လင်ယောကျာ်းရဲ့ ယုတ်မာမှု
အလင်းပျောက်သော အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ နိဂုံး
ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် ခုနစ်နှစ်ပြည့်တဲ့နေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ရွာနေခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့က စံပယ်ရုံနံ့က
“မြတ်နိုး... ဒီနေ့ ထူးထူးခြားခြားတွေ ချက်ထားပါလား”
သူ့ရဲ့ အသံဩဩက နောက်ကျောဘက်က ထွက်ပေါ်လာတော့ ကျွန်မ ပြုံးမိသွားတယ်။ အလုပ်က ပြန်လာတာနဲ့ ရေမိုးချိုးပြီး သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ဆီက ဆပ်ပြာနံ့သင်းသင်းလေးက ကျွန်မကို လုံခြုံမှုပေးစွမ်းမြဲ။ ကျွန်မ သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်မ အရေးမစိုက်မိခဲ့ဘူး။ အဲဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူးလေ။ ကျွန်မဟာ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သူ မဟုတ်လား။
“ဒီနေ့က ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်လေ မင်းထက်... မေ့နေတာလား”
ကျွန်မက ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ မေးတော့ သူက ခပ်ယောင်ယောင် ပြုံးပြတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ ဗူးအသေးလေးတစ်ဗူးကို ထုတ်ပေးတယ်။ ရွှေဆွဲကြိုးလေးတစ်မျှင်။ လှလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ဖုန်းက တုန်ခါလာတယ်။ သူ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရပေမဲ့ သူကတော့ “ရုံးကပါ” လို့ပဲ ခပ်တိုတို ပြောပြီး ဖုန်းကို မှောက်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မတို့ အတူတူ စားသောက်ခဲ့ကြပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်တွေက ဒီအိမ်ထဲမှာ ရှိမနေဘူးဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ မိန်းမသားအသိနဲ့ ခံစားနေရတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်နေပေမဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်မကို ကျော်လွန်ပြီး တစ်နေရာရာကို ရောက်နေသလိုမျိုး။
ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အချစ်ကြီးတာပါပဲ။ သူ့ကို တစ်ခုခု မေးလိုက်ရင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမလားဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်မကို နှုတ်ဆိတ်နေစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ကြီးစိုးလာတယ်။ တိတ်ဆိတ်မှုဆိုတာ တစ်ခါတလေ ငြိမ်းချမ်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ မုန်တိုင်းမလာခင်က လေငြိမ်သက်မှုမျိုးဆိုတာ ကျွန်မ နောက်မှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ “သူ ငါ့ကို ချစ်နေတုန်းပဲမလား” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက တိုးတိုးလေး ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။
နောက်ပိုင်းလတွေမှာ မင်းထက်က အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ ခပ်စိပ်စိပ် ဖြစ်လာတယ်။ ရုံးမှာ အလုပ်တွေ များနေတယ်၊ ပရောဂျက်အသစ်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက ပထမတော့ ယုတ္တိရှိပေမဲ့ ကြာလာတော့ ကျွန်မအတွက် နာကျင်စရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းလေးက အေးစက်သွားတဲ့အထိ သူ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်ဘူး။ ကနေ စာပို့ထားရင် ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာတတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး သူပြန်စာပို့မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ စောင့်နေရတာဟာ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။
“မင်းထက်... ဒီညရော နောက်ကျဦးမှာလား”
မနက်ခင်း သူအလုပ်သွားခါနီး ကျွန်မ မေးမိတော့ သူက ရှူးဖိနပ်ကြိုးကို ချည်ရင်းနဲ့ပဲ “အင်း... နောက်ကျမယ် မြတ်နိုး၊ ငါ့ကို မစောင့်နဲ့တော့” လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောတယ်။ ကျွန်မကို တစ်ချက်တောင် မော့မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အရင်ကဆိုရင် သူက ကျွန်မကို နဖူးလေး နမ်းပြီးမှ သွားတတ်တာလေ။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ပရိဘောဂတစ်ခုလိုပဲ သူ့အတွက် အရေးမပါတော့သလိုမျိုး။
ကျွန်မ စတင် သံသယဝင်မိတာက သူ့ရဲ့ ဘဏ်စာအုပ်ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့နေ့ကစတာပဲ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ဝယ်ဖို့ စုထားတဲ့ ငွေစာရင်းထဲကနေ ငွေအမြောက်အမြားကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ထုတ်ယူထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဘာအတွက်လဲ? ဘယ်သူ့အတွက်လဲ? ကျွန်မ သူ့ကို မေးဖို့ အခွင့်အရေး စောင့်နေခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မနဲ့ စကားမပြောမိအောင် အမြဲ ရှောင်ဖယ်နေခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းကို ကျွန်မ ခိုးကြည့်မိတယ်။ ဒါဟာ မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က အသိတရားကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီ။
ဖုန်းထဲမှာ သူစိမ်းမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ ငွေလွှဲထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ “မမလေးအတွက် ဆေးဖိုး ပို့လိုက်ပြီ” ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျက ကျွန်မကို ကြောင်အသွားစေတယ်။ မမလေး? အဲဒါ ဘယ်သူလဲ? မင်းထက်မှာ ကျွန်မ မသိတဲ့ နောက်ထပ် မိသားစုတစ်ခု ရှိနေတာလား? ကျွန်မ နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ်နဲ့ နာကျင်လာတယ်။ ကျွန်မ မေးချင်ပေမဲ့ သူ နိုးလာရင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို ကြောက်နေမိပြန်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က ကျွန်မကို လူဖျင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်နေခဲ့တာလား။
အမှန်တရားကို သိဖို့ ကြိုးစားလေလေ၊ ကျွန်မ ပိုပြီး နာကျင်ရလေလေပါပဲ။ ကျွန်မ မင်းထက်နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူ ရုံးဆင်းတော့ ကုမ္ပဏီကို မပြန်ဘဲ မြို့ပြင်က ဆေးရုံအသေးစားလေးတစ်ခုဆီကို သွားခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်နေခဲ့တယ်။ သူ ဘယ်သူ့ဆီကို သွားတာလဲ? ကျွန်မ ကားထဲကနေပဲ ချောင်းကြည့်နေမိတယ်။ သူ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး သူ့ကို ဖက်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးက အရမ်းငယ်သေးတယ်။ အသက် နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ပဲ ရှိဦးမယ်။
အဲဒီညက မင်းထက် အိမ်ပြန်လာတော့ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲမှာ မီးပိတ်ပြီး စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ မီးခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တဲ့အခါ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မကို တွေ့ပြီး လန့်သွားတယ်။
“မြတ်နိုး... မအိပ်သေးဘူးလား”
“ဘယ်သူလဲ မင်းထက်... ဒီနေ့ ရှင်သွားတွေ့တဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ”
ကျွန်မ အသံက တုန်ယင်နေပေမဲ့ ခိုင်မာအောင် ထိန်းထားခဲ့တယ်။ သူ ခဏလောက် ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ပြီးတော့ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ နောင်တရတဲ့ အရိပ်အယောင်ထက် ငြီးငွေ့တဲ့ အရိပ်အယောင်က ပိုများနေတာကို တွေ့လိုက်ရတာက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။
“မင်း သိသွားပြီပဲ... အဲဒါ ငါ့သမီး”
“ဘာ... သမီး?”
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်တာ ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူက သမီးရှိတယ်တဲ့လား။ ဒါဆို ကျွန်မနဲ့ မတွေ့ခင်ကတည်းက သူက အိမ်ထောင်ရှိခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကို ခိုးစားနေခဲ့တာလား။
“သူက အသည်းရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ မြတ်နိုး။ သူ့ကို ကယ်ဖို့ ငွေအများကြီး လိုတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းနာမည်နဲ့ ဘဏ်ကနေ ချေးငွေတွေ ထပ်ယူခဲ့ရတာ။ မင်းလက်မှတ်ကိုတော့ ငါ အတုထိုးခဲ့တယ်... ဆောရီးပဲ”
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ဓားသွားတွေလို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်စစီ ပိုင်းဖြတ်နေသလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို ချစ်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အသုံးချဖို့အတွက်ပဲလား။ ကျွန်မရဲ့ အဖေပေးခဲ့တဲ့ အမွေတွေ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပူးတွဲပိုင်ဆိုင်မှုတွေအားလုံးကို သူက ကျွန်မကို အသိမပေးဘဲ သုံးစွဲခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ယုတ်မာမှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ခြေတော်တင်ပြီး သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တာ။
“ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လိုရော သဘောထားရဲ့လား မင်းထက်”
ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်မှာ တားမရအောင် စီးကျနေတယ်။ မင်းထက်ကတော့ အေးစက်စက်ပါပဲ။ သူက ကျွန်မ အနားကို တိုးမလာဘူး၊ ချော့မော့ဖို့လည်း မကြိုးစားဘူး။ သူက
“မြတ်နိုး... ငါ မင်းကို အသုံးချခဲ့တာ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့သမီး အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ငါ ဘာမဆို လုပ်ရမှာပဲ။ မင်းရဲ့ အဖေက ငါ့မိသားစုကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား။ ငါ့အဖေ စီးပွားရေး ပျက်ပြီး သေသွားရတာ မင်းအဖေကြောင့်ပဲ။ ငါ မင်းကို လက်ထပ်ခဲ့တာက အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး... ကလဲ့စားချေဖို့နဲ့ ငါ့ဘဝ ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ပဲ”
ဒါဟာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတွေကြောင့် နားထဲမှာ အူသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖေနဲ့ သူ့အဖေကြားက ရန်ငြိုးကို သူက ကျွန်မအပေါ်မှာ ပုံချခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ခုနစ်နှစ်လုံးလုံး ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ယောင်္ကျားဟာ ကျွန်မကို ရန်သူတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး စနစ်တကျ ဖျက်ဆီးနေခဲ့တာလား။
“ဒါဆို... အခု ရှင် လိုချင်တာတွေ အားလုံး ရပြီပေါ့”
“အင်း... အိမ်ကတော့ ဘဏ်က သိမ်းတော့မယ်။ မင်း နာမည်နဲ့ ချေးထားတဲ့ ကြွေးမြီတွေကလည်း မင်းဆပ်ရမှာပဲ။ ငါကတော့ ငါ့သမီးကို ခေါ်ပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားတော့မယ်။ မင်းကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မြတ်နိုး... မင်းရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ အချစ်တွေက ငါ့အတွက်တော့ အသုံးဝင်တဲ့ လှေကားထစ်တွေ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ”
သူက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ အသင့်ပြင်ထားတဲ့ အထုတ်တွေကို ဆွဲပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တားဖို့ အင်အား မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ ဖျက်ဆီးသွားတဲ့ အမှိုက်ပုံကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်လိုပဲ။ သူ လှည့်တောင် မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး မြေပြင်ပေါ် ခွေကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေဟာ ယုတ်မာတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကစားစရာ ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံတွေက အိမ်အပြင်ကို လွင့်ပျံ့မသွားဘဲ ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေခဲ့တယ်။
ခြောက်လ ကြာခဲ့ပြီ။
အခု ကျွန်မ နေနေရတာက မြို့ပြင်က အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုမှာပါ။ အဖေ ပေးခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးလည်း မရှိတော့ဘူး၊ စုထားတဲ့ ငွေတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ မင်းထက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကြွေးမြီတွေကို ဆပ်ဖို့အတွက် ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို ရောင်းချခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်ကလို အပြုံးတွေ မရှိတော့ဘူး။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တိုင်း ခြောက်ကပ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကိုပဲ တွေ့ရတယ်။
မင်းထက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းကို ကျွန်မ မကြားချင်ပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ကြားလိုက်ရတယ်။ သူ့သမီးက ဆုံးသွားပြီတဲ့။ သူလည်း လောင်းကစားတွေ လုပ်ရင်းနဲ့ အခုတော့ လမ်းဘေးရောက်နေပြီလို့ ကြားတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာသလိုလို ခံစားရမလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ဘာမှ မခံစားရတော့ဘူး။ နာကျင်မှုတွေက လွန်ကဲသွားတဲ့အခါ လူက ထုံကျင်သွားတတ်တာပဲ။
ကျွန်မ အခုတော့ အလုပ်တစ်ခုမှာ စာရေးမလေးအဖြစ် ဝင်လုပ်နေတယ်။ တစ်ခါတလေ လမ်းမှာ မင်းထက်နဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရင်တောင် ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်သွားတတ်တုန်းပဲ။ သူ ကျွန်မအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ယုတ်မာမှုတွေက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကိုတင် မကဘူး၊ လူသားတွေအပေါ် ထားတဲ့ ယုံကြည်မှုကိုပါ သတ်ပစ်ခဲ့တာ။
ဒီနေ့လည်း မိုးတွေ ရွာနေပြန်တယ်။ အရင်ကဆို မိုးရွာရင် မင်းထက်ကို လွမ်းမိပေမဲ့ အခုတော့ မိုးစက်တွေက ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ဆေးကြောပေးဖို့ပဲ ဆုတောင်းနေမိတယ်။ ကျွန်မ မှားခဲ့တာက လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်ထက် ပိုချစ်မိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့ မေ့လျော့ပြီး သူ့ကိုပဲ ကမ္ဘာကြီးလို့ သတ်မှတ်ခဲ့မိတာပါ။
အချစ်ဆိုတာ မျက်စိကန်းတတ်တယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အချစ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်ကို သတ်ဖို့ ဓားတစ်စင်း ထုတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာလည်း တည်ဆောက်ရတာ ခက်သလောက် ဖျက်ဆီးရတာ လွယ်ကူလွန်းတယ်။ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသင်ခန်းစာအတွက် ပေးလိုက်ရတဲ့ အဖိုးအခကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဟာ ကိုယ့်လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ခိုင်းတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အချစ်မှာ အသိတရား မပါရင် အဲဒီအချစ်ဟာ သင့်ကို ဖျက်ဆီးမယ့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ အဆိပ်ရှိတဲ့ ပန်းဟာ လှပတတ်သလို၊ ယုတ်မာတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာလည်း အကြင်နာဆုံး လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်တတ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။