ယူကျုံးမရသောအမှား(စ/ဆုံး)
ယူကျုံးမရသောအမှား
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က မိန်းမဆုံးသွားကတည်းက မှောင်အတိကျခဲ့ရတာပါ။ ခြံထဲမှာ လှန်းထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ မီးဖိုချောင်ထဲက ဟင်းအိုးနံ့တွေနဲ့ အိမ်ရှေ့က ပန်းပင်လေးတွေဟာ မိန်းမရှိစဉ်ကလို သက်ဝင်မနေတော့ဘဲ ခြောက်သွေ့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ကျန်ရစ်တာဆိုလို့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး မိငယ်ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ မိငယ်က အခုမှ အသက် နှစ်၊ ကလေးဘဝကနေ လူပျိုဖော်ဝင်စ အရွယ်လေးမို့ ကျွန်တော် သူ့အပေါ်မှာ ပိုပြီးတော့ ဂရုတစိုက်ရှိခဲ့ပါတယ်။ အမေမရှိတဲ့ အားငယ်စိတ်တွေ မဝင်စေချင်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်ပါ။
“ဗျို့… ကိုဝဏ… ဘာတွေ အသည်းအသန် လုပ်နေတာတုန်းဗျာ”
ခြံစည်းရိုးနားကနေ အော်မေးလိုက်တဲ့ အောင်ဘရဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်တော် လက်ထဲက ထင်းခုတ်ဓားကို ချလိုက်ပြီး ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်မိတယ်။ နေကလည်း ခေါင်းပေါ်တည့်တည့် ရောက်နေပြီမို့ အတော်လေး ပူအိုက်နေတာပေါ့။
“ထင်းခွေနေတာပါ ကိုအောင်ဘရာ… မိန်းမ မရှိတော့ ထမင်းချက်ကအစ သမီးလေး အဆင်ပြေအောင် အကုန်လုံး တစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်နေရတာလေ။ ကျုပ်မှာလည်း ဒီသမီးလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာမို့ သူ့ကို အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိ ဖြစ်စေချင်တာ။ အခုလည်း နှစ်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ ဘာမှ မခိုင်းရက်ဘူး။ တစ်ခါတလေတော့လည်း သမီးလေးက သနားလို့လားမသိဘူး၊ ထမင်းချက်တာ ကူတာမျိုးတော့ ရှိပါတယ်”
ကျွန်တော် ပြောရင်းနဲ့ အိမ်ပေါ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မိငယ်လေးက စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ ငြိမ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ သူ့မျက်နှာလေးမှာ အရင်ကလို တောက်ပတဲ့ အပြုံးတွေ မရှိတော့တာကို ကျွန်တော် သတိထားမိပေမဲ့ အမေလွမ်းလို့နေမှာပါဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဖြေသိမ့်နေခဲ့တာ။
“အေးပါ ကိုဝဏရာ… မင်းလည်း အတော်ကို ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ မင်းမိန်းမ ဆုံးတာလည်း မကြာသေးတော့ သမီးလေးလည်း ဝမ်းနည်းနေမှာပေါ့ကွာ။ ဒါပေမဲ့ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ဦးမှ။ မိန်းမ မရှိတဲ့ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုမှာ ဖခင်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သမီးမိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို ပြုစုရတာ မလွယ်ဘူးနော်”
အောင်ဘ စကားက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို အပ်နဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား၊ အမေတစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးမှုကိုတော့ ကျွန်တော် မပေးနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်သမီးလေးကို ကမ္ဘာမှာ အပျော်ဆုံးကလေး ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာပါ။
“အေးပါကွာ… ငါလည်း သေချာ ဂရုစိုက်ပါတယ်။ ငါ့သမီးလေး မိငယ်ကလည်း လိမ္မာပါတယ်၊ သူ့အဖေလိုပဲပေါ့ကွ… ဟားဟား”
ကျွန်တော် ဟန်လုပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်ပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားနေရဆဲပါ။ အောင်ဘ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။ မိငယ်လေးက ကျွန်တော် တက်လာတာကို မြင်တော့ စာအုပ်လေးကို ပိတ်ပြီး ပြုံးပြရှာတယ်။
“ဖေဖေကြီး ပင်ပန်းနေပြီလားဟင်… သမီး ရေအေးအေးလေး ခပ်ထားတယ်၊ သောက်လိုက်ဦးနော်”
သမီးလေးရဲ့ စကားသံလေးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နွေခေါင်ခေါင်မှာ ရွာတဲ့ မိုးရေစက်လေးလိုပါပဲ။ ဒီကလေးမလေးဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အသက်ရှူပေါက်ပါ။ သူ့ကို ကြည့်ရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုပဲ တွေးနေမိတယ်၊ ‘သမီးလေး… အဖေ သမီးကို ဘယ်တော့မှ မျက်ရည်မကျစေရဘူး’ လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ဟာ သမီးလေးရဲ့ ငရဲခန်းကို ဖန်တီးပေးမယ့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာပါပဲ။
ရက်တော်တော်ကြာပြီးတဲ့နောက် တစ်နေ့မှာတော့ ရွာလူကြီး ဦလေးသာက ကျွန်တော့်ဆီကို အလည်ရောက်လာပါတယ်။ ဦလေးသာဆိုတာကလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် အမြဲတမ်း စေတနာထားတတ်သူမို့ ခင်မင်လေးစားရတာပါ။
“မောင်ဝဏ… မင်းတို့ သားအဖနှစ်ယောက် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲကွ။ ငါကြည့်ရတာ မင်းလည်း တော်တော် ပိန်သွားသလိုပဲ”
ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ဦလေးသာကို လက်ဖက်ရည် ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ “အဆင်ပြေပါတယ် ဦလေးရယ်… ကျုပ်လည်း အသားကျနေပါပြီ”
ဦလေးသာက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာတယ်။ “မောင်ဝဏ… မင်းကို ငါ အကြံတစ်ခု ပေးချင်လို့။ မင်းလည်း အသက်က ငယ်ပါသေးတယ်၊ အခုမှ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ထမင်းချက် ရေခပ်ကအစ အကုန်လုံး မင်းတစ်ယောက်တည်း လုပ်နေရတာ ငါ စိတ်မကောင်းဘူး။ ပြီးတော့ မိငယ်လေးကလည်း အရွယ်ရောက်လာပြီလေ။ သူ့မှာလည်း ပြန်ပြီး ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မဲ့ မိခင်တစ်ယောက် ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ ဟိုဘက်ရွာက မယဉ်လှကို မင်း သိတယ်မလား… သူကလည်း အိမ်ထောင်ကွဲထားတာ ကြာပြီ၊ အကျင့်စာရိတ္တလည်း ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါ တောင်းရမ်းပေးမယ်၊ မင်း ယူလိုက်ပါလား”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ “ဟာ… ဦလေးကလည်း၊ ကျုပ်မှာက သမီးလေးနဲ့လေဗျာ။ မိထွေးဆိုတာက သိတဲ့အတိုင်းပဲ…”
“အဲ့ဒါကြောင့် ငါ ပြောတာပေါ့ မောင်ဝဏရာ။ မယဉ်လှက အေးဆေးပါတယ်၊ မင်းသမီးလေးကိုလည်း သူ့သမီးရင်းလို စောင့်ရှောက်မှာပါ။ မင်း စဉ်းစားကြည့်ပေါ့ကွာ၊ မိငယ်လေး ရှေ့ရေးအတွက်လည်း အားကိုးရမယ့် မိခင်တစ်ယောက် လိုတယ်လေ။ မင်းလည်း လယ်ထဲဆင်းတဲ့အခါ အိမ်မှာ သမီးလေးကို ကြည့်ပေးမယ့်သူ ရှိတာပေါ့”
ဦလေးသာ ပြန်သွားတဲ့နောက် ကျွန်တော် အတော်လေး စဉ်းစားခန်း ဝင်မိပါတယ်။ ညနေ သမီးလေးနဲ့ ထမင်းစားတဲ့အခါ သမီးလေးရဲ့ ညှိုးငယ်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး ဦလေးသာ ပြောတာ မှန်နေမလားလို့ တွေးမိတယ်။ သမီးလေးမှာ ပြောပြချင်တဲ့ မိန်းကလေးချင်း ကိစ္စတွေ ရှိလာရင် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုပြောမလဲ။ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ၊ နွေးထွေးမှုတွေ သမီးလေး လိုအပ်မှာပဲလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တကင်းမဲ့တဲ့ စေတနာတွေက ကျွန်တော့်ကို မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် တွန်းပို့နေခဲ့တယ်။
ညဘက် အိပ်ရာဝင်တဲ့အခါ ဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မိငယ်လေးရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်ပေးရင်း ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို အခိုင်အမာ ချလိုက်ပါတယ်။ ‘သမီးလေးအတွက် မိခင်တစ်ယောက် ရှာပေးမယ်’ ဆိုတာပါပဲ။ အဲ့ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ပါဘူး။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါ ဦလေးသာတို့နဲ့အတူ ကျွန်တော် မယဉ်လှကို တောင်းရမ်းခဲ့ကြတယ်။ လူကြီးသူမတွေ ရှေ့မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီး လက်ထပ်ခဲ့ကြတာပေါ့။ မယဉ်လှက ကျွန်တော့်အိမ်ကို လိုက်လာတဲ့ ပထမဆုံးရက်မှာ မိငယ်လေးကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ဖက်လှိုက်တာကို မြင်တော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ ‘အင်း… ငါ့သမီးလေးအတွက် အဖော်ရပြီ’ လို့ပဲ ဝမ်းသာနေမိတာ။
လက်ထပ်ပြီးစ ပထမတစ်ပတ်မှာတော့ အားလုံးဟာ ပန်းခင်းလမ်းလိုပါပဲ။ မယဉ်လှက အိမ်အလုပ်တွေကို အကုန်တာဝန်ယူပြီး ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဂရုစိုက်၊ သမီးလေးကိုလည်း ချိုချိုသာသာ ပြောဆိုတတ်တာမို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်တယ်လို့တောင် ကြုံးဝါးနေမိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို သားရဲတစ်ကောင် ပုန်းကွယ်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ရိုး အမှန်ပါ။
အချိန်တွေက တစ်ဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း အိမ်ထောင်စု အဆင်ပြေဖို့အတွက် လယ်ထဲမှာ ပိုပြီး အချိန်ပေး လုပ်ကိုင်နေရတာပေါ့။ တစ်နေ့မှာတော့—
“မိန်းမ… ယောကျာ်း ဒီနေ့ လယ်ကို ခပ်စောစော ဆင်းလိုက်ဦးမယ်။ နေမပူခင် အပြီးသတ်ချင်လို့။ ပြီးတော့ ယောကျာ်း အိမ်ပြန်ပြီးတော့ပဲ ထမင်းလာစားမယ်နော်၊ လယ်ကို လာပို့စရာ မလိုဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်… ကောင်းပါပြီ” မယဉ်လှက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပေမဲ့ ကျွန်တော် ကန်သင်းရိုးအတိုင်း လှည့်ထွက်သွားတာနဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးတွေက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော် ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ အိမ်ပေါ်မှာ ငရဲမီးတွေ စတင် တောက်လောင်ပါတော့တယ်။
“ဟေ့… ဟိုကလေးမ… ညဉ်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ နောက်ဖေးက ပန်းကန်တွေ ဆေးဖို့ သွားလေ”
မိငယ်လေးက စာအုပ်လေးကို ကိုင်ရင်း တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ပြန်ဖြေရှာတယ်။ “ဒေါ်လေး… သမီး ဒီမှာ စာလုပ်နေလို့ပါ၊ ကျောင်းက စာမေးပွဲ နီးနေပြီမို့လို့ပါ”
“အို… စာလုပ်တာတွေ နောက်မှထား။ စာဆိုတာ ညဉ်းအတွက် အရေးမကြီးဘူး။ ညဉ်း ငါခိုင်းတာတွေ မလုပ်ရင် ထမင်းမစားရဘူးလို့သာ မှတ်ထား။ ကြားလား… သွားစမ်း အခုချက်ချင်း”
မယဉ်လှရဲ့ အသံက အရင်ကလို နူးညံ့မနေတော့ဘဲ စူးစူးဝါးဝါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ မိငယ်လေးကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ နောက်ဖေးကို ပြေးသွားရတာပေါ့။ မယဉ်လှက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတော့ မိခင်ရင်း တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပေမဲ့ ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာတော့ မိငယ်လေးကို အိမ်စေတစ်ယောက်လို ခိုင်းစေနေခဲ့တာပါ။
ညနေပိုင်း ကျွန်တော် လယ်ကပြန်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက ပုံမှန်လိုပါပဲ။
“သမီးလေး… ထမင်းစားပြီးပြီလား”
မိငယ်လေးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်၊ မယဉ်လှကို ကြည့်လိုက်နဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက ကူညီပါလို့ ပြောနေသလိုပဲ။ “မစားရသေးဘူး ဖေဖေကြီး…”
“ဟုတ်တယ် ကိုဝဏရေ… ညဉ်းသမီးလေး ပြောရဆိုရလည်း ခက်ပါ့တော်။ ဒီမှာ မိခင်က ချက်ပြုတ်ကျွေးရတာတောင် သူက မစားချင်ဘူး၊ ဟိုဟာမကြိုက် ဒီဟာမကြိုက်နဲ့ ဂျီကျနေတာ”
မယဉ်လှက ဦးအောင် စကားဖြတ်ပြောလိုက်တော့ ကျွန်တော်က မိငယ်လေးကို အပြစ်တင်မိတယ်။ “ဟင်… ဟုတ်လား သမီး။ နောက်ဆို အဲ့လို မလုပ်ရဘူးနော်။ ဒေါ်လေးက စေတနာနဲ့ ချက်ပေးတာကို။ လာ… ဖေကြီးနဲ့အတူ စားမယ်”
ကလေးမလေးမှာတော့ ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် စို့နစ်နေမလဲ။ ဖခင်ဖြစ်သူကတောင် သူ့ဘက်က မရပ်တည်ပေးတော့တဲ့အခါ သူဟာ လောကကြီးမှာ အထီးကျန်သွားခဲ့ရရှာတယ်။ မယဉ်လှရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေအောက်မှာ မိငယ်လေးဟာ ကျွန်တော့်ကို တိုင်တောဖို့တောင် မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ မယဉ်လှရဲ့ ရက်စက်မှုတွေက ပိုတိုးလာလေလေပါပဲ။ “ဟဲ့ ကလေးမ… လာခဲ့စမ်း ညဉ်း။ ထမင်းသွားချက်၊ ပြီးမှ ကျောင်းသွား။ ငါ့ကို ညဉ်းအမေလို့ ထင်မနေနဲ့။ ဒီအိမ်မှာ အလကား ထိုင်စားနေလို့ မရဘူး”
မိငယ်လေးဟာ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ရ၊ ရေခပ်ရ၊ ပြီးမှ ကျောင်းသွားရနဲ့ မျက်နှာလေးမှာ သွေးမရှိသလို ဖြူဖျော့လာခဲ့တယ်။ အဖေနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း နေတုန်းက ပျော်ရွှင်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေကို သူ တမ်းတနေမှာ သေချာပါတယ်။ ဖေကြီးကို ပြောပြချင်ပေမဲ့ “ညဉ်းသာ အဖေကို တိုင်ရင် ညဉ်းအဖေကို ငါ သတ်ပစ်မယ်” ဆိုတဲ့ မယဉ်လှရဲ့ စကားက မိငယ်လေးရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို အမြဲတမ်း ပိတ်ထားစေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှမသိတဲ့ အဖေတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ သမီးလေး ပိန်သွားတာကို စာလုပ်လို့နေမှာပါဆိုပြီး လွဲမှားတဲ့ တွေးတောမှုတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်နေခဲ့မိတာဟာ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်သမီးလေးကို သတ်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝကို ထာဝရ ပြောင်းလဲပစ်မယ့် အဖြစ်အပျက်ကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ကျွန်တော် လယ်ထဲဆင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာပါ။
“မိန်းမရေ… ယောကျာ်း လယ်ဆင်းတော့မယ်နော်”
“အေးအေး… ယောကျာ်း၊ စောစောပြန်လာခဲ့ဦး” မယဉ်လှက အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်နှုတ်ဆက်တယ်။
ကျွန်တော် လယ်ထဲကို ရောက်ပြီး တစ်နာရီလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့မှ ခမောက် မေ့ကျန်ခဲ့တာကို သတိရလိုက်တယ်။ နေကလည်း အတော်ပူတော့ ခမောက်မပါဘဲ လယ်ထဲမှာ နေဖို့ မလွယ်ဘူးလေ။ ဒါနဲ့ပဲ အိမ်ကို ပြန်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
“ဗျို့… ကိုဝဏ၊ ဘာတွေ မေ့ကျန်ခဲ့ပြန်ပြီလဲဗျာ” အောင်ဘက လမ်းမှာတွေ့တော့ လှမ်းနောက်တယ်။
“ခမောက် မေ့ကျန်ခဲ့လို့ဗျာ… ကျုပ်ကတော့ ‘လယ်ထွန်သွား နွားမေ့’ ဆိုသလို ဖြစ်နေပြီ… ဟားဟား” ကျွန်တော် ဟာသလုပ်ပြီး အိမ်ဘက်ကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့တယ်။
အိမ်နားကို ရောက်ခါနီးမှာပဲ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ အော်သံတွေနဲ့ တဖြောင်းဖြောင်း ရိုက်သံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာတယ်။ ဒါ… ဒါ မိငယ်လေးရဲ့ အသံပဲ။
“ညဉ်းကို လုပ်ခိုင်းရင် ဘာတစ်ခုမှ သုံးစားလို့မရဘူး။ ပန်းကန်လေး ဆေးတာတောင် ခွဲမိရသလား… လာစမ်း… ဒီနေ့တော့ ညဉ်းကို အသေသတ်မှ”
ကျွန်တော် အိမ်ထဲကို ဝုန်းခနဲ ဝင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားခဲ့တယ်။ မယဉ်လှက မိငယ်လေးရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး ထင်းတုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်နေတာ။ မိငယ်လေးရဲ့ အဝတ်အစားတွေဟာ စုတ်ပြဲနေပြီး ခြေထောက်တွေမှာလည်း ညိုမည်းစွဲနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အထပ်ထပ်။
“ဟေ့… မယဉ်လှ… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟိန်းသံကြောင့် မယဉ်လှ လန့်ပြီး လွှတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မိငယ်လေးဟာ “ဖေဖေ…” လို့ တစ်ခွန်းပဲ ခေါ်နိုင်ရှာပြီး သတိလစ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားပါတော့တယ်။
“သမီး… သမီးလေး…” ကျွန်တော် သမီးလေးဆီကို ပြေးသွားပြီး ပွေ့ချီလိုက်တယ်။ ကလေးရဲ့ ကိုယ်လေးဟာ ပူကျစ်နေပြီး အသက်ရှူတာတောင် မမှန်တော့ဘူး။
“ကိုဝဏ… ကျွန်မ… ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်၊ သူက စကားနားမထောင်လို့ပါ…” မယဉ်လှက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ တောင်းပန်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသတွေက မီးလျှံလို တောက်လောင်နေပြီ။ “မယဉ်လှ… မင်းကို ငါ့သမီးလေးကို မိခင်ရင်းလို စောင့်ရှောက်မယ် ထင်လို့ ငါ လက်ထပ်ခဲ့တာ။ မင်းက ငါ့သမီးကို ကျွဲလို နွားလို နှိပ်စက်နေတာပါလား။ မင်းမှာ လူစိတ် မရှိဘူးလား… ဟမ်။ မင်း အခုချက်ချင်း ငါ့အိမ်က ထွက်သွား။ နောက်တစ်ခါ ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ မပေါ်လာနဲ့တော့။ သွားစမ်း…”
ကျွန်တော် မယဉ်လှကို အိမ်ပေါ်ကနေ ဆွဲချပြီး မောင်းထုတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံရသလို ခံစားနေရတယ်။ ငါ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ… ငါ့သမီးလေးကို ငါ ကိုယ်တိုင် ငရဲခန်းထဲ ပစ်ထည့်ခဲ့တာပါလား။
ကျွန်တော် မိငယ်လေးကို ပွေ့ချီပြီး ရွာက ကျန်းမာရေးဌာနကို အပြေးအလွှား ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဆရာမတွေက ကလေးကို အရေးပေါ် ကုသပေးနေတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော် အပြင်မှာ ထိုင်ပြီး ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် ထုနေမိတယ်။ ‘ငါဟာ အဖေကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး… ငါ့သမီးလေးကို ငါ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး’ ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို သတ်နေခဲ့ပြီ။
နာရီပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးတဲ့နောက် ဆရာမ ထွက်လာပါတယ်။
“သမီးလေး သတိရပြီလား ဆရာမ” ကျွန်တော် အားကိုးတကြီး မေးမိတယ်။
“သတိတော့ လည်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိုဝဏ… ကလေးက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာတွေအပြင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ တော်တော်လေး ထိခိုက်သွားပုံရတယ်။ အခု သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားမပြောဘူး၊ ကြောက်လန့်နေတုန်းပဲ။ ရှင့်ကိုတောင် ဝင်ခွင့်ပြုမလား မသိဘူး”
ကျွန်တော်
“သမီးလေး… ဖေဖေပါ… ဖေဖေ တောင်းပန်ပါတယ် သမီးရယ်။ အဖေ အမှားတွေပါ။ အဖေ သမီးကို သေချာ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့လို့ သမီး အခုလို ဖြစ်ရတာ။ အဖေ တောင်းပန်ပါတယ်…”
ကျွန်တော့် မျက်ရည်တွေက မိငယ်လေးရဲ့ လက်ပေါ်ကို တစ်စက်ချင်း ကျလာတယ်။ မိငယ်လေးက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အရင်ကလို တောက်ပမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ သေဆုံးနေတဲ့ မျက်လုံးတွေလိုပဲ။
“အဖေ… သမီး အဲ့ဒီ မိန်းမကြီးကို ကြောက်တယ်… အိမ်ကို မပြန်ချင်တော့ဘူး…”
သမီးလေးရဲ့ တိုးညှင်းတဲ့ စကားသံလေးက ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး ရိုက်နှက်လိုက်သလိုပါပဲ။ “အင်းပါ သမီးရယ်… အဲ့ဒီမိန်းမ မရှိတော့ဘူး။ အဖေ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ။ အဖေတို့ နှစ်ယောက်တည်း အရင်လိုပဲ နေကြမယ်နော်။ အဖေ သမီးကို ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်အောင် မထားတော့ဘူး။ ဂတိပေးပါတယ် သမီးရယ်”
သမီးလေး ဆေးရုံက ဆင်းလာပြီး အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်နေခဲ့တယ်။ မယဉ်လှ မရှိတော့ပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ မိငယ်လေးရဲ့ ရယ်သံလေးတွေလည်း ထပ်မထွက်လာတော့ဘူး။ သမီးလေးက ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။ ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောတော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေတတ်တော့တယ်။
ညဘက်တွေဆိုရင် မိငယ်လေးက အိပ်မက်ယောင်ပြီး လန့်လန့်နိုးတတ်တယ်။ “မရိုက်ပါနဲ့… သမီး လုပ်ပါ့မယ်… ဖေဖေကြီးကို မပြောပါနဲ့” ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ကြားရတိုင်း ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ‘စေတနာအမှား’ က သမီးလေးရဲ့ ကလေးဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သားအဖနှစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေကြတာ တစ်နှစ်တောင် ရှိခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အရင်လို နွေးထွေးတဲ့ ပတ်သက်မှုမျိုး ပြန်မရတော့ဘူး။ သမီးလေးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့အခါတိုင်း ‘အဖေ ဘာလို့ သမီးကို အကာကွယ် မပေးခဲ့တာလဲ’ ဆိုတဲ့ အပြစ်တင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နေရသလိုပဲ။
ကျွန်တော် လယ်ထဲက ပြန်လာတိုင်း အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချမိတယ်။ မယဉ်လှကို ယူခဲ့တာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားဆိုတာထက်၊ သမီးလေးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးမိခဲ့တာဟာ ယူကျုံးမရဆုံး အမှားပါပဲ။ အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်ပေမဲ့၊ ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အကောင်းတိုင်း ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရပါတော့တယ်။
ပြီးပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - “တစ်ခါတရံမှာ ကောင်းစေချင်တဲ့ စေတနာက အဆိပ်အတောက် ဖြစ်သွားတတ်ပြီး၊ နောင်တဆိုတာဟာ ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိတဲ့ သေဒဏ်တစ်ခုပါပဲ။”