ဖောက်ပြန်နေတဲ့မိန်းမ(စ/ဆုံး)
ဖောက်ပြန်နေတဲ့မိန်းမ
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညအလှဟာ တဖျတ်ဖျတ်လင်းနေတဲ့ မီးဆိုင်းတွေနဲ့ ဝေေဝဆာဆာရှိလှပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီအလှတရားတွေဟာ မောဟိုက်မှုတွေရဲ့ ပြယုဉ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်အမည်က ဟန်ထွန်း။ ရန်ကုန်ရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ တက္ကစီတစ်စီးနဲ့ ဘဝကို ရုန်းကန်နေရတဲ့ တစ်ကိုယ်တည်းသမား တစ်ယောက်ပေါ့။ အိမ်မှာတော့ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ အမေရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သားအမိနှစ်ယောက် ရွှေပေါက်ကံက အိမ်ငှားလေးမှာ အခြေချနေထိုင်ကြပါတယ်။ နေ့စဉ် ရုန်းကန်နေရတဲ့ အလုပ်က အုံနာကြေးပေး၊ ကားပြင်ခဖယ်ပြီးရင်တော့ အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးနဲ့ စားဝတ်နေရေးအတွက် မငတ်ရုံတမယ်လေးပေါ့။
ကျွန်တော့်မှာ ပုံမှန်ဖောက်သည်ရယ်လို့ သိပ်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထူးထူးခြားခြား တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ဖုန်းဆက်ပြီး မခေါ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်းလိုလို ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ချိန်ရောက်ရင် လေဆိပ်လမ်းဆုံး မီးပွိုင့်ရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းမှာ သူဟာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို မတ်တတ်ရပ်ပြီး စောင့်နေတတ်တယ်။ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရင် အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်၊ အသားခပ်လတ်လတ်နဲ့ လူတစ်ယောက်။ နဖူးကျယ်ကျယ်၊ နှာတံစင်းစင်းရှိပြီး ဆံပင်တွေကတော့ အမြဲတမ်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ထူးခြားချက်ကတော့ ညာဘက်လက်ဖျံမှာ ထင်းနေအောင် ထိုးထားတဲ့ “သီတာဝေ” ဆိုတဲ့ တတ်တူးတစ်ခုပါပဲ။
သူ ကားပေါ်တက်လာတိုင်း ကျွန်တော် သတိထားမိတာက သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ။ အဲဒီမျက်လုံးတွေထဲမှာ ပြောမပြနိုင်အောင် နက်ရှိုင်းတဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ တောက်လောင်နေတဲ့ ဒေါသငွေ့တွေ ရှိနေတတ်တယ်။ သူ ကားပေါ်ရောက်ပြီဆိုရင် ဘယ်ကို သွားမလဲလို့ ကျွန်တော် မမေးတော့ဘူး။ သူ သွားနေကျက ကျောက်ရေတွင်း ဂုံးကျော်တံတားပေါ်။ အဲဒီကို ရောက်ရင် သူက ကားမှန်ကိုချပြီး အပြင်ကို ငေးကြည့်နေတတ်တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြောသလိုလို၊ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်သလိုလိုနဲ့ စကားတွေ ပြောတတ်တယ်။
“သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ငါ့သမီးလေးက သူ့အမေ အိမ်ပြန်အလာကို အမြဲတမ်း မျှော်နေတတ်တာ သူသိရင် ကောင်းမယ်။ နင့်အမေဟာ ဖောက်ပြန်နေပါတယ်လို့ ငါ မပြောရက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ သိနေတယ်။ သူ့ခြေလှမ်းတွေကအစ ငါ သိနေတယ်” လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတတ်တယ်။
သူ့ရဲ့ စကားသံတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အတုံးလိုက် အတစ်လိုက် ပါလာတတ်တယ်။ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ဖိဖွာရင်း သက်ပြင်းတွေနဲ့အတူ မီးခိုးငွေ့တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ပခုံးတွေဟာ တုန်ရီနေတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ ဘဝဆိုတာ ဘာလဲလို့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေမဲ့ ဒီလူကြီးရဲ့ ဘဝကတော့ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတစ်နေရာမှာ ရောက်နေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ငွေပေးတဲ့အခါမှာလည်း ရက်ရက်ရောရော ပေးတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီငွေတွေက သူ့ရဲ့ နှလုံးသားက ထွက်လာတဲ့ သွေးစက်တွေလိုပဲ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ လေးလံနေတတ်ပါတယ်။
ညစဉ်ညတိုင်း ဒီလူကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်။ သီတာဝေဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကရော ဘယ်လိုလူမျိုးမို့လို့ ဒီလောက်ထိ သစ္စာရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ထားခဲ့နိုင်ရတာလဲ။ တစ်ညမှာတော့ ထူးထူးခြားခြား သူ ကျွန်တော့်ကို စကားတွေ အများကြီး ပြောပြဖြစ်ခဲ့တယ်။ မိုးကလည်း ဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတဲ့ညပေါ့။
“မောင်ရင်... ငါ့မှာ သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်ကွ။ နာမည်က ချယ်ရီတဲ့။ အခုမှ ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့အမေက ညတိုင်း အပြင်ထွက်ရင် အလုပ်ကိစ္စဆိုပြီး ထွက်သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူပြန်လာရင် သူ့ကိုယ်မှာ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေ စွဲနေတာ ငါ သိတယ်” လို့ သူက ပြောရင်း မျက်ရည်တွေ ဝေ့လာတယ်။
ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘူး။ ကားမောင်းနေရင်းနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို နားထောင်ပေးနေမိတယ်။ သူက ဆက်ပြောတယ်။
“ငါ သူ့ကို သိပ်ချစ်တာ။ သူဘာလုပ်လုပ် ငါ ခွင့်လွှတ်ခဲ့တယ်။ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ငါ အားလုံးကို မျိုသိပ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ငါ့ရဲ့ သည်းခံမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အတင့်ရဲလာတယ်။ တစ်ခါတလေ ငါ သူ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ကြည့်မိတယ်။ ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ ရှေ့မှာ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ငါ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပဲ”
သူ့ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို လှံနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ဘဝမှာ အစစအရာရာ ပြည့်စုံနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကြောင့် ဒီလောက်ထိ ပျက်စီးသွားနိုင်တာလားဆိုတာ ကျွန်တော် တွေးမရဘူး။ သူက ကျောက်ရေတွင်း ဂုံးကျော်တံတားပေါ် ရောက်တဲ့အခါ ကားပေါ်က ဆင်းသွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကားကို ခဏရပ်ပြီး သူ့ကို စောင့်နေမိတယ်။ သူက တံတားလက်ရန်းကို ကိုင်ပြီး အောက်က စီးဆင်းနေတဲ့ ရေတွေကို ငေးကြည့်နေတယ်။
သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ဟာ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ကျွန်တော် စဉ်းစားနေမိတယ်။ ဒီလူကြီး ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ ခံစားနေရတာလဲ။ သွားပြီး အဆုံးစီရင်လိုက်လို့လည်း ရရဲ့သားနဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလို မလုပ်ဘူး။ သူက ညတိုင်း အိမ်ကို ပြန်တယ်။ သူ့သမီးလေး နိုးလာရင် ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာကို ပေးနိုင်ဖို့ သူ ကြိုးစားတယ်။ ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ဇနီးသည်ကို မြင်နေရပေမဲ့ သမီးလေးရဲ့ ကမ္ဘာလေး မပျက်စီးသွားအောင် သူဟာ အရာရာကို အောင့်အီးသည်းခံနေတဲ့ လူစားမျိုးပေါ့။ ဒါဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အနစ်နာခံမှုလား ဒါမှမဟုတ် အကြီးမားဆုံးသော ငကြောက်ဖြစ်မှုလားဆိုတာ ကျွန်တော် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိတယ်။
လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ဖောက်သည်ကြီးရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ယခင်က ရှိခဲ့တဲ့ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးတွေတောင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။ အသားတွေကလည်း ပိုပြီး ညိုညိုညစ်ညစ် ဖြစ်လာသလို၊ လူကလည်း တော်တော်လေး ပိန်ချသွားတယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူ ကားပေါ်တက်လာတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အထုပ်တစ်ထုပ် ကမ်းပေးတယ်။
“မောင်ရင်... ဒါက မောင်ရင့်အတွက် မုန့်ဖိုးပါ။ ငါ့မှာ ဒီနေ့ ပြောစရာလူ မရှိလို့ မောင်ရင့်ကိုပဲ ပြောပြပါရစေတော့”
အဲဒီညမှာ သူ ပြောပြတဲ့ အကြောင်းအရာက တကယ်ကို တုန်လှုပ်စရာပဲ။ သူ့ဇနီး သီတာဝေဟာ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ခိုးပြေးဖို့ ပြင်ဆင်နေတာကို သူ သိလိုက်ရပြီတဲ့။ အဲဒီယောက်ျားက သာမန်လူ မဟုတ်ဘဲ လူလိမ်လူညစ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုလည်း သူ စုံစမ်းသိရှိထားတယ်လို့ ဆိုတယ်။
“သူက ငါ့မိန်းမကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး မောင်ရင်။ ငါ့ဆီက ရနိုင်သမျှ ငွေတွေကို သူ့လက်ထဲရောက်အောင် သီတာဝေကို အသုံးချနေတာ။ ငါ့မိန်းမကတော့ အချစ်မျက်စိကွယ်ပြီး ဘာမှ မမြင်တော့ဘူး။ အခု သူတို့က သမီးလေးကိုပါ ခေါ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ကြံနေကြတာ။ ငါ့သမီးလေးကိုတော့ အဲဒီလို လူယုတ်မာရဲ့ လက်ထဲ ငါ အရောက်မခံနိုင်ဘူး”
သူ့ရဲ့ အသံတွေက တုန်ရီနေပြီး ဒေါသတွေကြောင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ပူသွားတယ်။ “အန်ကယ်... စိတ်အေးအေးထားပါဦး။ ရဲတိုင်လို့ မရဘူးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးမိတယ်။
သူက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်တယ်။ “ရဲတိုင်ရင် သီတာဝေရဲ့ နာမည် ပျက်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ့သမီးလေး ကြီးလာတဲ့အခါ သူ့အမေက အမှုအခင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို့ အသိမခံနိုင်ဘူး။ သမီးလေးအတွက် သူ့အမေက အမြဲတမ်း စင်ကြယ်နေတဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်နေစေချင်တာ။ အဲဒီတော့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းရတော့မယ်”
သူ့ရဲ့ စကားတွေက ထူးဆန်းနေတယ်။ သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ။ အဲဒီညက သူ ကျွန်တော့်ကို ကျောက်ရေတွင်း ဂုံးကျော်တံတားကို မသွားခိုင်းတော့ဘူး။ မြို့ထဲက မှောင်ရိပ်ကျတဲ့ လမ်းကြားတစ်ခုကို သွားခိုင်းတယ်။ အဲဒီမှာ သူ ဆင်းသွားပြီး ကျွန်တော့်ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းထားတယ်။ နာရီဝက်လောက် ကြာတဲ့အခါ သူ ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ အင်္ကျီမှာ သွေးစအချို့ ပေကျံနေတာကို ကျွန်တော် လျှပ်ခက်သွားတဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ ခဏလေး မြင်လိုက်ရတယ်။
သူ ကားပေါ်တက်လာတဲ့အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတယ်။ “မောင်ရင်... မြန်မြန်မောင်း။ အိမ်ကို မောင်းတော့” လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မမေးရဲတော့ဘဲ ကားကို အမြန်ဆုံး မောင်းထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ကားမှန်ထဲကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူက သူ့ရဲ့ လက်ဖျံက “သီတာဝေ” ဆိုတဲ့ တတ်တူးကို လက်နဲ့ အုပ်ပြီး ငိုနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နာကျင်အောင် လုပ်လိုက်တာလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်သူပဲ ပိုပြီး နာကျင်အောင် လုပ်လိုက်တာလားဆိုတာ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းလို့ မရခဲ့ဘူး။
အဲဒီည နောက်ပိုင်း သူ သုံးရက်လောက် ပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ညတိုင်း လေဆိပ်လမ်းဆုံးမှာ သူ့ကို စောင့်နေမိပေမဲ့ သူ ပေါ်မလာဘူး။ စတုတ္ထမြောက်နေ့ ညမှာတော့ သူ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ သူက ယခင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ လူက လန်းလန်းဆန်းဆန်း ရှိနေသလိုလိုနဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သေလူတစ်ယောက်ရဲ့ အေးစက်မှုမျိုး ကိန်းအောင်းနေတယ်။
“မောင်ရင်... ဒီနေ့က ငါ မောင်ရင့်ကားကို နောက်ဆုံးစီးတဲ့နေ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါ့ကို ကျောက်ရေတွင်းကိုပဲ ပို့ပေးပါ”
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ ဘာမှ မပြောဘူး။ တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကျွန်တော်တောင် အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာတယ်။ တံတားပေါ် ရောက်တော့ သူ ကားပေါ်က မဆင်းခင် ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးတယ်။
“ဒါကို မောင်ရင် သိမ်းထားပါ။ နောက်မှ ဖွင့်ကြည့်။ ပြီးတော့ မောင်ရင့်ကို တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုချင်တယ်။ သီတာဝေက ဖောက်ပြန်နေတာ မဟုတ်ဘူး မောင်ရင်။ သူက ဖျားနေတာ။ သူ့ရဲ့ စိတ်တွေက မမှန်တော့လို့ သူမှားခဲ့တာ။ ငါ အားလုံးကို ပြုပြင်ပေးခဲ့ပြီ။ အခု သူ သမီးလေးနားမှာ ပြန်ရှိနေပြီ။ သမီးလေးကတော့ သူ့အမေကို အပြစ်မရှိတဲ့ နတ်သမီးလေးလိုပဲ ဆက်ပြီး မြင်နေရမှာပါ”
သူ့စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်စေတယ်။ အရင်က သူ ပြောခဲ့တာတွေနဲ့ အခု ပြောနေတာတွေက လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်။ သူ ကားပေါ်က ဆင်းသွားပြီး တံတားပေါ်မှာ ရပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတာနဲ့ ကားကို ချက်ချင်း မထွက်သေးဘဲ ခဏ စောင့်နေမိတယ်။
ရုတ်တရက်... သူက တံတားလက်ရန်းပေါ်ကို ကျော်တက်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ဟာခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကားပေါ်က ဆင်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။ သူက ရေထဲကို ခုန်ချသွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပြီး လူနာတင်ကား ခေါ်ရမလား၊ ရဲကို အကြောင်းကြားရမလားနဲ့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော့်လက်ထဲက စာအိတ်ကို သတိရသွားတယ်။
စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့တယ်။
“မောင်ရင်... သီတာဝေက ဖောက်ပြန်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယောက်ျားက သီတာဝေကို သတ်ဖို့အထိ ကြံစည်ခဲ့တာ။ သီတာဝေမှာ ရှိတဲ့ ရတနာတွေနဲ့ ငွေတွေကို ယူပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြံခဲ့တာ။ ငါ အဲဒီလူကို သတ်လိုက်မိပြီ။ ငါ့ရဲ့ လက်မှာ သွေးတွေ စွန်းခဲ့ပြီ။ ငါ ထောင်ကျသွားရင် ငါ့သမီးလေးက လူသတ်သမားရဲ့ သမီးဆိုပြီး အရှက်ရလိမ့်မယ်။ သီတာဝေလည်း အမှုထဲ ပါသွားရင် သမီးလေးမှာ မိဘမဲ့ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ ငါ ဒီလူသတ်မှုကို ငါ့ဘာသာ အဆုံးစီရင်ပြီး အစပျောက်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်။ သီတာဝေကိုလည်း ငါ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ သမီးလေးအတွက်တော့ အမေကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေးပါလို့။ ငါ့အလောင်းကို တွေ့တဲ့အခါ ဒီစာကို မောင်ရင်ပဲ ရဲကို ပေးလိုက်ပါ။ သီတာဝေနဲ့ မဆိုင်ကြောင်း၊ ငါက မနာလိုစိတ်နဲ့ အဲဒီလူကို သတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံတာလို့ပဲ ပြောပေးပါ။ ငါ့သမီးလေးကိုတော့ သူ့အဖေက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ဝေးလံတဲ့အရပ်ကို သွားနေတယ်လို့ပဲ သိပါစေ...”
ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားတယ်။ ဒီလူကြီးဟာ သူ့ရဲ့ သိက္ခာ၊ သူ့ရဲ့ ဘဝ၊ နောက်ဆုံး သူ့ရဲ့ အသက်ကိုပါ ပေးဆပ်ပြီး ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ ဇနီးသည်ကို ကာကွယ်ပေးသွားခဲ့တာပဲ။ သမီးလေးရဲ့ ကမ္ဘာလေး မပျက်စီးဖို့အတွက် သူဟာ လူဆိုးတစ်ယောက်၊ လူသတ်သမားတစ်ယောက် အဖြစ်နဲ့ သမိုင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။
နောက်ရက်တွေမှာတော့ သတင်းစာထဲမှာ လူသတ်မှုတစ်ခုနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမှုတစ်ခုအကြောင်း ပါလာတယ်။ အားလုံးက ထင်ကြတာကတော့ မနာလိုတဲ့ လင်ယောက်ျားက ဇနီးသည်ရဲ့ ရည်းစားကို သတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတယ်လို့ပဲပေါ့။ သီတာဝေကတော့ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ကွယ်နိုင်တော့တဲ့ နောင်တရိပ်တွေကို ကျွန်တော် ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် တစ်ခါတလေ ရွှေပေါက်ကံကနေ မြို့ထဲကို မောင်းလာတဲ့အခါ လေဆိပ်လမ်းဆုံးကို ကြည့်မိတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ စောင့်နေတတ်တဲ့ လူကြီးကို အမြဲတမ်း သတိရနေမိတယ်။ သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်ဖျံက “သီတာဝေ” ဆိုတဲ့ တတ်တူးလေးက သူ့အတွက်တော့ အချစ်ရဲ့ အမှတ်အသား မဟုတ်ဘဲ ပေးဆပ်မှုရဲ့ ပြယုဉ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။
ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အရမ်းကို ရက်စက်တတ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှားတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ တခြားလူတစ်ယောက်က ဘဝနဲ့ရင်းပြီး ပေးဆပ်ရတတ်တာကို မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ မောင်းရတဲ့ ဘဝလေးဟာ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိလာသလိုလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်မိလာတယ်။ အိမ်မှာ ရှိနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ပျောက်ကွယ်သွားမှ သိလိုက်ရတဲ့ သီတာဝေလိုမျိုး ကျွန်တော် မဖြစ်ချင်ဘူး။
အခုဆိုရင် ကျောက်ရေတွင်း ဂုံးကျော်တံတားပေါ်ကို ကျွန်တော် ဖြတ်မောင်းတိုင်း အဲဒီလူကြီးရဲ့ အပြုံးကို မြင်ယောင်နေမိတုန်းပဲ။ သူ သေသွားပေမဲ့ သူ့သမီးလေး ချယ်ရီအတွက်တော့ သူဟာ အမြဲတမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့၊ အလုပ်တွေ အရမ်းကြိုးစားတဲ့ ဖခင်ကောင်းကြီး တစ်ယောက်အဖြစ် ကျန်ရစ်နေဦးမှာပါ။ ဒါဟာ ဒီလောကကြီးမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အနစ်နာခံမှု ဖြစ်သလို၊ အနာကျင်ရဆုံးသော အမှန်တရားလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ချစ်တဲ့လူတွေရဲ့ ကမ္ဘာလေး မပျက်စီးဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အတ္တတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ငရဲကို ကိုယ်တိုင် လားရဲတဲ့ သတ္တိမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလို့ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ရပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားက တစ်ခါတစ်ရံမှာ နာကျင်လွန်းလို့ ဖုံးကွယ်ထားရတာဟာ ပိုပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ မေတ္တာတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။