အကုသိုလ်ကံကြီးသော မိန်းမ

 အကုသိုလ်ကံကြီးသော မိန်းမ

(

မိုးအုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပိကျတော့မည့်အလား လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ ညနေခင်း၏ အလင်းရောင်သည် သေအံ့ဆဲဆဲ လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကဲ့သို့ ဖြူဖျော့လျက်ရှိ၏။ ညောင်ပင်ကြီးအောက်ရှိ ရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံ တူတူတူတူ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် နှင်းဖြူ တစ်ယောက်တည်း သုသာန်ဟောင်းဘက်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကလေးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မြေပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များကို နင်းခြေမိတိုင်း တဖျတ်ဖျတ်နှင့် မြည်ဟည်းနေကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေ၏။ နှင်းဖြူ၏ မျက်နှာသည် လှပသော်လည်း ထိုအလှတရားနောက်ကွယ်တွင် ပြောမပြတတ်သော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။

ရွာထဲက လူတွေက သူမကို မြင်လျှင် တံတွေးထွေးကြသည်။ "အကုသိုလ်ကံကြီးတဲ့ မိန်းမ" ဟု တိုးတိုးတစ်မျိုး၊ ကျယ်ကျယ်တစ်ဖုံ ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ သူမ မွေးဖွားလာသည့်နေ့က သူမ၏ မိခင်သည် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်။ သူမ အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ သူမကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သော ဖခင်ဖြစ်သူသည်လည်း လယ်ထဲတွင် နွားခဝတ်မိကာ ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြန်သည်။ ထိုမှစ၍ နှင်းဖြူသည် ရွာအတွက် "နိမိတ်ဆိုး" ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ လျှောက်ခဲ့သည့် လမ်းတွင် ပန်းများ ညှိုးနွမ်းသွားတတ်သည်ဟုပင် အချို့က ယုံကြည်နေကြသည်။

နှင်းဖြူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ထင်မှတ်နေမိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည်လည်း ထိုမိုးအုံ့နေသော ကောင်းကင်ကြီးကဲ့သို့ပင် အမြဲတမ်း လေးလံနေခဲ့ရသည်။ "ငါက တကယ်ပဲ အမင်္ဂလာ မိန်းမတစ်ယောက်လား" ဟု သူမကိုယ်သူမ မေးခွန်းထုတ်မိပေါင်းလည်း မနည်းတော့ပြီ။ သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ လှောင်ပြောင်မှုများသည် ဤမျှနှင့်တင် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

(

နှင်းဖြူ၏ အတိတ်သည် နာကျင်စရာ ကွက်လပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ မှတ်မှတ်ရရရှိသည့် ပထမဆုံး အမှတ်တရမှာ အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ ဆဲဆိုသံများဖြစ်သည်။ "နင့်ကြောင့်... နင့်ကြောင့် ငါ့မောင် သေရတာ။ နင်က အိမ်ကို ဖျက်မယ့် စုန်းမ" ဟူသော စကားလုံးများသည် သူမ၏ နားထဲတွင် အမြဲတမ်း ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ ကလေးဘဝက အခြားကလေးများနှင့် ကစားခွင့်မရဘဲ အိမ်ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကုတ်ကုတ်လေး ထိုင်နေခဲ့ရသော နေ့ရက်များသည် သူမ၏ စိတ်ကို ခါးသီးစေခဲ့သည်။

သူမသည် စာအုပ်များကိုသာ သူငယ်ချင်းအဖြစ် ထားခဲ့ရသည်။ စာအုပ်ထဲက လောကကြီးသည် ပြင်ပလောကထက် ပို၍ လှပနေတတ်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့ဘဝကမူ သူမကို အမြဲတမ်း မြေလှန်စမ်းသပ်နေခဲ့၏။ သူမ အသက် နှစ် ပြည့်သည့်နေ့တွင် ရွာရှိ အိမ်တစ်အိမ် မီးလောင်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့က သူမသည် ထိုအိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားခဲ့သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ရွာသားများက သူမကို ကျိန်ဆဲခဲ့ကြသည်။

"မင်းရဲ့ အကုသိုလ်တွေက ငါတို့ကိုပါ လောင်မြိုက်တော့မယ်" ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသော ရွာသားများ၏ မျက်လုံးများကို နှင်းဖြူ အမှတ်ရနေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ သူမသည် လူသားတစ်ယောက်ထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော ဘီလူးသရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံခဲ့ရသည်။ နှင်းဖြူသည် ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်က ထွက်မလာခဲ့။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မာကျောစပြုလာခဲ့ပြီ။

(

နှင်းဖြူသည် ရွာစွန်ရှိ တဲစုတ်လေးတစ်လုံးတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သည်။ သူမကို မည်သူကမျှ အလုပ်မပေးကြ။ သူမ စိုက်ပျိုးသော အသီးအနှံများကိုပင် "အနိဋ္ဌာရုံ" ဟု ဆိုကာ ဝယ်သူမရှိပေ။ သို့သော် နှင်းဖြူသည် ဇွဲမလျှော့ခဲ့။ တောထဲမှ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ရှာဖွေကာ မြို့ပေါ်ရှိ ဆေးဆိုင်များသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ပို့ပေးခြင်းဖြင့် အသက်မွေးခဲ့ရသည်။ ညအခါများတွင် လရောင်အောက်၌ ထိုင်ရင်း သူမသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်နေတတ်သည်။

"အကုသိုလ်ဆိုတာ ဘာလဲ" ဟု သူမ တွေးမိသည်။ လူတစ်ယောက်ကို အကြောင်းမဲ့ မုန်းတီးနေခြင်းသည်ရော အကုသိုလ် မဟုတ်ပေဘူးလား။ သူမ၏ အထီးကျန်ခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ လူသားများ၏ ကဲ့ရဲ့သံများထက် တောအုပ်ထဲက ငှက်သံများ၊ လေတိုးသံများက ပို၍ သာယာနေတတ်သည်။ သို့သော် ထိုအေးချမ်းမှုသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ တစ်နေ့တွင် ရွာထဲသို့ လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုလူစိမ်းသည် မြို့မှလာသော ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွာတွင် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးရန် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ နာမည်က မင်းထက်။ မင်းထက်သည် ရွာသားများ၏ စကားကို နားမယောင်ဘဲ နှင်းဖြူကို လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပထမဆုံး ဆက်ဆံခဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

(

မင်းထက်သည် နှင်းဖြူ၏ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားတိုင်း သူမကို ပြုံးပြတတ်သည်။ နှင်းဖြူအတွက်မူ ထိုအပြုံးသည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ထူးဆန်းနေ၏။ တစ်ရက်တွင် နှင်းဖြူ တောထဲမှ ပြန်လာစဉ် လမ်းတွင် မိုးမိကာ ဖျားနာသွားခဲ့သည်။ မည်သူကမျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့သော သူမကို မင်းထက်ကသာ ဆေးဝါးများဖြင့် လာရောက် ပြုစုပေးခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ကျွန်မကို ကူညီတာလဲ။ ကျွန်မက အကုသိုလ်ကံကြီးတဲ့ မိန်းမဆိုတာ ရှင် မသိဘူးလား" ဟု နှင်းဖြူက မောဟိုက်သံဖြင့် မေးခဲ့သည်။ မင်းထက်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်ပင် "ကံဆိုတာ ကိုယ်လုပ်တာ ကိုယ်ရတာပါ။ တခြားလူတွေ ပြောနေတာက သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေပဲ။ မင်းမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး နှင်းဖြူ" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ထိုစကားလုံးများသည် နှင်းဖြူ၏ နှလုံးသားအက်ကြောင်းများကို ဆေးထိုးပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုနွေးထွေးမှုသည် ကြောက်ရွံ့မှုကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမနှင့် နီးစပ်သူတိုင်း ပျက်စီးတတ်သည်ဟူသော အစွဲက သူမ၏ စိတ်ကို ခြောက်လှန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

(

ရက်များ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မင်းထက်နှင့် နှင်းဖြူတို့ကြားတွင် သံယောဇဉ်များ စတင်အမြစ်တွယ်လာသည်။ မင်းထက်သည် နှင်းဖြူကို ဆေးပညာအချို့ သင်ကြားပေးကာ သူမ၏ အကူအညီဖြင့် ရွာသားများကို ဆေးကုသပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ နှင်းဖြူသည်လည်း သူမကို လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလာသော မင်းထက်ကို အသက်ထက်မက ချစ်မြတ်နိုးလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ညနေခင်းများတွင် ချောင်းနား၌ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ မင်းထက်က သူ၏ မြို့က အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြပြီး နှင်းဖြူက တောတောင်၏ သဘာဝများကို ပြန်လည်ပြောပြသည်။ ထိုအချိန်များတွင် နှင်းဖြူသည် သူမကိုယ်သူမ အကုသိုလ်ကံကြီးသူဟု မခံစားရတော့ပေ။ သူမသည်လည်း အချစ်ခံရထိုက်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဟု ယုံကြည်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ရွာသားများ၏ မျက်လုံးများကမူ သူတို့နှစ်ဦးကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ "ဒီမိန်းမ ဆရာဝန်လေးကိုပါ ပြုစားတော့မယ်" ဟု အတင်းအဖျင်းများ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ မုန်းတီးမှု၏ အရှိန်အဟုန်သည် ပို၍ ပြင်းထန်လာကာ မုန်တိုင်းမလာမီ တိတ်ဆိတ်မှုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

(

ကံကြမ္မာသည် နှင်းဖြူကို အနားပေးရုံသာ ရှိသေးသည်။ ရုတ်တရက် ရွာတွင် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခု စတင်ပြန့်ပွားလာခဲ့သည်။ ကလေးငယ်များစွာနှင့် လူကြီးအချို့ ဖျားနာကုန်ကြသည်။ ရွာသားများသည် အစပိုင်းတွင် မင်းထက်ပေးသော ဆေးများကို သောက်ကြသော်လည်း ရောဂါက လွယ်လွယ်နှင့် မပျောက်ပေ။ ထိုအခါ ရွာသားများက အပြစ်ရှာရန် လွယ်ကူသော ပစ်မှတ်ကို တွေ့သွားကြပြန်သည်။

"နှင်းဖြူကြောင့်ပဲ။ ဒီမိန်းမက ဆရာဝန်လေးနဲ့ ပေါင်းပြီး ရွာကို ကျိန်စာတိုက်တာ" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က စတင်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မုန်းတီးမှုမီးတောက်သည် တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ မင်းထက်သည် ရွာသားများကို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သူကမျှ နားမထောင်တော့ပေ။

တစ်ညတွင် ရွာသားတစ်စုသည် နှင်းဖြူ၏ တဲစုတ်လေးသို့ ဒုတ်များ၊ ဓားများဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် လူနှင့်မတူတော့ဘဲ ဒေါသကြောင့် သရဲသဘက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နှင်းဖြူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တဲထဲတွင် ပုန်းနေခဲ့ရသည်။

(

"ထွက်ခဲ့... အမင်္ဂလာမ... နင့်ကြောင့် ငါ့သားလေး သေရတော့မယ်" ဟု အော်ဟစ်ကာ တဲတံခါးကို ကန်ကျောက်နေကြသည်။ နှင်းဖြူသည် တုန်ယင်နေသော လက်ကလေးများဖြင့် ဘုရားစင်ရှေ့တွင် ဝပ်စင်းနေမိသည်။ သူမ ဘာအပြစ်လုပ်ခဲ့သနည်း။ သူမသည် ဘဝတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နာကျင်စေလိုသော စိတ် မရှိခဲ့ဖူးပါ။

ရုတ်တရက် မင်းထက် ရောက်လာပြီး ရွာသားများကို တားဆီးခဲ့သည်။ "မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒါ လူသတ်မှုပဲ။ ရောဂါဆိုတာ ဆေးကုမှ ပျောက်မှာပေါ့" ဟု မင်းထက်က အော်ဟစ်တားဆီးသော်လည်း ရွာသားတစ်ယောက်က မင်းထက်ကို တွန်းလှဲလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် နှင်းဖြူသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ မရှိတော့ဘဲ နာကျင်မှုနှင့် စက်ဆုပ်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ရှင်တို့ ကျွန်မကို သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်ကြပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်လေးကိုတော့ ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့။ သူက ရှင်တို့အတွက် စေတနာနဲ့ လာခဲ့တာပါ" ဟု နှင်းဖြူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ရွာသားများသည် ခဏတာ ငြိမ်ကျသွားသော်လည်း အမုန်းတရားက သူတို့ကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်နေဆဲဖြစ်သည်။

(

ရွာသားများက နှင်းဖြူကို ရွာဦးညောင်ပင်တွင် ချည်နှောင်ထားကြပြီး မနက်လင်းလျှင် ရွာပြင်သို့ နှင်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ မင်းထက်သည်လည်း လူစုခွဲခြင်းခံလိုက်ရပြီး သူ့ကို ရွာကျောင်းတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ကြသည်။ ထိုညသည် နှင်းဖြူအတွက် အရှည်ကြာဆုံး ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့သည်။ ခြင်ကိုက်သံ၊ လေတိုးသံနှင့်အတူ ရွာသားများ၏ ကဲ့ရဲ့သံများက သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သူမသည် ကောင်းကင်က လမင်းကြီးကို ကြည့်ကာ မေးမိသည်။ "အို... ကံကြမ္မာ... ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ နှိပ်စက်နေရတာလဲ။ ကျွန်မက အကုသိုလ်ကံကြီးတဲ့ မိန်းမဆိုရင်တောင်၊ အဲဒီအကုသိုလ်တွေကို ဘယ်သူက ဖန်တီးခဲ့တာလဲ"

မနက်လင်းချိန်တွင် နှင်းဖြူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမကို ရွာပြင်သို့ မောင်းထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မင်းထက်သည် ကြိုးများကို ဖြတ်ကာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ "နှင်းဖြူ... လာ... ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြမယ်" ဟု ဆိုကာ နှင်းဖြူ၏ လက်ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ရွာသားများက လိုက်လံ ဖမ်းဆီးသော်လည်း သူတို့သည် တောနက်ထဲသို့ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသည်။

(

နှင်းဖြူနှင့် မင်းထက်တို့သည် တောနက်ထဲရှိ သာသနာ့နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်းချမ်းသော ကျောင်းတိုက်လေးတစ်ခု ရှိသည်။ ဆရာတော်ကြီးသည် သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် ကြိုဆိုခဲ့သည်။ "ကံဆိုတာ စိတ်က ဖန်တီးတာပါ။ စိတ်ဖြူစင်ရင် ကံလည်း ဖြူစင်တာပါပဲ" ဟု ဆရာတော်က မိန့်ကြားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် နှင်းဖြူသည် မိမိ၏ အတိတ်က ဒဏ်ရာများကို ကုစားခွင့်ရခဲ့သည်။ သူမသည် ဆရာတော်ကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် တရားဘာဝနာများ စတင်အားထုတ်ခဲ့သည်။ မင်းထက်သည်လည်း ထိုဒေသရှိ တောသူတောင်သားများကို ဆေးကုသပေးရင်း နှင်းဖြူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘဝသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် နှင်းဖြူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသေးသည်။ သူမကို အမုန်းပွားခဲ့သော ရွာသားများကို သူမ ခွင့်လွှတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ အမုန်းတရားဆိုသည်မှာ အဆိပ်တစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင်သောက်ရင်း တစ်ဖက်လူကို သေစေချင်သော စိတ်ဖြစ်သည်ဟု ဆရာတော်က ပြောပြခဲ့သည်။ နှင်းဖြူသည် ထိုအဆိပ်ကို သူမ၏ ရင်ထဲမှ ထုတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

(

တစ်နှစ်ခန့် ကြာသောအခါ ရွာတွင် မီးဘေးဒုက္ခနှင့်အတူ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုများ ကြုံတွေ့နေရကြောင်း သတင်းကြားသိရသည်။ ရွာသားများစွာသည် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ကာ ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။ နှင်းဖြူသည် ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့က မင်းကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ နှင်းဖြူ။ ဘာလို့ ပြန်သွားချင်ရတာလဲ" ဟု မင်းထက်က တားဆီးခဲ့သည်။ နှင်းဖြူက မင်းထက်ကို ကြည့်ကာ "သူတို့က ကျွန်မကို အကုသိုလ်ကံကြီးတယ်လို့ မြင်ကြတာ သူတို့အမှား မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ပါ။ အခု သူတို့ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ကူညီချင်တယ်" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

နှင်းဖြူနှင့် မင်းထက်တို့သည် ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရွာသားများသည် သူတို့ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ နှင်းဖြူသည် သူမကို ကဲ့ရဲ့ခဲ့သူများ၊ မောင်းထုတ်ခဲ့သူများကို ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးထည့်ပေးခြင်း၊ အစားအစာများ ဝေငှခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

(

ရွာသားများသည် နှင်းဖြူ၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ ရှက်ရွံ့လာကြသည်။ သူတို့ ကျိန်ဆဲခဲ့သော "အကုသိုလ်ကံကြီးသူ" သည် သူတို့ ဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နှင်းဖြူ၏ မျက်နှာသည် အရင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ကြည်လင်အေးချမ်းနေသည်။ သူမ၏ စေတနာသည် မုန်းတီးမှုအလွှာများကို အရည်ပျော်ကျစေခဲ့သည်။

"နှင်းဖြူ... ငါတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု ရွာလူကြီးက ဒူးထောက်တောင်းပန်ခဲ့သည်။ ရွာသားများစွာသည်လည်း နှင်းဖြူကို တောင်းပန်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် နှင်းဖြူသည် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ ထိုမျက်ရည်များသည် နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လွတ်မြောက်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမသည် အကုသိုလ်ကံကြီးသော မိန်းမ မဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် မေတ္တာတရားဖြင့် အမုန်းကို အောင်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မင်းထက်သည် နှင်းဖြူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "မင်းက ငါ့ဘဝရဲ့ အလှပဆုံး ကံကောင်းခြင်းပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

(

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်...။

ထိုရွာကလေးတွင် "နှင်းဖြူကျောင်း" ဟု အမည်ရသော ဆေးပေးခန်းနှင့် စာသင်ကျောင်းလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ နှင်းဖြူသည် အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများကမူ ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် မင်းထက်သည်လည်း ဆံပင်ဖြူများဖြင့် ပြုံးလျက် ရှိနေသည်။

ညနေခင်း၏ နေဝင်ချိန်တွင် နှင်းဖြူသည် ညောင်ပင်ကြီးအောက်၌ ထိုင်ရင်း ကလေးငယ်များကို ပုံပြင်ပြောပြနေသည်။ "တစ်ခါတုန်းက အကုသိုလ်ကံကြီးတယ်လို့ အပြောခံရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်..." ဟု သူမ စတင်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်များက စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြသည်။

နှင်းဖြူသည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကြီးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ရွှေရောင်လွှမ်းနေသည်။ သူမ သိလိုက်ရသည်မှာ ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ်မှတ်ပေးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ စိတ်ထားနှင့် လုပ်ရပ်များကသာ ပုံဖော်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းသည် ကြေကွဲစရာအဖြစ်မှ ငြိမ်းချမ်းမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အမုန်းတရားများ ရှိခဲ့သော ထိုမြေပြင်တွင် ယခုအခါ မေတ္တာပန်းများ ဝေဆာနေတော့သည်။

နိဂုံးချုပ်သော်... နှင်းဖြူသည် အကုသိုလ်ကံကြီးသော မိန်းမ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကံကြမ္မာကို မေတ္တာဖြင့် အောင်နိုင်ခဲ့သော "မေတ္တာရှင်" တစ်ဦးအဖြစ် ရာဇဝင်တွင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သတည်း။