အပျိုဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့

 အပျိုဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့

မြင်ကွင်း ()

နံနက်ခင်း၏ အလင်းဖျော့ဖျော့သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုးဝင်လာသည်။ ပန်းချီသည် ကုတင်ထက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေဆဲ။ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားသော်လည်း သူမ၏ အာရုံများက နိုးကြားနေပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့သည် သူမအတွက် သာမန်နေ့တစ်နေ့ မဟုတ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခိုနားခဲ့သည့်၊ မိဘရိပ်အောက်တွင် လွတ်လပ်စွာ ပျော်ပါးခဲ့သည့် 'အပျိုစင်ဘဝ' ၏ နောက်ဆုံးသော နေဝင်ချိန်ကို ကြိုဆိုရမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ အခန်းထောင့်ရှိ မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော နာရီလက်တံ၏ 'တောက်တောက်' မြည်သံသည် နှလုံးခုန်သံနှင့် အပြိုင် စည်းချက်ကျနေသည်။ နံရံတွင် ချိတ်ထားသော ပြက္ခဒိန်ပေါ်မှ ဂဏန်းနီနီလေးသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသယောင်။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဇနီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အိမ်ရှင်မ အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းရတော့မည်။

သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်မိသည်။ နံရံပေါ်ရှိ သူမငယ်စဉ်က ပုံတူပန်းချီကား၊ စာအုပ်စင်ပေါ်တွင် စီရီထားသော ဝတ္ထုစာအုပ်များ၊ နှင့် အခန်းထောင့်ရှိ အရုပ်ဟောင်းလေးများ။ ဤအရာအားလုံးသည် သူမ၏ ဖြစ်တည်မှုကို သက်သေထူနေကြသည်။ နေရောင်ခြည်က ပိုမိုတောက်ပလာသည်နှင့်အမျှ အခန်းထဲတွင် ဖုန်မှုန့်လေးများ ဝဲပျံနေသည်ကို မြင်ရသည်။ ပန်းချီသည် သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်မိသည်။ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်သာသော ခံစားချက်တစ်ခုက လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေသည်။ ပျော်ရွှင်ခြင်းလား၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် လွမ်းမောခြင်းလား။ ထိုခံစားချက်သုံးခုစလုံးက ရောထွေးနေသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လတ်ဆတ်သော နံနက်ခင်းလေက သူမ၏ မျက်နှာကို ခပ်ဖွဖွ လာရောက်ထိတွေ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် သစ်ပင်များက လေအဝေ့တွင် ယိမ်းနွဲ့နေကြပြီး ငှက်ကလေးများ၏ တေးသံက ဝေစည်နေသည်။ ကမ္ဘာကြီးကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေမြဲ။ သို့သော် သူမ၏ ကမ္ဘာလေးကတော့ ယနေ့ပြီးလျှင် ထာဝရ ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်း ()

အိမ်အောက်ထပ်မှ ဟင်းချက်နံ့သင်းသင်းနှင့်အတူ အမေ့၏ အသံခပ်အုပ်အုပ်ကို ကြားနေရသည်။ ပန်းချီသည် လှေကားထစ်များကို တစ်ထစ်ချင်း နင်းဖြတ်ကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် အဖေက သတင်းစာဖတ်နေရင်း သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။ အဖေ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြည်နူးမှုနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းမှုရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။ "နိုးပြီလား သမီး၊ လာ... မုန့်ဟင်းခါး သွားစားဦး" ဟု အဖေက ခပ်အေးအေး ပြောသည်။ ထမင်းစားခန်းထဲတွင် အမေက အလုပ်များနေသည်။ မနက်ဖြန် မင်္ဂလာပွဲအတွက် လိုအပ်သည်များကို စီစဉ်နေရင်း အမေ့မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းရိပ်များ ယှက်သန်းနေသော်လည်း ပြုံးရွှင်နေရှာသည်။

"အမေ... သမီး ကူပေးရမလား" ဟု ပန်းချီက မေးလိုက်ရာ အမေက လက်ကာပြသည်။ "မလိုပါဘူး သမီးရယ်၊ သမီးက ဒီနေ့ နားနားနေနေ နေရမှာ။ နောက်ဆုံးနေ့ပဲဟာ" ဟု ပြောရင်း အမေ့အသံက တုန်ယင်သွားသည်။ 'နောက်ဆုံးနေ့' ဆိုသည့် စကားလုံးက ပန်းချီ၏ ရင်ကို ဆစ်ခနဲ ဖြစ်သွားစေသည်။ ထမင်းဝိုင်းတွင် မိသားစုသုံးယောက် ဆုံနေကြသော်လည်း အရင်ကလို စကားသံများ မဝေစည်ဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောချင်သော စကားများစွာ ရှိနေသော်လည်း လည်ချောင်းဝတွင် တစ်နေကြသယောင်။ ပန်းချီသည် ပန်းကန်ထဲမှ မုန့်ဟင်းခါးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဤအိမ်၊ ဤလက်ရာ၊ ဤနွေးထွေးမှုကို သူမ ဘယ်လောက်တောင် လွမ်းနေရတော့မည်နည်း။ မင်းခန့်နှင့် လက်ထပ်ပြီးလျှင် အိမ်သစ်တစ်ခုတွင် ဘဝသစ်ကို စတင်ရမည်။ မင်းခန့်က လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမကို အစစအရာရာ နားလည်ပေးသူ ဖြစ်သော်လည်း မိဘအိမ်၏ လုံခြုံမှုကိုတော့ အစားထိုးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မြင်ကွင်း ()

နေ့လယ်ခင်းတွင် ပန်းချီသည် သူမ၏ အခန်းထဲ၌ အဝတ်အစားများကို သိမ်းဆည်းနေသည်။ သေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်သော အဝတ်တစ်ထည်ချင်းစီတိုင်းတွင် အမှတ်တရများ ကပ်ပါလာသည်။ ဤဂါဝန်လေးက ဆယ်တန်းအောင်တုန်းက အဖေဝယ်ပေးခဲ့တာ၊ ဤရှပ်အင်္ကျီလေးက မင်းခန့်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံတုန်းက ဝတ်ခဲ့တာ။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စုဆောင်းခဲ့သော အမှတ်တရများကို သေတ္တာအနည်းငယ်အတွင်း အကျဉ်းချနေရသလို ခံစားရသည်။ အခန်းထဲတွင် အဝတ်အစားများ ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ကတော့ အဝေးသို့ ရောက်နေသည်။ သူမသည် ဗီရိုထဲမှ ဘူးအိုလေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဘူးထဲတွင် ငယ်စဉ်က သူငယ်ချင်းများထံမှ ရရှိခဲ့သော စာလွှာများ၊ ပန်းခြောက်များရှိသည်။

စာတစ်စောင်ကို ဖြန့်ဖတ်ကြည့်မိသည်။ ရိုးသားဖြူစင်သော ငယ်ဘဝ၏ စကားလုံးများ။ ထိုစဉ်က သူမတွင် မည်သည့် ဝတ္တရားမျှ မရှိ၊ မည်သည့် တာဝန်မျှ မရှိခဲ့။ လွတ်လပ်သော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျံသန်းခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမ၏ အတောင်ပံများကို ရုပ်သိမ်းကာ အသိုက်အမြုံသစ်တစ်ခုတွင် ခိုနားရန် ပြင်ဆင်နေရပြီ။ "ငါ တကယ် အဆင်ပြေပါ့မလား" ဟု သူမကိုယ်သူမ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ အပျိုဘဝ၏ လွတ်လပ်မှုနှင့် အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝ၏ တာဝန်များကြားတွင် သူမသည် လမ်းခုလတ်၌ ရပ်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူမသည် ထိုဘူးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ထားမိသည်။ မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိုးဝှေ့ဆင်းကျလာသည်။ ဝမ်းနည်းလို့ ကျသည့် မျက်ရည်မဟုတ်ဘဲ နှုတ်ဆက်ခြင်း၏ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ကျသည့် မျက်ရည်သာ ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်း ()

ညနေစောင်းတွင် ပန်းချီသည် အိမ်အနီးရှိ ပန်းခြံလေးသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ ဤပန်းခြံသည် သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကစားခဲ့သည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ရွှေရောင်၊ လိမ္မော်ရောင်နှင့် ခရမ်းရောင်တို့ ရောယှက်နေသည်။ သစ်ပင်ရိပ်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ ကျရောက်နေသည်။ ပန်းချီသည် ခုံတန်းလျားတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ ကလေးငယ်အချို့ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြပြီး လူကြီးအချို့က လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် အေးချမ်းလှသော်လည်း သူမအတွက်တော့ နှုတ်ဆက်ပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ မင်းခန့်ဆီမှ ဖြစ်သည်။ "ဟဲလို... ပန်းချီ၊ ဘာလုပ်နေလဲ" ဟု တစ်ဖက်မှ နွေးထွေးသော အသံကို ကြားရသည်။ "ပန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတာပါ မင်းခန့်" ဟု သူမ ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်လှုပ်ရှားနေလား၊ မနက်ဖြန်အတွက်" ဟု မင်းခန့်က မေးသည်။ ပန်းချီက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "နည်းနည်းပါ... ဒါပေမဲ့ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားသလို ခံစားနေရတယ်" ဟု ဝန်ခံလိုက်သည်။ မင်းခန့်က အတန်ကြာ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ "ကိုယ် နားလည်ပါတယ် ပန်းချီ။ မင်း ဘာကိုမှ ပျောက်ဆုံးမသွားစေရဘူးလို့ ကိုယ် ကတိပေးပါတယ်။ မင်းရဲ့ ဘဝသစ်မှာ ကိုယ်က ဘေးနားကနေ ဝိုင်းဝန်း ဖြည့်ဆည်းပေးမယ့်သူပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ပြောရှာသည်။ မင်းခန့်၏ စကားများက သူမ၏ ရင်ထဲသို့ နွေးထွေးမှု တစ်စုံတစ်ရာ စီးဝင်သွားစေသည်။ သို့သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ဘဝကူးပြောင်းမှုသည် အမျိုးသားတစ်ယောက် နားလည်နိုင်သည်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်ကို သူမ သိနေသည်။

မြင်ကွင်း ()

နေဝင်သွားပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်၌ ဧည့်သည်အချို့ ရောက်နေကြပြီ။ အဒေါ်များ၊ ဝမ်းကွဲမောင်နှမများက မနက်ဖြန်အတွက် ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးနေကြသည်။ အိမ်ထဲတွင် စကားသံများ၊ ရယ်မောသံများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ ပန်းချီသည် ထိုစည်ကားမှုများကြားတွင် တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်နေသလို ခံစားရသည်။ လူတိုင်းက သူမကို ဂုဏ်ပြုစကားများ ပြောနေကြသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ကတော့ ဟိုးအဝေးသို့ လွင့်နေသည်။ သူမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်မိသည်။

မှန်ထဲက မိန်းကလေးသည် လှပနေသော်လည်း မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်ရိပ်အချို့ ရှိနေသည်။ ဤမျက်နှာ၊ ဤအသားအရေ၊ ဤဖြစ်တည်မှု။ မနက်ဖြန်မှစ၍ သူမသည် 'မပန်းချီ' မဟုတ်တော့ဘဲ 'ဒေါ်ပန်းချီ' သို့မဟုတ် 'မင်းခန့်ဇနီး' ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံရတော့မည်။ သူမ၏ နာမည်ရှေ့တွင် တပ်မည့် ဘွဲ့ထူးများက သူမ၏ လွတ်လပ်မှုကို ကန့်သတ်လိုက်သလို ခံစားရသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။ အပျိုစင်တစ်ယောက်၏ ဂုဏ်ယူဝါကြွားမှု ဖြစ်သော ဤဆံနွယ်များ။ မနက်ဖြန်တွင်မူ ထိုဆံနွယ်များကို အလှပဆုံး ထုံးဖွဲ့ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက်သာ ရည်ရွယ်ရတော့မည်။ သူမသည် အလှပြင်ပစ္စည်းများကို ငေးကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ရှာဖွေနေမိသည်။ ဘဝ၏ အခန်းကဏ္ဍသစ်တစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းရတော့မည့် အချိန်တွင် လူတိုင်း ဤကဲ့သို့ပင် ခံစားရမည်လော။

မြင်ကွင်း ()

ညဉ့်နက်လာသောအခါ အိမ်က ဆူညံသံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ပန်းချီသည် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ လှေကားထိပ်တွင် ထိုင်နေမိသည်။ ထိုစဉ် အမေက အောက်ထပ်မှ တက်လာသည်နှင့် တိုးသည်။ "မအိပ်သေးဘူးလား သမီး" ဟု အမေက မေးရင်း ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။ အမေက သူမ၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။ "သမီး ကြောက်နေလား" ဟု အမေက တိုးတိုးလေး မေးသည်။ ပန်းချီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "အမေလည်း သမီးအရွယ်တုန်းက ဒီလိုပဲ ကြောက်ခဲ့ဖူးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ သဘာဝတရားပဲ သမီး။ မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ ဒီလိုအလှည့်အပြောင်းက ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး" ဟု အမေက ချော့မော့သည်။

"သမီး... အမေတို့ဆီက ဝေးသွားရမှာကို နှမြောတာ အမေ" ဟု ပန်းချီက ပြောလိုက်ရာ အမေ့မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ "ဝေးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး သမီးရယ်။ သမီးက အသိုက်သစ်တစ်ခု တည်ဆောက်တာပါ။ အမေတို့ အိမ်တံခါးက သမီးအတွက် အမြဲ ပွင့်နေမှာပါ။ သမီးရဲ့ အပျိုဘဝက ပြီးဆုံးသွားပေမဲ့ သမီးရဲ့ မိန်းမသားဘဝက အခုမှ စတင်ရင့်ကျက်လာမှာ" ဟု အမေက အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ပြောသည်။ အမေ့၏ စကားများက ပန်းချီ၏ ရင်ထဲရှိ အကြောက်တရားများကို အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားစေသည်။ အမေသည် သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုလက်ကလေးများသည် တစ်ချိန်က သူမကို ချီပိုးခဲ့ဖူးသည်၊ ယခုမူ သူမကို လွှတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ။ မိခင်နှင့် သမီးကြားရှိ နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်ကို ထိုညတွင် ပန်းချီ ပိုမိုသိရှိခဲ့ရသည်။

မြင်ကွင်း ()

အမေ အိပ်ရာဝင်သွားပြီးနောက် ပန်းချီသည် အိမ်နောက်ဖေး ဝရန်တာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမင်းကြီးက ကောင်းကင်အလယ်တွင် ထွန်းလင်းနေသည်။ လရောင်အောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ငွေရောင်အတိ လွှမ်းနေသည်။ သူမသည် ဝရန်တာလက်ရန်းကို ကိုင်ကာ ညလေအေးကို ခံစားနေမိသည်။ ဤအိမ်တွင် သူမ ကုန်လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်။ ပျော်ရွှင်စရာများ၊ ဝမ်းနည်းစရာများ၊ စိတ်ကူးယဉ်မှုများ။ အားလုံးက ဤမြေပြင်ပေါ်တွင်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အမှတ်တရများကို တစ်ခုချင်းစီ ပြန်လည်ပုံဖော်နေမိသည်။

ကျောင်းတက်ခဲ့သည့် နေ့ရက်များ၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် မုန့်စားခဲ့သည့် အချိန်များ၊ အဖေနှင့် အမေကို စိတ်ကောက်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်များ။ ထိုအရာအားလုံးသည် သူမ၏ အပျိုဘဝ၏ ပြတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ "နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်... ငါ့ရဲ့ ငယ်ဘဝ" ဟု သူမက လေထဲသို့ တိုးတိုးလေး လွှင့်တင်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။ မနက်ဖြန်အတွက် ခွန်အားများကို ရှာဖွေရမည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရမည့်အစား ရဲရင့်စွာဖြင့် ရှေ့ဆက်ရမည်။ အပျိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးညတွင် သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ရင့်ကျက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်မှု အချို့ ယှက်သန်းလာသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်ကလေးများကို ကြည့်ကာ မင်းခန့်ကို သတိရမိသည်။ သူလည်း ယခုအချိန်တွင် သူမလိုပင် ခံစားနေရမည်လား။

မြင်ကွင်း ()

မိုးသောက်ယံ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။ အိမ်ရှေ့မှ ခေါင်းလောင်းသံ အချို့က နံနက်ခင်း၏ အစကို ကြေညာနေသည်။ ပန်းချီသည် တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရသော်လည်း လန်းဆန်းနေသည်။ သူမသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်သည်။ ရေအေးအေးက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ အညစ်အကြေးများ၊ စိုးရိမ်မှုများ ကင်းစင်သွားသလို ခံစားရသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ နောက်ဆုံးသော အပျိုစင် ရေချိုးခြင်းပင်။

ရေချိုးပြီးနောက် သူမသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ မိတ်ကပ်ဆရာမ ရောက်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ပြင်ဆင်ပေးတော့မည်။ သူမသည် သူမ၏ သဘာဝမျက်နှာလေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သေချာကြည့်မိသည်။ ယနေ့မှစ၍ သူမသည် အလှပြင်ခြင်းများ၊ တန်ဆာဆင်ခြင်းများအောက်တွင် ပုန်းကွယ်ရတော့မည်။ "အရမ်းလှတာပဲ မပန်းချီရယ်... သတို့သမီးလေး ဖြစ်တော့မှာဆိုတော့ ပိုတောင် တောက်ပနေသလိုပဲ" ဟု မိတ်ကပ်ဆရာမက ချီးကျူးသည်။ ပန်းချီသည် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအလှတရားသည် တစ်ဖက်တွင်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သူမသာ သိသည်။ မိတ်ကပ်ခြယ်သမှုများ တစ်ခုချင်းစီသည် သူမ၏ ငယ်ဘဝကို ဖုံးကွယ်သွားနေသလိုပင်။

မြင်ကွင်း ()

မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရမည့်အချိန် ရောက်လာသည်။ ရွှေအိုရောင် ချိတ်ထမီနှင့် ဇာအင်္ကျီလေးက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။ လေးလံသော ရွှေထည်များ၊ ပုလဲအဆင်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေးလံလာသည်။ ထိုအလေးချိန်သည် မင်္ဂလာဝတ်စုံ၏ အလေးချိန်သာမကဘဲ နောက်နောင်တွင် ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်များ၏ အလေးချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမကိုယ်သူမပင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အမေက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပုလဲဆံထိုးလေးကို ထိုးပေးသည်။ "လှလိုက်တာ သမီးရယ်... အမေ့သမီးလေးက ဒီနေ့ ကမ္ဘာမှာ အလှဆုံးပဲ" ဟု အမေက ပြောရင်း မျက်ရည်ဝဲသည်။ အဖေကလည်း တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ပြုံးကြည့်နေသည်။ ပန်းချီသည် မိဘနှစ်ပါးကို ရှိခိုးကန်တော့လိုက်သည်။ "သမီးကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့တာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေနဲ့အမေ။ သမီး ဘယ်ရောက်ရောက် အဖေတို့ သမီးအဖြစ်နဲ့ပဲ ဂုဏ်ယူနေမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သောအခါ အိမ်ထဲတွင် ငိုသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်သည် အပျိုဘဝ၏ တရားဝင် ကုန်ဆုံးခြင်း မှတ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်း ()

သတို့သား မင်းခန့်နှင့် အဖွဲ့ဝင်များ အိမ်ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာကြသည်။ ကားဟွန်းသံများ၊ တေးဂီတသံများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။ ပန်းချီ၏ ရင်ထဲတွင် ဗရုတ်ဗရက် နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။ သူမသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေရင်း မင်းခန့် ဝင်လာသည်ကို စောင့်နေသည်။ တံခါးပွင့်သွားပြီး မင်းခန့် ဝင်လာသောအခါ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိသည်။ မင်းခန့်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်အစုံသည် နွေးထွေးနေပြီး တုန်ယင်နေသည်။ "သွားကြစို့ ပန်းချီ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ ပန်းချီသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မင်းခန့်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မြတ်နိုးမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်ကို မြင်ရသည်။ သူမသည် သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမတွင် အားကိုးရာဆို၍ သူတစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ အပျိုဘဝကို ဤအိမ်တွင် ထားရစ်ခဲ့ပြီး မင်းခန့်၏ လက်ကို တွဲကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကင်မရာမီးသီးများက တစ်ဖျတ်ဖျတ် လက်နေသည်။ လူအများ၏ အားပေးသံများ၊ ဆုတောင်းသံများကြားတွင် သူမသည် သူမ၏ အတိတ်ကို ကျောခိုင်းခဲ့ပြီ။

မြင်ကွင်း ()

မင်္ဂလာပွဲသည် အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဟိုတယ်ခန်းမအတွင်းရှိ ဧည့်သည်များ ပြန်သွားကြပြီ။ ပန်းချီသည် မင်းခန့်နှင့်အတူ ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံများကို ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။ အားလုံးက အိမ်မက်တစ်ခုလိုပင် လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ သူမ၏ လက်ထပ်လက်စွပ်ကလေးက လရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ "ပင်ပန်းနေပြီလား" ဟု မင်းခန့်က မေးသည်။ ပန်းချီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးပဲ။ တကယ်ကြီး လက်ထပ်လိုက်ပြီပေါ့နော်" ဟု သူမက ဆိုသည်။

မင်းခန့်က ပြုံးသည်။ "ဟုတ်တယ် ပန်းချီ။ အခုကစပြီး မင်းက ငါ့ဘဝရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားပြီ။ မင်းရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို ငါနဲ့အတူ ဝေမျှပါ။ ငါတို့ အတူတူ ကျော်ဖြတ်ကြတာပေါ့" ဟု သူက နှစ်သိမ့်သည်။ ပန်းချီသည် မင်းခန့်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ တင်းမာမှုများ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသည်။ အပျိုဘဝသည် လှပသော ပန်းတစ်ပွင့်ဆိုလျှင် အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝသည် ထိုပန်းမှ သီးလာမည့် အသီးတစ်လုံး ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ပန်း၏ အလှတရားသည် ခေတ္တသာ ဖြစ်သော်လည်း အသီး၏ အရသာသည် ခိုင်မြဲသည်။ သူမသည် ထိုအသီးကို မြည်းစမ်းရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။

မြင်ကွင်း ()

ညဉ့်နက်အချိန်တွင် မင်းခန့်နှင့် ပန်းချီသည် သူတို့၏ အိမ်သစ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သစ်သားနံ့နှင့် ပန်းနံ့အသစ်စက်စက်ကို ရရှိသည်။ မင်းခန့်က မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော အခန်းလေးကို မြင်ရသည်။ ပန်းချီသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ လမင်းကြီးက အဖေ့အိမ်မှာ မြင်ခဲ့ရသလိုပင် ထွန်းလင်းနေဆဲ။ သို့သော် မြင်ကွင်းကတော့ ပြောင်းလဲသွားပြီ။

သူမသည် သူမ၏ ဆံပင်မှ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြုတ်လိုက်သည်။ လေးလံသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင် သူမကိုယ်သူမ ပြန်ကြည့်သောအခါ သူမသည် အရင်က ပန်းချီမဟုတ်တော့သလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်သည် ကြောက်စရာ မဟုတ်တော့ဘဲ အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေသည်။ "ပန်းချီ... လက်ဖက်ရည် သောက်မလား" ဟု မင်းခန့်က အပြင်ဘက်မှ လှမ်းမေးသည်။ ပန်းချီသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ဟုတ်ကဲ့... လာပြီ" ဟု သူမက ပြန်ထူးလိုက်သည်။

သူမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်မလာခင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က လမင်းကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အပျိုဘဝသည် ယနေ့တွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် ထိုအဆုံးသတ်သည် ဘဝသစ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နောင်တမရှိ၊ စိုးရိမ်မှုမရှိဘဲ ရဲရင့်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် မင်းခန့်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ညဉ့်နက်လေထဲတွင် သူမ၏ လှပသော အပျိုဘဝ အမှတ်တရများက ကြယ်ကလေးများကဲ့သို့ အမြဲတမ်း တောက်ပနေတော့မည် ဖြစ်သည်။ အပျိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးနေ့သည် လှပစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။