အပျိုဟန်ဆောင်ထားသည့် သတို့သမီး
အပျိုဟန်ဆောင်ထားသည့် သတို့သမီး
မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်မ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ မှန်ထဲက အမျိုးသမီးဟာ လှပလွန်းပါတယ်။ ပါးပြင်ပေါ်က ပန်းနုရောင် ပါးနီလေးတွေ၊ နှုတ်ခမ်းထက်က နီမြန်းတဲ့ ဆိုးဆေးတွေနဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲက အရောင်တောက်တောက်တွေဟာ တစ်ပါးသူအမြင်မှာတော့ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းနေပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်လုံးတွေရဲ့ အောက်ခြေမှာ မြုပ်နှံထားတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကိုတော့ ဘယ်သူမှ မြင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စုံက ရိုးရှင်းပေမဲ့ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဇာပဝါအဖြူရောင်လေးပါ။ ဒီညအတွက် ကျွန်မရဲ့ တာဝန်က ရှင်းပါတယ်။ လူပုံအလယ်မှာ ကျွန်မဟာ တစ်ဦးတည်းသော အပျိုစင်လေးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ရမယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်သူကြွယ်မှာ ရှိနေသင့်တဲ့ လက်ထပ်လက်စွပ်ကိုတော့ ပိုက်ဆံအိတ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရပြီ။
"နွယ်... မင်း ပြီးပြီလား"
တံခါးဝက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်မ ကိုယ်လေး တုန်တက်သွားတယ်။ အဲဒါ ကိုကို့အသံ။ ကျွန်မရဲ့ တရားဝင် ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မရဲ့ အရှင်သခင်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ လှောင်အိမ်ကို တည်ဆောက်ထားသူ။ သူက ကျွန်မအနားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ပုခုံးပေါ်ကို လက်တင်လိုက်တယ်။ သူ့လက်ချောင်းတွေရဲ့ အေးစက်မှုက ကျွန်မရဲ့ အရေပြားထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသလိုပဲ။
"လှတယ်... ဒီညလည်း မင်းက ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံး ငါးစာဖြစ်ပေးရမယ်နော်"
သူ့စကားလုံးတွေက ချိုမြိန်သလိုလိုနဲ့ ခါးသက်လွန်းလှပါတယ်။ ကိုကိုဟာ စီးပွားရေးလောကမှာ အောင်မြင်နေသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနောက်ကွယ်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကို ရင်းနှီးထားရတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ သူက ကျွန်မကို သူ့ဇနီးအဖြစ် လူသိရှင်ကြား မထုတ်ဖော်ဘူး။ အရေးကြီးတဲ့ ပွဲလမ်းသဘင်တွေရောက်ရင် ကျွန်မကို "အပျိုစင်" တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတွေရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရအောင် ညှို့ယူခိုင်းတတ်တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ တောက်ပြောင်နေတဲ့ အဆိပ်အတောက်ပဲ။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ မသွားချင်တော့ဘူး ကိုကို"
ကျွန်မရဲ့ တိုးညှင်းတဲ့ ငြင်းဆန်မှုကို သူက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်သံနဲ့ တုံ့ပြန်တယ်။ သူ့လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ မေးစေ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲမလိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံစေတယ်။
"မင်းမှာ ရွေးချယ်ခွင့် မရှိဘူးဆိုတာ မေ့သွားပြီလား နွယ်။ မင်းရဲ့ မိသားစု အကြွေးတွေ၊ မင်းအဖေရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်တွေ... အဲဒါတွေအားလုံးက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ။ မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ။ ငါ ခိုင်းတာလုပ်ရမယ်။ ဒီည သုတဆိုတဲ့ လူငယ်နဲ့ မင်း ခင်မင်အောင် လုပ်ရမယ်။ သူက ငါ့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ပရောဂျက်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးမယ့်သူပဲ"
သူ့စကားတွေက ဓားတစ်စင်းလို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို မွှန်းနေတယ်။ ကျွန်မဟာ လက်ထပ်ပြီးကာမှ အပျိုဟန်ဆောင်ရတဲ့ သတို့သမီး။ ကိုယ့်ခင်ပွန်းကိုယ် ခင်ပွန်းလို့ မခေါ်ရဲတဲ့ ဘဝ။ ကျွန်မ မှန်ထဲက ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး မျက်ရည်မကျအောင် အစွမ်းကုန် ထိန်းထားလိုက်ရတယ်။ ဒီညလည်း ကျွန်မဟာ ကစားပွဲတစ်ခုရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ကပြရဦးမယ်။
ပွဲခန်းမထဲမှာ မီးရောင်စုံတွေက တောက်ပနေပြီး တေးဂီတသံသဲ့သဲ့က ပျံ့လွင့်နေပါတယ်။ ကိုကိုကတော့ ကျွန်မနဲ့ မသိသလိုပဲ တခြားတစ်ဖက်မှာ လူကုံထံတွေနဲ့ စကားပြောနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မဆီမှာ အမြဲရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။
"သုတ ရောက်ပြီ။ ဘားကောင်တာနားမှာ ရှိတယ်။ သွားတော့"
ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာချပြီး ကိုကို ညွှန်ကြားတဲ့ နေရာကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ သုတဆိုတဲ့ လူငယ်က ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး သဘောကောင်းပုံရတယ်။ သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေက နွေးထွေးပြီး စကားပြောတာကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ သူက ကျွန်မကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ကြည့်နေပြီး ကျွန်မရဲ့ ဝါသနာတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အကြောင်းတွေကို မေးမြန်းနေတယ်။ ကျွန်မဟာ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ပြနေရသလိုပဲ။
"နွယ်က... အရမ်းထူးခြားတဲ့ မိန်းကလေးပဲနော်။ ဒီလို ပွဲမျိုးမှာ နွယ်လို ရိုးရှင်းတဲ့သူကို တွေ့ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပဲ"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲကို ထိမှန်သွားတယ်။ အကယ်၍သာ ကျွန်မဟာ တကယ်ပဲ လွတ်လပ်တဲ့ အပျိုစင်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ရင်၊ အကယ်၍သာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ဒီလောက်အထိ မညစ်နွမ်းခဲ့ရင် ဒီလူငယ်ကို ကျွန်မ တကယ်ပဲ စိတ်ညွတ်မိမှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ဖုန်းက တုန်ခါလာပြန်တယ်။
"ရယ်ပြလိုက်။ သူ့လက်ကို ခဏ ကိုင်ထား။ သူ မင်းကို ပိုပြီး စွဲလမ်းသွားအောင် လုပ်"
ကိုကို့ရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျကို ဖတ်မိတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပျို့အန်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်မဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အရောင်းအဝယ်လုပ်နေရတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲ။ သုတရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မကို မြတ်နိုးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ မြင်နေရတာက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အပေါ်ယံ အလှအပကိုပဲ မြင်ပြီး အတွင်းထဲက ပုပ်အက်နေတဲ့ လိမ်ညာမှုတွေကို မသိရှာဘူး။
"ကျွန်မ... ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပြီး လေညင်းခံချင်လို့"
ကျွန်မ အသက်ရှူရ ကြပ်လာတာကြောင့် ပြောလိုက်မိတယ်။ သုတက ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ကျွန်မ လသာဆောင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ချိန်မှာ ညလေအေးအေးက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ကို လာထိတယ်။ မျက်ရည်တစ်စက်က မဆိုင်းမတွဘဲ စီးကျလာတယ်။ ဘယ်အချိန်အထိ ဒီလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေရမှာလဲ။ ကျွန်မဟာ ကိုကို့ရဲ့ ဇနီးလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ အလိုရှိတိုင်း အသုံးချလို့ရတဲ့ အရုပ်လား။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အနောက်ကနေ ခြေသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ ကိုကို မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ ကျွန်မ ဆုတောင်းနေမိတယ်။
"နွယ်... ငိုနေတာလား"
သုတရဲ့ အသံပါ။ သူက ကျွန်မအနားကို စိုးရိမ်တကြီး တိုးလာတယ်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကို အမြန်သုတ်လိုက်ပေမဲ့ ဖုံးကွယ်လို့ မရတော့ဘူး။
"မဟုတ်ပါဘူး... ဖုန်ဝင်သွားလို့ပါ"
ကျွန်မ လိမ်ပြောလိုက်ပေမဲ့ သုတက မယုံတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းက တောက်လျှောက် မြည်လာတော့တယ်။ ကိုကို့ဆီက ဖုန်းတွေ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို မကိုင်ရဲဘူး။ ကိုကိုကတော့ အဝေးတစ်နေရာကနေ ကျွန်မတို့ကို စောင့်ကြည့်နေမှာ သေချာတယ်။
"နွယ်... တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော် နွယ်ကို ကူညီချင်တယ်"
သုတရဲ့ စကားက ကျွန်မကို တုန်လှုပ်စေတယ်။ ကူညီမယ် ဟုတ်လား။ ဒီလို ငရဲခန်းထဲကနေ ကျွန်မကို ဘယ်သူ ကယ်ထုတ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မ ကိုကို့ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ လူအုပ်ကြားထဲကနေ ကျွန်မကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ကိုကို့မျက်လုံးတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအကြည့်တွေက "မင်း ငါ့စကား နားမထောင်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ သိတယ်မလား" လို့ ခြိမ်းခြောက်နေသလိုပဲ။
အဲဒီည အိမ်အပြန်လမ်းဟာ ထုံးစံအတိုင်း တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ ကိုကိုက ကားကို အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနေပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဆောင့်ဆွဲပြီး နံရံမှာ ကပ်လိုက်တယ်။
"မင်းက တကယ်ပဲ အပျိုစင် ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်နေတာလား နွယ်။ ဟိုကောင် မင်းလက်ကို ကိုင်တာကို မင်းက ငြိမ်ခံနေတယ်ပေါ့လေ။ မင်း မျက်လုံးထဲမှာ သူ့ကို သဘောကျနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ငါမြင်တယ်။ မင်းက ငါ့မိန်းမလေ။ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ချင်တာလား"
"မဟုတ်ဘူး... ကိုကိုပဲ ခိုင်းတာလေ။ ကျွန်မကို အပျိုလို ဟန်ဆောင်ခိုင်းတာ ကိုကိုကိုယ်တိုင်ပဲ မဟုတ်လား"
ကျွန်မရဲ့ ပြန်ပြောချက်ကြောင့် သူက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ ပါးပြင်က ပူခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ သွေးနံ့တွေ ရလာတယ်။
"ငါ ခိုင်းတာထက် ပိုလုပ်တာကို ငါမကြိုက်ဘူး။ မင်းက အရမ်းကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတာပဲ။ တကယ့်ကို အပျိုစင်လေးအတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရော၊ စိတ်ဝိညာဉ်ရောက ငါ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိတာ။ မင်း ဘယ်တော့မှ ငါ့ဆီက လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး"
သူက ကျွန်မကို အိပ်ခန်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး တံခါးကို အပြင်ကနေ ပိတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ မှောင်မည်းနေတဲ့
ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာ သုတနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး နီးစပ်လာတယ်။ အဲဒါကလည်း ကိုကို့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ပဲ ဖြစ်တာပါ။ ကိုကိုက သုတဆီက ပရောဂျက်ကို ရဖို့အတွက် ကျွန်မကို အသုံးချနေတာ။ ဒါပေမဲ့ သုတကတော့ တကယ်ပဲ ကျွန်မကို ချစ်နေရှာတာ။ သူက ကျွန်မကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖို့အထိ ပြင်ဆင်နေတယ်ဆိုတာ သိရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်တယ်။ ဒီဘဝကနေ ကျွန်မ လွတ်အောင် ပြေးရမယ်။ သုတကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပြီး သူ့အကူအညီနဲ့ ထွက်ပြေးမယ်လို့ ကျွန်မ စိတ်ကူးလိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် တွေ့ဖို့ ချိန်းလိုက်တယ်။ ကိုကို မသိအောင် ဖုန်းကို အိမ်မှာ ထားခဲ့ပြီး မြို့ပြင်က ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ တွေ့ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။
"သုတ... ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောစရာ ရှိတယ်"
ကျွန်မ အသံတွေ တုန်နေတယ်။ သုတက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အားပေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။
"ပြောပါ နွယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် နွယ့်ဘေးမှာ ရှိနေမှာပါ"
"ကျွန်မ... ကျွန်မက အပျိုမဟုတ်ဘူး သုတ။ ကျွန်မမှာ ခင်ပွန်းရှိတယ်။ အခု ကျွန်မကို ရှင့်ဆီ လွှတ်လိုက်တာလည်း ကျွန်မခင်ပွန်းကိုယ်တိုင်ပဲ။ သူက ရှင့်ဆီက စီးပွားရေး အခွင့်အရေးတွေ ရဖို့ ကျွန်မကို အသုံးချနေတာ။ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် သုတရယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မလိမ်ချင်တော့လို့ပါ"
ကျွန်မရဲ့ စကားအဆုံးမှာ သုတရဲ့ မျက်နှာက ပျက်မသွားဘဲ ထူးထူးခြားခြား ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်မကို ကြက်သီးထသွားစေတယ်။
"ငါ သိတာပေါ့ နွယ်ရယ်... မင်းအမျိုးသားဆီက ငါ အားလုံး သိထားပြီးသားပဲ"
ကျွန်မ ကြောင်အသွားတယ်။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆိုင်ထဲကို ကိုကို လမ်းလျှောက်ဝင်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးတွေနဲ့။
"အံ့သြသွားလား နွယ်။ သုတက ငါ့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းလေ။ မင်း ငါ့အပေါ် ဘယ်လောက်အထိ သစ္စာရှိလဲဆိုတာ ငါ စမ်းသပ်ကြည့်တာ။ မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ မင်း တကယ်ပဲ ယုတ်မာတာပဲနွယ်"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သုတက ကျွန်မကို ကယ်တင်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ သူကလည်း ကိုကိုနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကျွန်မကို ကစားနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မဟာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပစ်ထားတဲ့ အရိုးတစ်စလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။
"ရှင်တို့... ရှင်တို့က လူသားတွေမှ ဟုတ်ရဲ့လား"
ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်ပေမဲ့ ကိုကိုက ကျွန်မရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ဆိုင်အပြင်ဘက်ကို အတင်းဆွဲထုတ်သွားတယ်။ သုတကတော့ ကော်ဖီကို အေးအေးလူလူ သောက်ရင်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်မအတွက်တော့ လွတ်မြောက်ရာလမ်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီလူတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေးကိုပါ ရက်ရက်စက်စက် နင်းခြေခဲ့ကြတာ။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ
"နွယ်... မနက်ဖြန် ငါတို့ရဲ့ မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်လေ။ မင်းကို ငါ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးချင်တယ်"
သူက ကျွန်မရဲ့ ရှေ့ကို သေတ္တာလေးတစ်လုံး ချပေးတယ်။ အထဲမှာတော့ တောက်ပနေတဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံ အဖြူရောင်လေး။ ကျွန်မ အဲဒီဝတ်စုံကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ဒီဝတ်စုံကို ဝတ်ခဲ့စဉ်က ကျွန်မမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိခဲ့သေးတယ်။ အခုတော့ ဒီဝတ်စုံဟာ ကျွန်မအတွက် အသုဘဝတ်စုံထက် ဘာမှမပိုတော့ဘူး။
"မင်း ဒီဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး ငါ့ရှေ့မှာ ကပြရမယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ထာဝရ သတို့သမီးလေးပဲ"
သူ့ရဲ့ စိတ်မနှံ့တဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို ပျို့အန်စေတယ်။ ကျွန်မ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး အဲဒီဝတ်စုံကို ဝတ်လိုက်တယ်။ မျက်နှာကိုလည်း အလှဆုံး ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီအစား သေလူတစ်ယောက်ရဲ့ အေးစက်မှုတွေပဲ ရှိနေတော့တယ်။
ညလယ်ခေါင်မှာ ကိုကို အိပ်ပျော်နေစဉ် ကျွန်မ ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ကိုကို့ရဲ့ စားပွဲပေါ်ကနေ ခိုးယူထားတဲ့ ဆေးပုလင်းလေး ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ ဒီလောကကြီးကနေ ထွက်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် တစ်ခုတည်းသော လွတ်မြောက်ခြင်းပဲ။
ကျွန်မ ဝတ်စုံဖြူဖြူလေးကို ဝတ်ထားရင်း ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒါဟာ ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ အပြုံးမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ပဲ လွတ်လပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ပြုံးလိုက်တာ။ ကိုကို နိုးလာတဲ့အခါမှာ သူ အပိုင်စီးချင်တဲ့ "အပျိုဟန်ဆောင်ထားသည့် သတို့သမီး" ရဲ့ အသက်မဲ့နေတဲ့ ရုပ်အလောင်းကိုပဲ တွေ့ရလိမ့်မယ်။
ကျွန်မရဲ့ မျက်ခွံတွေ လေးလံလာတယ်။ အရာအားလုံးက မှောင်မည်းသွားတယ်။ နောက်ဆုံး စဉ်းစားမိတာကတော့... ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ချုပ်ကိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘူး၊ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မဟာ အခုတော့ တကယ်ပဲ လွတ်လပ်သွားပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုတွင် အလှပဆုံးသော ဟန်ဆောင်မှုများသည်လည်း သင့်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဆုံးရှုံးစေရုံသာ ရှိသည်။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခြင်းဖြင့် ရရှိသော လွတ်လပ်မှုသည်လည်း ထောင်ချောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။