မယားငယ်ရှိတဲ့ ယောကျာ်း
နိုးတစ်ဝက် အိပ်မက်ထဲမှာတောင် နှာခေါင်းထဲ စွဲကပ်နေတာက ကျွန်မ အမြဲသုံးနေကျ မဟုတ်တဲ့ စိမ်းရွှေရွှေ ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်း။ အခန်းထဲက မှောင်ရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ အိမ်ထောင်ဖက်ဟာ အဝတ်အစားတွေ လဲနေတယ်။ အိပ်ရာပေါ်မှာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံဟာ နာရီစက္ကန့်တံထက် ပိုမြန်နေခဲ့တယ်။ မင်းထက်... သူ ကျွန်မကို တစ်ချက်ကလေးတောင် လှည့်မကြည့်ဘူး။ အရင်ကဆို အလုပ်မသွားခင် နဖူးကို နမ်းတတ်တဲ့ အလေ့အထတွေဟာ ဘယ်ဆီကို လွင့်စင်သွားပြီလဲ။ တံခါးပိတ်သံ ခပ်အုပ်အုပ် နောက်မှာ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်မိတယ်။ ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေက အိုင်ထွန်းနေပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ အပတ်စဉ် ပုံမှန် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတာ ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က စပြီး သူဟာ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်၊ ဖုန်းကို စကားဝှက်တွေ ခံထားတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မနဲ့ မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲတော့ဘူး။ ကျွန်မကတော့ သိသိကြီးနဲ့ ငတုံးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေခဲ့မိတာ။ အချစ်ဆိုတာက တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်နေတဲ့ ဓားသွားတစ်လက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူ လိုချင်တာ အကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ အိမ်မှုကိစ္စ၊ သူ့မိဘတွေအရေး၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်တိုင်းကျမှုတွေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ သူ့အတွက် မျိုးဆက်သစ် တစ်ယောက် မမွေးဖွားပေးနိုင်ခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီ အားနည်းချက်ကပဲ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အက်ကြောင်းတွေ ဖြစ်လာစေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိတယ်။ အသက်ရှူရတာ မောလိုက်တာ။ အခန်းပြင်က နေရောင်ခြည်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အလင်းရောင် မဟုတ်ဘဲ ပူလောင်မှုတွေပဲ ယူဆောင်လာသလိုပါပဲ။
ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေဟာ အရှိတရား ဖြစ်လာတဲ့နေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပါ။ မင်းထက် နောက်ကို ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး လိုက်သွားခဲ့မိတယ်။ သူ ကားရပ်လိုက်တဲ့ နေရာက မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုထဲက အိမ်လေးတစ်လုံးရှေ့မှာ။ ခြံစည်းရိုးမှာ စံပယ်ပန်းတွေ ဝေနေတဲ့ အိမ်လေး။ ကျွန်မ ကားထဲမှာတင် အသက်ရှူဖို့ မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။ ခဏနေတော့ အိမ်ထဲကနေ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက် ထွက်လာပြီး သူ့ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြိုဆိုတယ်။ အဲဒီ အမျိုးသမီးရဲ့ လက်ထဲမှာ တစ်နှစ်သားအရွယ်လောက် ရှိမယ့် ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်။ မင်းထက်က အဲဒီကလေးကို ချီလိုက်ပြီး နဖူးကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး နမ်းလိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ နာကျင်မှုက အရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားတယ်။ ကျွန်မ မပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ ကလေး၊ ကျွန်မဆီမှာ သူ မပြဖူးတော့တဲ့ အပြုံးတွေ။ အဲဒီအရာအားလုံးက အဲဒီ အိမ်အသေးလေးထဲမှာ ရှိနေတာပဲ။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်နေပြီး ကားစတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ သူ့ကို ဆင်းပြီး ရန်တွေ့ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ အမျိုးသမီးကို ပါးရိုက်ရမလား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အင်အား မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မင်းထက်ရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းကို အေးချမ်းနေတာ။ ကျွန်မနဲ့ ရှိစဉ်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ကြင်နာမှုတွေ။ အဲဒီမြင်ကွင်းက ကျွန်မကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ကားကို နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး တရကြမ်း မောင်းထွက်ခဲ့မိတယ်။ မျက်လုံးထဲမှာ ဝေဝါးနေတဲ့ လမ်းမတွေကို ကြည့်ရင်း "ဘာလို့လဲ... မင်းထက်ရယ်... ဘာလို့လဲ" လို့ပဲ တဖွဖွ ရေရွတ်နေမိတော့တယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဆိုင်ရတာက အမှောင်ထုနဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု။ ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း ဖုန်းကို ကြည့်မိတယ်။ သူ စာတိုလေး တစ်စောင် ပို့ထားတယ်။ "ဒီည အလုပ်ရှုပ်လို့ အိမ်ပြန်နောက်ကျမယ်၊ မစောင့်နဲ့တော့" တဲ့။ ကျွန်မ ရယ်ရမလား ငိုရမလားတောင် မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက လှောင်အိမ်တစ်ခုထဲ ပိတ်မိနေသလိုပဲ။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက အောင့်တက်လာတဲ့ ဝေဒနာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ မင်းထက်ကို မပြောရသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းကတည်းက ကျွန်မမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာကို ဆရာဝန်က အတည်ပြုခဲ့ပြီးပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူ အိမ်ပြန်လာတိုင်း စိမ်းကားနေတဲ့ မျက်နှာကြောင့် စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းထဲမှာတင် တစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ သေရမှာကို မကြောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မရှိတော့တဲ့နောက် သူ ဘယ်လို ရှင်သန်မလဲဆိုတာကိုပဲ စိုးရိမ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မှုတွေက အပိုတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ သူကတော့ သူ့အတွက် နားခိုရာ အသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့နေခဲ့ပြီပဲ။ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲကို ယိုင်တိယိုင်တိုင် သွားပြီး မှန်ထဲက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာ၊ အရိုးပေါ် အရေတင်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်။ ကျွန်မ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ သူတပါးအိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို မုန်းချင်ပေမယ့် အဲဒီကလေးလေးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ဒေါသတွေက ကြေကွဲမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ အဲဒီအိမ်လေးဆီကို တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တယ်။ မင်းထက် မရှိတဲ့အချိန်ကို စောင့်ပြီးတော့ပေါ့။ အဲဒီ အမျိုးသမီး နာမည်က 'ရွှေ' တဲ့။ သူက ကျွန်မထက် အများကြီး ငယ်သလို အရမ်းလည်း ရိုးသားပုံရပါတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို ရန်သူလို မဆက်ဆံဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပဲ စကားပြောခဲ့တယ်။ သူက ငိုပြီး တောင်းပန်တယ်။ မင်းထက်ကို သူ တကယ်ချစ်တာပါတဲ့၊ ကလေးအတွက်ကြောင့် သူတို့ လမ်းခွဲလို့ မရတာပါတဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ဗယောက်ဗယက် ဖြစ်နေပေမယ့် အပြင်ပန်းမှာတော့ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားခဲ့တယ်။ "ငါ နင့်ကို ရန်လာလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မရှိတော့လို့ လာတာ" လို့ ပြောလိုက်တော့ သူ နားမလည်သလို ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို သူ့ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အိမ်နဲ့ ခြံ မြေပုံတွေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အသက်အာမခံ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို သူ့နာမည်နဲ့ လွှဲပေးထားတဲ့ စာချုပ်တွေ ပါပါတယ်။ "ဒါတွေက မင်းထက်နဲ့ ကလေးအတွက်... ငါ မရှိတော့တဲ့အခါ သူတို့ ဒုက္ခမရောက်စေနဲ့။ မင်းထက်ကိုတော့ အခုထိ ဘာမှမပြောနဲ့ဦး။ ငါ သူ့ကို မုန်းပြီး ထွက်သွားတယ်လို့ပဲ သူ ထင်ပါစေ" လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်။ ရွှေက ကြောင်စီစီနဲ့ ကြည့်နေတုန်း ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အနစ်နာခံမှုဟာ မိုက်မဲတယ်လို့ သူများတွေ ပြောကောင်းပြောပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူကို နောက်ဆုံးအချိန်မှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေနဲ့ မရှင်သန်စေချင်ဘူး။ ကျွန်မကို မုန်းပြီး သူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသွားတာကိုပဲ မြင်ချင်တာ။
နောက်ဆုံး အခန်းကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ဟောင်းကြီးထဲမှာပါ။ ကျွန်မ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို ထုပ်ပိုးပြီး စားပွဲပေါ်မှာ စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို မချစ်တော့ဘူး မင်းထက်၊ ကျွန်မမှာ တခြားသူ ရှိနေပြီ၊ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်" ဆိုတဲ့ လိမ်လည်ထားတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ပေါ့။ ကျွန်မ အိမ်ထဲက ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မိုးတွေ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း အတော်လေး ဆိုးနေပြီ။ ကျွန်မ မြို့ပြင်က ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းမှာပဲ သွားပြီး ခိုလှုံနေခဲ့တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်တယ်။ လအနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာခဲ့တယ်။ သေခါနီး အချိန်မှာ ကျွန်မ မြင်ယောင်မိတာက မင်းထက်နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ နေ့လေးအကြောင်းပဲ။ အဲဒီတုန်းက သူက ကျွန်မကို "တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားမယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီကတိက တခြားတစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်မ သေဆုံးသွားတဲ့ သတင်းကို သူ ဘယ်လို သိသွားမလဲ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင်တော့ သူ ကျွန်မရဲ့ အနစ်နာခံမှုကို နားလည်လာမှာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စွန့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာကိုပေါ့။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပါးပြင်ပေါ်ကို နောက်ဆုံး မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာတယ်။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ကိုယ်တိုင် နာကျင်ရမှ တစ်ဖက်လူအတွက် လမ်းပွင့်ပေးနိုင်တဲ့ အရာမျိုး ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။
အချစ်စစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ထက် တစ်ဖက်လူရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အသက်တောင် အရင်းအနှီးပြုရဲတဲ့ စွန့်လွှတ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။