နှစ်လောင်းပြိုင် လူသတ်မှု
နှစ်လောင်းပြိုင် လူသတ်မှု
ရန်ကုန်မြို့၏ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံသည် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးစက်များအောက်တွင် တုန်ရီနေသည်။ လေပြင်းက သစ်ကိုင်းများကို ရိုက်ခတ်နေသည့်အသံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသယောင်။ အင်းလျားလမ်းသွယ်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းနှစ်ထပ်တိုက်ကြီးမှာ မှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းနောက်ကွယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသေးပေ။
ခြံဝင်းအတွင်းရှိ စံပယ်ပန်းရနံ့များသည် မိုးရေထဲတွင် ပျော်ဝင်နေပြီး သွေးညှီနံ့တစ်ခုနှင့် ရောယှက်ကာ ထူးဆန်းသော ရနံ့တစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။ ဧည့်ခန်းကြီး၏ အလယ်တွင် လူနှစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။ သူတို့သည် သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ပုံစံမှာ ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လက်ချင်းချိတ်ကာ ကခုန်နေသည့်ဟန်ဖြင့် သေဆုံးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များသည် ကျွန်းသားကြမ်းပြင်၏ အလှကို ဖျက်ဆီးကာ နီမြန်းသော မြစ်ငယ်တစ်ခုသဖွယ် စီးဆင်းနေသည်။
စုံထောက်ဦးမြတ်သူသည် အခင်းဖြစ်ပွားရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင် ရဲအရာရှိငယ် ကျော်စွာက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ရပ်နေသည်။
"ဆရာ... ဒါက လူသတ်မှုဆိုတာထက် တစ်ခုခုကို ဖော်ပြချင်နေတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်နဲ့ မတူဘူးလား" ကျော်စွာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဦးမြတ်သူက မီးခိုးငွေ့များကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း "ပန်းချီကားဆိုရင်တောင် ဒါက ငရဲပြည်က လာတဲ့ ပန်းချီကားပဲ ကျော်စွာ။ သေဆုံးသူနှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်ရိပ် မရှိဘူး။ အဲဒါက ပိုပြီး ထူးဆန်းနေတာ"
သေဆုံးသူနှစ်ဦးမှာ ထင်ရှားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ဦးတင်မောင်နှင့် သူ၏ ဇနီးငယ် မေနှင်းတို့ဖြစ်သည်။ ဦးတင်မောင်သည် မြို့မျက်နှာဖုံး တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် လူမသိနတ်မသိ ရန်ငြိုးများစွာ ရှိခဲ့သည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ။ မေနှင်းမှာမူ လှပကျော့ရှင်းသော်လည်း သူမ၏ နောက်ကြောင်းမှာ မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဝေဝါးလွန်းလှသည်။
ဦးမြတ်သူသည် အိမ်၏ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ လှေကားထစ်များ၏ ကျိကျိတက် မြည်သံမှာ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ အိပ်ခန်းထဲတွင် အရာအားလုံးက စနစ်တကျ ရှိနေသည်။ သို့သော် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ရှေးဟောင်းဂီတသေတ္တာလေးမှာ ပွင့်လျက်သား ဖြစ်နေပြီး ထိုမှထွက်ပေါ်နေသော သံစဉ်မှာ နားထဲတွင် တငြိငြိ ရှိနေသည်။
"ဒီဂီတသေတ္တာက ဘာလို့ ဒီအချိန်မှာ ပွင့်နေရတာလဲ" ဦးမြတ်သူက မိမိကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် စားပွဲအံဆွဲကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သောအခါ ဖုန်တက်နေသော ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် လူငယ်သုံးဦး ရှိနေသည်။ နှစ်ဦးမှာ ဦးတင်မောင်နှင့် အမည်မသိ အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလယ်တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးမှာ မေနှင်းနှင့် အလွန်တူလှသည်။ သို့သော် ထိုဓာတ်ပုံသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ် ကျော်က ရိုက်ထားသည့်ပုံ ဖြစ်နေသည်။
စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများအရ ဦးတင်မောင်တွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက စီးပွားဘက် သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ရှိခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ ထိုသူမှာ ဦးစိုးနိုင်ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က လုပ်ငန်းရှုံးနိမ့်ကာ မိသားစုလိုက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဦးမြတ်သူသည် ထိုအချက်ကို စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
"ကျော်စွာ... ဦးစိုးနိုင်ရဲ့ မိသားစုအကြောင်းကို အမြန်ဆုံး စုံစမ်းစမ်း။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ သားသမီးတွေ အခု ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို"
ကျော်စွာက ဖုန်းဖြင့် အချက်အလက်များ ရှာဖွေနေစဉ် ဦးမြတ်သူသည် အခင်းဖြစ်ပွားရာ ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်ဆင်းလာသည်။ သူသည် အလောင်းများ၏ အနေအထားကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆန်းစစ်သည်။ သေဆုံးသူများ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် သေးငယ်သော စက္ကူစလေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစက္ကူစပေါ်တွင် သွေးဖြင့် ရေးသားထားသော စာလုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
'တရားမျှတမှု'
ထိုစာလုံးမှာ အေးစက်စက်နှင့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ ဤသည်မှာ ရိုးရိုးလူသတ်မှု မဟုတ်ဘဲ ကလဲ့စားချေခြင်း တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ဦးမြတ်သူ အသေအချာ သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
မိုးက စဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်မှာ မှောင်မည်းမြဲ ဖြစ်သည်။ ဦးမြတ်သူသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ပန်းခြံလေးထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း အမှောင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သစ်ပင်ရိပ်များမှအပ ဘာမျှမရှိ။
သို့သော် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရွှံ့နွံများထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခြေရာတစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုခြေရာမှာ သာမန်လူတစ်ဦးထက် ပို၍ ကြီးမားနေပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မှာလည်း ထူးဆန်းလှသည်။ သူသည် ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုခြေရာကို လိုက်ကြည့်ရာ ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"ဆရာ... ဦးစိုးနိုင်ရဲ့ သားအကြောင်း သိရပြီ" ကျော်စွာက အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ "သူ့နာမည်က ဝေယံတဲ့။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံကနေ ဆင်းလာခဲ့တာ။ အခု သူ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး"
ဦးမြတ်သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံ? ဘာကြောင့်လဲ"
"သူ့မိဘတွေ ဆုံးသွားတဲ့နောက်မှာ စိတ်ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရသွားတာလို့ ဆိုပါတယ်။ အထူးသဖြင့် သူ့ဖခင် ဦးစိုးနိုင် သေဆုံးမှုမှာ ဦးတင်မောင်က နောက်ကွယ်က ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့ သူက အမြဲ ပြောလေ့ရှိတယ်"
ဦးမြတ်သူသည် ရှေးဟောင်းဓာတ်ပုံထဲရှိ အလယ်မှ မိန်းကလေး၏ အကြောင်းကို ဆက်လက် စုံစမ်းရာ ထိုမိန်းကလေးမှာ မေနှင်း၏ အဒေါ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည်လည်း လွန်ခဲ့သော အနှစ် က ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
"ဒါဆို မေနှင်းကရော... သူမက ဘာလို့ ဦးတင်မောင်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ" ဦးမြတ်သူက မေးခွန်းထုတ်သည်။
သူသည် မေနှင်း၏ ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရာ လျှို့ဝှက်သော ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး တစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုဒိုင်ယာရီထဲတွင် ရေးသားထားသည်မှာ "ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အဒေါ် ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ ကြောက်နေပြီ။ သူက လူမဟုတ်ဘူး... သူက မိစ္ဆာတစ်ကောင်"
စာမျက်နှာများမှာ မျက်ရည်စများဖြင့် စိုစွတ်နေပြီး နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင်မူ "ဝေယံ ရောက်လာတော့မယ်။ သူက အားလုံးကို အဆုံးသတ်ပေးလိမ့်မယ်" ဟု ရေးသားထားသည်။
ထိုညတွင်ပင် ဦးမြတ်သူသည် ဦးတင်မောင်၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌ တစ်ဦးတည်း ရှိနေစဉ် တံခါးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ လေအေးတစ်ခု ဝှေ့ယမ်းသွားပြီး ဂီတသေတ္တာ၏ သံစဉ်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်း ရောက်လာပြီပေါ့ ဝေယံ" ဦးမြတ်သူက လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
အမှောင်ထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသော ဓားတစ်ချောင်း ရှိနေသည်။
"သူတို့က သေသင့်လို့ သေတာပါ စုံထောက်ကြီး။ ကျွန်တော့်အဖေကို သတ်ခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်တော့်အဒေါ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူတွေကို ကျွန်တော်က တရားမျှတမှု ပေးခဲ့တာပါ" ဝေယံ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။
"ဒါပေမဲ့ မေနှင်းက မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ မဟုတ်ဘူးလား။ သူမကိုရော ဘာလို့ သတ်ခဲ့ရတာလဲ" ဦးမြတ်သူက မေးလိုက်သည်။
ဝေယံ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "သူမက ကျွန်တော့်ကို ကူညီခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမကိုယ်တိုင်က ဒီညစ်ညမ်းတဲ့ လောကကြီးထဲမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူမကို ကျွန်တော်က ကယ်တင်ခဲ့တာပါ"
ဝေယံက သူတို့နှစ်ဦးကို ကခုန်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ထားခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ မိဘများ နောက်ဆုံး ပျော်ရွှင်ခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်လည် ပုံဖော်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ သူသည် ဦးတင်မောင်ကို သတ်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အပြစ်များကို ဝန်ခံခိုင်းခဲ့ပြီးမှ သတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"စုံထောက်ကြီး သိလား... လူတွေက အပေါ်ယံမှာ သူတော်ကောင်းယောင် ဆောင်နေကြပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ပုပ်ပွနေကြတာပဲ။ ကျွန်တော်က အဲဒီ အပုပ်အစပ်တွေကို ရှင်းလင်းပေးသူပါ"
ဦးမြတ်သူသည် ဝေယံကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝေယံက လျင်မြန်စွာပင် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မိုးရေထဲတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး လိုက်လံ ရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့တော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိုးစဲသွားပြီး နေရောင်ခြည် နုနုလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် အင်းလျားလမ်းသွယ်ထဲရှိ ထိုအိမ်ကြီးမှာမူ ထာဝရ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဦးမြတ်သူသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း မေနှင်း၏ ဒိုင်ယာရီထဲမှ စာသားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေသည်။
"တရားမျှတမှုဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ သွေးစွန်းနေတတ်တယ်"
ရဲတပ်ဖွဲ့က ဝေယံကို အပူတပြင်း ရှာဖွေနေသော်လည်း သူသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရတော့ပေ။ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ သွေးညှီနံ့နှင့် စံပယ်ရနံ့ ရောယှက်နေသော လေထုနှင့်အတူ ဂီတသေတ္တာလေးမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝမ်းနည်းဖွယ် သံစဉ်လေးသာ ဖြစ်သည်။
ဦးမြတ်သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးတိမ်များ ကင်းစင်နေသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်မူ မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ။ ဤ "နှစ်လောင်းပြိုင် လူသတ်မှု" သည် ဥပဒေကြောင်းအရ အဖြေထွက်ခဲ့သော်လည်း လူမှုရေးနှင့် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရမူ မဖြေရှင်းနိုင်သော ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
အဝေးမှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကခုန်နေသော သံစဉ်မှာ လေထဲတွင် လွင့်ပါးလာနေသကဲ့သို့...။
(ပြီးပါပြီ။)