အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမ
မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်၌ အားပြိုင်သလို စီးကျနေကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် မေသင်း တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ အခန်းတွင်း၌ လင်းနေသော မီးရောင်မှိန်မှိန်က သူမ၏ ဖြူလျော့သော မျက်နှာထက်တွင် အရိပ်အယောင်အမျိုးမျိုးကို ခြယ်မှုန်းထားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ သတိမထားမိ။ စိတ်အာရုံတို့က လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်ဆီသို့ လွင့်ပျံနေသည်။
အခန်း - အေးစက်နေသော အိမ်ထောင်ရေး
မေသင်းနှင့် ဦးသစ်လွင်တို့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ဆယ်နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ ဦးသစ်လွင်သည် အောင်မြင်သော ဗိသုကာပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ဘဝ၏ အချိန်အတော်များများကို ပုံစံထုတ်သည့် စားပွဲခုံထက်တွင်သာ ကုန်ဆုံးစေသည်။ မေသင်းအတွက်မူ ထိုအိမ်ကြီးသည် ရွှေလှောင်အိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ နံနက်စာ အတူစားသည်၊ ညစာ အတူစားသည်၊ သို့သော် သူတို့ကြားတွင် စကားပြောသံများထက် ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံများက ပို၍ ကျယ်လောင်နေတတ်သည်။
"သင်း... ကိုယ် ဒီည အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားရမယ်၊ နောက်ကျလိမ့်မယ်" ဟု ဦးသစ်လွင်က ပြောရင်း သူ့အိတ်ကို ဆွဲကာ ထွက်သွားသည်။ နှုတ်ဆက်နမ်းရှုံ့ခြင်း မရှိ၊ နွေးထွေးသော အကြည့်တစ်ချက်ပင် မကျန်ရစ်ခဲ့။ မေသင်းသည် ထိုကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် လေဟာနယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် လှပသည်၊ ငယ်ရွယ်ဆဲဖြစ်သည်၊ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့လာနေခဲ့သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ အတူနေရုံမျှနှင့် မပြည့်စုံကြောင်း သူမ နာကျင်စွာ သိရှိလာရသည်။
အခန်း - မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခြင်း
မိုးဖွဲဖွဲကျနေသော စနေနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မေသင်းတစ်ယောက် ပန်းချီပြပွဲတစ်ခုသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ပန်းချီကားများကြားတွင် လျှောက်ကြည့်နေရင်းမှ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ယောက်ကို သတိပြုမိသည်။ သူက ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုလူငယ်၏ အမည်မှာ ရဲရင့် ဖြစ်သည်။
"ဒီပန်းချီကားက အထီးကျန်ခြင်းကို အရောင်နဲ့ ဖော်ပြထားတာပဲနော်" ဟု ရဲရင့်က သူမဘက်ကို လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ မေသင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများက နွေးထွေးပြီး အားနာတတ်သော အရိပ်အယောင်ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ ရဲရင့်သည် ဓာတ်ပုံဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လောကကြီးကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ မြင်တတ်သူဖြစ်သည်။ ထိုနေ့က မေသင်း၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှလုံးသားထဲသို့ ရေစက်လေးအချို့ စတင်ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
အခန်း - လျှို့ဝှက်သော ဆက်သွယ်မှု
ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မေသင်းနှင့် ရဲရင့်တို့ ဖုန်းဖြင့် ဆက်သွယ်မှုများ ရှိလာသည်။ မေသင်းသည် ဦးသစ်လွင်နှင့် ရှိနေချိန်တွင်ပင် သူမ၏ ဖုန်းကို ခဏခဏ စစ်ဆေးနေမိသည်။ ရဲရင့်ဆီမှ လာသော စာတိုလေးတစ်စောင်က သူမကို တစ်နေ့လုံး ပြုံးနေစေနိုင်သည်။
"မနေ့က မိုးရွာနေတာကို မြင်တော့ မင်းကို သတိရတယ် သင်း" ဆိုသော စာတိုလေးသည် သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်မှု၏ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းဖြစ်လာသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ 'ငါ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ' ဟု။ သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားက ပေးသော အဖြေမှာ 'ငါ အသက်ရှူချင်တယ်' ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။ ဦးသစ်လွင်ပေးသော ငွေကြေးနှင့် ဂုဏ်ဒြပ်တို့သည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ငတ်မွတ်မှုကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ချေ။
အခန်း - နှိုင်းယှဉ်မှုနှင့် နာကျင်မှု
ညစာစားပွဲတစ်ခုတွင် ဦးသစ်လွင်က သူ၏ အလုပ်အောင်မြင်မှုများအကြောင်းကိုသာ တောက်လျှောက် ပြောနေသည်။ မေသင်းက ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေရင်း ရဲရင့်၏ အသံကို ကြားယောင်နေမိသည်။ ရဲရင့်က သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို မေးတတ်သည်၊ သူမ အကြိုက်ဆုံး ပန်းအကြောင်းကို မှတ်မိသည်၊ သူမ၏ မျက်လုံးထဲက ဝမ်းနည်းမှုကို မြင်အောင်ကြည့်တတ်သည်။
ဦးသစ်လွင်က သူမကို ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတစ်ခုလို ဆက်ဆံနေသလို ခံစားရချိန်တွင် ရဲရင့်က သူမကို လူသားတစ်ယောက်လို တန်ဖိုးထားသည်။ ထိုနှိုင်းယှဉ်မှုက မေသင်းကို လမ်းမှားသို့ ပို၍ တွန်းပို့လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ညဘက်တွင် ဦးသစ်လွင်၏ ဘေး၌ အိပ်စက်နေသော်လည်း စိတ်ကူးထဲတွင်မူ အခြားတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ခိုလှုံနေခဲ့သည်။
အခန်း - ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့မှု
မြို့စွန်က တိတ်ဆိတ်သော ကဖေးဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် သူတို့ ဆုံကြသည်။ မေသင်းသည် ကလေးတစ်ယောက်လို ရင်ခုန်နေမိသည်။ ရဲရင့်က သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုအတွေ့အယောင်သည် သူမအတွက် လွန်စွာ ထူးခြားနေသည်။
"ကျွန်တော် မင်းကို မခွဲချင်ဘူး သင်း... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က..." ရဲရင့်က စကားကို ရပ်လိုက်သည်။ မေသင်းက သူ့မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ဘာမှ မပြောပါနဲ့ ရဲရင့်၊ အခုအချိန်မှာ ငါတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ရအောင်" ဟု ဆိုမိသည်။ သူမသည် အမှားမှန်း သိသော်လည်း ထိုအမှားထဲတွင် ပျော်ဝင်နေချင်သည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ရှင်သန်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
အခန်း - ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် စိတ်ဆန္ဒ အားပြိုင်မှု
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မေသင်းသည် မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ ကြည့်မိသည်။ သူမသည် လိမ်လည်နေသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ဦးသစ်လွင်၏ အကြည့်များကို ရင်မဆိုင်ရဲတော့။ သူက သူမကို ဘာမှ မရိပ်မိဘဲ "ဒီနေ့ ပင်ပန်းနေပုံရတယ် သင်း၊ စောစောအိပ်တော့" ဟု ပြောသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ မီးစဖြင့် ထိုးသလို ခံစားရသည်။
တစ်ဖက်တွင် လွတ်လပ်မှုနှင့် ချစ်ခြင်း၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် တာဝန်နှင့် သစ္စာရှိမှု။ မေသင်းသည် ထိုနှစ်ခုကြားတွင် ညှပ်နေသည်။ သူမသည် ရဲရင့်ကို ချစ်မိသွားပြီလား။ သို့မဟုတ် သူမ လိုချင်နေသော နွေးထွေးမှုကို ရဲရင့်က ပေးနိုင်၍လား။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖြေရှာမရနိုင်ဖြစ်နေသည်။
အခန်း - အမှား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသို့
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညတွင် မေသင်းသည် ရဲရင့်၏ တိုက်ခန်းငယ်လေးသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုညတွင် သူမသည် အရာအားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်သည်။ အိမ်ထောင်ရှင်မဟူသော ဘောင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အကြည့်များ၊ နှင့် သူမ၏ သိက္ခာတရားများ။
ရဲရင့်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမသည် လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသည်။ "သင်း... မင်းကို ငါ အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်" ဟု ရဲရင့်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ မေသင်းသည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားမိသည်။ သူမ သိသည်မှာ ထိုအခိုက်အတန့်သည် ခေတ္တခဏသာ ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။ သို့သော် ထိုခေတ္တခဏလေးအတွက် သူမသည် သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို လောင်းကြေးထပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
အခန်း - သံသယ၏ အစ
ဦးသစ်လွင်သည် လူအသည်းမဟုတ်။ သူသည် မေသင်း၏ အပြောင်းအလဲများကို စတင် သတိပြုမိလာသည်။ မေသင်းသည် ဖုန်းကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားတတ်လာခြင်း၊ အပြင်သွားလျှင် အရင်ကထက် ပို၍ ပြင်ဆင်လာခြင်း၊ နှင့် သူနှင့် စကားပြောလျှင် မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ခြင်းတို့က သူ့ကို သံသယဖြစ်စေသည်။
"သင်း... မင်း ဒီနေ့ ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဟု သူက အေးစက်စွာ မေးသည်။ မေသင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း "သူငယ်ချင်းနဲ့ ချိန်းထားလို့ပါ" ဟု လိမ်ပြောလိုက်သည်။ ဦးသစ်လွင်က ဘာမှ ဆက်မပြောသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း မေသင်း မရိပ်မိခဲ့ချေ။
အခန်း - လျှို့ဝှက်ချက်၏ အက်ကြောင်းများ
မေသင်းနှင့် ရဲရင့်တို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ပို၍ ရဲတင်းလာသည်။ သူတို့သည် လူသူကင်းဝေးသော နေရာများတွင် မကြာခဏ တွေ့ကြသည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မေသင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ ဝင်လာသည်။
ရဲရင့်က သူမကို အမြဲတမ်း အားပေးသည်။ "ဘာမှ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ သင်း၊ ငါတို့ တစ်နေ့ကျရင် အဝေးဆုံးကို ထွက်သွားကြမယ်" ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် မေသင်း သိသည်။ သူမတွင် ထွက်ပြေးစရာ နေရာမရှိ။ သူမ တည်ဆောက်ထားသော ဘဝကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
အခန်း - ဖုံးကွယ်မရသော အမှန်တရား
တစ်ရက်တွင် မေသင်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းထဲ၌ ဦးသစ်လွင် ထိုင်နေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ဓာတ်ပုံအချို့ ပြန့်ကျဲနေသည်။ မေသင်း အနားသို့ တိုးသွားကြည့်သောအခါ သူမနှင့် ရဲရင့်တို့ အတူရှိနေသော ပုံများ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရသည်။
"ဒါတွေက ဘာလဲ သင်း" ဟု ဦးသစ်လွင်က လွန်စွာ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် မေးသည်။ ထိုတည်ငြိမ်မှုက အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်းထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်။ မေသင်း ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ငိုရုံသာ ငိုနေမိသည်။ သူမ၏ ဖောက်ပြန်မှုသည် နေရောင်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
အခန်း - ပေါက်ကွဲခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်း
"ကိုယ့်မှာ ဘာချို့ယွင်းချက်ရှိလို့လဲ သင်း... ကိုယ် မင်းကို အလိုရှိတာ အကုန်ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား" ဟု ဦးသစ်လွင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မေသင်းက မျက်ရည်များကြားမှ ပြန်ပြောသည်။ "ရှင် ကျွန်မကို အကုန်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အချိန်နဲ့ ဂရုစိုက်မှုကိုတော့ တစ်ခါမှ မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက ရှင့်အိမ်က အလှပြပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး"။
ထိုညတွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ ဆယ်နှစ်စာ နာကျင်မှုများ ပေါက်ကွဲခဲ့သည်။ ဦးသစ်လွင်သည် သူ၏ အမှားကို သိသွားသော်လည်း နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ မေသင်းအတွက်မူ နာကျင်မှုသည် လွတ်လပ်မှု၏ အစ ဖြစ်လာသည်။
အခန်း - အဆုံးသတ်နှင့် အစသစ်
နောက်ဆုံးတွင် မေသင်းသည် အိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူမသည် ဦးသစ်လွင်နှင့် ကွာရှင်းလိုက်သလို ရဲရင့်ထံသို့လည်း ချက်ချင်း သွားမပူးပေါင်းခဲ့ချေ။ သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် အချိန်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အပြစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအပြစ်က သူမကို လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည် နိုးထစေခဲ့သည်။
မိုးရာသီ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည်နုနုက မြို့ပြပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ မေသင်းသည် ကမ်းနားလမ်းတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း လေကို ဝဝရှူလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘဝသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဆိုလျှင် ယခုမှသာ ဆေးရောင်စုံ စတင်ခြယ်မှုန်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။ လမ်းမှားခဲ့ဖူးသော မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ပတ်ဝန်းကျင်က ကဲ့ရဲ့ကြသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် အားယူလျက် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ခဲ့သည်။
အမှောင်ထုကြားတွင် သူမ ချန်ထားခဲ့သော အိမ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အချစ်မရှိသော အိမ်ထောင်ရေးသည် အသက်မဲ့သော ရုပ်အလောင်းနှင့် တူကြောင်း မေသင်း ကောင်းကောင်း သိသွားခဲ့လေပြီ။