အတ္တနောင်တ(စ/ဆုံး)
အတ္တနောင်တ
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တဆစ်ဆစ်နဲ့ နာကျင်နေရတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီအမာရွတ်က ပြင်ပဒဏ်ရာကြောင့် ဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေ၊ မာန်မာနတွေနဲ့ ကိုယ်တိုင်ထွင်းထုခဲ့တဲ့ အမာရွတ်တစ်ခုပါ။ အိမ်ရှေ့က ကညင်ပင်ကြီးအောက်မှာ ထိုင်နေရင်း လေတိုးသံကြားတိုင်း "ဖေဖေ" လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့ သားကြီးရဲ့ အသံကို ကြားယောင်နေမိတုန်း။ အတိတ်ဆိုတာ ပြင်ဆင်လို့မရတဲ့ စာအုပ်ဟောင်းတစ်အုပ်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီစာအုပ်ကို နေ့တိုင်းလှန်လှောရင်း နောင်တမျက်ရည်တွေနဲ့ စာသားတွေကို ဆေးကြောနေမိတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က အောင်တိုး။ လူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်လို့ မြင်ကြပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်တော့ သားသမီးကို အတ္တနဲ့ သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို့ပဲ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားတွေက ဘယ်ကစခဲ့တာလဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျရှုံးမှုတွေဆီက စခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့တယ်။ အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး လူနာတွေကို ကုသပေးချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲ ရလဒ်ထွက်လာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုပျက်ခဲ့တယ်။ ဂုဏ်ထူးနှစ်ခုပဲ ရခဲ့ပြီး ဆေးတက္ကသိုလ်တက်ဖို့ အမှတ်မမီခဲ့ဘူး။ အဆိုးဆုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း၊ ပြိုင်ဘက်လည်းဖြစ်တဲ့ မင်းအောင်က ဆေးတက္ကသိုလ် တက်ခွင့်ရသွားတာပဲ။ မင်းအောင် ဆေးကျောင်းတက်ဖို့ မြို့တက်သွားတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော်ကတော့ စီးပွားရေးတက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အငုံ့စိတ်တစ်ခု ကိန်းအောင်းသွားခဲ့တယ်။ "ငါ့သားသမီးကျရင်တော့ မင်းအောင်ထက် သာစေရမယ်၊ ငါမဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ဆရာဝန် သူတို့ကို ဖြစ်စေရမယ်" ဆိုတဲ့ အတ္တက ကျွန်တော့်သွေးထဲမှာ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တာ။ သားကြီး ထွဋ်ခေါင်ကို မွေးလာတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော် သူ့ကို သားတစ်ယောက်လိုထက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြည့်မလာတဲ့ အိပ်မက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ့် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုလို မြင်ခဲ့မိတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။
သားကြီးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ လိမ္မာတယ်။ သူက ပန်းချီဆွဲတာ ဝါသနာပါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို မြင်တိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်ခဲ့တယ်။ "ဒါတွေက မင်းဘဝအတွက် အကျိုးမရှိဘူး၊ စာပဲလုပ်" လို့ အမြဲအမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ သားကြီးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက အရည်လဲ့နေတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ဇနီးဖြစ်သူ မရွှေညိုက သားကို သနားလို့ ကြားကဝင်ပြောရင်လည်း "မင်းက မိန်းမပဲ၊ ဘာမှမသိဘူး၊ ငါ့သားကို ငါလူလားမြောက်အောင် လုပ်နေတာ" လို့ အမြဲအော်ဟောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အမှတ်စာရင်းတွေနဲ့ပဲ တိုင်းတာခဲ့တာ။ အဆင့်တစ်ရရင် ချီးမွမ်းတယ်၊ အဆင့်နှစ်ရရင်တော့ အိမ်မှာ ငရဲမီးတောက်ပြီပဲ။ သားကြီးက ကျွန်တော့်ရှေ့ရောက်ရင် ကြောက်လန့်တုန်ရီနေတတ်တာကိုတောင် ကျွန်တော်က "ငါ့ကို ရိုသေတာ" လို့ မှားယွင်းစွာ မှတ်ယူခဲ့မိတယ်။
သားကြီး ကိုးတန်းနှစ်မှာ တစ်ကျောင်းလုံး အဆင့်သုံး ရခဲ့တဲ့နေ့ကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ အိမ်ရောက်တာနဲ့ သားကြီးကို ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဒူးထောက်ခိုင်းထားခဲ့တယ်။ "မင်းက ငါ့မျက်နှာကို ရွှံ့နဲ့လူးတာလား? အဆင့်သုံးဆိုတာ အောင်မြင်မှုလား?" လို့ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီး အော်ဟောက်တော့ သားကြီးက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပြီး "အဆင့်သုံးရတာ အပြစ်လား ဖေဖေ? သား တတ်နိုင်သလောက် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ" လို့ တုန်ရီတဲ့အသံနဲ့ ပြန်မေးခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တကို သွားထိခဲ့တာ။ "ငါက မင်းတို့ကို ဆရာဝန်ဖြစ်စေချင်လို့ကွ၊ မင်းတို့က ခွေးဖြစ်ချင်တဲ့ကောင်လား?" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်မိတယ်။ အဲဒီမှာ သားကြီးက "ဆရာဝန်ဖြစ်မှ ကောင်းစားတာလား? ဆရာဝန်မဖြစ်ရင် ခွေးဖြစ်ရောလား? ဖေဖေလည်း ဆရာဝန်မဖြစ်ခဲ့ဘူးလေ" လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ပြောခဲ့တယ်။
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ထိုးဆွလိုက်သလို ခံစားရပြီး သားကြီးကို ကြိမ်လုံးနဲ့ ကျောပြင်မှာ အစင်းရာတွေထင်အောင် ရိုက်ခဲ့မိတယ်။ သားကြီးက မငိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်တွေ တစ်စစ သေဆုံးသွားတာကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ဘူး။ မရွှေညိုကတော့ ဒေါင့်တစ်နေရာမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေရှာတယ်။ သမီးငယ် ရွှေရုပ်လေးကတော့ သူ့ကိုကို့ကို ကြည့်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းနေခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး သားကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ မြင်မရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု စတင်တည်ဆောက်ခဲ့မိတာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီတံတိုင်းကို "စည်းကမ်း" လို့ နာမည်တပ်ပြီး သားကြီးရဲ့ ဘဝကို ပိုပြီး ချုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။
ဆယ်တန်းရောက်တော့ သားကြီးကို မြို့မှာရှိတဲ့ နာမည်ကြီး ကိုယ်ပိုင်အထက်တန်းကျောင်းကို ပို့လိုက်တယ်။ အဆောင်မှာနေခိုင်းပြီး စာပဲလုပ်ဖို့ ဖိအားပေးခဲ့တယ်။ နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ် အိမ်ပြန်ခွင့်ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော်က စာကျက်ချိန်နည်းမှာစိုးလို့ အိမ်မပြန်ခိုင်းခဲ့ဘူး။ ဖုန်းဆက်ရင်တောင် "နေကောင်းလား" လို့ မမေးဘဲ "စာမေးပွဲရလဒ် ဘယ်လိုလဲ" လို့ပဲ အမြဲမေးခဲ့တယ်။ သားကြီးရဲ့ အသံတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး တိုးညှင်းလာတာ၊ ပိုပြီး အသက်မဲ့လာတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ သားကြီး ဆရာဝန်ဖြစ်ရင် မင်းအောင်ရဲ့ရှေ့မှာ ဘယ်လိုဂုဏ်ယူရမလဲဆိုတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေနဲ့ပဲ ယစ်မူးနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်အတ္တက သားကြီးရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တစ်စစီ ဖျက်ဆီးနေမှန်း ကျွန်တော် တကယ်မသိခဲ့ဘူး။
ဒီဇင်ဘာလရဲ့ ချမ်းအေးတဲ့ စနေနေ့မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် သားကြီးဆီကို အမှတ်စာရင်းသွားကြည့်ခဲ့တယ်။ အမှတ်စာရင်းမှာ သားကြီးက အဆင့်ငါး ဖြစ်နေတယ်။ သင်္ချာနဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ အမှတ်တွေက သိသိသာသာ လျော့နည်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်သွေးတွေ ဆူပွက်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းကိုရောက်တော့ အိပ်ဆောင်ထဲမှာ သားကြီးက အိပ်ရာထဲလဲနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ဖျားနေလို့ အားနည်းနေတဲ့ သားကြီးကို ကျွန်တော်က သနားရမယ့်အစား "အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ ထွက်ခဲ့စမ်း" လို့ အော်ခေါ်ခဲ့တယ်။ တခြားကျောင်းသားတွေ ကြည့်နေတဲ့ကြားမှာ သားကြီးကို ဧည့်ဆောင်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး အားလုံးရှေ့မှာ ပါးရိုက်လိုက်မိတယ်။
"မင်း ငါ့ပိုက်ဆံတွေကို ဒီလိုပဲ ဖြုန်းတီးနေတာလား? အဆင့်ငါးဆိုတာ မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာလား? ရှေ့အပတ် အစမ်းစာမေးပွဲမှာ အဆင့်တစ် ပြန်မရရင် ငါနဲ့တွေ့မယ်" လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ သားကြီးက မျက်ရည်ဝဲရင်း "သား နေမကောင်းလို့ပါ ဖေဖေ၊ သား တကယ်ကြိုးစားနေတာပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က "ယောင်္ကျားဖြစ်ပြီး မျက်ရည်မကျနဲ့၊ ထပ်ရိုက်မိလိမ့်မယ်" လို့ပဲ ရက်ရက်စက်စက် တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် ပြန်လှည့်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ သားကြီးက ကျွန်တော့်ကျောပြင်ကို ကြည့်နေခဲ့တဲ့ အကြည့်တွေကို အခုထိ မျက်စိထဲက မထွက်ဘူး။ အဲဒါဟာ ကျွန်တော့်ကို သူနောက်ဆုံးမြင်ခဲ့ရတဲ့ အကြည့်ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘူး။
အဲဒီနောက် သုံးရက်အကြာမှာ ဖုန်းတစ်လုံးဝင်လာတယ်။ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးဆီကပါ။ သားကြီး ဆေးရုံရောက်နေပြီဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ပြာပြာသလဲ သွားခဲ့ကြတယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့ သားကြီးက သတိမေ့နေပြီ။ ဆရာဝန်က ပြောပြတာကတော့ သားကြီးဟာ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ဦးနှောက်သွေးကြောပေါက်သွားတာတဲ့။ ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အာဟာရချို့တဲ့မှုတွေ ရှိနေသလို၊ အိပ်ရေးမဝတဲ့ ဒဏ်တွေလည်း အများကြီးပဲတဲ့။ ကျွန်တော် သားကြီးရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သားကြီးရဲ့ လက်တွေက အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်တော် သားကြီးနားနားကပ်ပြီး "သားကြီး... ဖေဖေ လာပြီလေ၊ ထပါဦး" လို့ ခေါ်ပေမဲ့ သားကြီးက ပြန်မထူးတော့ဘူး။
နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုကတော့ အဲဒီဒိုင်ယာရီထဲမှာ ညှပ်ထားတဲ့ စာအိတ်လေးတစ်အိတ်ပဲ။ အဲဒါကတော့ မြို့က နာမည်ကြီး ပန်းချီပြိုင်ပွဲတစ်ခုမှာ သားကြီးက ပထမဆု ရခဲ့တဲ့ အကြောင်းကြားစာပါ။ သားကြီးက ကျွန်တော့်ကို မပြောဘဲ သူဝါသနာပါတဲ့ ပန်းချီတွေကို ညသန်းခေါင်မှာ ခိုးဆွဲခဲ့ပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်ခဲ့တာ။ ရလာတဲ့ ဆုငွေတွေကိုလည်း သူတစ်ပြားမှ မသုံးဘဲ "ဖေဖေ့အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ဝယ်ပေးဖို့" ဆိုပြီး စုထားတဲ့ ငွေသားလေးတွေ။ ကျွန်တော်ကတော့ သားကြီးကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်လို့ ဆဲဆိုနေချိန်မှာ သားကြီးကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက သားကြီးကို သတ်လိုက်တာပဲ။
သားကြီးရဲ့ ဈာပနမှာ ကျွန်တော် လူသေတစ်ယောက်လို ထိုင်နေမိတယ်။ မရွှေညိုကတော့ သားကြီးရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဖက်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေတယ်။ သမီးငယ် ရွှေရုပ်လေးကလည်း "ကိုကို... ကိုကို" လို့ ခေါ်ပြီး ငိုနေတာ ကြားရသူတိုင်း ရင်ကွဲရတယ်။ ကျွန်တော် သားကြီးရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ပြီး "သားကြီးရေ... ဖေဖေ မှားပါတယ်ကွာ၊ ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ အစကနေ ပြန်စလို့ရရင် ပြန်စပါရစေ" လို့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှမထူးတော့ဘူး။ အချိန်ဆိုတဲ့ အရာက နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရဘူးလေ။ ကျွန်တော် သားကြီးကို ဆရာဝန်ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာက သူ့အတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့ အတိတ်ကို ပြန်လည်အဖတ်ဆယ်ချင်တဲ့ အတ္တကြောင့်ဆိုတာ အခုမှ နားလည်ခဲ့ရတယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော့်အိမ်က ခြောက်ကပ်နေပြီ။ သားကြီးရဲ့ ပန်းချီကားလေးတွေကို ဧည့်ခန်းမှာ ဂုဏ်ယူစွာ ချိတ်ထားပေမဲ့ အဲဒီပန်းချီကားတွေကို ဆွဲခဲ့တဲ့ လက်ကလေးတွေကတော့ မြေကြီးအောက်မှာ အေးစက်သွားပြီ။ သမီးငယ်လေးကိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ စာမလုပ်ရင် မဆူတော့ဘူး။ သူဝါသနာပါတဲ့ ဂီတဘက်ကို လွှတ်ပေးထားလိုက်တယ်။ သမီးလေး ပျော်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါတိုင်း သားကြီးကို ပိုပြီး သတိရမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မိဘတွေဟာ သားသမီးတွေကို ကိုယ့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို၊ ကိုယ့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ့် ကိရိယာတစ်ခုလို သဘောထားမိတတ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ သားသမီးဆိုတာ သီးခြားရှင်သန်ရမယ့် ဘဝပိုင်ရှင်တွေပါ။
ကျွန်တော် ညတိုင်း သားကြီးရဲ့ အခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း နောင်တမျက်ရည်တွေနဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးနေရတယ်။ သားကြီးရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့ကို သွားတိုင်း ကျွန်တော် အမြဲတမ်း တောင်းပန်နေမိတယ်။ "သားကြီး... မင်းကို ဖေဖေ ချစ်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ ချစ်တတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး" လို့။ အတ္တနောင်တဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အခါးဆုံး ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ ကျွန်တော် အဲဒီဆေးခွက်ကို တစ်သက်လုံး သောက်ရင်း သေဆုံးသွားတဲ့ သားကြီးရဲ့ အပြုံးတွေကို လွမ်းဆွတ်နေရဦးမှာပါ။ သားကြီးရေ... ဖေဖေ မှားခဲ့ပါတယ်ကွာ။
မိဘတွေရဲ့ အတ္တက သားသမီးတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဝါးမြိုတဲ့အခါ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အချုပ်အနှောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ သားသမီးတွေကို သူတို့ဖြစ်ချင်တဲ့ ပုံစံအတိုင်း ချစ်ပေးနိုင်ဖို့က မိဘတိုင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး တာဝန်ပါပဲ။ စာရွက်ပေါ်က အမှတ်ထက် သားသမီးရဲ့ နှလုံးသားထဲက ပျော်ရွှင်မှုကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားကြပါလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်နဲ့ သင်ခန်းစာပေးချင်ပါတယ်။ အမှားကို သိတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပါပြီ။