သမီးလေးရှိရဲ့နဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ယောကျာ်း
သမီးလေးရှိရဲ့နဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ယောကျာ်း
ဒီအချိန်ကာလဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးစာအတွက် မရှည်လျားလွန်းပေမဲ့ ကျွန်မလို မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်တော့ တစ်သက်တာလုံးလို့ ထင်မှတ်ခဲ့မိတဲ့ အချိန်တွေပေါ့။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ရှစ်နှစ်ပြည့်တဲ့နေ့က မိုးအေးအေးလေး ရွာနေခဲ့တယ်။ အိမ်ခန်းထဲမှာ မွှေးပျံ့နေတဲ့ နှင်းဆီနံ့တွေ၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ ဟင်းနံ့တွေနဲ့ သမီးလေး မိုးရဲ့ လွတ်လပ်တက်ကြွတဲ့ ရယ်မောသံတွေက အိမ်လေးကို နွေးထွေးစေခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ လောကမှာ အကံကောင်းဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့မိတာပေါ့။
မင်းသုတဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ စကားနည်းပေမဲ့ အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ သမီးလေးအပေါ် သိတတ်တယ်၊ ကျွန်မအပေါ်မှာလည်း လိုလေသေးမရှိအောင် ထားခဲ့တယ်လို့ ယူဆခဲ့တာ။ အိမ်ထောင်ရှင်မ တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ ကိုယ်ချစ်တဲ့ယောကျာ်းရဲ့ ရင်ခွင်ဟာ အလုံခြုံဆုံးလို့ ထင်မှတ်ပြီး တစ်ကိုယ်ရည် ကမ္ဘာလေးထဲမှာပဲ ပျော်မွေ့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ သမီးလေးကို ကျောင်းပို့တာ၊ အိမ်အလုပ်လုပ်တာ၊ မင်းသုတ ပြန်လာရင် နွေးထွေးတဲ့ ထမင်းဝိုင်းလေး ပြင်ဆင်ပေးတာနဲ့ပဲ ကုန်လွန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ မရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ဒီအိမ်လေးနဲ့ မင်းသုတ ချပေးတဲ့ ငွေကြေးတွေပေါ်မှာပဲ တည်ဆောက်ထားတာ။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ဆိုတာကို အဲဒီအချိန်က မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်ခဲ့သလဲဆိုရင် သူ့ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ သူ့ရဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ဘူး။ "ယုံကြည်မှုဆိုတာ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ အသက်ပဲ" လို့ သူက အမြဲပြောလေ့ရှိတာကိုး။ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေကပဲ ကျွန်မမျက်လုံးတွေကို ကွယ်ပစ်လိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကပဲ ကွယ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့တာလား။ အခန်းနံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံထဲက သူ့ရဲ့ ပြုံးရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာဟာ ဒီနေ့မှာတော့ ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။
အခန်း (နှစ်) — ဖုံးကွယ်ထားသော အမှောင်ထု
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးဖိထားလေလေ၊ တစ်နေ့မှာ ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပေါက်ကွဲထွက်လာလေလေပါပဲ။ အဲဒီနေ့က မင်းသုတ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးသွားမယ်ဆိုပြီး အဝတ်အစားတွေ ထည့်ပေးလိုက်ရတယ်။ သမီးလေးက ဖျားနေတာမို့ ကျွန်မလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့အလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်ချင်တာနဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ လွှတ်လိုက်မိတာ။ ညဘက် သမီးလေး ကိုယ်ပူတက်လာတော့ ကျွန်မ စိတ်ပူပြီး သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။
ဖုန်းက စက်ပိတ်ထားတယ်။ တစ်ခါမဟုတ်၊ နှစ်ခါမဟုတ်၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆက်ပေမဲ့ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ဆီကို အားနာနာနဲ့ ဖုန်းဆက်ကြည့်မိတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"အာ... မင်းသုတက ခွင့်ယူထားတာ တစ်ပတ်ရှိပြီလေ နှင်းရဲ့။ ခရီးသွားစရာ မရှိပါဘူး။"
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်လာတယ်။ အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာသလိုပဲ။ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားမိတယ်။ သူ ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဘယ်သူနဲ့ ရှိနေတာလဲ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာပဲ ကျွန်မ သူပြန်လာတာကို ဧည့်ခန်းထဲကနေ စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ အိမ်ထဲကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဝင်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘူး။ ကျွန်မက အားနည်းတဲ့ လေသံနဲ့ မေးမိတာ။
"ကို... ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ။"
သူက ကျွန်မကို ခပ်အေးအေးပဲ ကြည့်တယ်။ "အလုပ်ကိစ္စ ခရီးသွားတယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ နှင်း။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ကျွန်မ သူ့ရှေ့ကို ဖုန်းချလိုက်တယ်။ "ကို့ရုံးက ဖုန်းဆက်ပြီးပြီ။ ကို ခွင့်ယူထားတာ တစ်ပတ်ရှိပြီတဲ့။"
သူ့မျက်နှာက ခဏလောက် ပျက်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပြန်တည်ငြိမ်သွားတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မင်းသုတရဲ့ မျက်နှာသစ်တစ်ခုပဲ။ "အေး... ငါ ခွင့်ယူထားတာ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် အချိန်ဆိုတာ မရှိရဘူးလား။ မင်းက အိမ်ထဲမှာနေပြီး ငါကျွေးတာစားနေတဲ့ မိန်းမပဲ။ ငါ့အကြောင်းတွေကို လိုက်စုံစမ်းနေဖို့ မလိုဘူး။"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်လိုက်သလိုပဲ။ ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက သူ ဖောက်ပြန်နေတာ တစ်နှစ်တောင် ရှိပြီဆိုတာပါပဲ။ သူ့ရဲ့ ဒုတိယဖုန်းထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက ကျွန်မကို ရူးသွပ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှစ်နှစ်လုံးလုံး ချစ်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မမျက်စိရှေ့မှာတင် တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို "မိန်းမ" လို့ ခေါ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။
အခန်း (သုံး) — ကြေကွဲခြင်း၏ နိဒါန်း
ဒီနေ့ကစပြီး အိမ်ဟာ အိမ်နဲ့မတူတော့ဘူး။ ငရဲခန်းတစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ငိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးလေး ရှေ့မှာတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေရတာက ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်။ မင်းသုတကတော့ အရင်လို ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘူး။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျရင်လည်း ကျွန်မကို အကြောင်းပြချက် မပေးတော့ဘူး။ ကျွန်မက စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူက ရိုက်နှက်တာမျိုး မလုပ်ပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုတွေကို တစိုက်မတ်မတ် လုပ်လာခဲ့တယ်။
"မင်း ငါ့ကို ထားခဲ့ချင်ရင် ထားခဲ့လို့ ရတယ်နော် နှင်း။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ဘာရှိလဲ။ အိမ်ရှိလား၊ ပိုက်ဆံရှိလား၊ အလုပ်ရှိလား။ သမီးလေးကို မင်း ဘယ်လို ကျွေးမလဲ။ မင်း ဘာမှမရှိဘူး။ ငါ့ကို မှီခိုနေရတာလေ။ အဲဒီတော့ ငြိမ်ငြိမ်နေ။"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို ခြေမွပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မမှာ အမှန်တကယ်ပဲ ဘာမှမရှိဘူး။ သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး ဒီအိမ်က ထွက်သွားချင်ပေမဲ့ ဘယ်ကို သွားရမလဲ။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကလည်း မရှိတော့ဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း သူနဲ့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက အဆက်အသွယ် ပြတ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ။
ညဘက်တွေဆိုရင် သူက ကျွန်မရဲ့ အနားကို လာတတ်တယ်။ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ရနံ့တွေ စွဲကျန်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရွံရှာလွန်းလို့ အန်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ငြိမ်ခံနေရတယ်။ ကျွန်မ ငြင်းဆန်ရင် သူက သမီးလေးရဲ့ ကျောင်းလခကို ဖြတ်တောက်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တတ်တာကိုး။
"ကို... ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ရတာလဲ။ ကျွန်မ ကို့ကို ဘာမှားခဲ့လို့လဲ။" ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် မေးမိတော့ သူက အေးစက်စက် ရယ်တယ်။
"မင်းက သိပ်ရိုးလွန်းတယ် နှင်း။ သိပ်ရိုးတော့ ပျင်းဖို့ကောင်းတာပေါ့။ ငါက အပြောင်းအလဲ လိုချင်တာ။ မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေမှာပဲ မဟုတ်လား။"
ကျွန်မဟာ သူ့အတွက်တော့ အသုံးမလိုရင် ဖယ်ထားလို့ရတဲ့ ပရိဘောဂ တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ သူ့အတွက် ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲနေခဲ့ပြီ။ သမီးလေးကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတုန်း။ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကျွန်မ ဘာတွေ ပေးဆပ်ရဦးမလဲ။
အခန်း (လေး) — အမှန်တရား၏ မျက်နှာဖုံး
တစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရာစုနှစ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒီအတောအတွင်းမှာ မင်းသုတဟာ ပိုပြီး ဆိုးသွမ်းလာတယ်။ သူက ကျွန်မကို စိတ်ဝေဒနာရှင် တစ်ယောက်လို ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလာတယ်။ ကျွန်မ မလုပ်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ကျွန်မ မပြောတဲ့ စကားတွေကို ပြောတယ်လို့ စွပ်စွဲတယ်။ သမီးလေး ရှေ့မှာတောင် "မင်း အမေက စိတ်မနှံ့တော့ဘူး" လို့ ပြောလာတဲ့အထိပဲ။
သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းပါတယ်။ သူ ကျွန်မကို ကွာရှင်းချင်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သမီးလေးကို သူ ယူထားချင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သမီးလေးက သူ့ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူမို့လို့။ ကျွန်မကိုတော့ ဘာမှမပေးဘဲ အိမ်ပေါ်က နှင်ချချင်တာ။ သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေက သိပ်ကို ရက်စက်လွန်းလှပါတယ်။
အဲဒီနေ့က ကျွန်မ သူ့ရဲ့ စားပွဲတင် ကွန်ပျူတာထဲမှာ ဖိုင်တစ်ခုကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါကတော့ သူနဲ့ သူ့ရဲ့ ရှေ့နေ ပြောထားတဲ့ အသံဖိုင်တွေပါ။
"နှင်းကို စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံ ပို့လို့ရအောင် စီစဉ်ပေးပါ။ အဲဒါမှ သမီးကို ကျွန်တော် အပိုင်ရမှာ။ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကိုလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တော် (Mistress) နာမည်နဲ့ ပြောင်းထားပြီးပြီ။"
ကျွန်မ နားထဲမှာ လျှပ်စီးလက်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ ရှစ်နှစ်လုံးလုံး ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ယောကျာ်းက ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်နေတာလား။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်နေပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မငိုတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ ကိန်းအောင်းလာပြီ။
ဒါပေမဲ့ တကယ့် Twist က အဲဒီမှာတင် မဟုတ်သေးဘူး။ ကျွန်မတို့ အိပ်ခန်းတံခါးဝမှာ သမီးလေး မိုး ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သမီးလေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ဖုန်းတစ်လုံး ရှိနေတယ်။
"မေမေ... သမီး သိတယ်။ ဖေဖေ မေမေ့ကို ဘယ်လိုတွေ ပြောနေတယ်ဆိုတာ သမီး အကုန် မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ ဖေဖေနဲ့ ဟိုဒေါ်ဒေါ်ကြီး ပြောနေတာတွေကိုလည်း သမီး သိတယ်။"
သမီးလေးရဲ့ စကားက ကျွန်မကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်။ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေး တစ်ယောက်ဟာ ဒီလောက်အထိ ရင့်ကျက်နေခဲ့တာလား။ သမီးလေးက သူ့ဖုန်းထဲက ဗီဒီယို တစ်ခုကို ပြတယ်။ အဲဒီဗီဒီယိုထဲမှာ မင်းသုတက သူ့ရဲ့ အချစ်တော်နဲ့ အိမ်ထဲမှာတင် ကျွန်မ မရှိတုန်း ဘယ်လိုတွေ စီစဉ်နေတယ်ဆိုတာ အထင်အရှားပဲ။
"မေမေ... သမီးတို့ ထွက်သွားရအောင်။ ဒီအိမ်မှာ မနေချင်တော့ဘူး။"
သမီးလေးရဲ့ မျက်ရည်တွေက ကျွန်မကို ခွန်အားတွေ ပေးလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မဟာ အားကိုးရာမဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ ကာကွယ်ရမယ့် သမီးလေး ရှိနေပြီ။ ကျွန်မ မင်းသုတကို ဒီအတိုင်း အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။
အခန်း (ငါး) — နေဝင်ချိန်နောက်ကွယ်
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာပဲ ကျွန်မ သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မင်းသုတကတော့ ကျွန်မကို လှောင်ရယ်နေတုန်းပဲ။ "မင်း သွားစမ်းပါ နှင်း။ သုံးရက်ထက် ပိုမခံပါဘူး။ မင်း ငါ့ဆီ ဒူးထောက်ပြီး ပြန်လာရမှာ။"
ဒါပေမဲ့ သူ မသိတာက ကျွန်မဆီမှာ သူ မထင်မှတ်ထားတဲ့ သက်သေတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ။ ကျွန်မ ရှေ့နေတစ်ယောက်ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ သမီးလေး ပေးတဲ့ အသံဖိုင်တွေ၊ ဗီဒီယိုတွေက ကျွန်မအတွက် အားအကောင်းဆုံး လက်နက်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မင်းသုတဟာ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို တရားမဝင် လွှဲပြောင်းထားတာတွေ၊ ကျွန်မကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်ခဲ့တာတွေ အားလုံးအတွက် တရားရုံးမှာ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။
တရားရုံး ချိန်းတဲ့နေ့မှာ မင်းသုတရဲ့ မျက်နှာဟာ ဖြူလျော်နေခဲ့တယ်။ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတွေက သူ့ကို ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နေတာကိုး။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ နောင်တတွေ ရှိနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောင်တတွေက နောက်ကျသွားပါပြီ။
"နှင်း... ကိုယ် မှားသွားတယ်။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ သမီးလေးအတွက် စဉ်းစားပေးပါဦး။" သူက ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သူ့လက်တွေကို ခါချလိုက်တယ်။ "ကို... ကျွန်မ ကို့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ရှစ်နှစ်လုံးလုံး ကြိုးစားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုက ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လိုတောင် သဘောမထားခဲ့ဘူး။ သမီးလေးအတွက် စဉ်းစားလို့ပဲ ကျွန်မ အခုလို ခိုင်မာနေတာ။"
တရားရုံးက သမီးလေးရဲ့ အုပ်ထိန်းခွင့်ကို ကျွန်မကို ပေးခဲ့တယ်။ မင်းသုတရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အချို့ကိုလည်း ကျွန်မ ရခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် အောင်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ဆုံးရှုံးမှုတွေကြားက ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့တဲ့ အစပြုခြင်း တစ်ခုပါ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မနဲ့ သမီးလေး နှစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေကြပြီ။ ကျွန်မ အလုပ်လေးတစ်ခု စလုပ်နေတယ်။ ပင်ပန်းပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကတော့ လွတ်လပ်နေတယ်။ ညဘက်တွေမှာ မိုးရွာရင် ကျွန်မ အရင်လို မကြောက်တော့ဘူး။ မင်းသုတကတော့ သူ့ရဲ့ အချစ်တော်နဲ့လည်း လမ်းခွဲခဲ့ရပြီး အမှုတွေကြားမှာ နစ်မွန်းနေတယ်လို့ ကြားရတယ်။
တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချုပ်ကိုင်ထားဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ယုံကြည်မှုဆိုတာလည်း တစ်ဖက်သတ် ပေးဆပ်နေဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ရရှိခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် မရပ်တည်နိုင်သရွှေ့ ဘယ်ရင်ခွင်မှ လုံခြုံမှု မရှိဘူးဆိုတာပါပဲ။
သမီးလေး မိုးကတော့ အခုဆို ကျောင်းတက်နေပြီ။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်မ ပျော်တယ်။ ကျွန်မ ရှစ်နှစ်တာလုံး ပေးဆပ်ခဲ့ရတာတွေဟာ ဒီကလေးမလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက်လို့ တွေးလိုက်ရင် ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေက သက်သာသွားသလိုပဲ။
အတိတ်ဆိုတာ ပြင်လို့မရတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်ကိုတော့ ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မဟာ ရှစ်နှစ်တာ ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အောက်ကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့တဲ့ မိန်းမသား တစ်ယောက်ပါ။ အခု ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ရှိနေပြီ။
သင်ခန်းစာ - မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်ဟာ ယောကျာ်းတစ်ယောက်အပေါ် အစွန်းရောက်တဲ့ မှီခိုမှုဖြစ်ပြီး၊ သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး ခွန်အားကတော့ မိခင်ဘဝရဲ့ မေတ္တာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တန်ဖိုးထားတတ်မှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။