ညီမအပေါ်ယုတ်မာမိတဲ့အခါ

ညီမအပေါ်ယုတ်မာမိတဲ့အခါ

အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ သွပ်မိုးပေါ်ကို ကျလာတဲ့ မိုးစက်သံတွေက နားထဲမှာ ဆူညံမနေဘဲ တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ရင်ထဲကို အေးမြမှုထက် လေးလံမှုကိုပဲ ပေးစွမ်းနေသလိုမျိုး။ အိမ်ရှေ့ခန်းက ပျဉ်ထောင်အိုကြီးရဲ့ တကျွိကျွိမြည်သံက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးတွေကို ခဏခဏ ဖြတ်တောက်နေတယ်။ ကျွန်တော် မင်းသန့်၊ ဒီအိမ်ရဲ့ သားကြီး ဩရသ။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရှိနေတာကတော့ ညီမလေး ရွှေရည်ရဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် လျှောက်လွှာနဲ့ သူမ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ရတဲ့ ပညာသင်ဆု ထောက်ခံစာတွေ။

"အစ်ကိုကြီး... ထမင်းစားရအောင်လေ"

တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့ ရွှေရည်ရဲ့ အသံက ကြည်လင်လွန်းတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တွေ ဝင်းလက်နေတာကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မနာလိုစိတ်နဲ့ အားငယ်စိတ်က ရောပြွမ်းပြီး ဆူပွက်လာတယ်။ ရွှေရည်က ထက်မြက်တယ်။ လှပတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က အားလုံးရဲ့ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရသူ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဖခင်ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ဒီမိသားစုကို ရုန်းကန်ထောက်ပံ့ရင်း ဘဝရဲ့ အိမ်မက်တွေကို လမ်းခုလတ်မှာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသူ။

"အေး... လာပြီ။ နင် အရင်စားနှင့်"

ကျွန်တော့်အသံက အေးစက်နေတာကို သူမ သတိထားမိပုံမရဘူး။ သူမကတော့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပဲ မီးဖိုချောင်ဘက်ကို ပြန်လှည့်သွားတယ်။ စားပွဲပေါ်က စာရွက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ဒီစာရွက်တွေသာ မရှိတော့ရင်၊ ဒီအခွင့်အရေးသာ ပျက်စီးသွားရင် သူမဟာ ဒီအိမ်မှာပဲ ကျွန်တော့်လိုပဲ ရုန်းကန်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရမှာ။ ငါ့လိုပဲ ဘဝကို အောက်ခြေကနေ စရမှာ။ ဘာဖြစ်လို့ သူမတစ်ယောက်တည်းပဲ သာယာတဲ့ အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာလဲ? ဆိုတဲ့ အမိုက်မှောင်ဖုံးတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဝါးမြိုစပြုလာတယ်။

ရွှေရည် အိပ်ပျော်သွားတဲ့ ညသန်းခေါင်ယံမှာ အိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ရှူသံကိုတောင် ပြန်ကြားနေရတယ်။ အပြင်မှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတုန်း။ ကျွန်တော် အသာအယာ ထလိုက်တယ်။ ခြေသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖျောက်ရင်း ရွှေရည်ရဲ့ စာကြည့်စားပွဲနားကို ကပ်သွားမိတယ်။

မီးအိမ်မှိန်မှိန်အောက်မှာ သူမရဲ့ ပုံရိပ်က အေးချမ်းလွန်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ "ဒါဟာ သူမအတွက် မကောင်းဘူး၊ ငါတို့မိသားစုအတွက် ငါကပဲ အဓိက" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာနေမိတယ်။ လက်ထဲမှာ အဆင်သင့် ပါလာတဲ့ ရေနံဆီပုလင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မဟုတ်ဘူး... ဒါက အရမ်းသိသာလွန်းတယ်။

ကျွန်တော် သူမရဲ့ အရေးကြီးဆုံး စာရွက်စာတမ်းတွေကို အသာအယာ ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ထဲက မီးဖိုထဲကို တစ်ရွက်ချင်းစီ ထည့်လိုက်တယ်။ စက္ကူတွေ မီးလောင်ကျွမ်းသွားတဲ့ အသံက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ရဲ့ ရယ်မောသံလိုပဲ။ "အစ်ကိုကြီး... ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ နောက်ကနေ အသံကြားလိုက်ရသလိုလိုနဲ့ လန့်ဖျန့်ပြီး လှည့်ကြည့်မိတော့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အမှောင်ထုထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း။ စာရွက်တွေ ပြာဖြစ်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ အစ်ကိုတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ကိုယ့်ညီမရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

မနက်ခင်းမှာ ရွှေရည်ရဲ့ အော်ဟစ်သံကြောင့် တစ်အိမ်လုံး လန့်နိုးသွားတယ်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး... ကြည့်ပါဦး။ ရွှေရည် စာရွက်တွေ... ရွှေရည် စာအိတ်ကြီး ပျောက်သွားပြီ။ မနေ့ညက ဒီစားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတာပါ"

သူမဟာ ပျာပျာသလဲနဲ့ 

"ဘာဖြစ်တာလဲ ရွှေရည်။ သေချာရှာပါဦး။ နင်ပဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထားမိလို့ ဖြစ်မှာပေါ့"

ကျွန်တော့်အသံက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်လှပ်လှပ် တုန်နေတယ်။ ရွှေရည်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့တယ်။ သူမရဲ့ ငိုသံက အိမ်ခေါင်မိုးကို ဖောက်ထွက်မတတ် နာကျင်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒီစာရွက်တွေဟာ သူမရဲ့ သုံးနှစ်တာ ကြိုးစားမှု၊ သူမရဲ့ အိပ်မက်၊ သူမရဲ့ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစပဲ။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီနေ့ နောက်ဆုံးရက်လေ။ ဒီနေ့မှ မပို့နိုင်ရင် ရွှေရည် သွားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်ကိုကြီး ကူရှာပေးပါဦး"

သူမက ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်ရှာတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ရွံရှာမိတဲ့ စိတ်က အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။ လမ်းကြောင်းက ရွေးပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

ရွှေရည်ဟာ အဲဒီနေ့ကစပြီး လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အရင်လို မရယ်တော့ဘူး၊ အရင်လို စကားမပြောတော့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ရှိခဲ့တဲ့ အရောင်အဝါတွေ မှေးမှိန်သွားပြီး အရိပ်မည်းတွေပဲ ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။ ကျွန်တော် ဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း သူမဟာ အိမ်မှာပဲ ကပ်ပြီး အလုပ်အကျွေး ပြုနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အထီးကျန်မှုနဲ့ နောင်တက တစိမ့်စိမ့် ဝင်ရောက်လာတယ်။

အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း သူမ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းကို မြင်ရင် ကျွန်တော် မစားရက်တော့ဘူး။ သူမ ခင်းပေးတဲ့ အိပ်ရာမှာ အိပ်ရင် အိပ်မက်ဆိုးတွေပဲ မက်တယ်။ ညတိုင်း ညတိုင်း မီးဖိုထဲမှာ စာရွက်တွေ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ အသံကို ကြားနေရတယ်။

တစ်ရက်မှာတော့ ရွှေရည်က ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောတယ်။

"အစ်ကိုကြီး... ရွှေရည် သိပါတယ်။ အဲဒီညက အစ်ကိုကြီး မအိပ်ဘူးဆိုတာ"

ကျွန်တော့်လက်ထဲက ရေခွက် မြေကြီးပေါ် ကျကွဲသွားတယ်။ သူမ သိနေတာလား? သိရက်နဲ့ ဘာလို့ ဘာမှမပြောတာလဲ? သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို တရားစီရင်နေသလိုပဲ။

လတွေ၊ နှစ်တွေ ကုန်လွန်သွားပေမဲ့ အဲဒီညက အဖြစ်အပျက်က ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မနေ့ကလိုပဲ လတ်ဆတ်နေတုန်း။ ရွှေရည်ကတော့ ရွာက မူလတန်းကျောင်းလေးမှာ ဆရာမလေး ဝင်လုပ်နေတယ်။ သူမရဲ့ ဘဝက တစ်ရံတစ်ခါက မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ ကြယ်စင်တောက်ပမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။

ကျွန်တော် အရက်ကို ပိုသောက်လာမိတယ်။ စိတ်ထဲက နာကျင်မှုကို အရက်နဲ့ ဖြေဖျောက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ပိုလို့တောင် ဆိုးလာတယ်။ တစ်ညမှာတော့ မူးမူးနဲ့ ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာပြီး ရွှေရည်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကျလိုက်မိတယ်။

"ရွှေရည်... အစ်ကိုကြီးကို သတ်လိုက်ပါတော့။ အစ်ကိုကြီး ယုတ်မာခဲ့တာပါ။ အဲဒီစာရွက်တွေကို အစ်ကိုကြီး ကိုယ်တိုင် မီးရှို့ခဲ့တာ"

ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ ရွှေရည်ကတော့ ငြိမ်သက်နေဆဲပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ထူမပေးဘဲ ဘေးနားမှာ အသာလေး ထိုင်ချလိုက်တယ်။

"အစ်ကိုကြီး... ရွှေရည် အဲဒီညကတည်းက သိခဲ့တာပါ။ အစ်ကိုကြီး မီးဖိုရှေ့မှာ ရပ်နေတာကို ပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်ခဲ့တယ်"

ကျွန်တော် အံ့သြသွားတယ်။ "ဒါဆို ဘာလို့... ဘာလို့ ငါ့ကို မတားတာလဲ? ဘာလို့ ငါ့ကို ရဲတိုင်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ဆဲတာဖြစ်ဖြစ် မလုပ်တာလဲ?"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... အစ်ကိုကြီးဟာ ရွှေရည်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အစ်ကိုမို့လို့ပါ။ အစ်ကိုကြီး ဘယ်လောက် ပင်ပန်းနေခဲ့လဲဆိုတာ ရွှေရည် သိပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အနာကို ရွှေရည်က အမုန်းတရားနဲ့ ထပ်မဆားချင်တော့လို့ပါ"

သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ဓားတစ်စင်းထက် ပိုထက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို သူမက မေတ္တာနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့တာလား။ ဒါဟာ ပိုပြီးတော့တောင် ခံရခက်စေတယ်။

အချိန်တွေက နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်လို့ မရဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိလာရတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ပိုက်ဆံရှာရှာ၊ ဘယ်လောက်ပဲ သူမကို ကောင်းကောင်းထားထား၊ သူမ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေနဲ့ အိပ်မက်တွေကို ပြန်မပေးနိုင်တော့ဘူး။

ရွှေရည်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်လို တက်ကြွတဲ့ အပြုံးမျိုး ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ တရားခံ။ ညီမတစ်ယောက်အပေါ် ယုတ်မာမိတဲ့ အပြစ်ဟာ သေသည်အထိ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားတယ်။

ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက် အိမ်ရှေ့က ကုန်းပေါ်မှာ ထိုင်နေကြတယ်။ နေဝင်ရိုးရီ အလှက ရင်နင့်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။

"ရွှေရည်... နင် အစ်ကိုကြီးကို ခွင့်လွှတ်လား"

သူမက ဝေးလံတဲ့ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးတယ်။

"ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာထက်... နားလည်ပေးလိုက်တာပါ အစ်ကိုကြီး။ လူတိုင်းမှာ အမှောင်ဖုံးတဲ့ အချိန်ဆိုတာ ရှိတတ်တာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှောင်ထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေမသွားဖို့တော့ လိုတာပေါ့"

သူမရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာပဲ။ ကျွန်တော် ယုတ်မာမိခဲ့တဲ့ အခါမှာ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ အနာဂတ်ကိုတင် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ လူပီသမှုကိုပါ ဖျက်ဆီးခဲ့တာပါ။

အခုတော့... ကျွန်တော်ဟာ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ၊ နောင်တရသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် ပေးဆပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော လျော်ကြေး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

(ပြီးပါပြီ)