ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်မရသော ဘဝများ
ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်မရသော ဘဝများ
မိုးညိုမှိုင်းသောအမှောင်ထုက ရန်ကုန်မြို့ပြဟောင်း၏ လမ်းကြားများထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာသည်။ မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် တံစက်မြိတ်မှတစ်ဆင့် အက်ကွဲနေသော ကွန်ကရစ်မြေပြင်ပေါ်သို့ တတောက်တောက် ကျဆင်းနေကြသည်။ ထိုအသံသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းသော ညနေခင်းတွင် နာရီလက်တံတစ်ခု၏ လှုပ်ရှားသံကဲ့သို့ပင် စည်းချက်ကျကျ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလှ၏။ သုတသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွင် လက်တင်ရင်း အပြင်ဘက်က မှောင်ရီပျိုးစ မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စီးကရက်မှာ ပြာရှည်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ သတိမထားမိ။
သူ့နောက်ကွယ်ရှိ
"သား... ထမင်းစားရအောင်လေ"
အိမ်ရှေ့ခန်းမှ ထွက်လာသော အမေ့အသံက အက်ရှရှ။ ထိုအသံထဲတွင် နာကျင်မှု၊ အားနာမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်ကို သုတ ခံစားမိသည်။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာချလိုက်ပြီး စီးကရက်ကို ပြာခွက်ထဲ ထိုးနှစ်လိုက်၏။ သူ့ဘဝတွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်သွယ် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ မိမိဝါသနာပါသော ပန်းချီပညာဖြင့် အသက်မွေးရန်နှင့် မိသားစု၏ ကြွေးမြီများကို ဆပ်နိုင်ရန်အတွက် ငွေရလွယ်သော အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ရန်။ သူ ရွေးချယ်ခဲ့သည်က ဒုတိယလမ်း။ သို့သော် ထိုရွေးချယ်မှုသည် သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြေအနေအရပ်ရပ်က သူ့လည်ပင်းကို ဓားဖြင့်ထောက်၍ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် သုတသည် မြို့လယ်ရှိ ကုမ္ပဏီဟောင်းကြီးတစ်ခုသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လူအများ တိုးဝှေ့သွားလာနေသော ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် သူသည် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေမိ၏။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ကိုယ်စီကိုယ်စီသော သောကအရိပ်အယောင်များကို သူ မြင်နေရသည်။ အားလုံးသည် မိမိတို့ မလိုလားသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အတင်းအဓမ္မ လျှောက်လှမ်းနေကြရသူများပင် မဟုတ်ပါလား။
ရုံးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ စာရွက်စာတမ်းပုံများက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ကိန်းဂဏန်းများ၊ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အစီရင်ခံစာများ။ သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်မူ ဆေးရောင်စုံများဖြင့် ခြယ်သထားသော ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုကမ္ဘာသည် ယခုအခါ ဝေးလံလွန်းသော အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။
"သုတ... မင်းကို မန်နေဂျာခေါ်နေတယ်"
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး၏ စကားကြောင့် သုတ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ မန်နေဂျာ
"စိတ်မကောင်းပါဘူး သုတရာ... မင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ကောင်းပေမယ့် ကုမ္ပဏီ အခြေအနေအရ ငါတို့ ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မယ်"
မန်နေဂျာ၏ စကားလုံးများသည် အေးစက်လွန်းလှသည်။ သုတ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ လွတ်လပ်မှု မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် မရှိသော ဘဝတွင် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်ခြင်းသည် အဆိုးဝါးဆုံးသော ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုပင်။
ရုံးကအပြန် မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာချလိုက်ပြန်သည်။ သုတသည် လမ်းဘေးရှိ ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခု၏ အမိုးအောက်တွင် ခိုနားနေမိသည်။ ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားထဲမှ မြင်လိုက်ရသော ပုံရိပ်တစ်ခုကြောင့် သူ့နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။
"နှင်း..."
သူ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်မိသည်။ မိုးကာအင်္ကျီအဝါလေးကို ဝတ်ထားပြီး ထီးတစ်ချက်ကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားသော မိန်းကလေး။ သူ၏ ငယ်ချစ်ဦး၊ သူ၏ ပန်းချီကားများထဲမှ မင်းသမီးလေး။ နှင်းသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ရပ်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုနှင့်အတူ နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေသည်ကို သုတ မြင်လိုက်ရသည်။
"သုတ... နေကောင်းရဲ့လား"
သူမ၏ အသံလေးသည် မိုးသံများကြားတွင် တိုးညှင်းလွန်းလှသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပြောစရာ စကားလုံးများစွာ ရှိသော်လည်း မည်သူမှ စကားမစနိုင်ကြ။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က နှင်းသည် မိဘများ၏ ဖိအားကြောင့် သူဌေးသားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။ သုတတွင် သူမကို ဆွဲထားနိုင်လောက်သော အင်အား မရှိခဲ့။ ငွေကြေးနှင့် ဂုဏ်ပကာသနများ ရှေ့တွင် သူတို့၏ အချစ်သည် ဖုန်မှုန့်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
"ကောင်းပါတယ် နှင်း... နှင်းရော... အဆင်ပြေရဲ့လား"
နှင်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် သူမ၏ ဘဝကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ပင်။ "ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ သုတရယ်... လူကသာ ရှိနေတာ၊ စိတ်ကတော့ ကြာလှပြီ သေဆုံးသွားခဲ့တာ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ကော်ဖီဆိုင်လေးထဲတွင် ခေတ္တဝင်ထိုင်ဖြစ်ကြသည်။ ကော်ဖီခွက်မှ ထွက်လာသော အခိုးအငွေ့များကြားတွင် သူတို့၏ အတိတ်ပုံရိပ်များက ပြန်လည် အသက်ဝင်လာသည်။
"ငါ ပန်းချီဆွဲတာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ နှင်း" ဟု သုတက ခေါင်းငုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။
နှင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်လျှံသွားသည်။ "ဘာလို့လဲ သုတ... နင့်ရဲ့ လက်ရာတွေက သိပ်လှတာပဲဟာ"
"ပန်းချီကားတွေက ငါ့မိသားစုကို ထမင်းမကျွေးနိုင်ဘူးလေ... အခုတော့ ငါ့မှာ အလုပ်တောင် မရှိတော့ဘူး"
နှင်းသည် သုတ၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချင်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထပ်လက်စွပ်က မှောင်ရီပျိုးစ အလင်းအောက်တွင် ပြောင်လက်နေသည်။ ထိုလက်စွပ်သည် သူမအတွက်တော့ သံခြေချင်းတစ်ခုနှင့် မခြားနားပေ။
"ငါတို့ဘဝတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေရတာလဲ သုတ... ငါတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ခွင့် တစ်ခုမှ မရှိခဲ့ဘူး"
သူမ၏ စကားသည် သုတ၏ ရင်ထဲသို့ မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ အမှန်ပင်။ သူတို့သည် ကံကြမ္မာဟု ခေါ်သော လက်သည်းခွံများကြားတွင် ညှပ်နေသော သတ္တဝါလေးများသာ ဖြစ်သည်။
နှင်းနှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် သုတသည် လမ်းမများပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လျှောက်သွားနေမိသည်။ မိုးက တဖြည်းဖြည်း စဲသွားသော်လည်း လေထုက ပို၍ အေးစက်လာသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်ထားသော ကားအမည်းကြီးတစ်စီးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် အတိတ်နိမိတ်မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။
အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ဧည့်ခန်းထဲတွင် လူစိမ်းနှစ်ယောက်က အမေ့ကို တစ်ခုခု ပြောနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အမေသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ငိုနေ၏။
"ဘာဖြစ်တာလဲ အမေ"
"သား... အဖေ့ရဲ့ အကြွေးတွေ... သူတို့က အခုချက်ချင်း ဆပ်ခိုင်းနေတယ်... မဟုတ်ရင် အိမ်ကို သိမ်းမယ်တဲ့"
သုတ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဖေ ချန်ထားခဲ့သော လောင်းကစားကြွေးများ။ ထိုကြွေးမြီများက ယခုအခါ သူတို့၏ နောက်ဆုံးခိုနားရာ အိမ်လေးကိုပါ ဝါးမျိုရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
"ခင်ဗျားတို့ ခဏလောက် အချိန်ပေးပါဦး... ကျွန်တော် ရှာပေးပါ့မယ်"
"အချိန်က ကုန်နေပြီ ကောင်လေး... မင်းမှာ ပေးစရာ မရှိရင် ဒီအိမ်ကနေ မနက်ဖြန် ထွက်သွားရတော့မယ်"
လူစိမ်းများ ထွက်သွားပြီးနောက် အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ကြောက်မက်ဖွယ် ကြီးစိုးသွားသည်။ သုတသည် နံရံကို မှီကာ ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ သူ ဘာဆက်လုပ်ရမည်နည်း။ သူ့တွင် ရောင်းစရာ ဆို၍ သူ၏ အသက်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာသာ ကျန်တော့သည်။
ညနက်ပိုင်းတွင် သုတသည် သူ့
ထိုစဉ် ဖုန်းသံက မြည်လာသည်။ နှင်းဆီထံမှ ဖြစ်သည်။
"သုတ... ငါ အားလုံး သိလိုက်ရပြီ... ငါ့အမျိုးသားက အဲဒီလူတွေကို သိတယ်... သူ ပြောပေးလို့ ရတယ်"
သုတ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း နှင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားကြောင့် ထိုအလင်းသည် ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။
"ဒါပေမဲ့... သူက အပေးအယူ တစ်ခု လုပ်ချင်တယ်တဲ့... နင့်ကို မြို့က ထွက်သွားစေချင်တယ်... ငါနဲ့ ဘယ်တော့မှ မဆုံရဘူးဆိုတဲ့ ကတိကို လိုချင်တာ"
သုတသည် ဖုန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ဤသည်မှာလည်း ရွေးချယ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။ မိသားစု၏ အမိုးအကာအတွက် မိမိ၏ အချစ်နှင့် မြို့ပြကို စတေးရန်။ ရွေးချယ်ခွင့် မရှိသော လမ်းနှစ်သွယ်ကြားတွင် သူသည် နောက်ဆုံး၌ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေရသကဲ့သို့ ခံစားရင်း ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ရသည်။
နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းသောအခါ ကောင်းကင်သည် ကြည်လင်နေသော်လည်း သုတ၏ စိတ်သည် မှောင်အတိ ကျနေသည်။ သူသည် အဝတ်အစား အနည်းငယ်နှင့် သူ၏ ပန်းချီစုတ်တံ အနည်းငယ်ကိုသာ အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ အမေ့ကိုတော့ သူ အဝေးတွင် အလုပ်ရ၍ သွားရမည်ဟုသာ လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့သည်။
သူသည် နှင်းဆီထံသို့ စာတစ်စောင် ရေးခဲ့သည်။
"နှင်း... ငါတို့ဘဝတွေက မြစ်နှစ်စင်းလိုပါပဲ... တစ်နေရာမှာ ဆုံခဲ့ကြပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဆက်သွားကြရမှာပဲ... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ... နင့်ကို ငါ့ဘဝထဲမှာ မရှိတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့နှလုံးသားရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး တစ်နေရာမှာ နင် အမြဲ ရှိနေမှာပါ"
သူသည် ဘူတာရုံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဘူတာရုံဟောင်း၏ လေထုထဲတွင် ခွဲခွာခြင်း၏ အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
သုတသည် နယ်မြို့လေး တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် အလုပ်ကြမ်းသမား တစ်ဦးအဖြစ် အသက်မွေးခဲ့သည်။ ပန်းချီစုတ်တံ ကိုင်ခဲ့သော လက်များက ယခုအခါ အုတ်နှင့် သဲများကို ကိုင်တွယ်နေရသည်။ ညဘက်များတွင်တော့ သူသည် လမင်းကို ကြည့်ရင်း နှင်းကို သတိရတတ်သည်။
သူမရော ပျော်ရဲ့လား။ သူမ၏ ရွှေလှောင်အိမ်ထဲတွင် သူမ အသက်ရှူရတာ မွန်းကြပ်နေမလား။ ထိုမေးခွန်းများ၏ အဖြေကို သူ ဘယ်သောအခါမှ သိခွင့်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် မရှိသော ဘဝတွင် အကောင်းဆုံး ရှင်သန်နည်းမှာ မေ့လျော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးမိသည်။ သို့သော် နှလုံးသားကမူ မေ့လျော့ရန် ငြင်းဆန်နေဆဲ။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
သုတသည် နယ်မြို့လေးတွင် အခြေကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ညဘက်များတွင် ကလေးများကို ပန်းချီသင်ပေးရင်း မိမိ၏ ဝါသနာကို တစ်စွန်းတစ်စ ပြန်လည် အသက်သွင်းနေသည်။ တစ်နေ့တွင် မြို့ထဲရှိ ပြပွဲတစ်ခု၌ သူ၏ ပန်းချီကားဟောင်း တစ်ချပ်ကို သူ ပြန်မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုကားသည် နှင်းကို ဆွဲထားသော ပုံဖြစ်သည်။ ထိုပန်းချီကားအောက်တွင် ရေးထားသော စာတန်းလေးက သူ့ကို ရင်နင့်သွားစေသည်။
"စောင့်မျှော်ခြင်း၏ အဆုံးသတ် - လှူဒါန်းသူ - ဒေါ်နှင်း"
နှင်းသည် သူမ၏ နာမည်ရှေ့တွင် "ဒေါ်" ဟု တပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဓာတ်သည် နုပျိုနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သုတ သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်းလော။ သို့မဟုတ် ဤပန်းချီကားမှတစ်ဆင့် သူနှင့် ဆက်သွယ်နေခြင်းလော။
သုတသည် နှင်းကို ရှာရန် ရန်ကုန်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ ရောက်သွားသောအခါ တွေ့လိုက်ရသည်က သူ မျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်း မဟုတ်ပေ။ နှင်း၏ အမျိုးသားသည် စီးပွားရေး ပျက်ကွက်မှုများကြောင့် ထောင်ကျနေပြီး နှင်းသည်လည်း ဖျားနာကာ ဆေးရုံတွင် ရှိနေသည်ဟု သိရသည်။
ဆေးရုံခန်းလေးထဲတွင် နှင်းသည် အားနည်းစွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များ ချောင်ကျနေသော်လည်း မျက်ဝန်းများကမူ တောက်ပနေဆဲ။
"သုတ... နင် ပြန်လာမှာကို ငါ သိတယ်" သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သုတသည် သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ "ငါ တောင်းပန်ပါတယ် နှင်းရယ်... ငါ နင့်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မိတယ်"
"မဟုတ်ဘူး သုတ... နင်က ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ... နင် ထွက်သွားပေးလို့ ငါ့မိဘတွေ အကြွေးက လွတ်ခဲ့တာ... ငါ့ဘဝကတော့ ဒီလိုပဲ ကုန်ဆုံးရမှာပါ... ဒါပေမဲ့ နင့်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မြင်ခွင့်ရတာနဲ့တင် ငါ ကျေနပ်ပါပြီ"
နှင်းသည် သူမ၏ နောက်ဆုံး ဆန္ဒတစ်ခုကို သုတကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝကို ပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် ဆွဲပေးရန် ဖြစ်သည်။ ထိုပန်းချီကားထဲတွင် သူမသည် လွတ်လပ်သော ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပျံသန်းနေသည့် ပုံကို သူမ လိုချင်သည်။
သုတသည် ဆေးရုံကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ညလုံးပေါက် ပန်းချီဆွဲခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ရည်များက ဆေးရောင်စုံများနှင့် ရောနှောသွားသည်။ သူ ဆွဲနေသည်မှာ ပုံတူကားတစ်ချပ် မဟုတ်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦး၏ မပြည့်ဝခဲ့သော အိပ်မက်များကို ပုံဖော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
မိုးလင်းခါနီးအချိန်တွင် ပန်းချီကား ပြီးဆုံးသွားသည်။ နှင်းသည် ထိုပန်းချီကားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် သူ မြင်ဖူးသမျှ အလှဆုံးနှင့် အေးချမ်းဆုံး အပြုံးပင်။
"လှလိုက်တာ သုတ... အခုတော့ ငါ လွတ်လပ်သွားပြီ"
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် နှင်းသည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ သုတ၏ လက်ကလေးသည် အေးစက်သွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင်တော့ နောင်တကင်းမဲ့သော အေးချမ်းမှုများ လွှမ်းမိုးနေသည်။
သုတသည် နှင်း၏ ဈာပနအပြီးတွင် မြို့ဟောင်းလေးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် နှင်းဆွဲခိုင်းခဲ့သော ပန်းချီကားကို ပွေ့ပိုက်ထားသည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော လူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။
သူ သိလိုက်ရသည်မှာ ဘဝတွင် ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် မရှိခြင်းသည် အရှုံးမဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအကျပ်အတည်းများကြားမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် တာဝန်ကျေပွန်မှုကို ရှာဖွေနိုင်ခြင်းသည်သာ လူသားတစ်ဦး၏ အောင်မြင်မှု ဖြစ်ကြောင်းပင်။
သူသည် ကမ်းနားလမ်းသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ မြစ်ပြင်ကျယ်သည် နေရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင် တောက်ပနေသည်။ သုတသည် နှင်း၏ ပန်းချီကားကို မြစ်ထဲသို့ အသာအယာ လွှတ်တင်လိုက်သည်။
"လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းပါတော့ နှင်း... ငါတို့ နောက်ဘဝမှာတော့ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိတဲ့ ဘဝတွေကို ပိုင်ဆိုင်ကြရအောင်"
ပန်းချီကားလေးသည် ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ မျောပါသွားသည်။ သုတသည် လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းမကြီးက ရှည်လျားစွာ ရှိနေဆဲ။ သူသည် ထိုလမ်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် မရှိသော ဘဝတွင် သူသည် အနုပညာနှင့် အမှတ်တရများကို အဖော်ပြုရင်း ခရီးဆက်ရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။
နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် သုတ၏ အရိပ်သည် လမ်းမပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ ကျဆင်းနေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လေးလံသော်လည်း ခိုင်မာနေသည်။ ဘဝသည် ဆက်လက် စီးဆင်းနေဦးမည် ဖြစ်သကဲ့သို့၊ သူ၏ ရင်ထဲမှ အချစ်သည်လည်း ဘယ်သောအခါမှ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။
အဆုံးသတ်မှာတော့... ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးသည် ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် မရှိသော လမ်းမပေါ်မှ ခရီးသည်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုခရီးတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ခြေရာများသည်သာ ကျွန်ုပ်တို့၏ တကယ့်ဘဝ ဖြစ်ပေတော့သတည်း။