လမ်းကြုံလိုက်လာတဲ့ သူ

 လမ်းကြုံလိုက်လာတဲ့ သူ

မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် ကားမှန်ပြင်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ ကားရှေ့မှန်သုတ်တံသည် ဘယ်ညာယိမ်းခါလျက် မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း လေပြင်းနှင့်အတူ ပါလာသော မိုးမှုန်တို့က မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဝေဝါးနေစေခဲ့ပြီ။ ဦးမြတ်သူသည် စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အမှောင်ထုထဲသို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရှမ်းပြည်နယ်၏ တောင်ပတ်လမ်းများက ညအချိန်တွင် ပို၍ပင် အန္တရာယ်များလှသည်။ တစ်ဖက်တွင် မတ်စောက်သော တောင်ကတုံးကြီးများရှိပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အဆုံးမရှိသော ချောက်ကမ္ဘာကြီးက စောင့်ကြိုနေသည်။

သူ့ကားဟောင်းလေး၏ အင်ဂျင်သံက တောင်တက်လမ်းတွင် ရုန်းကန်နေရသဖြင့် တအီးအီး မြည်ဟီးနေသည်။ ကားထဲတွင်တော့ အေးစိမ့်သောလေထုနှင့်အတူ အထီးကျန်မှုက ကြီးစိုးနေ၏။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးလေး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း ဦးမြတ်သူအတွက် လောကကြီးသည် ဤကဲ့သို့ပင် မှောင်မိုက်သော လမ်းမကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အဝေးပြေးကုန်တင်ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ဘဝကို မြှုပ်နှံထားသော်လည်း ယနေ့ညကဲ့သို့ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ညမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် ကားရှေ့မီးရောင်အောက်တွင် လူရိပ်တစ်ခုကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ မိုးရေထဲတွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်။ ထိုသူသည် ထီးလည်းမပါ၊ မိုးကာအင်္ကျီလည်း မရှိ။ ရေစိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေပုံရသည်။ ဦးမြတ်သူ၏ ရင်ထဲတွင် သနားစိတ်နှင့်အတူ စိုးရိမ်စိတ်က ဒွန်တွဲသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကြားလမ်းတွင် ဤအချိန်၌ မည်သူက လမ်းလျှောက်နေပါသနည်း။ သူ ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အရှိန်သတ်လိုက်သည်။

ဘရိတ်အုပ်လိုက်သော အသံသည် တိတ်ဆိတ်သော တောတောင်ထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်သွားသည်။ ဦးမြတ်သူသည် ကားမှန်ကို အနည်းငယ်ချလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိုးရေထဲတွင် ရပ်နေသော ထိုသူသည် အသက် ခန့်ရှိမည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး အကြည့်တို့က အဝေးတစ်နေရာသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ညီလေး... ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ဒီမိုးထဲ လေထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု ဦးမြတ်သူက အော်မေးလိုက်သည်။

လူငယ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်သော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်ကို ဦးမြတ်သူ သတိပြုမိလိုက်၏။ "ကျွန်တော်... ရှေ့က ရွာကို သွားချင်လို့ပါခင်ဗျာ။ လမ်းကြုံရင် လိုက်ခဲ့ပါရစေ" ဟု တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ ထိုအသံသည် လေတိုးသံထက်ပင် ပို၍ အားနည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဦးမြတ်သူသည် ခဏမျှ တွေဝေသွားသော်လည်း ဤကဲ့သို့ မိုးသည်းထန်နေသော ညတွင် လူတစ်ယောက်ကို ပစ်ထားခဲ့ရန် စိတ်မသန်သဖြင့် ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ "တက်လေ ညီလေး၊ ကားပေါ်တက်"

လူငယ်သည် ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူဝင်လာသည်နှင့်အတူ ကားထဲတွင် စိုစွတ်သော မြေကြီးနံ့နှင့် အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုလူငယ်သည် ရေစိုရွှဲနေသော်လည်း ကားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ရေကွက်များ ထင်ကျန်မနေခြင်းပင်။ ဦးမြတ်သူသည် ထိုအချက်ကို သတိမထားမိဘဲ ကားကို ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

"နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ ညီလေး"

"ကျွန်တော့်နာမည်... စိုင်းစိုင်း ပါ"

ထိုအမည်ကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် စိုင်းစိုင်း၏ အသံသည် တုန်ရီသွားသည်။ ဦးမြတ်သူသည် စတီယာရင်ကို ကိုင်ရင်း ဘေးမှ ခရီးဖော်အသစ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စိုင်းစိုင်းသည် ရှေ့သို့ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်တွင် ယှက်တင်ထားသည်။ ထိုလက်ချောင်းများသည် ဖြူဖျော့ကာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ လမ်းမထက်တွင်တော့ မိုးက ပို၍ သည်းလာပြီး တောင်တန်းကြီးများက သူတို့ကို ဝါးမြိုရန် စောင့်ကြိုနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

ကားအတွင်းခန်းသည် အေးစက်နေသော်လည်း ဦးမြတ်သူကတော့ ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။ အပြင်ဘက်မှ မိုးသံထက် ကားထဲက တိတ်ဆိတ်မှုက ပို၍ လေးလံနေသည်။ စိုင်းစိုင်းသည် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေသဖြင့် ဦးမြတ်သူကပင် စကားစလိုက်ရသည်။

"ညီလေးက ဒီဒေသခံလား။ ဒီအချိန်ကြီး ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေရတာလဲ"

စိုင်းစိုင်းက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့က ဦးမြတ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ "ကျွန်တော်... တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက ရောက်မလာဘူး။ အဲဒါကြောင့် ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ"

"ဒီလို မိုးမျိုးထဲမှာ ဘယ်သူက လာမှာလဲ ညီလေးရာ။ တော်သေးတာပေါ့ ဦးနဲ့ တွေ့လို့။ မဟုတ်ရင် ဒီည တောထဲမှာ တိုင်ပတ်နေမှာ" ဟု ဦးမြတ်သူက ရယ်သံနှောကာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရယ်သံသည် ကားထဲတွင် ခြောက်ကပ်စွာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

"ဦးက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ" စိုင်းစိုင်းက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ လူကောင်းတွေကပဲ အမြဲတမ်း နာကျင်ရတတ်တယ် မဟုတ်လား"

ဦးမြတ်သူ၏ လက်များ စတီယာရင်ပေါ်တွင် တုန်သွားသည်။ ထိုစကားသည် သူ၏ ရင်ထဲက အနာဟောင်းကို သွား၍ ထိမှန်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူ၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့် ဖြစ်ခဲ့သော ယာဉ်တိုက်မှု၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသော မိသားစု။ ထိုအကြောင်းကို သူ မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြဖူးပေ။ သို့သော် ဤလူငယ်က မည်သို့သိနေသနည်း။

"ညီလေးက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဦး။ ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း တွေးမိတာကို ပြောတာပါ။ လူတွေဟာ ကိုယ့်အမှားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ပဲ ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေတတ်ကြတယ်" စိုင်းစိုင်းက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က အမှောင်ထုကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

ကားမီးရောင်သည် လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးများကို ထိုးလိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်များအဖြစ် မြင်နေရသည်။ ဦးမြတ်သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသော်လည်း စိုင်းစိုင်း၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော အမူအရာက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ ခြောက်လှန့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ စိုင်းစိုင်း၏ အင်္ကျီလက်စွပ်မှ ရေစက်လေးတစ်ခု ကားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တောက်ခနဲ ကျသွားသည်။ ထိုရေစက်သည် သာမန်ရေစက်နှင့်မတူဘဲ နီမြန်းသော အရောင်အဆင်း ရှိနေသကဲ့သို့ ဦးမြတ်သူ ထင်လိုက်မိသည်။

သူ မျက်လုံးကို ပွတ်ကာ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ "ငါ လူမှားမြင်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ တလှပ်လှပ် တုန်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဦး... ရှေ့မှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ခဏလောက် ရပ်ပေးလို့ ရမလား" စိုင်းစိုင်းက မေးလိုက်သည်။

ဦးမြတ်သူ ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလမ်းပိုင်းတွင် ဆိုင်ရှိသည်ကို သူ မမှတ်မိပေ။ သို့သော် မြူမှုန်များကြားတွင် မှိန်ပျပျ မီးရောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် လမ်းဘေးတွင် တည်ရှိသော ဝါးဓနိမိုး ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဦးလည်း ကော်ဖီတစ်ခွက်လောက် သောက်ချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ"

ဦးမြတ်သူ ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဆိုင်လေးသည် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ သို့သော် ဆိုင်အတွင်းမှ ဝါကျင့်ကျင့် မီးချောင်းရောင်က ထူးဆန်းသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ ရေနွေးအိုး တည်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် ဦးမြတ်သူတို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း မအံ့သြသည့်အလား ခေါင်းတစ်ချက်သာ ငြိမ့်ပြသည်။

ဦးမြတ်သူနှင့် စိုင်းစိုင်းတို့သည် ထောင့်ကျသော စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဆိုင်ထဲတွင် လေတိုးသံကလွဲ၍ ဘာသံမျှ မရှိ။

"အန်တီ... ကော်ဖီနှစ်ခွက် ပေးပါ" ဦးမြတ်သူက မှာလိုက်သည်။

အဘွားအိုက ကော်ဖီနှစ်ခွက် လာချပေးသည်။ သို့သော် စိုင်းစိုင်းရှေ့တွင် ကော်ဖီခွက်ကို ချပေးချိန်၌ သူမ၏ လက်များ သိသိသာသာ တုန်ယင်သွားသည်ကို ဦးမြတ်သူ မြင်လိုက်ရသည်။ အဘွားအိုသည် စိုင်းစိုင်းကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သော်လည်း မပြောရဲသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"ဦးမြတ်သူ... ဦးရဲ့ သမီးလေးက အခုဆိုရင် အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" စိုင်းစိုင်းက ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ဦးမြတ်သူ၏ လက်ထဲမှ ဇွန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ "မင်း... မင်း ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ပြီးတော့ ငါ့သမီးအကြောင်းကိုကော..."

စိုင်းစိုင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် ချိုသာသော်လည်း အေးစက်လွန်းလှသည်။ "ဒီလမ်းပေါ်မှာ သွားလာနေတဲ့သူတွေရဲ့ အကြောင်းကို ကျွန်တော် သိနေတတ်တယ်။ အထူးသဖြင့် နောင်တတွေကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားတဲ့ သူတွေအကြောင်းပေါ့"

ဦးမြတ်သူ၏ နှလုံးခုန်သံသည် ကျယ်လောင်လာသည်။ သူသည် အဘွားအိုကို အကူအညီတောင်းသကဲ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အဘွားအိုသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီဖြစ်သည်။

"ငါ... ငါ နားမလည်တော့ဘူး။ မင်းက ဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်တော်က လမ်းကြုံလိုက်လာတဲ့သူပါပဲ ဦးရယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦး သိထားရမှာက အတိတ်ဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။ ဦး အဲဒီညက ကားကို အရမ်းမြန်မြန် မမောင်းခဲ့ရင်၊ အရက် မသောက်ခဲ့ရင်... အခုချိန်မှာ ဦးရဲ့ မိသားစုဟာ ဦးဘေးမှာ ရှိနေဦးမှာပေါ့"

စိုင်းစိုင်း၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ဦးမြတ်သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လှံဖြင့် ထိုးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က မိုးရွာသောညတွင် သူသည် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ အရက်သောက်ပြီး ကားကို အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ် လမ်းဖြတ်ကူးသော ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို တိုက်မိခဲ့ပြီး သူ၏ ကားသည်လည်း လမ်းဘေးချောက်ထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့သည်။ ထိုမတော်တဆမှုတွင် ဆိုင်ကယ်သမားလေးသည် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဦးမြတ်သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးမှာလည်း ဆေးရုံတွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသည်။

ဦးမြတ်သူသည် ထိုအမှားအတွက် သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သောအခါမျှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုညက သူတိုက်မိခဲ့သော ဆိုင်ကယ်သမား၏ မျက်နှာကို သူ မမှတ်မိခဲ့။

"မင်း... မင်းက အဲဒီညက...?" ဦးမြတ်သူ၏ အသံသည် တုန်ရီနေသည်။

စိုင်းစိုင်းသည် ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ ခရီးဆက်ရအောင် ဦး။ လမ်းက အဝေးကြီး ကျန်သေးတယ်" ဟု ပြောကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်သွားသည်။

ဦးမြတ်သူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ သူ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လိုက်သောအခါ ဆိုင်လေး၏ မီးရောင်သည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆိုင်ဆိုသည်မှာ မရှိတော့ဘဲ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ဇရပ်အိုကြီးတစ်ခုသာ ရှိနေတော့သည်။

ဦးမြတ်သူသည် ကားပေါ်သို့ အသက်ရှူမဝသလို ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ စိုင်းစိုင်းသည် ဘေးထိုင်ခုံတွင် အသင့်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစိမ့်မှုသည် ကားတစ်စီးလုံးကို ရေခဲသေတ္တာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

"ဦး... ဘာလို့ ကြောက်နေတာလဲ။ ကျွန်တော်က ဦးကို ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" စိုင်းစိုင်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"မင်း... မင်းက လူမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" ဦးမြတ်သူက တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စိုင်းစိုင်းက မဖြေဘဲ ရှေ့သို့သာ ကြည့်နေသည်။ "လူဖြစ်ခြင်း၊ မဖြစ်ခြင်းက အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ဘယ်လောက်အထိ ဖြူစင်သလဲ ဆိုတာပါပဲ။ ဦးက လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဦးရဲ့ အမှားကိုတော့ ဦးကမ္ဘာသိအောင် မပြောခဲ့ဘူး။ ဦး တိုက်မိခဲ့တဲ့ လူငယ်ရဲ့ မိဘတွေကိုကော ဦး တောင်းပန်ခဲ့ဖူးသလား"

ဦးမြတ်သူ၏ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ "ငါ... ငါ မရဲခဲ့ဘူး။ ငါ့အမှားကြောင့် လူတစ်ယောက် သေသွားရတာကို ငါ ဝန်ခံဖို့ အရမ်းကြောက်ခဲ့တာ။ ငါ့မိသားစုလည်း ဆုံးရှုံးသွားရပြီဆိုတော့ ငါ့ဘဝဟာ ငရဲကျနေသလိုပါပဲ"

"ငရဲဆိုတာ သေပြီးမှ ရောက်တာမဟုတ်ဘူး ဦးမြတ်သူ။ အခု ဦး ခံစားနေရတာကလည်း ငရဲပါပဲ"

ကားသည် တောင်တက်လမ်း၏ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်လာသည်။ မြူထူများက ပို၍ ထူထပ်လာပြီး ရှေ့ငါးပေအကွာကိုပင် မမြင်ရတော့ပေ။ ဦးမြတ်သူသည် ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနေရသည်။ ရုတ်တရက် စိုင်းစိုင်းက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟော... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး"

မြူထူများကြားတွင် ကားတစ်စီး လမ်းဘေး၌ ရပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုကား၏ ပုံစံသည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဦးမြတ်သူ မောင်းနှင်ခဲ့သော ကားနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ ကားရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် လဲကျနေပြီး သွေးအိုင်ထဲတွင် နစ်နေသည်။

"အဲဒါ... အဲဒါ ငါပဲ" ဦးမြတ်သူ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ကားကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူ ရောက်သွားချိန်တွင် ထိုပုံရိပ်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှိနေသည်မှာ အေးစက်သော လေထုနှင့် မိုးစက်များသာ ဖြစ်သည်။

သူ ကားဆီသို့ ပြန်လှည့်လာသောအခါ စိုင်းစိုင်းသည် ကားအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ စိုင်းစိုင်း၏ ကိုယ်မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဦး... ကျွန်တော်က ဦး တိုက်မိခဲ့တဲ့ အဲဒီ ဆိုင်ကယ်သမားပါ"

ဦးမြတ်သူသည် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ "ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့"

စိုင်းစိုင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာပြီး ဦးမြတ်သူ၏ ပခုံးကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။ ထိုလက်သည် အေးစက်နေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နွေးထွေးမှု တစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ကျွန်တော် ဦးကို သတ်ဖို့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဦးရဲ့ ရင်ထဲက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ချထားခဲ့ဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ဦး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သရွေ့ ဦးဟာ ဒီမှောင်မိုက်တဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာပဲ ပတ်ချာလည်နေဦးမှာ"

မိုးသည် တဖြည်းဖြည်း စဲသွားသည်။ တောင်တန်းကြီးများ၏ နောက်ကွယ်မှ အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်လေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဦးမြတ်သူသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် ကားထဲတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ စတီယာရင်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ အိပ်ပျော်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘေးထိုင်ခုံကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ရေစိုနေသော အစအနလေးများနှင့်အတူ စာရွက်အဟောင်းလေး တစ်ရွက်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် "ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ငြိမ်းချမ်းခြင်း၏ အစဖြစ်သည်" ဟု ရေးသားထားသည်။

ဦးမြတ်သူသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရပ်နေသော နေရာသည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က မတော်တဆမှု ဖြစ်ခဲ့သော နေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသွားသူများအတွက် ရည်စူး၍ စိုက်ထူထားသော အထိမ်းအမှတ် ကျောက်တိုင်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူသည် ထိုကျောက်တိုင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အောင်းအောင်းထားခဲ့သော နာကျင်မှုများ၊ နောင်တများအားလုံး မျက်ရည်များနှင့်အတူ စီးကျသွားသည်။ သူသည် ထိုနေ့က သေဆုံးသွားသော လူငယ်၏ မိဘများထံ သွားရောက်ဝန်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်သည် တောင်တန်းများအထက်တွင် ထွန်းလင်းလာသည်။ လမ်းမကြီးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မှောင်မိုက်မနေတော့ဘဲ ကြည်လင်နေသည်။ ဦးမြတ်သူသည် ကားထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အင်ဂျင်ကို နှိုးလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ ခရီးသည် အထီးကျန်ခြင်းများ ကင်းဝေးနေပြီဖြစ်သည်။

သူ ကားမှန်ထဲမှ နောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်သည် ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်း ပြနေသည်။ ဦးမြတ်သူသည်လည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

လမ်းကြုံလိုက်လာသော ထိုသူသည် သူ၏ အတိတ်ကို လာရောက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သူလော၊ သို့မဟုတ် သူ၏ အသိစိတ်က ဖန်တီးလိုက်သော ပုံရိပ်လော ဆိုသည်ကို သူ မသိတော့ပေ။ သို့သော် တစ်ခုတော့ သူ သေချာသိလိုက်ရသည်။ လူတစ်ယောက်၏ အကြီးမားဆုံးသော ခရီးသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

(ပြီးပါပြီ)