အာဃတမီး(စ/ဆုံး)
အာဃတမီး
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာမှာ ကျွန်တော်ဟာ ဘုရင်တစ်ပါးလိုပဲ။ ဒီရွာမှာ ကျွန်တော့်စကားဆိုတာ အမိန့်၊ ကျွန်တော့်အလိုကျမှ အရာရာဟာ ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ခံယူထားသူပါ။ အဲဒီနေ့က နေက အတော်ပူတယ်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ရိပ်အောက်မှာ ထွန်းမောင်တို့ လင်မယား ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေကြတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသထက် အမြင်ကတ်တဲ့စိတ်က ပိုများနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စပါးခင်းတွေကို ရိတ်သိမ်းဖို့ သူတို့ကို ကြိုပြောထားပြီးသား။ ဒါကို သူတို့က တခြားသူဆီမှာ ငါးရာပိုရလို့ သွားလုပ်ချင်တယ်တဲ့။
"အဲဒီတော့ နင်တို့က ငါ့စပါးခင်းတွေကို မရိတ်ပေးနိုင်တော့ဘူးပေါ့..အဲလိုလား"
ကျွန်တော့်အသံက ခပ်အုပ်အုပ်ဆိုပေမယ့် မာန်ပါတာကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သိနေတယ်။ ဘုရားပန်းအိုးဆေးနေတဲ့ အမေက လှမ်းကြည့်တယ်။ အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း လူတိုင်းအပေါ် သနားတတ်သူပီပီ မျက်လုံးတွေက စိုးရိမ်ရိပ်တွေနဲ့။ ထွန်းမောင်က တောင်းပန်သလိုနဲ့ မော့ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်နှာက နေလောင်ထားလို့ ညိုမည်းနေပြီး ဖုန်တွေပေကျံနေတာ မြင်ရတာကိုက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နိိမ့်ကျလွန်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပဲ။
"ကျွန်တော်တို့ ရိတ်ပေးမှာပါ ကိုအံ့မောင်ရယ်..ဒါပေမယ့် လေးငါးရက်လောက်နောက်ဆုတ်ပေးပါလား.. ဟိုဘက်ရွာက ဦးလေးသိန်းလယ်ကွက်တွေ ရိတ်ပေးရဦးမှာမိုလို့ပါ"
သူ့အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အလျှော့ပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။ "သြော် စပါးတွေ မရင့်မှည့်သေးခင်ကတည်းက မင်းတို့ကို ငါပြောထားတာလေ.. ဘာလဲ ဦးသိန်းက နေ့စားခ ပိုပေးလို့ မင်းတို့ ဦးစားပေးလိုက်တာ မလား ငါမသိရင်ခက်မယ်.. မင်းတို့ကောင်တွေ အဲဒါကြောင့် ဒီဘဝက မတက်တာ" လို့ ကျွန်တော် ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်က ပိုက်ဆံထက် ကျွန်တော့်အမိိန့်ကို မလေးစားတာက ပိုအရေးကြီးတယ်။
အမေက ကြားထဲက ဝင်ဖျန်ဖြေတယ်။ "ဟဲ့သားကြီး စကားကို ချိုချိုသာသာပြောပါကွယ်" တဲ့။ ထွန်းမောင်တို့ လင်မယားကလည်း အမေ့ကို အားကိုးတကြီး ကြည့်ကြပြန်တယ်။ သူတို့ သားကြီး ကိုးတန်းတက်ဖို့ ကျောင်းစရိတ်လိုလို့ပါ ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ကျွန်တော် မကြားချင်ယောင် ဆောင်လိုက်တယ်။ ဆင်းရဲတာဟာ သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်၊ အဲဒီအားနည်းချက်ကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော့်အပေါ် ကတိပျက်တာကို ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနက သူတို့ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခထက် ပိုကြီးမားနေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ကို ကျွန်တော် မောင်းထုတ်လိုက်တယ်။ "သွားကြ..မင်းတို့ကို မြင်ရတာ ကျက်သရေယုတ်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေက သူတို့ရင်ထဲကို ဘယ်လောက် နာကျင်စေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် သိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရန်သူပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်သူ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်ဇနီးလောင်းလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဖြူဖြူက အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာပြီး ထွန်းမောင်တို့ ထွက်သွားတာကို လိုက်ကြည့်နေတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ရွံရှာမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတာကို ကျွန်တော် မြင်အောင် မကြည့်ခဲ့မိတာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားကြီးတစ်ခုရဲ့ အစပျိုးခြင်းပါပဲ။
ဖြူဖြူနဲ့ ကျွန်တော်က လက်ထပ်ဖို့ ရက်သတ်မှတ်ထားပြီးသားပါ။ သူမက ငြိမ်သက်တယ်၊ အေးချမ်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရှေ့မှာဆိုရင် သူမဟာ လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်ကလေးလို ဖြစ်နေတတ်တာကို ကျွန်တော်က "အချစ်" လို့ အမည်တပ်ထားခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အလိုလိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အရာရာဟာ ကျွန်တော့်ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိရမယ်။ သူမ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောသလဲ၊ ဘယ်သွားသလဲ၊ ဘာတွေတွေးနေသလဲကအစ ကျွန်တော် သိချင်တယ်။
ထွန်းမောင်တို့ကိစ္စဖြစ်ပြီး နှစ်ရက်အကြာမှာ ဖြူဖြူ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာပေမယ့် ကျွန်တော် မကိုင်ခဲ့ဘူး။ ခဏနေတော့ သူမဆီက စာတိုလေးတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ "ကိုအံ့မောင်.. ထွန်းမောင်တို့ မိသားစု တကယ် ဒုက္ခရောက်နေတာပါ။ သူတို့ သားလေး ကျောင်းအပ်ဖို့ ငွေမရှိလို့ ဖြူဖြူ့ဆီမှာ လက်ဝတ်ရတနာလေးတစ်ခု လာပေါင်တာ ဖြူဖြူ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ ကိုအံ့မောင် စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်" တဲ့။
အဲဒီစာကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အာဃတမီးတွေ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားတယ်။ ဖြူဖြူက ကျွန်တော် မောင်းထုတ်လိုက်တဲ့သူတွေကို ကူညီတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို စိန်ခေါ်လိုက်တာပဲ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ သူမအိမ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူမကို မြင်မြင်ချင်းမှာပဲ လက်ကောက်ဝတ်ကို အတင်းဆွဲညှစ်ပြီး မေးမိတယ်။
"နင် ငါ့မျက်နှာကို မထောက်ဘူးလား ဖြူဖြူ.. ငါ မုန်းတဲ့လူတွေကို နင်က ဘာလို့ ကူညီရတာလဲ"
ဖြူဖြူရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာတယ်။ "ကိုအံ့မောင်.. ဒါက ကူညီတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူသားချင်း စာနာတာပါ။ သူတို့လေးတွေမှာ စားစရာတောင် မရှိတော့ဘူး။ ကိုအံ့မောင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်နေရတာလဲ"
ရက်စက်တယ်တဲ့လား။ ဒီစကားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။ "ငါက ရက်စက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက စည်းကမ်းရှိတာ။ နင် ငါ့ကို ချစ်ရင် ငါ့ဘက်မှာ ရှိရမယ်။ ငါမုန်းတဲ့လူကို နင်လည်း မုန်းရမယ်။ အခု ချက်ချင်း အဲဒီ ပေါင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းကို ပြန်ပေးလိုက်။ သူတို့ကို ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ ပျောက်သွားခိုင်း"
ဖြူဖြူက ခေါင်းခါတယ်။ "မပေးနိုင်ဘူး.. ဖြူဖြူ ပေးလိုက်ပြီ။ သူတို့ ကျောင်းသွားအပ်နေပြီ"
အဲဒီညက ကျွန်တော် ဖြူဖြူ့ကို အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေ၊ အနိုင်ယူလိုတဲ့ စိတ်တွေက သူမကို အသက်ရှူကျပ်စေခဲ့မှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ သူမကတော့ တစ်ညလုံး ငိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီငိုသံတွေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာဏာကို ပြသနေသလိုပဲ။ အမှန်တော့ အဲဒီအချိန်မှာ ဖြူဖြူဟာ ကျွန်တော့်ဆီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ လမ်းစကို ရှာနေခဲ့ပြီဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာဃတက ပိုကြီးထွားလာလေလေပဲ။ ထွန်းမောင်တို့ လယ်ရိတ်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ ကျွန်တော်က လိုက်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးတယ်။ ရွာထဲက လူတွေကို သူတို့ကို အလုပ်မပေးဖို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ငွေရှိတယ်၊ ဩဇာရှိတယ်ဆိုတော့ လူတွေကလည်း ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ကြတယ်။ ထွန်းမောင်တို့ မိသားစုဟာ ရွာထဲမှာ အထီးကျန်ဖြစ်လာပြီး စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲလာတယ်။
ဖြူဖြူကတော့ တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုပြီး မှိုင်တွေလာတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းမဆက်တော့ဘူး။ စာမပို့တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပို့တဲ့စာတွေကိုလည်း ပြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုနဲ့ သူမအိမ်ကို သွားတဲ့အခါတိုင်း သူမက
"ဖြူဖြူ.. နင် ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံတာဟာ နင့်အတွက် မကောင်းဘူးနော်" လို့ ကျွန်တော် တံခါးအပြင်ကနေ အော်ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သူမကတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက ကျွန်တော့်ကို ကန်းနေစေခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ထွန်းမောင်ရဲ့ မိန်းမက ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာပြီး ခြေစုံဖက်တောင်းပန်တယ်။ "ကိုအံ့မောင်ရယ်.. ကျွန်မတို့ကို အလုပ်လေး လုပ်ခွင့်ပေးပါဦး။ ကျွန်မတို့ သားလေး နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ပါ" တဲ့။
ကျွန်တော်ကတော့ လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး "နေမကောင်းဖြစ်တာ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ.. နင်တို့ ငါ့ကတိကို ဖျက်ခဲ့တုန်းက အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမှာပေါ့" လို့ ပြောပြီး သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အမေက အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး "သားကြီး.. တော်ပါတော့ကွယ်။ မင်း လုပ်နေတာတွေက လွန်လှပြီ။ အာဃတဆိုတာ မီးလိုပဲ.. တစ်ဖက်လူကို မလောင်ခင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်လောင်တာ" လို့ ပြောပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့စကားကိုလည်း နားမဝင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဒူးထောက်စေချင်တယ်။ အားလုံးက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပြားပြားဝပ်နေစေချင်တယ်။ အဲဒီမာနမီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တင်မကဘဲ ကျွန်တော် အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားပါတယ်ဆိုတဲ့ ဖြူဖြူ့ကိုပါ ဝါးမြိုနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် မြင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး။ ဖြူဖြူကတော့ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်နဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတိုင်းဟာ အဖြေမရှိတဲ့ လေဟာနယ်ထဲကိုပဲ ရောက်သွားခဲ့တယ်။
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ရွာထဲမှာ အော်ဟစ်သံတွေ ကြားရလို့ ထွက်ကြည့်တော့ ထွန်းမောင်တို့ရဲ့ တဲစုတ်လေး မီးလောင်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တော့ တုန်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက "သူတို့ ထိုက်နဲ့ သူတို့ ကံပဲ" လို့ တွေးစေခဲ့တယ်။
လူတွေက ဝိုင်းငြှိမ်းသတ်ကြပေမယ့် တဲကလေးကတော့ ပြာကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမီးထဲမှာ ထွန်းမောင်ရဲ့ သားလေး ပါသွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက ချက်ချင်းပဲ ပြန့်နှံ့သွားတယ်။ ကျွန်တော့်အမေကတော့ ရင်ဘတ်စည်တီးပြီး ငိုနေရှာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အေးစက်စက်ပဲ ရပ်ကြည့်နေတုန်းမှာ ဖြူဖြူ ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော်နေပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက သေလူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလိုပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ဆီကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လျှောက်လာတယ်။
"ကိုအံ့မောင်.. ရှင် သိလား။ ထွန်းမောင်ရဲ့ သားလေးဟာ ရှင့်ရဲ့ ညီအရင်းခေါက်ခေါက် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ"
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ "နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ဖြူဖြူ"
"ရှင့်အဖေ ဆုံးမသွားခင်က ရှင့်အမေကို ဝန်ခံသွားခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်လေ။ ရှင့်အဖေနဲ့ ထွန်းမောင်ရဲ့ အမေနဲ့ ရခဲ့တဲ့ သား။ ရှင့်အမေက ဒါကို သိလို့ ထွန်းမောင်တို့ကို အမြဲ ကူညီနေခဲ့တာ။ အခုတော့ ရှင့်ရဲ့ အာဃတမီးက ရှင့်ရဲ့ ညီအရင်းကို သတ်လိုက်ပြီ"
ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပဲ။ အမေ့ကို လှမ်းကြည့်တော့ အမေက ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတယ်။ ဖြူဖြူက ဆက်ပြောတယ်။ "ပြီးတော့ တစ်ခုပြောပြဦးမယ်။ ထွန်းမောင်တို့ တဲကို မီးစတင်ရှို့ခဲ့တာ ရှင့်ရဲ့ လူယုံ မောင်မောင်ပဲ။ ကိုအံ့မောင် ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးတာပါတဲ့။ ရှင်က အာဏာကို သုံးပြီး လူသတ်သမား ဖြစ်နေပြီ"
ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာတယ်။ ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်ချင်ခဲ့တဲ့ အရာရာဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး ရိုက်ခတ်နေပြီ။ ဖြူဖြူက သူမရဲ့ လက်စွပ်လေးကို ချွတ်ပြီး ကျွန်တော့်ခြေရင်းကို ပစ်ချလိုက်တယ်။
"ရှင့်ကို ဖြူဖြူ ချစ်ခဲ့မိတာဟာ ဖြူဖြူ့ဘဝရဲ့ အမှားဆုံး အလုပ်ပဲ။ ရှင်က လူမဟုတ်ဘူး.. ရှင်က မာနနဲ့ အာဃတတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ။ ရှင့်ရဲ့ အောင်နိုင်မှုမှာ ရှင် တစ်ယောက်တည်း ပျော်မွေ့နေလိုက်တော့"
သူမ လှည့်ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းဖမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေက မြေကြီးထဲ ကျွံဝင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာဃတမီးဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်သူနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ပြာကျစေခဲ့ပြီ။
အရာရာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ထွန်းမောင်တို့ မိသားစုကတော့ ရွာကနေ ဘယ်ကို ထွက်သွားမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူယုံ မောင်မောင်လည်း ထောင်ထဲ ရောက်သွားပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ ရွာထဲမှာ လူတောမတိုးရဲတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
အမေကတော့ အဲဒီနေ့ကစပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘူး။ တစ်နေကုန် ဘုရားခန်းထဲမှာပဲ ထိုင်နေတော့တယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်ကြီးဟာ အရင်ကထက် ပိုကြီးမားလာသလိုပဲ၊ ဒါပေမယ့် အေးစက်ခြောက်ကပ်နေတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ထွန်းမောင်ရဲ့ သားလေးရဲ့ ငိုသံတွေကို ကြားနေရသလိုပဲ။
ဖြူဖြူ့ဆီကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် စာရေးခဲ့တယ်။ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူမဆီကနေ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံး သိလိုက်ရတာကတော့ သူမဟာ တခြားမြို့က လူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတာပဲ။ သူမရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အာဃတတွေ မရှိတော့ဘူး။ နောင်တတွေပဲ ရှိတော့တယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိုပြီး လွတ်လပ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့တဲ့ သူမဟာ ပိုပြီး လှပနေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ "အမှန်တရား" တွေနဲ့ "စည်းကမ်း" တွေကြားမှာ အကျဉ်းကျနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် ရိတ်သိမ်းချင်ခဲ့တဲ့ စပါးတွေဟာ လယ်ကွက်ထဲမှာ မှည့်ပြီး ကြွေကျကုန်ပြီ။ ရိတ်သိမ်းပေးမယ့်သူလည်း မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အောက်မှာ ထိုင်ရင်း အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိတယ်။ ထွန်းမောင်တို့ လင်မယား ခေါင်းငုံ့ပြီး တောင်းပန်နေတုန်းက ကျွန်တော်သာ အလျှော့ပေးခဲ့ရင်၊ ငါးရာပိုပေးတာကို နားလည်ပေးခဲ့ရင်၊ ဖြူဖြူ့ရဲ့ စေတနာကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ရင် အခုလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
အာဃတဆိုတာ တကယ်တော့ တစ်ဖက်လူကို သတ်ဖို့ ကိုယ်တိုင် သောက်လိုက်တဲ့ အဆိပ်တစ်ခွက်ပါပဲ။ ကျွန်တော် အဲဒီအဆိပ်ကို သောက်ခဲ့မိလို့ အခုတော့ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေနေရပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနမီးက ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်ကို လောင်မြိုက်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ ပြာဖြစ်စေခဲ့တယ်။
လောကမှာ အနိုင်ယူခြင်းထက် အရှုံးပေးခြင်းက ပိုပြီး မြင့်မြတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာရာဟာ နောက်ကျလွန်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တတွေပဲ ကျန်ရစ်တော့တယ်။
နောင်တဆိုတာ အတိတ်ကို ပြင်လို့မရပေမယ့် အနာဂတ်အတွက် သင်ခန်းစာဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီသင်ခန်းစာကို ရဖို့ ကျွန်တော် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ ကြီးမားလွန်းလှပါတယ်။
"အနိုင်လိုချင်လွန်းတဲ့ မာနဟာ တစ်နေ့မှာ ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး အနိုင်ကျင့်တတ်သလို၊ အာဃတမီးဆိုတာလည်း ရန်သူကို မလောင်ခင် ကိုယ့်ရင်ကို အရင်ဆုံး ပြာချတတ်တဲ့ အရာမျိုးပါပဲ။"