အပူတွေများတဲ့ အိမ်
အပူတွေများတဲ့ အိမ်
နေရှိန်က ပြင်းလွန်းလှသည်။ ကောင်းကင်ပြာပြာကြီးက တိမ်တိုက်ကင်းစင်နေသော်လည်း မြေပြင်ထက်ဝယ် ပူလောင်အိုက်စပ်မှုတို့က အလုံးအရင်းနှင့် ရိုက်ခတ်နေသည်။ ရန်ကုန်မြို့စွန်က သစ်သားအိမ်အိုကြီးသည် ထိုအပူရှိန်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော်လည်း အတွင်း၌မူ မီးမမြင်ရသော အပူတငွေ့ငွေ့တို့က အခိုးအလျှံမထွက်ဘဲ လောင်မြိုက်နေကြသည်။ အိမ်ကြီး၏ သက်တမ်းက နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကျော်ပြီ။ ပျဉ်ထောင်နံရံဟောင်းများ၊ ကျွန်းသားတိုင်လုံးကြီးများနှင့် အမှောင်ရိပ်သန်းနေသော
ဒေါ်နန်းချိုသည် ဧည့်ခန်းအလယ်က ကြိမ်ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ပုတီးစိပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက တင်းမာခက်ထန်နေပြီး နှုတ်ခမ်းအစုံက မသိမသာ တုန်ယင်နေ၏။ ပုတီးစေ့များ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ကျသွားသည့် အသံက တိတ်ဆိတ်နေသော
“သုရ... မင်း ပြန်လာပြီလား”
ဒေါ်နန်းချို၏ အသံက အေးစက်လှသည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော သုရသည် လက်ထဲက ရုံးအိတ်ကို အသာချရင်း သက်ပြင်းကို ခိုးချလိုက်သည်။ သူသည် ဤအိမ်၏ သားကြီးဖြစ်သလို၊ ဤအိမ်၏ ဒေါက်တိုင်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဒေါက်တိုင်သည် အိမ်ကြီး၏ အလေးချိန်အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ကျိုးပဲ့ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်ကြ။
“ဟုတ်ကဲ့ အမေ။ ဒီနေ့ အလုပ်နည်းနည်း များနေလို့”
“အလုပ်များတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားနေရာကို ဝင်နေတာလား။ ငါ့ကို မလိမ်နဲ့ သုရ။ မင်းမျက်လုံးတွေက ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောနေတယ်”
ဒေါ်နန်းချိုက ပုတီးစိပ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ သုရသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ဤအိမ်ထဲတွင် စကားလုံးတို့သည် လက်နက်များ ဖြစ်နေတတ်သည်။ တစ်ခွန်းပြောလျှင် တစ်ချက်ထိခိုက်ရသော ထိုစကားလုံးများကြားတွင် သူသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်ခဲ့ရသည်။
သုရ
“မေ... မအိပ်သေးဘူးလား”
မေက ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်သည်။ သူမ၏ အပြုံးက နွမ်းလျလွန်းလှသည်။ “ဒီအိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူက အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပျော်နိုင်မှာလဲ ကိုသုရရယ်။ အောက်ထပ်က အမေ့ရဲ့ ပုတီးသံက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို တူနဲ့ ထုနေသလိုပဲ”
သုရသည် မေ၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မေ၏ ကိုယ်လေးက တုန်ယင်နေသည်။ ဤအိမ်သည် နွေရာသီတွင် ပူလောင်သလောက်၊ ဆောင်းရာသီတွင်လည်း ရင်ထဲအထိ အေးစက်စေသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အိမ်၏ ထောင့်တိုင်းတွင် ဒေါ်နန်းချို၏ စည်းကမ်းများ၊ အတိတ်က နာကျည်းချက်များနှင့် မကျေနပ်မှုများက ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
“ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားကြရင် ကောင်းမလား မေ”
သုရ၏ စကားက တိုးညှင်းသော်လည်း မေ့အတွက်တော့ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ မေသည် သုရကို မယုံကြည်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤစကားကို သူတို့ ပြောခဲ့ကြသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ဤအိမ်၏ အုတ်မြစ်များအောက်တွင် သူတို့၏ ဘဝများက နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီ။
ညစာစားပွဲသည် အမြဲတမ်း စစ်တလင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ဟင်းခွက်များထဲမှ ထွက်နေသော အငွေ့များကပင် ပူလောင်မှုကို အားပေးနေသယောင်ရှိသည်။ ဒေါ်နန်းချိုက ထမင်းဝိုင်း၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသည်။ သားငယ် မင်းခန့်ကတော့ ဖုန်းတစ်လုံးနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး မေကတော့ ဟင်းများ ခက်ပေးနေသည်။
“ဟင်းက ငန်လှချည်လား မေ။ ငါ့ကို သွေးတိုးပြီး သေစေချင်နေတာလား”
ဒေါ်နန်းချို၏ စကားကြောင့် မေ၏ လက်ထဲက ဇွန်းကလေး တုန်သွားသည်။ သုရက မေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဟင်းကို မြည်းလိုက်သည်။
“မငန်ပါဘူး အမေရယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အတော်ပဲ”
“မင်းကတော့ မင်းမိန်းမဘက်က အမြဲပါနေမှာပေါ့ သုရ။ ငါကတော့ ဒီအိမ်မှာ အပိုလူပါပဲ။ မင်းအဖေသာ ရှိရင် ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံကြမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဒေါ်နန်းချိုက အတိတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြန်ပြီ။ အတိတ်ဆိုသည်မှာ ဤအိမ်အတွက်တော့ မီးစာတစ်ခုပင်။ အချိန်မရွေး ပြန်လည်တောက်လောင်နိုင်သော မီးစာ။ မင်းခန့်ကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထမင်းပန်းကန်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ရာမှ ထသွားသည်။
“စားလို့မရတော့ဘူး။ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ။ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ထမင်းတစ်နပ် စားရတယ်လို့ မရှိဘူး”
မင်းခန့်၏ အသံက အိမ်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ဒေါ်နန်းချိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှမပြော။ သူမ၏ အချစ်ဆုံးသားငယ်လေးအပေါ်တွင်တော့ သူမသည် အနည်းငယ် လျှော့ပေးတတ်သည်။ သို့သော် ထိုလျှော့ပေးမှုကပင် မင်းခန့်ကို ပို၍ လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်နေသည်ကို သူမ မသိခဲ့။
ညဉ့်နက်သော်လည်း အိမ်ကြီးက မအိပ်သေး။ သစ်သားနံရံများဆီမှ တကျွိကျွိအသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မေသည် အိပ်ယာထဲတွင် လူးလှိမ့်နေရင်း ဘေးနားက သုရကို ကြည့်လိုက်သည်။ သုရသည် အိပ်ပျော်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးနေသည်။
မေသည်
“ရှင်... ရှင့်ကို ကျွန်မ မကျေနပ်ဘူး။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလို ပစ်ထားခဲ့ရတာလဲ”
ဒေါ်နန်းချိုက သူမ၏ ကွယ်လွန်သူ ခင်ပွန်းကို ရည်ညွှန်းကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။ မေသည် နံရံနောက်တွင် ပုန်းနေရင်း ထိုအသံကို နားထောင်မိသည်။ ဒေါ်နန်းချို၏ ခက်ထန်မှုများနောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော အထီးကျန်မှုနှင့် နာကျင်မှုများ ရှိနေသည်ကို မေ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအိမ်ကြီး၏ "အပူ" များသည် ဒေါ်နန်းချို၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ မြစ်ဖျားခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်းခန့်သည် အိမ်သို့ ပြန်မလာခဲ့။ ဒေါ်နန်းချိုက စိတ်ပူနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်နေသယောင် ဆောင်ထားသည်။ သို့သော် သူမ၏ လက်များက တုန်ယင်နေသည်။ နေ့လည်ပိုင်းတွင် မင်းခန့် ပြန်ရောက်လာသည်။ သို့သော် သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်။ သူ၏ အနောက်တွင် ရဲအရာရှိ နှစ်ဦး ပါလာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ မင်းခန့်” ဒေါ်နန်းချို၏ အသံက တုန်ယင်သွားသည်။
“သူက လောင်းကစားဝိုင်းမှာ ရန်ဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့လို့ပါ အမေကြီး” ရဲအရာရှိက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သုရသည် အလုပ်မှ အပြေးအလွှား ပြန်လာရသည်။ ဒေါ်နန်းချိုသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ခွေခနဲ လဲကျသွားသည်။ သူမ ပျိုးထောင်ခဲ့သော၊ သူမ အလိုလိုက်ခဲ့သော သားငယ်က ယနေ့တော့ အိမ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
သုရသည် ရဲများနှင့် စကားပြောကာ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားသည်။ မေကတော့ ဒေါ်နန်းချိုကို ပြုစုပေးနေရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒေါ်နန်းချိုသည် မေ့ကို ကြည့်ကာ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အားကိုးရာမဲ့မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။
ထိုညတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသည်။ လျှပ်စီးများက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်စီးသွားပြီး အိမ်ဟောင်းကြီးကို ခဏခဏ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားစေသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးမှ ရေများ ယိုကျနေသည်။ မေသည် ဇလုံများဖြင့် ရေခံနေရသည်။
“ကိုသုရ... အမေ နေမကောင်းဘူး။ အဖျားတွေ တက်နေတယ်”
သုရသည် အမေ့
သုရသည် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။ သူတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးသည် အမေ့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မရရှိခဲ့ဘဲ အမေ့၏ နာကျည်းမှုများကိုသာ ခံစားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအိမ်ကြီး၏ ပူလောင်မှုသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမှားနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အငြိုးတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ရလဒ်တစ်ခုပင်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဒေါ်နန်းချို အဖျားကျသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက အရင်ကထက် ပို၍ အိုမင်းသွားသယောင် ရှိသည်။ သူမသည် သုရနှင့် မေ့ကို အနားသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
“ငါ... ငါ မှားခဲ့တယ် သုရ။ ငါ့ရဲ့ အာဃာတတွေနဲ့ မင်းတို့ကို ငါ ချုပ်နှောင်ထားခဲ့မိတယ်”
ဒေါ်နန်းချို၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ မေသည် သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ပေးလိုက်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤအိမ်ထဲတွင် စာနာမှုအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံလာသည်။
“မေ... မင်းကိုလည်း ငါ အများကြီး နှိပ်စက်ခဲ့မိတယ်။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို မင်းအပေါ် ပုံချခဲ့တာပါ။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါအေ”
မေသည် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငိုချလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာများက ထိုမျက်ရည်များနှင့်အတူ ပါသွားသယောင်ရှိသည်။ သုရသည်လည်း စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
မင်းခန့်သည် အချုပ်ထဲမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာသည်။ သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူသည် အိမ်ကြီး၏ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ နောင်တရနေပုံရသည်။
“အမေ... ကျွန်တော် အလုပ်တစ်ခု ရှာနေပြီ။ ကျွန်တော် ဒီအိမ်ကြီးကို ပြန်ပြင်ချင်တယ်”
မင်းခန့်၏ စကားကြောင့် ဒေါ်နန်းချိုက ပြုံးလိုက်သည်။ အိမ်ကြီးကို ပြန်ပြင်ရန် ဆိုသည်မှာ သစ်သားများကို လဲလှယ်ရုံမျှမက၊ အိမ်သားများ၏ စိတ်ဓာတ်များကိုလည်း အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ရမည်ဖြစ်သည်။
သုရနှင့် မေသည်လည်း အိမ်ကြီးကို ပြင်ဆင်ရန် ဝိုင်းကူကြသည်။ ပြတင်းပေါက်များကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ အမှောင်ရိပ်သန်းနေသော
လများစွာ ကြာပြီးနောက်၊ ဤအိမ်ကြီးသည် အရင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့။ ပူလောင်မှုများအစား အေးချမ်းမှုက အစားထိုးလာသည်။ ဒေါ်နန်းချိုသည် ပုတီးစိပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာက ကြည်လင်နေသည်။ သူမသည် မေ့ကို ဟင်းချက်ရာတွင် ကူညီပေးတတ်လာသည်။
သုရသည် အလုပ်မှ ပြန်လာသောအခါ အိမ်ထဲတွင် ရယ်သံများကို ကြားရသည်။ ထိုရယ်သံများက သူ၏ ပင်ပန်းမှုများကို ပြေပျောက်စေသည်။
“ကိုသုရ... မေတို့ ခြံထဲမှာ စံပယ်ပင်တွေ စိုက်ထားတယ်နော်။ ညဘက်ဆိုရင် အနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ”
မေက သုရကို ဝမ်းသာအားရ ပြောပြသည်။ အမှန်ပင်။ ဤအိမ်ကြီးတွင် ယခုတော့ အပူတွေ မရှိတော့။ အေးမြသော စံပယ်ရနံ့များကသာ လွှမ်းမွှေးနေတော့သည်။
တစ်နေ့တွင် ဒေါ်နန်းချိုက သုရကို ခေါ်ကာ စကားပြောသည်။
“သုရ... မင်းတို့ တခြားမှာ သွားနေချင်ရင် သွားနေလို့ ရပြီနော်။ အမေ မတားတော့ပါဘူး။ အမေ့မှာ မင်းခန့်လည်း ရှိနေပြီပဲ”
သုရက ပြုံးကာ မေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မေက ခေါင်းခါပြသည်။
“မဟုတ်ဘူး အမေ။ ကျွန်မတို့ ဒီအိမ်မှာပဲ ဆက်နေမှာပါ။ ဒီအိမ်က အပူတွေများခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်လေး ဖြစ်နေပြီလေ”
ဒေါ်နန်းချို၏ မျက်လုံးများတွင် ပီတိများ ပြည့်လျှံသွားသည်။ သူမသည် ချွေးမဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အကြားက တံတိုင်းများ ပြိုကျသွားသည့် အချိန်ပင်ဖြစ်သည်။
မင်းခန့်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးတစ်ခုကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေပြီး အိမ်အတွက် လိုအပ်သည်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ အိမ်ကြီး၏ သစ်သားနံရံများကို ဆေးအသစ်များ သုတ်လိုက်ကြသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးကိုလည်း လဲလှယ်လိုက်ကြသည်။
အိမ်ကြီးသည် ယခုတော့ မြို့စွန်က အထီးကျန်အိမ်အိုကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ မြင်ရသူတိုင်း အားကျရသော အေးချမ်းသည့် အိမ်ကြီးတစ်အိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကပင် “အပူတွေများတဲ့ အိမ်” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြရာမှ “အေးချမ်းတဲ့ အိမ်ကြီး” ဟု ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်လာကြသည်။
ညနေခင်းတစ်ခုတွင် မိသားစုအားလုံး ခြံထဲက ဝရန်တာတွင် ထိုင်နေကြသည်။ နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက အိမ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လေအေးလေးက တိုက်ခတ်နေပြီး စံပယ်နံ့က သင်းပျံ့နေသည်။
ဒေါ်နန်းချိုက သူမ၏ မြေးလေး (မေ့တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်သည်) အတွက် အကျီလေးများကို ထိုးနေသည်။ သုရနှင့် မင်းခန့်ကတော့ အနာဂတ် အစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ မေကတော့ အားလုံးအတွက် ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့ပေးနေသည်။
ဤအိမ်ကြီးတွင် အပူတွေ ရှိခဲ့ဖူးသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ထိုအပူများကို သူတို့သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် နားလည်မှုတို့ဖြင့် ငြှိမ်းသတ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုတော့ ဤအိမ်သည် သူတို့အတွက် လုံခြုံရာ၊ အေးမြရာ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
အိမ်ဆိုသည်မှာ အုတ်၊ သဲ၊ ကျောက်၊ သစ်သားတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အိမ်သားများ၏ နှလုံးသားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး နားလည်သွားကြလေတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။