နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်
နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်
ကောင်းကင်ပြာကြီးသည် ယခင်ကလို ကြည်လင်တောက်ပခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပြာနှမ်းနှမ်းအရောင်များ လွှမ်းခြုံကာ နာကျင်မှုများကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေခဲ့သည်။ လေထုထဲတွင် အုံ့မှိုင်းသော အငွေ့အသက်များက စိမ့်ဝင်နေပြီး မိုးစက်မိုးပေါက်တို့က သွပ်မိုးဟောင်းပေါ်သို့ တဖျောက်ဖျောက်နှင့် မညှာမတာ ခုန်ပေါက်နေကြသည်။ ထိုအသံများသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသော အိမ်ကလေးအတွင်း၌ ကျယ်လောင်လွန်းသော စစ်သူရဲများ၏ ခြေသံများကဲ့သို့ ဦးသစ္စာ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ဦးသစ္စာသည် မီးစာကုန်ခါနီး ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင် အောက်တွင် အိပ်ပျော်နေသော သမီးဖြစ်သူ မိုးစက်၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မိုးစက်၏ ပါးပြင်လေးများသည် ယခင်ကလို ပန်းရောင်မသန်းတော့ဘဲ ဖြူဖျော့ကာ ခြောက်သွေ့နေရှာသည်။ သူမ၏ ထွက်သက်ဝင်သက်များကလည်း တိမ်ဝင်လွန်းလှပြီး ရင်ဘတ်လေးမှာ မသိမသာသာ လှုပ်ရှားနေတော့သည်။ ဦးသစ္စာ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော လက်ဖဝါးကြီးများက သမီးဖြစ်သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ တင်လိုက်သည့်အခါ ပူလောင်လှသော အပူရှိန်က သူ၏ နှလုံးသားကိုပါ လောင်မြိုက်သွားစေသည်။
"မိုးစက်... သမီးလေး... အဖေရှိတယ်နော်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။
သူ့အသံက တုန်ရီနေပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ဆို့နင့်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ဇနီးဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း မိုးစက်လေးသည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ကမ္ဘာ၊ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အသက်ဆက်ရခြင်း အကြောင်းရင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အခုတော့ ထိုကမ္ဘာလေးသည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ မြို့ပေါ်က ဆရာဝန်ကြီးများက လက်လျှော့လိုက်ကြသော်လည်း ဦးသစ္စာကတော့ လက်မလျှော့နိုင်သေးပါ။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ဆိုသည့် မီးစာလေးတစ်ခုက မသေမချာ တောက်လောင်နေဆဲပင်။
မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် သစ်ပင်ကြီးများက လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် ဝေ့ယမ်းနေကြပြီး တောအုပ်ကြီး၏ အော်ဟစ်သံများက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဦးသစ္စာသည် နံရံတွင် ချိတ်ထားသော အိတ်ဟောင်းကြီးကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအိတ်ထဲတွင် ရွာဦးကျောင်းက ဆရာတော် ပေးလိုက်သော ရှေးဟောင်းဆေးမြီးတို နည်းလမ်းအချို့နှင့် မြေပုံအစုတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
"ဒီဆေးပင်က တောင်နီကြီးရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာပဲ ရှိတာ ဒကာကြီး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကို သွားရတာက အသက်နဲ့ ရင်းရလိမ့်မယ်။ ဒီမုန်တိုင်းထဲမှာ သွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ဆရာတော်၏ သတိပေးစကားကို သူ ပြန်ကြားယောင်နေမိသည်။
သို့သော် ဦးသစ္စာအတွက် "မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဆိုသည့် စကားလုံးက အဘိဓာန်ထဲတွင် မရှိတော့ပါ။ သမီးလေး၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့ဆိုလျှင် ငရဲပြည်အထိ ဆင်းရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူ နောက်တွန့်မည်မဟုတ်။ သူသည် သမီးလေးကို စောင်အထပ်ထပ် ခြုံပေးလိုက်ပြီး ဘေးအိမ်က အဒေါ်ကြီး ဒေါ်အေးကို သွားရောက် အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်။
"ဒေါ်အေး... ကျွန်တော့် သမီးလေးကို ခဏလောက် ကြည့်ပေးထားပါဦး။ ကျွန်တော် ဆေးသွားရှာရမယ်"
ဒေါ်အေးက မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်ကာ "ဒီအချိန်ကြီးမှာလား ကိုသစ္စာ။ အပြင်မှာ မိုးသက်လေပြင်းတွေ ကျနေတာ။ သစ်ပင်တွေ လဲနေတာ။ မသွားပါနဲ့အေ၊ မင်းပါ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဒီကလေးမလေး ဘယ်သူ့အားကိုးရတော့မလဲ" ဟု တားရှာသည်။
ဦးသစ္စာက ခါးခါးသီးသီး ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် မသွားရင် သမီးလေး သေရတော့မယ် ဒေါ်အေး။ ကျွန်တော့်မှာ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ပဲ ကျန်တော့တာ။ ကျွန်တော် သွားရမယ်" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောကာ မိုးကာအင်္ကျီအစုတ်ကို ဝတ်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော ညထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
တောလမ်းက ရွှံ့နွံများဖြင့် ပြည့်နေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက လေးလံလွန်းလှသည်။ ဦးသစ္စာသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးလေးကို အားကိုးကာ တောင်ခြေသို့ ဦးတည်လျှောက်ခဲ့သည်။ လေပြင်းက သူ့ကို နောက်သို့ တွန်းပို့နေသော်လည်း သူကတော့ ရှေ့သို့သာ ခက်ခဲစွာ တိုးဝင်နေမိသည်။
သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် သမီးလေး မိုးစက် ငယ်ငယ်က ပုံရိပ်လေးများ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသည်။ သမီးလေး ပထမဆုံး လမ်းလျှောက်တတ်သည့်နေ့၊ အဖေဟု ခေါ်လိုက်သည့် အသံလေး၊ ကျောင်းက ပြန်လာတိုင်း သူ့ကို ပြေးဖက်သည့် ပုံရိပ်လေးများ။ ထိုပုံရိပ်များက သူ့ကို ခွန်အားပေးနေသလို ခံစားရသည်။
"အဖေ လာနေပြီ သမီးလေး... ခဏလေးပဲ စောင့်ပါဦး" ဟု သူက တိုးတိုးလေး အားတင်းရင်း ပြောနေမိသည်။
ရုတ်တရက် လျှပ်စီးတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ခွဲခြမ်းလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်လှသော မိုးကြိုးသံက ကမ္ဘာမြေကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ဦးသစ္စာ ရှေ့တွင် ရှိနေသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်မှာ မီးစွဲကာ လမ်းပိတ်လျက် လဲကျသွားသည်။ သူ ခေတ္တရပ်သွားသည်။ ကြောက်စိတ်က သူ့နှလုံးသားကို လာရောက်ပွတ်သပ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သမီးလေး၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာကိုသာ မြင်နေမိသည်။ သူသည် လဲကျနေသော သစ်ပင်ကြီးကို ခက်ခဲစွာ ကျော်ဖြတ်ကာ တောင်တက်လမ်းအတိုင်း ဆက်လက် တက်လှမ်းခဲ့သည်။
တောင်တက်လမ်းက ပို၍ မတ်စောက်လာသည်။ အသက်ရှူရသည်မှာ လေးလံလာပြီး အသက် ကျော်ပြီဖြစ်သော ဦးသစ္စာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မောဟိုက်နွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးရေများက သူ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်နေပြီး မြင်ကွင်းများက ဝေဝါးနေသည်။
တောင်လယ်လောက်တွင် သူသည် လူတစ်ယောက်နှင့် တိုးမိသည်။ ထိုလူမှာ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအောက်တွင် ခိုအောင်းနေသော ခရီးသွားတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။
"ဟေး... ခင်ဗျား ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ။ ဒီညကြီးမှာ ဒီတောင်ကို တက်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲဗျ" ဟု ထိုလူက အော်ပြောသည်။
ဦးသစ္စာက အသက်ကို လုရှူရင်း "ကျွန်တော့် သမီးလေးအတွက် ဆေးသွားရှာတာပါ။ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ ရှိသေးသရွေ့ ကျွန်တော် မရပ်နိုင်ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ထိုလူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း "မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ လူတွေကို လှည့်စားတတ်တဲ့ အရာဗျ။ ခင်ဗျား အဲဒီဆေးပင်ကို ရှာတွေ့ရင်တောင် ခင်ဗျားသမီး သက်သာမယ်လို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မှာလဲ။ အိမ်ပြန်ပြီး နောက်ဆုံးအချိန်ကို အတူတူ ဖြတ်သန်းတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဦးသစ္စာသည် ထိုလူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တောက်လောင်နေသော အရောင်မှာ ထိုလူကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။
"ခင်ဗျားအတွက် မျှော်လင့်ချက်က လှည့်စားမှု ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့... ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒါက အသက်ရှင်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ" ဟု ပြောကာ သူသည် တောင်ထိပ်သို့ ဆက်လက် တက်လှမ်းခဲ့သည်။
နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဦးသစ္စာသည် တောင်ထိပ်နားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းတွင် မြစ်ငယ်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရမည် ဖြစ်သည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာထားသဖြင့် မြစ်ရေမှာ လျှံတက်နေပြီး ဝါးတံတားလေးမှာလည်း တုန်ခါနေသည်။
ဦးသစ္စာသည် တံတားပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။ တံတားက တကျိကျိ မြည်ကာ ရေစီးသံက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ တံတားအလယ်သို့ ရောက်သောအခါ လေပြင်းတစ်ချက် အဝှေ့တွင် သူသည် ခြေချော်ကာ တံတားလက်ရန်းကို မြဲမြဲကိုင်ထားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် သောင်းကျန်းနေသော ရေစီးကြောင်းများက သူ့ကို ဝါးမြိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အရှုံးပေးချင်စိတ်များ ဝင်ရောက်လာသည်။ "ငါ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလား" ဟု သူ တွေးမိသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ နားထဲတွင် သမီးလေး၏ ရယ်သံလေးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုရယ်သံလေးက သူ့ကို အားအင်အသစ်များ ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အံကို ကြိတ်ကာ တံတားတစ်ဖက်သို့ အရောက် တိုးဝင်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဦးသစ္စာသည် ဆရာတော် ပြောခဲ့သော ကျောက်ဆောင်ဂူနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်နေသော အပင်ငယ်လေးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် "နှင်းဆီနက်" ဟု ခေါ်သော ရှားပါး ဆေးပင်များ ဖြစ်သည်။
ဦးသစ္စာ၏ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ထိုဆေးပင်ကို ဂရုတစိုက် ဆွတ်ယူလိုက်သည်။ ဆေးပင်၏ အေးမြသော အထိအတွေ့က သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီ။
သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အဆုံးစွန်အထိ နွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်ဆောင်ကို မှီကာ ခေတ္တ ထိုင်လိုက်သည်။ အအေးဒဏ်က သူ့အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေပြီး သတိက တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာသည်။ "ငါ အိမ်ပြန်ရမယ်... ငါ သမီးလေးဆီ ပြန်ရမယ်" ဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးနေမိသည်။
အိမ်ပြန်လမ်းသည် တက်စဉ်ကထက် ပို၍ ခက်ခဲနေသည်။ ဦးသစ္စာသည် လမ်းတလျှောက်လုံး လဲကျလိုက်၊ ပြန်ထလိုက်ဖြင့် ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ သူ၏ မိုးကာအင်္ကျီမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နေသည်။
မိုးလင်းစပြုလာပြီ။ ကောင်းကင်ယံတွင် မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များကြားမှ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ရွာအဝင်သို့ ရောက်သောအခါ လူတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး လမ်းပင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်တော့ပါ။
သူ၏ အိမ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဦးသစ္စာ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူသည် အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
အိမ်ထဲတွင် ဒေါ်အေးသည် ငိုင်တိုင်တိုင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မိုးစက်၏ ကုတင်ဘေးတွင် ဖယောင်းတိုင်များ ငြိမ်းနေပြီ။
"ကိုသစ္စာ... ပြန်လာပြီလား" ဒေါ်အေး၏ အသံက တုန်ရီနေပြီး ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဦးသစ္စာ၏ နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားရသည်။ "သမီး... သမီးလေး ဘယ်လိုလဲ"
ဒေါ်အေးက ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှမပြောဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့သည်။ ဦးသစ္စာသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အေးစက်နေသည်။ သူမသည် အသက်ရှူခြင်း မရှိတော့သလို ငြိမ်သက်နေသည်။
"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး မိုးစက်။ အဖေ ဆေးယူလာပြီလေ။ သမီးလေး ထဦး။ အဖေ့ကို ကြည့်ဦး" သူသည် အော်ဟစ်ငိုကြွေးကာ ဆေးပင်ကို ကြိတ်ပြီး သမီးလေး၏ နှုတ်ခမ်းကြားသို့ အတင်းထည့်ပေးသည်။
နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် ဦးသစ္စာသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိလိုက်၊ ဆေးတိုက်လိုက်ဖြင့် မရပ်မနား ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ဒေါ်အေးက သူ့ကို သနားစရာအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "တော်ပါတော့ ကိုသစ္စာရယ်... ကလေးမလေး သွားပါပြီ" ဟု ဖျောင်းဖျသော်လည်း သူကတော့ နားမထောင်ပါ။
သူ၏ မျက်ရည်များက သမီးလေး၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ကိုရော၊ ကံကြမ္မာကိုပါ အပြစ်တင်နေမိသည်။ "ကျွန်တော့်ကို ယူသွားပါ... သမီးလေးကိုတော့ ချန်ထားပေးပါ" ဟု သူ စိတ်ထဲက တမ်းတတောင်းဆိုနေမိသည်။
မောပန်းလွန်းသဖြင့် သူသည် သမီးလေး၏ ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ရုတ်တရက်
ထိုအချိန်တွင် မယုံကြည်နိုင်စရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ မိုးစက်၏ လက်ချောင်းလေးများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများက မသိမသာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် မျက်လုံးလေးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။
"အ...ဖေ..."
ထိုအသံလေးသည် တိုးညင်းလွန်းသော်လည်း ဦးသစ္စာအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အသာယာဆုံး ဂီတသံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဦးသစ္စာသည် သမီးလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲပွေ့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ရည်များက ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ထိန်းမရအောင် ကျလာသည်။ ဒေါ်အေးသည်လည်း အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ဘုရားစင်ရှေ့တွင် လက်အုပ်ချီနေတော့သည်။
"အဖေ ရှိတယ် သမီးလေး... အဖေ ရှိတယ်"
မိုးစက်၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင်လေးများ ပြန်လည် လွှမ်းခြုံလာပြီး သူမသည် အဖေဖြစ်သူကို ပြန်လည် ဖက်ထားရှာသည်။ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် ရှိခဲ့ချေပြီ။
တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...
နေရောင်ခြည် တောက်ပသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ဦးသစ္စာနှင့် မိုးစက်တို့သည် အိမ်ရှေ့က ဝရန်တာတွင် ထိုင်နေကြသည်။ မိုးစက်မှာ လမ်းလျှောက်နိုင်ရုံမကဘဲ အနည်းငယ် ပြန်လည် လန်းဆန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဦးသစ္စာသည် ဝေးလံလှသော တောင်နီကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထိုညက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများ၊ နာကျင်မှုများနှင့် အားငယ်မှုများကို သူ ပြန်လည် ဆင်ခြင်နေမိသည်။ မျှော်လင့်ချက်ဆိုသည်မှာ အမှောင်ဆုံးသော ညများတွင်သာ အတောက်ပဆုံး လင်းလက်တတ်သည့် ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။
"အဖေ... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" မိုးစက်က မေးလိုက်သည်။
ဦးသစ္စာက သမီးလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သမီးရယ်။ အဖေတို့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် နေ့ရက်တွေအကြောင်း တွေးနေတာပါ။ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲတဲ့ လမ်းတွေ ရှိပါစေ... အဖေတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေသရွေ့ အားလုံး အဆင်ပြေမှာပါ"
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ဖခင်နှင့် သမီးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ လေပြေလေးက အေးမြစွာ တိုက်ခတ်နေပြီး ကမ္ဘာကြီးသည် ပြန်လည် လှပလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
မျှော်လင့်ချက်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်သေးငယ်တတ်သော်လည်း ၎င်းကို လက်မလွှတ်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သူများအတွက်တော့ အမြဲတမ်း အံ့သြဖွယ်ရာများကို သယ်ဆောင်လာပေးတတ်စမြဲပင်။ ဦးသစ္စာသည် သမီးလေး၏ လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ရင်း ရှေ့တွင် ရှိနေသော လှပသော အနာဂတ်ကို ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် စောင့်ကြိုနေခဲ့တော့သည်။