ကလေးငယ်၏ ငိုသံ
ကလေးငယ်၏ ငိုသံ
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် ညချမ်းတစ်ခုတွင် "သစ်တောရိပ်" ဟု အမည်ပေးထားသော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးသည် အမှောင်ထုထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေသည်။ နွေဦးတစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်ရင်း အပြင်ဘက်က မည်းမှောင်နေသော သစ်ပင်ကြီးများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ လေတိုးသံက တရှူးရှူးနှင့် မြည်ဟည်းနေပြီး မိုးစက်များက သွပ်မိုးပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး ခုန်ဆင်းနေကြသည်။ အိမ်ထဲတွင်တော့ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က တုန်ရီနေပြီး နံရံပေါ်ရှိ အရိပ်များကလည်း ကခုန်နေကြ၏။ နွေဦးသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ချမ်းစိမ့်မှုကိုတော့ မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်၏ ဆူညံသံများကို ဖောက်ထွက်ပြီး အသံစူးစူးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အားကိုးရာမဲ့စွာ ငိုကြွေးနေသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ငိုသံ။
ထိုအသံက အဝေးကလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အိမ်၏ အပေါ်ထပ်၊ လူသူမနီးသည့်
နွေဦးသည် အိမ်၏ သမိုင်းကြောင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။ ဤအိမ်ကြီးကို သူမ ဝယ်ယူစဉ်က ပွဲစားဖြစ်သူက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြောခဲ့ဖူးသည့် စကားအချို့ရှိသည်။ "ဒီအိမ်က နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ် အစ်မ၊ ဒါပေမဲ့ ဈေးကတော့ အတော်တန်ပါတယ်" ဟူသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ယခုမှ သူမ နားလည်လာရသည်။ နွေဦးကိုယ်တိုင်ကလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကလေးငယ်၏ ငိုသံက သူမ၏ နှလုံးသားကို ပိုမို နာကျင်စေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် အပေါ်ထပ်ရှိ
လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်သောအခါ ကျွီခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် မိုးတိတ်သွားသော်လည်း ကောင်းကင်ကတော့ အုံ့မှိုင်းနေဆဲပင်။ နွေဦးသည် ရွာထဲရှိ ဈေးဆိုင်လေးသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ခွံများက မိုးအိပ်မပျော်ခြင်းကြောင့် ဖောင်းအစ်နေသည်။ ဆိုင်ရှင် အဒေါ်ကြီးက နွေဦးကို မြင်သည်နှင့် စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။ "ညက အိပ်ပျော်ရဲ့လား သမီး၊ သစ်တောရိပ်မှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလာသည်။ နွေဦးက ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသည်။ "အဒေါ်... အဲဒီအိမ်မှာ အရင်က ဘယ်သူတွေ နေခဲ့တာလဲဟင်၊ ကလေးရှိတဲ့ မိသားစုလား" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင် အဒေါ်ကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောပြသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်ကပေါ့ကွယ်၊ အဲဒီမှာ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် နေခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့မှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သားလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ညမှာ အိမ်မီးလောင်တော့ မိဘတွေက လွတ်သွားပေမယ့် ကလေးလေးကတော့ မီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ အဲဒီကတည်းက အဲဒီအိမ်မှာ ကလေးငိုသံ ကြားရတတ်တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။ ဘယ်သူမှလည်း ကြာကြာမနေရဲကြဘူး။" နွေဦး၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ခံစားနေရသော ငိုသံသည် စိတ်ချောက်ခြားမှုမဟုတ်ဘဲ နာကျင်ဖွယ် အတိတ်တစ်ခု၏ လက်ကျန်ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများက ဂရုဏာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
နွေဦးသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ကြီးကို ကြည့်ရသည်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ အထီးကျန်ဆန်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် အပေါ်ထပ်ရှိ ထို
သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် ကလေးကစားစရာ ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ရုပ်၊ အင်္ကျီအနွမ်းလေးတစ်ထည်နှင့် ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံ ရှိနေသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေသော မိသားစုတစ်စု။ ကလေးငယ်လေးသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရယ်မောနေသည်။ ထိုကလေး၏ မျက်လုံးလေးများက နွေဦး၏ သားလေးနှင့် ဆင်တူနေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။ နွေဦးသည် ထိုပစ္စည်းလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်ရည်ကျမိသည်။ "မင်းလေး အရမ်းကြောက်နေခဲ့မှာပဲနော်" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုခဏတွင်
ထိုညတွင် နွေဦးသည် ထူးဆန်းသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် အိမ်ကြီးက မီးတောက်များကြားတွင် ဝန်းရံခံနေရသည်။ ကလေးငယ်တစ်ယောက်က
နွေဦးသည် အိပ်ရာမှထကာ အပေါ်ထပ်ရှိ
နွေဦးသည် ကလေးငယ် ညွှန်ပြခဲ့သော နံရံဆီသို့ သွားကြည့်သည်။ ထိုနံရံတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော နံရံကပ်စက္ကူများ ကပ်ထားသည်။ သူမသည် စက္ကူများကို အသာအယာ ခွာကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ထားသော တံခါးငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုတံခါးသည် အလွန်သေးငယ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်သာ ဝင်နိုင်လောက်သည့် အတိုင်းအတာ ရှိသည်။ နွေဦးသည် တံခါးကို ခဲရာခဲဆစ် ဖွင့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် ဖုန်များနှင့် ပြည့်နေသော လျှို့ဝှက်
ထို
နွေဦးသည် ဒိုင်ယာရီကို ဖတ်ရင်း အိမ်ကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော သမိုင်းထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။ ဤအိမ်ကြီး၏ ပိုင်ရှင်ဟောင်းများသည် ရွာသားများ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အမှောင်လောကသားများနှင့် ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့ကြောင်း အရိပ်အယောင်များ တွေ့ရသည်။ ကလေးငယ်သည် ထိုမိသားစု၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ယဇ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ရရှာသည်။ နွေဦးသည် နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဒေါသနှင့် သနားဂရုဏာတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ ထိုစဉ် အောက်ထပ်မှ တံခါးခေါက်သံ ပြင်းပြင်းထွက်ပေါ်လာသည်။
တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါ မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲနေသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ပုံစံက ခပ်နွမ်းနွမ်း ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ ထက်မြက်လှသည်။ "ကျွန်တော့်နာမည် မင်းထက်ပါ၊ ဒီအိမ်ရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို လေ့လာနေတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ" ဟု သူက မိတ်ဆက်သည်။ နွေဦးသည် သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ မင်းထက်သည် အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်သည်။ "ဒီအိမ်မှာ ကလေးငိုသံ ကြားရတယ် မဟုတ်လား" ဟု သူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ နွေဦးသည် အံ့ဩသွားပြီး "ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ" ဟု ပြန်မေးမိသည်။ မင်းထက်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း "ဒီကလေးက အကူအညီ လိုနေတာပါ၊ သူက မကျွတ်မလွတ်သေးဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်နေတာ" ဟု ပြောပြသည်။
မင်းထက်နှင့် နွေဦးတို့သည် အပေါ်ထပ်ရှိ လျှို့ဝှက်
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်
နွေဦးသည် မျက်စိမှိတ်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ကလေးငယ် ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အထီးကျန်မှုများကို ကိုယ်ချင်းစာကြည့်သည်။ "သားလေး... မင်း အခု လွတ်လပ်သွားပြီ၊ ဘယ်သူမှ မင်းကို ထပ်ပြီး မထိခိုက်စေရဘူး၊ မေမေ့သားလေးဆီကို သွားတော့နော်၊ အဲဒီမှာ မင်း ပျော်ရမှာပါ" ဟု သူမက နူးညံ့စွာ ရေရွတ်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
ထိုအလင်းရောင်ထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပီပြင်လာသည်။ သူသည် နွေဦးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပြစ်ကင်းစင်ဆုံးသော အပြုံးဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်သည် နွေဦး၏ လက်ကို ခဏတာ လာရောက်ထိတွေ့သလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် အလင်းရောင်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ငိုသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော လေထုသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
နောက်ရက်များတွင် "သစ်တောရိပ်" အိမ်ကြီးသည် ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ နွေးထွေးမှုများ ရှိလာသည်။ နွေဦးသည် အိမ်ကြီးကို ပြန်လည် ပြုပြင်မွမ်းမံသည်။ လျှို့ဝှက်
သို့သော် နွေဦးသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထို
ရွာသူရွာသားများသည်လည်း "သစ်တောရိပ်" အိမ်ကြီး၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိလာကြသည်။ ယခင်က ကြောက်စရာကောင်းသော အိမ်ကြီးသည် ယခုအခါ ပန်းခြံလေးတစ်ခုကဲ့သို့ လှပနေသည်။ နွေဦးသည် ရွာရှိ ကလေးငယ်များအတွက် စာကြည့်တိုက်လေးတစ်ခုကိုလည်း ထိုအိမ်တွင် ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။ အိမ်ကြီးထဲတွင် ကလေးငယ်များ၏ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။ ကလေးငိုသံအစား၊ ယခုအခါတွင်တော့ ကလေးတို့၏ ပျော်ရွှင်သံများကသာ အိမ်ကြီး၏ အသက်သွေးကြော ဖြစ်လာသည်။
မင်းထက်က နွေဦးကို ကြည့်ကာ "ခင်ဗျား လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ၊ ဒီအိမ်က အမှောင်ထုတွေကို အလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ" ဟု ချီးကျူးသည်။ နွေဦးက အဝေးက တောင်တန်းများကို ငေးကြည့်ရင်း "ကျွန်မ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီကလေးလေးရဲ့ ဖြူစင်မှုကပဲ အားလုံးကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့တာပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
မိုးရာသီ ကုန်ဆုံးပြီး ဆောင်းဦးပေါက်လာခဲ့ပြီ။ သစ်တောရိပ်အိမ်ကြီး၏ ဝရန်တာတွင် နွေဦးသည် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေစဉ် လေပြေအေးလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။ ထိုလေပြေထဲတွင် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မေမေ" ဟူသော တိုးညင်းသော အသံလေးတစ်ခု ပါလာသလို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
သူမ၏ သားလေးနှင့် ထိုကလေးငယ်တို့သည် တစ်နေရာရာတွင် အတူတူ ဆော့ကစားနေကြလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။ အမှောင်ထုသည် ထာဝရ မဟုတ်သလို၊ နာကျင်မှုသည်လည်း ထာဝရ မဟုတ်ပေ။ မေတ္တာနှင့် ဂရုဏာသည်သာလျှင် သံသရာ၏ အရှုပ်အထွေးများကို ဖြေဖျောက်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်။ "သစ်တောရိပ်" အိမ်ကြီးသည် ယခုအခါတွင်တော့ ခြောက်လှန့်သော အိမ်ကြီးမဟုတ်တော့ဘဲ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ကိန်းဝပ်ရာ နွေးထွေးသော အိမ်ဂေဟာလေးတစ်ခုအဖြစ် ထာဝရ တည်ရှိနေတော့မည် ဖြစ်သည်။ နွေဦးသည် သူမ၏ ဘဝသစ်ကို ထိုအိမ်လေးထဲတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။