"
နှင်းက သူ့ဆီသို့ ပြေးလာကာ သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"အဖေ... သတိမေ့နေတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။ အိမ်မှာ နာရီပြင်ရင်း ဝါယာရှော့ဖြစ်ပြီး လဲကျသွားတာ။ ကျွန်မတို့ အရမ်းစိုးရိမ်နေတာ"
ဦးသီဟသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ အိမ်မက်မဟုတ်ခဲ့။ သို့သော် အိမ်မက်ထဲတွင် သူ တွေ့ကြုံခဲ့ရသမျှသည်လည်း အမှန်တရား၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်သည်။
မြင်ကွင်း () - လက်တွေ့ဘဝ၏ တန်ဖိုး
ဆေးရုံမှ ဆင်းလာပြီးနောက် ဦးသီဟသည် သူ၏ နာရီဆိုင်လေးသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဆိုင်ထဲတွင် ဖုန်များ တက်နေသော်လည်း သူ မြတ်နိုးသောအရာများက ရှိနေဆဲပင်။
သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ရွှေရောင်နာရီဟောင်းလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနာရီသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ အဘိုးပေးခဲ့သော အမွေဖြစ်ပြီး ပျက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုနာရီလေးသည် မှန်ကန်သော အချိန်ကို ညွှန်ပြကာ တောက်... တောက်... နှင့် လည်ပတ်နေသည်။
"အဖေ... ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ"
နှင်းက ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာကာ မေးလိုက်သည်။ သူမသည် အခုဆိုလျှင် တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသူလေး ဖြစ်နေပြီ။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သမီးရယ်။ အချိန်တွေက သိပ်မြန်တာပဲလို့ တွေးနေတာ"
ဦးသီဟသည် နာရီကို ကောက်ကိုင်ကာ သူမကို ပေးလိုက်သည်။
"ဒီနာရီကို သမီး သိမ်းထားပါ။ ဒါက အဖေ့ဆီက သမီးအတွက် လက်ဆောင်ပဲ။ အချိန်ဆိုတာ ပြန်ယူလို့ မရပေမဲ့ အမှတ်တရတွေကိုတော့ အမြဲတမ်း သိမ်းထားလို့ ရတယ်"
နှင်းက နာရီလေးကို ယူကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးက ဦးသီဟ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေသည်။
မြင်ကွင်း () - ပြောင်းလဲခြင်း၏ နိယာမ
မြို့ပြကြီးက တိုးတက်ပြောင်းလဲနေသည်။ နာရီပြင်ဆိုင်လေး၏ ဘေးတွင် ကော်ဖီဆိုင်အသစ်များ၊ တိုက်ခန်းအသစ်များ ပေါ်လာသည်။ လူအများစုက လက်ပတ်နာရီများကို မဝတ်ကြတော့ဘဲ ဖုန်းများကိုသာ ကြည့်ကြတော့သည်။
သို့သော် ဦးသီဟ၏ ဆိုင်လေးကမူ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ။ သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ အတိတ်ကို တမ်းတနေသူ မဟုတ်တော့ဘဲ လက်ရှိအချိန်ကို တန်ဖိုးထားတတ်သူ ဖြစ်လာသည်။
"ဦးလေး... ကျွန်တော့် နာရီလေး ပြင်ပေးလို့ ရမလား"
လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ခေတ်မီ စမတ်နာရီတစ်လုံး ပါလာသည်။
"ဒါမျိုးတော့ ကျွန်တော် မပြင်တတ်ဘူးကွယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနာရီက ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အဲဒါက အချိန်တွေ ခဏခဏ မှားနေလို့ဗျ။ ကျွန်တော် အလုပ်နောက်ကျတာ ခဏခဏပဲ"
ဦးသီဟက ပြုံးလိုက်သည်။ "အချိန်က မှားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ စိတ်က တခြားတစ်နေရာ ရောက်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ။ အချိန်ကို လိုက်မဖမ်းပါနဲ့... အချိန်နဲ့အတူ လျှောက်လှမ်းကြည့်ပါ"
လူငယ်လေးက နားမလည်သလို ကြည့်နေသော်လည်း ဦးသီဟကမူ စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် သူ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေသည်။
မြင်ကွင်း () - အိမ်မက်ထဲက အသံများ
တစ်ခါတစ်ရံ ညနက်ချိန်များတွင် ဦးသီဟသည် ထိုအိမ်မက်ကမ္ဘာကို သတိရတတ်သည်။ ထိုနေရာတွင် တွေ့ခဲ့ရသော မြတ်နိုး၏ နုပျိုသော ပုံရိပ်နှင့် နှင်း၏ ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်များ။
သူ နားလည်လိုက်သည်မှာ ထိုအိမ်မက်သည် သူ့ကို သတိပေးချက် တစ်ခု ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူသားတို့သည် အိမ်မက်မရှိဘဲ မရှင်သန်နိုင်သော်လည်း အိမ်မက်ထဲတွင်သာ နစ်မွန်းနေပါက လက်ရှိဘဝ၏ အလှတရားများကို မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် သူ၏ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ထဲတွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးလိုက်သည်။
"လူသားဆိုတာ အိမ်မက်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နာရီတစ်လုံးပဲ။ အဲဒီနာရီက ဘယ်တော့ ရပ်သွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ရွေ့လျားနေတဲ့ စက္ကန့်တိုင်းကို မြတ်နိုးစွာ ရှင်သန်ပါ"
မြင်ကွင်း () - မျိုးဆက်သစ် အိမ်မက်
နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
ဦးသီဟသည် ယခုအခါ အသက် ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မှုန်ဝါးလာသော်လည်း လက်များကမူ ငြိမ်သက်ဆဲ။ နှင်းသည် အိမ်ထောင်ကျကာ ကလေးတစ်ယောက် ရနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ သားလေး "လင်း" က ဖိုးဖိုး၏ ဆိုင်ထဲတွင် လာဆော့တတ်သည်။ ကလေးငယ်သည် နာရီစက်သွားလေးများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်တတ်သည်။
"ဖိုးဖိုး... ဒီနာရီတွေက ဘာလို့ အသံမြည်နေတာလဲ"
"အဲဒါ အချိန်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံလေ မြေးရဲ့။ နာရီတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိကြတယ်"
ဦးသီဟသည် လင်းကို ချီကာ နံရံပေါ်ရှိ နာရီကြီးများကို လိုက်ပြသည်။ သူသည် သူ၏ ပညာများကို မြေးလေးကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးချင်သည်။ အိမ်မက်များကို မည်သို့ ပြင်ဆင်ရမည်၊ အချိန်ကို မည်သို့ လေးစားရမည်ဟူသော ပညာရပ်များ။
မြင်ကွင်း () - ထာဝရ အချိန်များ
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော ညတစ်ည...
ဦးသီဟသည် သူ၏ ကုလားထိုင်ဟောင်းကြီးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ထိုရွှေရောင်နာရီလေး ရှိနေသည်။ နာရီလက်တံများက မှန်ကန်စွာ လည်ပတ်နေဆဲ။
အပြင်ဘက်တွင် မိုးသံများက သီချင်းတစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ ကြွေကျနေသည်။ ဦးသီဟသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့။
သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ မဟုတ်တော့ဘဲ နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည် အောက်ရှိ လယ်ကွင်းပြင်ကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် မြတ်နိုးနှင့် နှင်းတို့က သူ့ကို လက်လှမ်းပြကာ စောင့်နေကြသည်။
သူသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ တာဝန်များ ပြီးဆုံးခဲ့ပြီ။ သူ၏ အိမ်မက်များကို သူ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ပြီ။
နာရီဆိုင်လေးထဲတွင် "တောက်... တောက်... တောက်..." ဆိုသော အသံများက ဆက်လက် မြည်ဟည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အချိန်သည် ဘယ်သောအခါမှ ရပ်တန့်မသွား။ လူသားများသာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသော်လည်း သူတို့ ချန်ထားခဲ့သော အိမ်မက်များနှင့် အမှတ်တရများကမူ ထိုနာရီစက်သွားများကြားတွင် ထာဝရ ရှင်သန်နေပေလိမ့်မည်။
ဆိုင်ရှေ့ရှိ နာရီကြီးက နာရီ တိတိကို အချက်ပေးလိုက်သည့် "ဒေါင်... ဒေါင်..." ဆိုသည့် အသံသည် ငြိမ်သက်နေသော ညဉ့်နက်ပိုင်းထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားပြီး အဆုံးသတ်သွားလေတော့သည်။
(ပြီးပါပြီ)