သမီးအရင်းအပေါ် လုပ်ရက်တဲ့ယေကျာ်း
သွေးပျက်မတတ် ခြောက်ကပ်နေတဲ့ ညဉ့်ဦးယံရဲ့ လေထုထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက အတိုးအကျယ် မမှန်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီအိုကြီးရဲ့ စက္ကန့်တံ သွားသံက နှလုံးခုန်သံနဲ့ အပြိုင် ဗုံတီးနေသလိုပါပဲ။ ဒီအိမ်လေးဟာ တစ်ချိန်က ကျွန်မအတွက် နတ်ဘုံနတ်နန်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကိုမင်းသူဆိုတဲ့ ယောကျာ်းက ကျွန်မဘဝရဲ့ မိုးကောင်းကင်၊ သမီးလေး မေကတော့ အဲဒီကောင်းကင်မှာ လင်းလက်နေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လမင်းလေးပေါ့။ ကိုမင်းသူက သမီးကို အရမ်းချစ်တာ။ သမီး လမ်းလျှောက်တတ်စအရွယ်ကတည်းက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ သမီးက ကြီးပြင်းခဲ့ရတာပါ။ "မင်းနဲ့တူတဲ့ သမီးလေးကို ငါ့အသက်ထက် ပိုချစ်တယ် သီတာ" လို့ သူ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီစကားတွေကို ယုံကြည်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့မှုတွေက အခုတော့ ကျွန်မကို ပြန်ပြီး လှောင်ပြောင်နေကြပြီ။ သမီး ဆယ်တန်းနှစ်ရောက်တော့ ကိုမင်းသူက အလုပ်တွေ ပိုကြိုးစားလာတယ်။ သမီးကို ဆရာဝန်မလေး ဖြစ်စေချင်တယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ သူ နေ့မနား ညမနား အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မပီပီ သူတို့သားအဖနှစ်ယောက် စားချင်တာ ချက်ပြုတ်ပေးရင်း၊ သမီးရဲ့ စာမေးပွဲအတွက် ဆုတောင်းပေးရင်းနဲ့ပဲ ပျော်နေခဲ့တာ။ ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း သိပ်ကို ငြိမ်သက်လွန်းနေရင် မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု လာတော့မယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ကြိုမသိခဲ့ဘူး။ ကိုမင်းသူရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် တွေ့ရတတ်တဲ့ ငေးမောမှုတွေ၊ ဖုန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားတတ်တဲ့ အမူအရာတွေကို ကျွန်မက အလုပ်ပင်ပန်းလို့ ဖြစ်မှာပါဆိုပြီး လျစ်လျူရှုခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုလေးဟာ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်လို့ပဲ ကျွန်မ တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်ထားခဲ့တာပါ။
အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး သမီးရဲ့ အမူအရာတွေက ထူးဆန်းလာတယ်။ အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတတ်တဲ့ ကောင်မလေးက အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေတတ်ပြီး လူခြေတိတ်ချိန်ကျမှ တိတ်တဆိတ် ငိုနေတတ်တယ်။ ကျွန်မ မေးရင်လည်း "စာမရလို့ပါ မေမေ" လို့ပဲ ဖြေတတ်ပေမယ့် သူ့မျက်လုံးထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ သိမ်းထားတဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေး ပျောက်သွားတယ်။ ရှာမတွေ့ဘူး။ ကိုမင်းသူကို ပြောတော့ သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချပြီး "သီတာ... ငါ မင်းကို မပြောချင်လို့ အောင့်ထားတာ၊ သမီး အပြင်မှာ လူဆိုးလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်နေပုံရတယ်၊ သူ ပိုက်ဆံတွေ ခိုးသုံးနေတာ ငါတွေ့တယ်" တဲ့။ ကျွန်မ နားကို မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သမီးက အဲဒီလို ကလေးမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းခဲ့ပေမယ့် ကိုမင်းသူက သမီးရဲ့ လွယ်အိတ်ထဲကနေ ပိုက်ဆံအိတ်အဟောင်းလေး တစ်လုံး ထုတ်ပြတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဆွဲကြိုးလေး ရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကိုမင်းသူက ကျွန်မ ပခုံးကို ကိုင်ပြီး "စိတ်အေးအေးထား သီတာ၊ ငါ သမီးကို ဆုံးမလိုက်မယ်၊ မင်းကတော့ ဘာမှမသိသလိုပဲ နေပါ" လို့ ချော့မော့ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး အိမ်ထဲမှာ စိမ်းသက်တဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေ စိုးမိုးလာခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသူက သမီးကို အခန်းထဲခေါ်ပြီး ခဏခဏ ဆုံးမတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်တိုင်း အခန်းထဲကနေ ရှိုက်သံသဲ့သဲ့လေးတွေ ထွက်လာတတ်ပေမယ့် ကျွန်မ ဝင်မသွားရဲခဲ့ဘူး။ ကိုမင်းသူကိုပဲ အားကိုးပြီး "သူ့အဖေပဲ... ကောင်းအောင် ဆုံးမမှာပေါ့" ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေခဲ့မိတယ်။
သမီးရဲ့ မျက်နှာက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ဖြူဖျော့လာတယ်။ အစာလည်း မစားတော့ဘူး။ ကျွန်မ ကျွေးတဲ့ ထမင်းလုတ်ကိုတောင် လည်ချောင်းထဲ မဆင်းဘူးဆိုပြီး အန်ထုတ်ပစ်တတ်တယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ ရေထသောက်ရင်း သမီးအခန်းရှေ့က ဖြတ်တော့ သမီးရဲ့ တိုးညှင်းတဲ့ တောင်းပန်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "ဖေဖေ... သမီးကို မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ သမီး ကြောက်လို့ပါ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဖို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ ကိုမင်းသူ ထွက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက ဒေါသတွေနဲ့ နီမြန်းနေပြီး "သီတာ... သမီးက လိမ်ပြောနေတာ၊ သူ ခိုးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ မေးနေတာကို သူက အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံ ပေးနေတယ်၊ မင်း ဝင်မရှုပ်နဲ့" လို့ ငေါက်ငမ်းပြီး ကျွန်မကို အခန်းထဲ ပြန်ခေါ်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သံသယစိတ်က ကိုမင်းသူအပေါ် မရောက်ဘဲ သမီးအပေါ်မှာပဲ ပိုပြီး ခိုင်မာသွားခဲ့တယ်။ "သမီးလေး ဒီလောက်တောင် လိမ်မာခဲ့တာ အခုတော့ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ" ဆိုပြီး ကျွန်မ သမီးကို စိတ်နာခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သမီးရဲ့ မျက်လုံးထဲက အကူအညီတောင်းနေတဲ့ အကြည့်တွေကို ကျွန်မ ဘာလို့ မမြင်ခဲ့မိပါလိမ့်။ သမီးက ကျွန်မနားကို ကပ်လာတိုင်း ကိုမင်းသူက ကြားကနေ အမြဲ ဖြတ်တောက်တတ်တာကိုလည်း ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ယောင်္ကျားကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူမိုက်မကြီး တစ်ယောက်ပါ။
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးဖိထားလို့ မရတဲ့ အရာမျိုးပဲ။ တစ်နေ့တော့ ကိုမင်းသူ အပြင်သွားတုန်း အိမ်ကို လူစိမ်း နှစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူတို့က အကြွေးတောင်းတဲ့သူတွေ။ "မင်း ယောကျာ်း လောင်းကစားမှာ ရှုံးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ပေးဖို့ရှိတယ်၊ နောက်ဆုံးထားပြီး မပေးရင် မင်းတို့ သမီးလေးကို ငါတို့ ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်" တဲ့။ ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပဲ။ ကိုမင်းသူက လောင်းကစားလုပ်တယ်? ကျွန်မ သိမ်းထားတဲ့ ရွှေတွေ ပျောက်တာ သူ ခိုးတာလား? သမီး လွယ်အိတ်ထဲကို သူပဲ ထည့်ထားတာလား? အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ ကျွန်မ သမီး အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။ သမီးက ကုတင်ပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေရှာတယ်။ ကျွန်မ သမီးကို လှုပ်နှိုးပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးတော့ သမီးက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး အားကိုးတကြီး ငိုချလိုက်တယ်။ "မေမေ... ဖေဖေက သမီးကို ခြိမ်းခြောက်နေတာ၊ ဖေဖေ ပိုက်ဆံရှုံးတာတွေကို မေမေ့ကို မပြောဖို့၊ ပြောရင် မေမေ့ကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောတယ်၊ ပြီးတော့... ပြီးတော့... သမီးကို ပိုက်ဆံရှိတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ဆီ အတင်းပို့ဖို့ လုပ်နေတာ၊ သမီး ကြောက်လွန်းလို့ပါ မေမေရယ်" တဲ့။ သမီးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ မိမိရဲ့ အသွေးအသား အရင်းအခေါက်ကိုမှ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ရောင်းစားဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ အဖေတစ်ယောက်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ မိုးကောင်းကင်က ကျွန်မတို့ သားအမိကို ဖိသတ်မယ့် ငရဲဘုံ ဖြစ်နေခဲ့တာလား။
ကိုမင်းသူ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ အဝတ်အစားထုတ်တွေ ပြင်ပြီးပြီ။ သူက ကျွန်မကို မြင်တော့ အံ့သြသွားပြီး "ဘာလုပ်တာလဲ သီတာ" လို့ မေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့မျက်နှာကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာနဲ့ ကြည့်ပြီး "ရှင်က လူမဟုတ်ဘူး၊ တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ယုတ်ညံ့တဲ့ကောင်၊ ရှင့်သမီးအရင်းကိုမှ ရှင်က လုပ်ရက်တယ်နော်" လို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ သူက ခဏတော့ ကြောင်သွားပြီးမှ မျက်နှာပြောင်းသွားတယ်။ "အေး... သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ပြောပြရတာပေါ့၊ ငါ ပိုက်ဆံလိုတယ်၊ မင်းတို့မှာ ဘာရှိလို့လဲ၊ သမီးက ချောတာပဲ၊ သူ့ကို သုံးပြီး ငါတို့ ဘဝပြောင်းလို့ရတယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ပြောထွက်တဲ့ သူ့ပါးစပ်ကို ကျွန်မ ဖိနပ်နဲ့ပဲ ရိုက်ပစ်ချင်တော့တယ်။ သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ပြီး သမီးကို အတင်းဆွဲခေါ်ဖို့ လုပ်တယ်။ သမီးက "မေမေ... ကယ်ပါဦး" လို့ အော်ရင်း ကျွန်မနောက်မှာ ပုန်းနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ဘယ်က အားတွေ ရလာမှန်းမသိဘူး၊ မီးဖိုချောင်ထဲက ဓားကို ဆွဲပြီး သူ့ကို ထိုးမယ့်အလား ရွယ်လိုက်တယ်။ "ရှင် တစ်လှမ်းမှ ထပ်မတိုးနဲ့၊ တိုးရင် ရှင့်ကို ငါ သတ်ပြီး ငါလည်း သေပစ်မယ်" လို့ အော်လိုက်တော့မှ သူ လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ သူ ကျွန်မတို့ကို ကျိန်ဆဲပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကိုမင်းသူကို ကျွန်မတို့ ဘဝထဲကနေ အပြီးအပိုင် မောင်းထုတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ သမီးကို ဖက်ထားရင်း အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ခဲ့မိတယ်။ "မေမေ မှားပါတယ် သမီးရယ်၊ မေမေ လူမှားယုံခဲ့မိလို့ သမီး ဒီလောက် နာကျင်ခဲ့ရတာ" လို့ ပြောရင်း ကျွန်မတို့ သားအမိ နှစ်ယောက် မိုးလင်းတဲ့အထိ ဖက်ငိုနေခဲ့ကြတယ်။
ဘဝမှာ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာက အနက်ရှိုင်းဆုံးပါပဲ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ခါ ကွဲအက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ သမီးရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အပြုံးတွေကို ပြန်ရှာပေးဖို့ ကျွန်မ တစ်ဘဝလုံး ကြိုးစားသွားရဦးမယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်က ကျွန်မကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ "လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တာထက်၊ အဲဒီလူရဲ့ လူ့ကျင့်ဝတ်ကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားကြည့်တတ်ဖို့ လိုတယ်" ဆိုတာပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မတို့ သားအမိ နှစ်ယောက် တိုက်ခန်းလေး တစ်ခုမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နေကြပြီ။ ကိုမင်းသူကတော့ လောင်းကစားမှုတွေ၊ လိမ်လည်မှုတွေနဲ့ ထောင်ထဲ ရောက်နေတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မနာလိုဘူး၊ မမုန်းဘူး၊ သနားရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ သမီးအရင်းကိုတောင် အရင်းအနှီးလုပ်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်ဘဝမှာမှ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ထက် ယုံကြည်မှုကို ပိုတန်ဖိုးထားပါ၊ သို့သော် ထိုယုံကြည်မှုသည် သင့်မျက်စိကို ကွယ်မသွားပါစေနှင့်။ အနီးဆုံးလူက ရန်သူဖြစ်လာသည့်အခါ သင်ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ အနန္တဖြစ်နိုင်သည်။