အမေ့ပေါ်ထားသည့် မေတ္တာ
အမေ့ပေါ်ထားသည့် မေတ္တာ
ညနေခင်း၏ နေဝင်ရိုးရီ အလင်းတန်းတို့သည် ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးရှိ ရွာကလေး၏ အစွန်အဖျားမှ သစ်ပင်အိုကြီးများကြားတွင် ခိုအောင်းနေကြသည်။ လေညင်းတစ်ချက်အဝေ့တွင် ပါလာသော နွေဦး၏ ဖုန်နံ့နှင့် သစ်ရွက်ခြောက်နံ့တို့က ရင်ကို တစ်မျိုးတစ်ဖည် လွမ်းမောစေ၏။ သုတသည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမေဖြစ်သူ ဒေါ်နုကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသော ခံစားချက်ကို အောင့်အီးထားရသည်။ ဒေါ်နု၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် မှေးမှိန်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သားဖြစ်သူကို ကြည့်သောအခါတွင်မူ ကြင်နာမှုနှင့် အားကိုးတကြီးဖြစ်မှုတို့က ထင်ဟပ်နေမြဲ။
"သား... မြို့တက်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နော်။ အမေ့အတွက် ဘာမှမပူနဲ့။ ရွာထဲမှာ အဒေါ်တွေ၊ ဦးလေးတွေ ရှိတာပဲ" ဟု ဒေါ်နုက အသံတုန်တုန်လေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများသည် တုန်ရီနေပြီး သားဖြစ်သူ၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သုတသည် အမေ့လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားမိသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မြို့တက်ပြီး ငွေရှာမှသာ အမေ့ရဲ့ မျက်စိခွဲစိတ်မှုကို လုပ်ပေးနိုင်မည်၊ အမေ့ကို ကောင်းကောင်းထားနိုင်မည်ဟူသော အတွေးများက ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော်လည်း အမေ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမည့် အသိက သူ့နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ညနေခင်း၏ ပုစဉ်းရင်ကွဲသံများက ရွာဦးကျောင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံနှင့် ရောယှက်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဝေးက မြစ်ပြင်ထက်တွင် လှေကလေးတစ်စင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ကူးခတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သုတ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝေဝေလာသည်။
"အမေ... သား အလုပ်ရတာနဲ့ ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့မယ်။ အမေ့ကို မြို့ကို ခေါ်သွားမယ်။ အမေ့မျက်စိကိုလည်း ကုပေးမယ်။ အမေ မြင်ရတော့မှာပါ" ဟု သူက အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ ဒေါ်နုက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ ရောယှက်နေသော အပြုံးမျိုးဖြစ်သည်။ ညသည် မှောင်ရိပ်သန်းလာပြီး အိမ်ရှေ့က ရေနံဆီမီးခွက်ကလေးက တုန်တုန်ရီရီ လင်းလက်နေသည်။ ထိုညက သုတသည် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပါ။ အမေ့၏ အသက်ရှူသံ ခပ်မှန်မှန်ကို နားထောင်ရင်း သူသည် မနက်ဖြန် ရင်ဆိုင်ရမည့် ခရီးရှည်ကြီးအတွက် ပြင်ဆင်နေရသည်။ အိမ်ကလေး၏ နံရံဟောင်းများ၊ ဝါးထရံကြားမှ တိုးဝင်လာသော လေပြေများ၊ အမေ့၏ မေတ္တာနံ့များက သူ့ကို ဖက်တွဲထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ရန်ကုန်မြို့၏ ဆူညံသံများ၊ ကားဟွန်းသံများနှင့် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် သုတသည် လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူလုပ်နေသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ဘိလပ်မြေနံ့တို့က ရွာက လယ်ကွင်းပြင်၏ လတ်ဆတ်သော လေကို လွမ်းဆွတ်စေသည်။ အလုပ်က ပင်ပန်းလှသော်လည်း သူသည် မနားဝံ့ပါ။ အချိန်ပိုဆင်းရသမျှ ငွေပိုရမည်၊ ထိုငွေသည် အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးဖြစ်လာမည်ဟု သူတွေးကာ အံကြိတ်ထားသည်။
တစ်ညတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ သုတသည် သူနေထိုင်သော သွပ်မိုးတဲလေးထဲတွင် အမေ့ထံ ဖုန်းဆက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ လိုင်းက မကောင်းသဖြင့် စိတ်တိုနေမိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမေ့အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "သား... ထမင်းစားပြီးပြီလား။ ရန်ကုန်မှာ မိုးရွာလား။ နေမကောင်းဖြစ်ဦးမယ်၊ ဂရုစိုက်ဦးနော်" ဟူသော အမေ့အသံက ဖုန်းထဲမှ တိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။ သုတသည် မျက်ရည်ကို ထိန်းရင်း "စားပြီးပြီ အမေ။ ဒီမှာ မိုးမရွာပါဘူး။ အမေရော နေကောင်းရဲ့လား။ ဆေးပုံမှန်သောက်ရဲ့လား" ဟု လိမ်ညာပြောလိုက်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ တစ်နေ့လုံး မိုးမိထားသဖြင့် ကိုယ်ပူနေပြီ ဖြစ်သည်။
မြို့ကြီးပြကြီး၏ မီးရောင်စုံများအောက်တွင် သုတသည် အထီးကျန်ခြင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားရသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက သူ့ကို စိမ်းကားစွာ ကြည့်ကြသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ လူတိုင်းသည် ကိုယ့်ဝမ်းစာအတွက် ကိုယ်ရုန်းကန်နေကြရသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှည့်ကြည့်ရန် အချိန်မရှိကြ။ ထိုအချိန်တွင် အမေ့၏ "သားရယ်... လာ ထမင်းစားတော့" ဟူသော နွေးထွေးသည့် ခေါ်သံကို သူ တမ်းတမိသည်။ အလုပ်နားချိန်တွင် သူသည် အိတ်ထဲမှ အမေ့ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးကို ထုတ်ကြည့်ကာ အားတင်းရသည်။ ထိုဓာတ်ပုံလေးသည် ပွန်းပဲ့နေပြီဖြစ်သော်လည်း သုတအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။
အချိန်တွေက တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားသည်။ သုတသည် မြို့တွင် နေသားကျလာသော်လည်း သူ့ရင်ထဲက အမေ့ကို လွမ်းသောစိတ်ကတော့ မလျော့ပါးသွားခဲ့။ အလုပ်မှာ ရာထူးတိုးလာပြီး လစာပိုရလာသော်လည်း အိမ်ပြန်ချိန်က ပိုနည်းလာသည်။ အမေ့ဆီ ဖုန်းဆက်တိုင်း "အမေ နေကောင်းပါတယ်" ဆိုသော စကားတစ်ခွန်းနောက်ကွယ်တွင် အမေ့ရဲ့ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာမှုကို သူ မမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။ ဒေါ်နုသည် သားဖြစ်သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်စိုး၍ သူမ၏ ရောဂါဝေဒနာများကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။
"အမေ... နောက်လဆို သား အိမ်ပြန်လာတော့မယ်။ ပိုက်ဆံလည်း တော်တော်စုမိပြီ။ အမေ့မျက်စိကို ခွဲကြမယ်နော်" ဟု သုတက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ ဒေါ်နုဘက်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "အေးပါ သားရယ်... သားလာမယ်ဆိုလို့ အမေ အရမ်းဝမ်းသာတယ်။ သား ကြိုက်တဲ့ ငပိရည်နဲ့ တို့စရာတွေ ပြင်ထားမယ်နော်" ဟု ပြန်ပြောသည်။ သို့သော် ဒေါ်နု၏ အသံတွင် အားအင်မရှိသည်ကို သုတ မရိပ်မိခဲ့ပါ။ သူသည် ရှေ့ဆက်ရမည့် အနာဂတ်အတွက်သာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
ညနေတိုင်း ဒေါ်နုသည် ရွာဦးက လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေတတ်သည်။ သားဖြစ်သူ ပြန်လာမည့်လမ်းကို သူမ မမြင်ရသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားက ထိုလမ်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ အိမ်နီးချင်းများက "ဒေါ်နုရယ်... အထဲဝင်နားပါဦး။ နှင်းတွေကျနေပြီ" ဟု ပြောသော်လည်း သူမက "သားလေး ပြန်လာရင် ငါ့ကို မတွေ့မှာစိုးလို့ပါအေ" ဟုသာ ပြန်ပြောလေ့ရှိသည်။ သူမ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် စကားလုံးများထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး အပြောအဆိုထက် လုပ်ရပ်က ပိုမိုခိုင်မာနေခဲ့သည်။
သုတ အိမ်ပြန်မည့်ရက် မတိုင်မီ နှစ်ရက်အလိုတွင် အလုပ်ခွင်၌ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သုတသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို ကယ်တင်ရင်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားသည်။ သူသည် ဆေးရုံပေါ်တွင် သတိမေ့မြောနေစဉ် အမေ့ကိုသာ အိမ်မက်မက်နေခဲ့သည်။ အမေက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေသည်။ အမေ့မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူ နိုးလာသောအခါ အမေ့ထံမှ ဖုန်းများစွာ ဝင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ့ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အမေ့ဆီ ဖုန်းပြန်ဆက်သော်လည်း တစ်ဖက်မှ မည်သူမျှ မကိုင်ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် ရွာက အဒေါ်ဖြစ်သူက ဖုန်းကိုင်လာသည်။ "သုတ... မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့တော့။ အမေ နေမကောင်းဘူး။ အမေက မင်းကို အရမ်းမျှော်နေတာ" ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သုတ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဆရာဝန်များ တားမြစ်ထားသည့်ကြားမှ ဆေးရုံမှ ဆင်းကာ ရွာသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတွင် သူသည် ကားငှားကာ ရွာသို့ အပြေးပြန်ခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သစ်ပင်လဲနေသဖြင့် ခရီးက ကြန့်ကြာနေသည်။ သုတသည် ကားထဲတွင် ထိုင်ရင်း ဘုရားတနေမိသည်။ "အမေ... ခဏလေး စောင့်ပါဦး။ သား လာနေပြီ။ သားကို ထားမသွားပါနဲ့ဦး" ဟု တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေမိသည်။ ကားမှန်ပေါ်က မိုးရေစက်များသည် သူ့မျက်ရည်များနှင့် ရောယှက်နေသည်။ သူ မြို့တက်လာခဲ့သည့် ရည်ရွယ်ချက်က အမေ့ကို ပြုစုဖို့ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ အမေ့ကို နောက်ဆုံးအချိန်တွင်တောင် မတွေ့ရမှာကို သူ ကြောက်လန့်နေမိသည်။
ရွာအဝင်လမ်းသို့ ရောက်သောအခါ မိုးက စဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဗွက်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သုတသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ အိမ်သို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။ လမ်းဘေးက အိမ်များမှ မီးရောင်များက မှိန်ပျပျ လင်းနေသည်။ သူ့အိမ်လေးဆီသို့ ရောက်သောအခါ လူအချို့ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သုတ၏ ခြေထောက်များက တုန်ရီလာသည်။ ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း ဆို့နင့်နေသည်။
အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သောအခါ အမေသည် ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သုတသည် အမေ့နားသို့ ဒူးထောက်ကာ တိုးကပ်သွားသည်။ "အမေ... သား ပြန်လာပြီ။ အမေ... သားကို ကြည့်ပါဦး" ဟု ခေါ်လိုက်သော်လည်း ဒေါ်နုက ပြန်မထူးတော့ပါ။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အေးချမ်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သုတသည် အမေ့လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်သောအခါ အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အမေ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းကလေးမှီကာ ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုကြွေးတော့သည်။
ရွာသားများက သူ့ကို ဖေးမကြသည်။ "ဒေါ်နုက သေခါနီးအထိ သားနာမည်ကိုပဲ ခေါ်သွားတာ။ သား ပြန်လာရင် ကျွေးဖို့ဆိုပြီး ဟင်းတွေကိုလည်း ပြင်ခိုင်းသွားသေးတယ်" ဟု အဒေါ်ဖြစ်သူက ပြောပြသည်။ သုတသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ပို၍ပင် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။ သူရှာခဲ့သော ငွေများ၊ သူရခဲ့သော အောင်မြင်မှုများသည် အမေမရှိတော့သောအခါ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားခဲ့ပြီ။ အမေ့ပေါ်ထားသည့် သူ့ရဲ့ မေတ္တာက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီလားဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။
အမေ့ရဲ့ ရက်လည်ဆွမ်းသွတ်ပွဲ ပြီးသွားသောအခါ သုတသည် အမေ့အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရင်း အမေ့ရဲ့ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် အထုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအထုပ်ကလေးထဲတွင် သူမြို့က ပို့ပေးသမျှ ပိုက်ဆံများကို တစ်ပြားမှ မသုံးဘဲ စုထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းနှင့်အတူ စာရွက်ကလေးတစ်ရွက်လည်း ပါရှိသည်။
စာထဲတွင် တုန်ရီနေသော လက်ရေးဖြင့် "သား... အမေ့အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး မပို့ပါနဲ့။ သားကိုယ်တိုင်အတွက်ပဲ သုံးပါ။ အမေက သားကို ပိုက်ဆံထက် သားရဲ့ မျက်နှာလေးကိုပဲ မြင်ချင်တာပါ။ ဒီပိုက်ဆံတွေကို သား အိမ်ထောင်ပြုရင် သုံးဖို့ အမေ စုထားပေးတာ။ သားကို အမေ အရမ်းချစ်တယ်" ဟု ရေးထားသည်။ သုတသည် ထိုစာကို ဖတ်ရင်း အမေ့ရဲ့ မေတ္တာတရားက မည်မျှ ကြီးမားကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အမေသည် သူမကိုယ်သူမထက် သားဖြစ်သူ၏ အနာဂတ်ကိုသာ ရှေးရှုခဲ့သည်။
သူသည် အမေ့ရဲ့ ပိုက်ဆံထုပ်ကလေးကို ရင်ဘတ်မှာ အပ်ကာ ငိုနေမိပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့က ညောင်ပင်ကြီးပေါ်မှ ငှက်ကလေးများ တွန်ကျူးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ နေရောင်ခြည်နုနုက အိမ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး အမေ့ပုံတူဓာတ်ပုံလေးကို လင်းလက်သွားစေသည်။ သုတသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ သိလိုက်ပြီ။ အမေသည် သူ့အနားတွင် မရှိတော့သော်လည်း သူမ၏ မေတ္တာတရားကတော့ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ထာဝရ ရှင်သန်နေမည်ဖြစ်သည်။
ရွာတွင် နေထိုင်ရင်း သုတသည် အမေ့အတွက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများစွာ လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူ စုထားသော ပိုက်ဆံများဖြင့် ရွာက စာသင်ကျောင်းလေးကို ပြုပြင်ပေးပြီး "ဒေါ်နု အထိမ်းအမှတ် စာကြည့်တိုက်" ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ရွာက လူငယ်များကိုလည်း ပညာရေးနှင့် ပတ်သက်၍ အားပေးကူညီသည်။ သုတ၏ စိတ်ထဲတွင် အမေ့ကို ပြုစုခွင့် မရလိုက်သော နောင်တကတော့ အမြဲ ရှိနေမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုနောင်တကို ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အခြားသူများကို ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တစ်နေ့တွင် ရွာက ကလေးမလေးတစ်ယောက်က သူ့ထံလာကာ "ဦးဦး... သမီး အမေ နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ ကူညီပါဦး" ဟု ပြောလာသည်။ သုတသည် ထိုကလေးမလေးကို ကြည့်ရင်း သူ့ငယ်ဘဝကို ပြန်မြင်ယောင်မိသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဆေးနှင့် ဆရာဝန်ကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ့ရင်ထဲက အပူလုံးကြီးက အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် အမေ့ကို မပြုစုရသော်လည်း အခြားသော အမေများကို ပြုစုခွင့်ရခြင်းဖြင့် အမေ့ကို ကျေးဇူးဆပ်နေသည်ဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။
ရွာဦးကျောင်းက ဆရာတော်က သုတကို မိန့်ကြားဖူးသည်။ "သားရယ်... မိဘဆိုတာ သားသမီးတွေ ပေးတာကို လိုချင်တာထက် သားသမီးတွေ ကောင်းစားတာကိုပဲ မြင်ချင်ကြတာပါ။ မင်း အခုလို လူတော်လူကောင်း ဖြစ်နေတာကို အမေက မြင်ရင် သိမ့်သိမ့်တုန်အောင် ဝမ်းသာနေမှာ" ဟူသော စကားက သုတအတွက် ကြီးမားသော နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အမေ့ကို လွမ်းတိုင်း ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခုခုကို လုပ်လေ့ရှိသည်။
နွေဦးကာလ ရောက်ပြန်ပြီ။ ရွာက ပိတောက်ပင်ကြီးတွင် ပိတောက်ရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။ သုတသည် အမေ့ရဲ့ ဂူဗိမာန်လေးနားတွင် ထိုင်ကာ ပန်းများ ကပ်လှူနေသည်။ "အမေ... သား ဒီနေ့ ရွာက လူငယ်တွေကို စာသင်ပေးခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်လေးကလည်း လူတွေနဲ့ စည်ကားနေတယ်နော်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောနေမိသည်။ လေပြေတစ်ချက် အဝေ့တွင် အမေ့ရဲ့ ရနံ့ကလေး ပါလာသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ရွာသားများက သုတကို "မေတ္တာရှင် သုတ" ဟု ခေါ်ကြသည်။ သူသည် ရွာအတွက် လိုအပ်သည်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံသာမက လူတိုင်းအပေါ် စေတနာထားသဖြင့် လူချစ်လူခင် ပေါများသည်။ သူသည် မြို့ကို ပြန်မသွားတော့ဘဲ ရွာမှာပင် အခြေချကာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများကို စနစ်တကျ လုပ်ကိုင်နေသည်။ သူ၏ ခြံထဲတွင် အမေကြိုက်သော ပန်းမျိုးစုံကို စိုက်ထားပြီး ညနေတိုင်း အမေ့ကို ရည်စူးကာ ရေလောင်းလေ့ရှိသည်။
သုတသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြစ်ကမ်းဘေးသို့ သွားကာ နေဝင်ချိန်ကို ငေးကြည့်တတ်သည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် အမေ့ရဲ့ "သား... ပြန်လာတော့လေ၊ နေဝင်တော့မယ်" ဟူသော အသံလေးကို ကြားယောင်နေတတ်သည်။ ယခုတော့ သူသည် အိမ်ပြန်နောက်မကျတော့ပါ။ သူ၏ နှလုံးသားသည် အမေ့ရဲ့ မေတ္တာရိပ်အောက်တွင် အမြဲတမ်း ခိုလှုံနေပြီ ဖြစ်သည်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ သုတသည် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးသည်မှာလည်း ရွာကပင် ဖြစ်ပြီး အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် သားလေးတစ်ယောက် ရလာသောအခါ သုတသည် အမေ့ကို ပို၍ပင် သတိရမိသည်။ သားလေးကို ပွေ့ချီထားစဉ်တွင် အမေသည် သူ့ကို မည်မျှ ချစ်မြတ်နိုးစွာ ယုယခဲ့မည်ကို သူ တွေးတောမိသည်။
"မောင်... သားလေးကို ဘာနာမည်ပေးမလဲ" ဟု ဇနီးဖြစ်သူက မေးသည်။ သုတက ပြုံးကာ "အမေ့ရဲ့ နာမည်နဲ့ ဆက်စပ်ပြီး 'မင်းနု' လို့ ပေးမယ်လေ။ အမေ့ရဲ့ စိတ်ထားလို နူးညံ့ပြီး မေတ္တာကြီးတဲ့သူ ဖြစ်အောင်ပေါ့" ဟု ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် သားလေးကို ကြည့်ရင်း အမေ့ရဲ့ မေတ္တာတရားများကို သားလေးထံ လက်ဆင့်ကမ်းပေးရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်သည်။
ကလေးငယ်လေး၏ ရယ်သံများက အိမ်ဟောင်းလေးထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ အမေ မရှိတော့သော်လည်း အမေ့ရဲ့ မျိုးဆက်ကတော့ ဆက်လက်ရှင်သန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သုတသည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သားလေးကို ချော့သိပ်နေသည်။ ညနေခင်း၏ ငြိမ်းချမ်းမှုသည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူသည် အမေ့ကို ရည်စူးကာ မေတ္တာပို့ရင်း အိပ်စက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
တစ်နေ့တွင် သုတသည် မြို့က သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦး၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ရရှိသည်။ "သုတ... မင်း မြို့ကို မပြန်လာတော့ဘူးလား။ မင်းရဲ့ ရာထူးက အခုဆိုရင် တော်တော်ကြီးနေပြီ" ဟု သူငယ်ချင်းက မေးသည်။ သုတက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ "မြို့မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရှိပေမယ့် ငါ့နှလုံးသားက ဒီရွာမှာပဲ ရှိတာပါ။ ဒီမှာ ငါ့အမေ ရှိတယ်၊ ငါ့မိသားစု ရှိတယ်။ ငါ့အတွက် ဒါထက် အရေးကြီးတာ မရှိတော့ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အိမ်ဘေးက အုန်းပင်တန်းများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မြို့ကြီးပြကြီး၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုများ၊ လောဘများကြားတွင် သူ ရှင်သန်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုရရှိသော ငြိမ်းချမ်းမှုကိုတော့ မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မလဲနိုင်ပါ။ သူသည် အမေ့ပေါ်ထားသည့် မေတ္တာကြောင့် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ညတွင် သူသည် အမေ့ရဲ့ စာဟောင်းလေးကို ပြန်ထုတ်ဖတ်သည်။ စာရွက်ကလေးသည် ဝါကျင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမေ့ရဲ့ မေတ္တာတရားကတော့ လတ်ဆတ်နေဆဲ။ သူသည် ထိုစာကို သားလေး မင်းနုကို ဖတ်ပြသည်။ "သား... ဒါ မင်းရဲ့ အဘွားက ဦးဦးကို ရေးခဲ့တဲ့စာပဲ။ သားလည်း အဘွားလိုပဲ သူတစ်ပါးအပေါ် မေတ္တာထားတတ်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်နော်" ဟု ဆုံးမသည်။ ကလေးငယ်သည် နားလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းလေး ငြိမ့်ပြသည်။
သုတသည် အသက်အရွယ် ရလာသည်နှင့်အမျှ အမေ့ကို ပို၍ တူလာသည်။ သူ၏ အမူအရာ၊ စကားပြောပုံနှင့် လူမှုရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်မှုတို့က ဒေါ်နုကို ပြန်မြင်နေရသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ရွာသားများက "သုတဟာ ဒေါ်နုရဲ့ သားပီသပါတယ်" ဟု ချီးကျူးကြသည်။ သူသည် ရွာက သက်ကြီးရွယ်အိုများကိုလည်း မိဘကဲ့သို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သည်။
တစ်နှစ်တွင် မိုးခေါင်သဖြင့် ရွာက လယ်သမားများ ဒုက္ခရောက်ကြသည်။ သုတသည် သူစုထားသော ငွေများကို ထုတ်ကာ ရွာအတွက် အဝီစိတွင်းများ တူးပေးခဲ့သည်။ "ဒါ အမေ့ရဲ့ ဆန္ဒပါပဲ။ အမေသာ ရှိရင်လည်း ဒီလိုပဲ လုပ်မှာ" ဟု သူက ပြောသည်။ ထိုတွင်းများမှ ထွက်လာသော ရေစင်များက ရွာသားများ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများကို ပွင့်လန်းစေခဲ့သည်။
သုတ၏ ဘဝသည် အမေ့ပေါ်ထားသည့် မေတ္တာကြောင့် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်စုံနေသည်။ သူသည် ပစ္စည်းဥစ္စာထက် စိတ်နှလုံး၏ ချမ်းသာမှုကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားတတ်လာသည်။ ညနေခင်းတိုင်း သူသည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်တွင် ထိုင်ကာ သားဖြစ်သူနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့ ဆော့ကစားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အမေ့ကို သတိရကာ ပြုံးနေမိသည်။
အချိန်တွေက ဆယ်စုနှစ်များစွာကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်။ သုတသည် ယခုအခါ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အမေ လဲလျောင်းခဲ့သော ကွပ်ပျစ်လေးပေါ်တွင်ပင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ့ဘေးတွင် သားဖြစ်သူ မင်းနုက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"သား... အဖေ မရှိတော့ရင် အမေ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်လေးကို ဆက်ထိန်းသိမ်းပေးပါနော်။ ပြီးတော့... ရွာက လူတွေကိုလည်း မေတ္တာထားပေးပါ" ဟု သုတက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် အမေ့ရဲ့ ပုံရိပ်က ပေါ်လာသည်။ အမေက အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးဖြင့် ပြုံးကာ သူ့ကို စောင့်နေသည်။
"အမေ... သား လာပြီနော်။ သား နောက်မကျတော့ဘူးမလား" ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ လေပြေတစ်ချက် အဝေ့တွင် ပိတောက်ရနံ့နှင့် အမေ့ရဲ့ မေတ္တာနံ့တို့က တစ်အိမ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သုတသည် အေးချမ်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မျက်စိကို မှိတ်လိုက်တော့သည်။ ရွာဦးကျောင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံက ဝေးရာသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
သုတ၏ ဘဝသည် နိဂုံးချုပ်သွားသော်လည်း သူထားရစ်ခဲ့သော မေတ္တာတရားကတော့ ရွာကလေးတွင် ထာဝရ ရှင်သန်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။ အမေ့ပေါ်ထားသည့် မေတ္တာသည် သမုဒ္ဒရာထက် ကျယ်ပြောပြီး ကောင်းကင်ထက် မြင့်မားကြောင်း၊ ထိုမေတ္တာကပင် လူတစ်ယောက်၏ ဘဝကို အလင်းပေးနိုင်ကြောင်း ဤဇာတ်လမ်းက သက်သေထူနေပါသည်။