လောဘကြီးတဲ့ မိထွေး

လောဘကြီးတဲ့ မိထွေး

အခန်း () - မုန်တိုင်းမလာမီက ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်ခြင်း

မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော ညနေခင်းသည် ရန်ကုန်မြို့၏ ဆိတ်ငြိမ်ရပ်ကွက်တစ်ခုရှိ ဟောင်းနွမ်းသော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါနေဆဲဖြစ်သော အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ပေါ်သို့ မှောင်ရိပ်များကို အလုအယက် ချပေးနေသည်။ အိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ် ဝရံတာတွင် ရပ်နေသော သီရိ၏ ရင်ထဲ၌တော့ အပြင်က မိုးထက် ပို၍ အေးစက်သော ခံစားချက်တို့က နေရာယူထားသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က မိခင်ဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ဤအိမ်ကြီးသည် သူမအတွက် နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့သော ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးသန့်သည် စီးပွားရေးလောကတွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဇနီးဆုံးပြီးနောက် ပေါ်ပေါက်လာသည့် အထီးကျန်မှုကို မခံစားနိုင်ဘဲ ဒေါ်မာယာဆိုသော အမျိုးသမီးကို အိမ်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဒေါ်မာယာ ... ထိုအမည်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်တိုင်း သီရိ၏ ကျောရိုးထဲတွင် စိမ့်ခနဲ ချမ်းသွားတတ်သည်။ ဒေါ်မာယာသည် လှပသည်။ သို့သော် ထိုအလှတရားသည် ညအခါတွင် ပွင့်သော အဆိပ်ပန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ ယနေ့ညတွင် ဦးသန့်၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေသံတိုးတိုးများသည် သီရိ၏ စိတ်ကို ပို၍ လေးလံစေသည်။

"ကိုသန့် ... ဒီအရွယ်ရောက်မှတော့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ရမယ်လေ၊ ရှေ့ရေးအတွက်လည်း ကြိုပြင်ထားရမယ် မဟုတ်လား"

ဒေါ်မာယာ၏ ချိုသာလှသော လေသံနောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် လောဘအရိပ်အယောင်ကို သီရိ သိနေသည်။ သူမသည် တံခါးဝတွင် မသိမသာ ရပ်ကာ နားစွင့်နေမိသည်။ အခန်းထဲတွင် အောက်ဆီဂျင်ဘူးများ၊ ဆေးပုလင်းများကြား၌ မောဟိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အနားတွင် ဒေါ်မာယာသည် ပိုးသားအင်္ကျီ တဖျတ်ဖျတ်နှင့် လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်များသည် ဦးသန့်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ဘေးက စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် သံသေတ္တာသော့ဆီသို့သာ ရောက်နေသည်။

"ငါ့အဖေမှာ ဘာကျန်သေးလို့လဲ ဒေါ်မာယာ ... ရှင် လိုချင်တာတွေ အားလုံးကို ယူပြီးရင်တော့ အေးအေးဆေးဆေး နေပါတော့" ဟု သီရိက စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲမိသည်။

ဒေါ်မာယာသည် သူမ၏ သားအရင်းဖြစ်သူ အောင်ကိုကို့ကိုလည်း ဤအိမ်သို့ ခေါ်သွင်းလာပြီးနောက် သီရိအတွက် နေရာဟူသည်မှာ စာကြည့်ခန်းလေးထဲတွင်သာ ကျန်တော့သည်။ အောင်ကိုကိုသည်လည်း အမေတူသားဖြစ်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမွေအနှစ်များကို မိမိပိုင်ပစ္စည်းကဲ့သို့ သဘောထားကာ ဖြုန်းတီးနေသူ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အခန်းထဲမှ ဦးသန့်၏ ချောင်းဆိုးသံ ပြင်းပြင်းထွက်ပေါ်လာသည်။ သီရိ အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားမိသည်။

"ဖေဖေ ... နေလို့မကောင်းဘူးလားဟင်"

သီရိက ဖခင်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်စဉ် ဒေါ်မာယာ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမှုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒေါ်မာယာက နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ မဲ့လိုက်ကာ -

"သီရိ ... ညကြီးမင်းကြီး အဖေ့ကို အနားယူပါစေဦးလား၊ သမီးရှိနေတော့ သူက စကားပြောချင်နေဦးမယ်၊ ဒါဆိုရင် လူက ပိုပန်းလိမ့်မယ်၊ သွား ... သွား ... သမီးအခန်းကို ပြန်တော့"

အသံက အေးစက်လှသည်။ မျက်လုံးများကမူ "နင် ဒီနေရာက ထွက်သွားစမ်း" ဟု အမိန့်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သီရိသည် ဖခင်၏ နွမ်းနယ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် တနင့်နင့် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဦးသန့်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပြန်ညှစ်သော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်ရှာပေ။

သီရိ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထောင့်တွင် ထိုင်ကာ ငိုမိသည်။ ဤအိမ်ကြီးတွင် သူမသည် လူပိုတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဒေါ်မာယာ၏ အစီအစဉ်များသည် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အကောင်အထည် ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့နေဦးတင်မောင်နှင့် ဒေါ်မာယာတို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည့် နေ့ကတည်းက သီရိ စိတ်မချမ်းသာခဲ့ပေ။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မိုးသံက ပို၍ စိပ်လာသည်။ ရုတ်တရက် အိမ်အောက်ထပ်တွင် ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာသံ ကြားလိုက်ရသည်။ အောင်ကိုကို ပြန်လာခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ သိပ်မကြာမီမှာပင် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာသော ခြေသံပြင်းပြင်းများနှင့်အတူ ဒေါ်မာယာနှင့် အောင်ကိုကိုတို့၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အမေ ... အဘိုးကြီးက ဘယ်တော့ လက်မှတ်ထိုးမှာလဲ၊ ကျွန်တော့်မှာ အကြွေးရှင်တွေ ဝိုင်းနေပြီ"

"စိတ်ရှည်စမ်းပါ အောင်ကိုကိုရာ၊ အားလုံးက ငါ့လက်ခုပ်ထဲက ရေပါပဲ၊ အခု သူက စကားတောင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ဘူး၊ မနက်ဖြန် ရှေ့နေလာရင် အားလုံး ပြီးသွားလိမ့်မယ်"

သီရိ၏ နှလုံးသားသည် ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားသည်။ မနက်ဖြန် ... မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးတော့မည်လော။ ဖခင်၏ တစ်သက်လုံး ရှာဖွေခဲ့သမျှ၊ မိခင်ဖြစ်သူ ချန်ထားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ထိုလောဘဇော် တိုက်နေသော သားအမိလက်ထဲသို့ ကျရောက်တော့မည်လော။

သူမသည် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ သူမတွင် အင်အားမရှိ၊ ငွေကြေးမရှိ၊ အပေါင်းအသင်းမရှိ။ သို့သော် သူမတွင် ဖခင်အပေါ်ထားသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် တရားမျှတမှုကို လိုလားသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည်။ ဤညသည် သီရိအတွက်တော့ အရှည်လျားဆုံးနှင့် အမှောင်မိုက်ဆုံး ညတစ်ည ဖြစ်နေတော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင်တော့ လျှပ်စီးများက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်စီးသွားကာ အိမ်ကြီး၏ အရိပ်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထင်ဟပ်စေသည်။ ဒေါ်မာယာ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်သံသည် မိုးသံများကြားတွင် စူးရှစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ လောဘဆိုသည်မှာ လူကို တိရစ္ဆာန်ထက် ပို၍ ရက်စက်စေနိုင်ကြောင်း သီရိ ထိုညက ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်ခဲ့ရသည်။