ဆရာဝန်ဆိုးရဲ့ မတရားပြုခံရသူ
ဆရာဝန်ဆိုးရဲ့ မတရားပြုခံရသူ
ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီဟာ လူအများရှေ့မှာတော့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အဆောင်အယောင်တစ်ခုပေါ့။ ရန်ကုန်ရဲ့ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံကြီးတစ်ခုမှာ အောင်မြင်ကျော်ကြားတဲ့ အာရုံကြောခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ယောက်အဖြစ် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော့်လက်ခွဲစိတ်မှုအောက်မှာ သေမင်းနဲ့ လက်တစ်ကမ်းအလိုက ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာသူတွေ မနည်းတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်ပကာသနတွေ၊ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ လူတကာရဲ့ ချီးမွမ်းသံတွေကြားမှာ ကျွန်တော် မေ့လျော့နေခဲ့တာက ကျွန်တော့်အနားမှာ အမြဲရှိနေပေးတဲ့ ဇနီးသည် ဖြူဖြူရဲ့ တိုးတိတ်တဲ့ ငိုရှိုက်သံတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဖြူဖြူဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အောက်ခြေအဆင့်ကတည်းက အတူတူရှိခဲ့သူပါ။ ကျွန်တော် ဆေးကျောင်းတက်စဉ်ကတည်းက သူမဟာ သူမရဲ့ ဆန္ဒတွေကို စတေးပြီး ကျွန်တော် ဆရာဝန်ဖြစ်ဖို့ နောက်ကွယ်ကနေ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာ။ အခု ကျွန်တော် အောင်မြင်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဇနီးသည်တစ်ယောက်ထက်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အထောက်အပံ့ပေးရုံသက်သက် လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ လူ့သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်နိုင်တဲ့ ဘုရားသခင်တစ်ပါးလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်မှားလာခဲ့တယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ ညတစ်ညမှာ ဖြူဖြူက ကျွန်တော့်အတွက် ကော်ဖီခွက်လေးကို တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ လာချပေးတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးတွေအောက်မှာ ကွင်းညိုတွေနဲ့။
"ကိုကို... ဖြူ ဒီရက်ပိုင်း ခေါင်းထဲမှာ တအားအုံနေသလိုပဲ။ ပြီးတော့ တစ်ခါတလေ မျက်စိက ဝေဝေသွားတတ်လို့။ ကိုကို အားတဲ့ရက်ကျရင် ဖြူ့ကို စစ်ဆေးပေးပါဦးလား"
သူမရဲ့ အသံက တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ရှေ့က ဆေးမှတ်တမ်းတွေကိုပဲ ကြည့်ရင်း စိတ်မရှည်စွာနဲ့ လှည့်အော်မိလိုက်တယ်။
"ဖြူ... ကိုယ်က တစ်နေ့ကို လူနာပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ခွဲစိတ်နေရတာ။ အိမ်ပြန်လာရင် နားပါရစေဦး။ မင်းကလည်း အလုပ်မရှိတော့ အပိုတွေ တွေးနေတာ။ အာဟာရပြည့်အောင်စား၊ အိပ်ရေးဝအောင်အိပ်၊ အဲဒါဆို ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကို ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စတွေနဲ့ လာမနှောင့်ယှက်စမ်းပါနဲ့"
သူမ ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ ကော်ဖီခွက်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကလေးတွေ ပိုတုန်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနနဲ့ အတ္တက သူမရဲ့ ဝေဒနာကို "အာရုံကြောအားနည်းတာ" လို့ပဲ ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ပစ်ပယ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူတကာကို ကုသပေးနေတဲ့ ဆရာဝန်ဖြစ်ပေမဲ့ ကိုယ့်အနားက လူရဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ ကန်းနေခဲ့မိတာပေါ့။
ရက်သတ္တပတ်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဆေးရုံမှာ အချိန်ပြည့် နီးပါး ရှိနေတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တောင် ဖြူဖြူနဲ့ စကားစမြည် မပြောဖြစ်ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ကျွန်တော်က ဖုန်းကိုပဲ ကြည့်နေတတ်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပင်ပန်းလို့ဆိုပြီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားတတ်တယ်။
ညစာစားပွဲတစ်ခုမှာ ဖြူဖြူက ထမင်းလုတ်ကို မြိုမကျသလို ဖြစ်နေပြီး လက်ထဲက ဇွန်းကို လွှတ်ချလိုက်မိတယ်။ ဇွန်းသံက ကြွေပန်းကန်နဲ့ ထိပြီး ဆူညံသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"ကိုကို... ဖြူ တကယ်နေလို့မကောင်းဘူး။ လက်တွေက ထုံလာပြီး ဘာကိုမှ ကိုင်လို့မရတော့သလိုပဲ။ ကိုကို့ဆေးရုံမှာ ဖြူ့ကို စီတီစကင် တစ်ချက်လောက် ရိုက်ပေးပါလားဟင်"
သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ အထိုင်းသား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဘဝအတွက် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ 'နိုင်ငံတော်အဆင့် ထူးချွန်ဆရာဝန်ဆု' အတွက် ရင်ခုန်နေချိန်။ ပြီးတော့ လာမယ့်အပတ်မှာ ဝန်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခွဲစိတ်မှုကို တာဝန်ယူထားရတယ်။
"ဖြူ! မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါက ဆရာဝန်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား။ မင်း ဖြစ်နေတာတွေက စိတ်ကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ရောဂါ တွေ။ ငါ့ကို အာရုံလာမစားစမ်းနဲ့။ ငါ့မှာ အခု အရေးကြီးတဲ့ ခွဲစိတ်မှုတစ်ခု ရှိနေတယ်။ မင်းက ငါ့ကို အာရုံပျက်အောင် တမင်လုပ်နေတာလား"
ကျွန်တော့်ရဲ့ ခါးသီးတဲ့ စကားလုံးတွေက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ဖြူဖြူရဲ့ မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတယ်။ သူမ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထမင်းဝိုင်းက ထသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး သူမ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ နေလို့မကောင်းကြောင်း မညည်းတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ကလည်း သူမ ငြိမ်သွားတာကို ရောဂါပျောက်သွားတယ်လို့ပဲ မှတ်ယူပြီး ဝန်ကြီးရဲ့ ခွဲစိတ်မှုအတွက်ပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲမှာ သူမဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ လွဲချော်နေတာ တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ "ကိုကို... ဖြူ့ကို ဖုန်းပြန်ဆက်ပါဦး" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို "" လုပ်ထားပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ လူနာတွေက ပိုအရေးကြီးပြီး၊ သူမကတော့ ဘေးမှာ အမြဲရှိနေမယ့် အရိပ်တစ်ခုလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်ဟာ ဆရာဝန်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်အောက်မှာ လူသားဆန်မှု ကင်းမဲ့နေတဲ့ "ဆရာဝန်ဆိုး" တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့မှန်း မသိခဲ့ဘူး။
ဝန်ကြီးရဲ့ ခွဲစိတ်မှုက အောင်မြင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်က သတင်းစာတွေ၊ ရုပ်သံလိုင်းတွေမှာ ဝေဝေဆာဆာ။ ဂုဏ်ပြုပွဲတွေ၊ စားသောက်ပွဲတွေနဲ့ ကျွန်တော် မအားမလပ် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်တွေမှာလည်း ဖြူဖြူက အိပ်ရာထဲမှာ လဲလျောင်းနေတတ်တာ များတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမ ပျင်းလို့ အိပ်နေတာပဲလို့ ထင်ခဲ့တယ်။
"ဖြူ... ကိုယ် ဒီနေ့ ဝန်ကြီးဆီက ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာ ရခဲ့တယ်နော်။ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အမြင့်ဆုံးအချိန်ပဲ"
ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူမဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလာဘူး။ သူမက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သိသိသာသာ ပိန်ချုံးသွားတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သတိထားမိတဲ့ အချိန်မှာတောင် "ဝိတ်လျှော့နေတာလား" လို့ပဲ လှောင်သလိုလို မေးခဲ့မိသေးတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် ဆေးရုံမှာ ရှိနေတုန်း အိမ်က အိမ်အကူဆီက ဖုန်းလာတယ်။ ဖြူဖြူ ရေချိုးခန်းထဲမှာ လဲကျသွားလို့တဲ့။ ကျွန်တော် စိတ်တိုသွားတယ်။ 'ဒီမိန်းမ ငါ့ကို အလုပ်လုပ်ရတာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးပြန်ပြီ' လို့ပဲ တွေးမိတယ်။ ဆေးရုံကို ခေါ်လာဖို့ ပြောလိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ လူနာကြည့်တာကိုပဲ အေးအေးဆေးဆေး ဆက်လုပ်နေခဲ့တယ်။
သူမ ဆေးရုံရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မကြည့်ဘဲ လက်ထောက်ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကိုပဲ လွှတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် နာရီဝက်လောက်အကြာမှာ လက်ထောက်ဆရာဝန်က မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ကျွန်တော့်
"ဆရာ... မမဖြူရဲ့ အခြေအနေက တအားဆိုးနေပြီ။ စီတီစကင် ရလဒ်ထွက်လာပြီ ဆရာ"
ကျွန်တော် စာရွက်ကို ဆွဲယူကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလိုပဲ။ (ဦးနှောက်အကျိတ်)။ အဲဒါမှ တော်တော်ကြီးမားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ ကျွန်တော် ခွဲစိတ်ပေးခဲ့တဲ့ လူနာတွေထက် ပိုဆိုးတဲ့ အခြေအနေ။ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ဒါကို မသိခဲ့ရတာလဲ။ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် သိနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူမ အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ စကားတွေကို အမှိုက်လို သဘောထားခဲ့တာ။
ကျွန်တော် ဖြူဖြူရှိရာ အရေးပေါ်ခန်းကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ သူမက အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေကြားမှာ သတိလစ်နေပြီ။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မတုန်သင့်တဲ့ လက်တွေဟာ အခုတော့ ထိန်းမရအောင် တုန်နေပြီ။ ကျွန်မ ဖြူဖြူရဲ့ လက်ကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက အရိုးငေါငေါနဲ့ အေးစက်နေခဲ့ပြီ။
ဖြူဖြူကို အရေးပေါ် ခွဲစိတ်ဖို့ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခွဲစိတ်ခန်းထဲ မဝင်ခင် သူမရဲ့ လက်ကိုင်အိတ်ထဲကနေ ပြုတ်ကျလာတဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးနဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းဟောင်းအချို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာရွက်တွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားဟာ
သူမဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဆေးရုံတစ်ခုမှာ သွားရောက် စစ်ဆေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆေးမှတ်တမ်းမှာ ပါတဲ့ ရလဒ်တွေက အခုထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကုသမှု ခံယူရင် သူမ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ သူမ ရေးထားတဲ့ စာသားတွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်သလိုပါပဲ။
"ဒီနေ့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်၊ ကျွန်မမှာ ဦးနှောက်အကျိတ်ရှိနေပြီတဲ့။ အမြန်ဆုံး ခွဲစိတ်ရမယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုကိုက အခု ဝန်ကြီးရဲ့ ခွဲစိတ်မှုအတွက် တအား အာရုံစိုက်နေရတာ။ ကျွန်မကြောင့် ကိုကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး ခွဲစိတ်မှုမှာ အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားမှာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ ကိုကို့ရဲ့ အိပ်မက်တွေ ပျက်စီးသွားမှာကို မလိုလားဘူး။ ကိုကို အောင်မြင်မှု အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တဲ့အထိ ကျွန်မ အောင့်အည်းပြီး စောင့်နေပါ့မယ်။ ကိုကို့ဆီက ဂရုစိုက်မှု တစ်စက်လောက် ရဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကိုကိုက ကျွန်မကို 'အာရုံစားတဲ့သူ' လို့ပဲ မြင်နေခဲ့တယ်။ ကိုကို ပျော်နေရင် ကျွန်မ နာကျင်ရတာလည်း တန်ပါတယ်..."
ကျွန်တော် ဖတ်ရင်းနဲ့ လူပုံအလယ်မှာတင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတော့မတတ် ခံစားရတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေ၊ မာန်မာနတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် သူမရဲ့ အသက်ကို စတေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို မတရားပြုကျင့်ခဲ့တဲ့ "ဆရာဝန်ဆိုး" တစ်ယောက်ပဲ။ သူမ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရချိန်မှာ ကျွန်တော်က ဂုဏ်ပြုပွဲတွေမှာ ဝိုင်သောက်ပြီး ပျော်နေခဲ့တာ။
"ဖြူ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် ခုချက်ချင်း ဖြူ့ကို ကယ်မှာပါ။ ကိုယ်က အတော်ဆုံး ဆရာဝန်ပဲလေ။ ဖြူ မသေစေရဘူး"
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးရင်း ခွဲစိတ်ခန်းထဲ ဝင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာ ကျွန်တော် မြင်နေရတာက ကင်ဆာဆဲလ်တွေတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားတဲ့ သူမရဲ့ ဦးနှောက်တစ်ရှူးတွေကိုပါ မြင်နေရတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေက တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးအောင် လေးလံနေတယ်။ ခွဲစိတ်မှုလုပ်နေရင်း သူမရဲ့ နှလုံးခုန်သံ တိုင်းတာတဲ့ စက်က အသံတွေဟာ ကျွန်တော့်ကို တရားစွဲဆိုနေသလိုပဲ။
ထပ်မံတွေ့ရှိရတဲ့ အလှည့်အပြောင်းကတော့ အကျိတ်ဟာ သူမရဲ့ အမြင်အာရုံကြောတွေကိုပါ ဖျက်ဆီးထားခဲ့တာ ကြာပြီဆိုတာပါပဲ။ ဆိုလိုတာက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကတည်းက သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို မြင်အောင် ကြည့်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ အသံကိုပဲ နားထောင်ပြီး အနားမှာ ရှိနေပေးခဲ့တာ။ သူမ ဘယ်လောက်တောင် အထီးကျန်ပြီး ကြောက်လန့်နေခဲ့မလဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။
ခွဲစိတ်မှုဟာ ဆယ်နာရီကျော် ကြာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပေါ်က မျဉ်းဖြောင့်တန်းကြီးနဲ့အတူ "တီ..." ဆိုတဲ့ အသံရှည်ကြီးက ခွဲစိတ်ခန်းတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းအစတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆုတံဆိပ်တွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တွေက ဖြူဖြူရဲ့ အသက်ကို ပြန်ဝယ်လို့ မရခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ လူပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို အချစ်ဆုံး လူတစ်ယောက်ကိုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်မိသလိုပါပဲ။ ဆေးပညာအရ သူမဟာ ရောဂါနဲ့ သေဆုံးတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အမှန်တရားအရတော့ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မတရားပြုကျင့်မှု၊ လျစ်လျူရှုမှုနဲ့ အတ္တတွေအောက်မှာ အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တာပါ။
နာရေးကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘူး။ အိမ်ရဲ့ ထောင့်တိုင်းမှာ ဖြူဖြူရဲ့ အရိပ်တွေ၊ သူမရဲ့ တိုးတိတ်တဲ့ ညည်းတွားသံတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် ဆေးရုံကနေ ထွက်စာတင်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တွေဟာ လူနာတွေကို ကုသဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ အောင်မြင်မှုဆိုတာ ဘာလဲ? ကိုယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ အတူမရှိရတဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ သုသာန်မှာ ပွင့်နေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ထက် ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။
ကျွန်တော် အခုတော့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့က ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဝေယျာဝစ္စလုပ်ရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆုတံဆိပ်တွေကို ရောင်းချပြီး ဖြူဖြူရဲ့ အမည်နဲ့ ပရဟိတ ဆေးခန်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။
ညတိုင်း ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ ဖြူဖြူ ပို့ထားခဲ့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျဟောင်းလေးတွေကို ပြန်ဖတ်မိတယ်။ "ကိုကို... ဒီနေ့ ဆေးရုံမှာ ပင်ပန်းနေပြီလား။ ဖြူ စောင့်နေမယ်နော်။" ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက "" သာ လုပ်ခဲ့ပြီး ပြန်စာတစ်ကြောင်းတောင် မပို့ခဲ့တဲ့ အဖြစ်ကို ပြန်တွေးတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို ခံစားရတယ်။
ကျွန်တော် နားလည်သွားတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာကျော် ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ အဆိုးဆုံး ကျရှုံးသူ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်ပကာသနတွေကြားမှာ ဖြူဖြူဟာ တိတ်တဆိတ် ကြွေလွင့်သွားခဲ့ရတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်ပေါ့။
အောင်မြင်မှုဆိုတဲ့ လှေကားကို တက်နေချိန်မှာ ဘေးနားက တွဲထားတဲ့လက်ကို အားကိုးတောင်ဝှေးလို မမြင်ဘဲ၊ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုလို မြင်မိခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တဟာ သေသည်အထိ လိုက်ပါနေဦးမှာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ ဖြူဖြူရဲ့ "ဆရာဝန်ဆိုး" အဖြစ်နဲ့ပဲ ထာဝရ အပြစ်ဒဏ် ခံယူသွားရတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - အောင်မြင်မှုဆိုတာ ချစ်ရသူတွေနဲ့ အတူမျှဝေခံစားခွင့် မရှိရင်၊ အဲဒါဟာ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော အထီးကျန်မှုနဲ့ နောင်တရဲ့ အစပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အနားမှာရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေကို မပျောက်ဆုံးခင်မှာ တန်ဖိုးထားတတ်ပါစေ။