အပေါင်ဆိုင်(စ/ဆုံး)
အပေါင်ဆိုင်
အငယ်ကောင် သွားလေ မြန်မြန်´
ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ အထုပ်ကလေးတစ်ထုပ်ကို အတင်းထိုးထည့်ရင်း အမေက နှင်လွှတ်နေသည်။ အမေ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေထက် စိတ်မရှည်မှုတွေက ပိုပြီး အထင်းသားပေါ်လွင်နေ၏။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ရှေ့က ပိတောက်ပင်အိုကြီးအောက်မှာ ခြေစုံရပ်ရင်း ပေကပ်နေမိသည်။ ဦးတည်ရာက လမ်းထိပ်က ဒေါ်ကြီးသန်းရဲ့ အပေါင်ဆိုင်ဆိုတာ သိနေလို့ပဲ ဖြစ်သည်။
ဟဲ့ သွားလို့ဆို တော်ကြာ ကျောင်းနောက်ကျနေအုံးမယ်´
အမေ့အသံက အက်ရှရှနဲ့ တင်းမာလာသည်။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာချလိုက်မိသည်။ ဆယ်နှစ်သားအရွယ် ပဉ္စမတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက် အပေါင်ဆိုင်ဆိုတာ ကမ္ဘာပျက်သလို ရှက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ လမ်းထိပ်မှာဆိုတော့ လူအသွားအလာလည်းများ၊ ကျောင်းနဲ့လည်း နီးနေတာမို့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ တွေ့သွားမှာကို သေမတတ် ကြောက်မိသည်။ အိမ်မှာ အငယ်ဆုံးဖြစ်နေရတာကိုလည်း တစ်ခါတလေ နာကျည်းမိသား။ လက်တိုလက်တောင်းကိစ္စမှန်သမျှ ကျွန်တော့်ဆီပဲ ကျလာတတ်တာ မဟုတ်လား။
အမေရာ အပေါင်ဆိုင်ကြီး မသွားချင်ပါဘူးဆိုဗျာ ရှက်စရာကြီး´
ကျွန်တော် ညည်းတွားလိုက်တိုင်း အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ ပြန်ဖြေတတ်သည်။ ဟဲ့ ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ်ပေါင်တာလေ ဘာရှက်စရာရှိမှာတုံး သွားစမ်းပါ ကလေးပီပီဟန်ချီချီ´ တဲ့။ အမေကတော့ လွယ်လွယ်လေး ပြောနိုင်တာပေါ့။ ကျွန်တော့်မှာသာ အပေါင်ဆိုင်ထဲကို ဝင်ရမှာထက်၊ အပေါင်ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်လာတာကို သူငယ်ချင်းတွေ မြင်သွားမှာကို ပိုစိုးရိမ်နေရတာ။
လမ်းထိပ်ကို ရောက်တော့ ခြေလှမ်းတွေက တုန်ယင်နေသည်။ ဒေါ်ကြီးသန်းရဲ့ ဆိုင်ရှေ့မှာ လူရှင်းမရှင်း အရင်ကင်းထောက်ရသေးသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ လူရှင်းနေတာမို့ ခပ်သုတ်သုတ်လေး ပြေးဝင်လိုက်၏။ အမေ့ရဲ့ ပါတိတ်လုံချည်အဟောင်းလေးကို ဒေါ်ကြီးသန်းရှေ့ ချပေးလိုက်တော့ သူက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း သေချာကြည့်နေသည်။
ဒေါ်ကြီး မြန်မြန်လုပ်ပါဗျ အဲ့တာ ခဏတိုင်း ထားနေကျဟာပဲကို´
ကျွန်တော့်အသံက အသည်းအသန်ဖြစ်နေသည်။ လမ်းမပေါ်က ကားသံတွေ၊ လူသံတွေကြားတိုင်း ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ခိုးကြည့်နေရတာ အမော။ ဒေါ်ကြီးသန်းကတော့ အေးအေးလူလူပါပဲ။ လုံချည်ကို ဟိုလှန်ဒီလှန်လုပ်ရင်း ဟဲ့ အဲ့ဒါကြောင့်မို့ သေချာကြည့်ရတာပေါ့ နင်တို့အမေက အခုလာပေါင်လိုက် တော်ကြာ ပြန်ရွေးလိုက် ပြီးရင် ပြန်လာပေါင်လိုက်နဲ့လေ။ ဒီတော့ အရောင်မှိန်သွားသလား ရွဲသွားပီလားဆိုတာ သေချာစစ်ရတယ် ဟဲ့´ တဲ့။
ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ ဒေါ်ကြီးသန်းကို ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ သည်လုံချည်တစ်ထည်က ကျွန်တော်တို့အိမ်ရဲ့ "အသက်သွေးကြော" လို ဖြစ်နေတာ ကြာလှပြီ။ အိမ်မှာ ငွေပြတ်ပြီဆိုရင် သည်လုံချည်က အပေါင်ဆိုင်ရောက်ရစမြဲ။ အမေကလည်း အပေါင်ဆိုင်ကို ဘဏ်တစ်ခုလို သဘောထားနေတာလားမသိ။
ဒေါ်ဒေါ်သန်း အမေက ပန်းပို့ခိုင်းလိုက်လို့´
အနောက်ကနေ ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်တော့်ကျောပြင်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားသည်။ ကျွန်တော့်အတန်းဖော် မိသော်။ သူမက လမ်းထိပ်က ပန်းသည်မလေးရဲ့ သမီး။ ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်မိသည်။ မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ထားချင်ပေမဲ့ ဒေါ်ကြီးသန်းက ပိုက်ဆံပေးဦးမှာမို့ စောင့်နေရသေးသည်။
မိသော်က ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသွားပုံရသည်။ ဟဲ့ အောင်ကျော် ဒေါ်ကြီးသန်း မရှိဘူးလား´ လို့ သူမက မေးလာသည်။ ကျွန်တော် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့ရင်း ရှိ ရှိတယ် အထဲခဏ ဝင်သွားတယ်´ လို့ ခပ်တိုးတိုးပဲ ဖြေလိုက်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ခံစားရတဲ့ သိမ်ငယ်စိတ်က ဖော်ပြလို့တောင် မရပါဘူး။ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းက ကိုယ်အပေါင်ဆိုင်လာတာကို တွေ့သွားပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကို မြေလှန်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။
ဒေါ်ကြီးသန်း အထဲက ပြန်ထွက်လာတော့ အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားသည်။ ရော့ ပိုက်ဆံ မင်းအမေကိုလည်း ပြောလိုက်အုံး နောက်ခါကျ သုံးထောင်မရတော့ဘူး နှစ်ထောင့်ငါးရာပဲပေးတော့မယ်လို့ လုံချည်က အရောင်ကျနေပြီလို့ ဒီတစ်ခါတော့ ပေးလိုက်တယ် လို့ ကြားလား´။ ဒေါ်ကြီးသန်းရဲ့ အသံက ဟိန်းထွက်နေတာကြောင့် မိသော်လည်း အကုန်ကြားသွားမှာ သေချာသည်။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံကို ဆွဲယူပြီး အိမ်ဘက်ကို တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာခဲ့တော့သည်။ နောက်ကနေ မိသော်ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကျောပြင်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားနေရသည်။
ကျောင်းကိုရောက်တော့ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ စာသင်ခန်းထဲမှာ ဆရာမ သင်နေတာတွေက နားထဲကို တစ်စက်မှ မဝင်ပါဘူး။ မိသော်ကရော အတန်းထဲက သူငယ်ချင်းတွေကို ပြောပြလိုက်ပြီလား။ "အောင်ကျော်တို့က ဆင်းရဲလွန်းလို့ သူ့အမေလုံချည်တောင် အပေါင်ဆိုင်မှာ သွားသွားထားနေရတာ" ဆိုပြီး လှောင်ကြမလား။ အတွေးပေါင်းစုံနဲ့တင် ကျွန်တော် ရူးချင်ချင် ဖြစ်နေရသည်။
ကျွန်တော်က ချို့တဲ့ရတာကို မုန်းသည်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ဇေယျာတို့လို ဟင်းကောင်းကောင်းနဲ့ ထမင်းဘူး လှလှလေးတွေ ယူလာချင်သည်။ ဇေယျာက ဒီနေ့ ပုဇွန်တုတ်ကြော် ထည့်လာတယ်တဲ့။ သူတို့တစ်သိုက် ပျော်ပျော်ပါးပါး စားနေကြတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သက်ပြင်းချမိသည်။ ကျွန်တော့်ထမင်းဘူးထဲမှာတော့ အမေ မနက်က သုပ်ပေးလိုက်တဲ့ ပဲနီပြုတ်သုပ်ပဲ ရှိမှာ သေချာသည်။
ထမင်းစားဆင်းချိန်မှာ ကျွန်တော် အတန်းထဲမှာ မစားရဲဘူး။ လူလစ်တဲ့ သစ်ပင်ရိပ်တစ်ခုအောက်မှာ သွားထိုင်ပြီး ထမင်းဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပဲနီနံ့နဲ့ ကြက်သွန်နီနံ့က နှာခေါင်းထဲကို တိုးဝင်လာသည်။ တကယ်တော့ အမေ သုပ်ပေးတဲ့ ပဲသုပ်က စားလို့ကောင်းလှပါသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ဒါဟာ ဆင်းရဲခြင်းရဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုလို ခံစားနေရသည်။
အောင်ကျော်´
အသံလာရာကို ကြည့်လိုက်တော့ မိသော်။ သူမ လက်ထဲမှာလည်း ထမင်းဘူးတစ်ဘူး ပါလာသည်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ထမင်းဘူးကို ပိတ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ သူမက အနားကို ရောက်လာနှင့်ပြီ။
နင် ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း လာစားတာလဲ´ လို့ သူမက မေးရင်း ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်သည်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိသည်။
မနက်က... အပေါင်ဆိုင်မှာ...´
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ အေးလေ... ငါတို့က ဆင်းရဲတာပဲ။ အမေက ပိုက်ဆံမရှိလို့ ပေါင်ခိုင်းတာ။ နင် လှောင်ချင်လည်း လှောင်လိုက်တော့´။
ကျွန်တော့်အသံက တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်တွေက ဝေ့တက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ မိသော်က မရယ်ပါဘူး။ သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း သူမရဲ့ ထမင်းဘူးကို ဖွင့်ပြသည်။ ငါလည်း လှောင်ဖို့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး အောင်ကျော်ရယ်။ ငါလည်း အပေါင်ဆိုင်ကို ခဏခဏ သွားရတာပါပဲ။ ငါ့အမေလည်း ပိုက်ဆံပြတ်ရင် သူ့ရဲ့ မီးပူဟောင်းကြီးကို သွားသွားပေါင်နေရတာပဲ။ ငါလည်း နင့်လိုပဲ ရှက်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောတာ´။
သူမရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော် အံ့သြသွားရသည်။ မိသော်လည်း ကျွန်တော့်လိုပဲလား။ သူမမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း နွမ်းနယ်မှုတွေ၊ ရှက်ရွံ့မှုတွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာက အရိပ်တွေနဲ့ ထပ်တူကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တို့တွေက ဘဝတူတွေပါ အောင်ကျော်ရယ်´ လို့ သူမက ခပ်ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးပြရင်း ပြောသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အဖုအထစ်တွေ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ ပဲသုပ်နဲ့ ထမင်းကို ငြိမ်ငြိမ်လေး စားနေမိကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ကျောင်းသားတွေရဲ့ ဆူညံသံတွေကြားမှာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ပိုပြီး လေးလံနေသလိုပါပဲ။
အချိန်တွေက ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်လည်း အထက်တန်းကျောင်းသားကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အပေါင်ဆိုင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ကတော့ မပြတ်နိုင်သေးပါဘူး။ အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာသည်။ အဖေကတော့ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့တာဆိုတော့ အမေကပဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ။
ကျွန်တော် အသက်ကြီးလာလေ၊ အမေ့ကို ပိုပြီး စိတ်တိုလာလေ ဖြစ်လာသည်။ အမေက တစ်ခါတလေ ပိုက်ဆံရရင် ချဲထိုးတတ်သေးသည်။ အမေရာ... မရှိတဲ့ကြားထဲက ဘာလို့ ဒါတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ။ အပေါင်ဆိုင်ကိုလည်း ခဏခဏ သွားခိုင်းနေတာ စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းလှပြီ´ လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိတဲ့ အကြိမ်တွေလည်း မနည်းတော့ဘူး။
အမေကတော့ ကျွန်တော် အော်သမျှကို ပြုံးပြုံးလေးပဲ နားထောင်တတ်သည်။ ငါ့သားရယ်... အမေကလည်း တစ်ခါတလေ ကံစမ်းကြည့်တာပါ´ လို့ပဲ အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းလခတွေ၊ ကျူရှင်ခတွေ လိုလာတိုင်း အမေ့ရဲ့ လုံချည်တွေ၊ အမေ့ရဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ နားကပ်လေးတစ်တွဲက အပေါင်ဆိုင်ကို ရောက်သွားလိုက်၊ ပြန်ထွက်လာလိုက်နဲ့ သံသရာလည်နေခဲ့သည်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် အမေနဲ့ အကြီးအကျယ် စကားများခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ကျောင်းကပြန်လာတော့ အမေက ထုံးစံအတိုင်း အထုပ်ကလေးတစ်ထုပ် ပေးပြီး အပေါင်ဆိုင် သွားခိုင်းပြန်သည်။
မသွားဘူး အမေ။ ကျွန်တော် အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ ရှက်လည်း ရှက်လှပြီ။ အမေ ဘာလို့ အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းမလုပ်ဘဲ သည်လိုပဲ အပေါင်ဆိုင်ကို အားကိုးနေရတာလဲ´။ ကျွန်တော် အထုပ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်မိသည်။
အမေက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ အမေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ယှက်သန်းနေပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်အားပါဘူး။ ငါ့သား... အမေက... အမေ့မှာ တခြားနည်းလမ်း မရှိလို့ပါ´။
မရှိရင်လည်း မရှိသလို နေပေါ့။ ကျွန်တော် ကျောင်းထွက်လိုက်မယ်။ အမေလည်း သည်လုံချည်စုတ်ကြီးကို ထိုင်ပေါင်မနေနဲ့တော့´ လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော် အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ကနေ အမေ ချောင်းဆိုးနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက အမေဟာ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ရုန်းကန်နေရပြီဆိုတာပါပဲ။
အမေ ဆုံးသွားတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။ အိမ်ကလေးက တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လို့။ အမေ မရှိတော့မှပဲ အမေ့ရဲ့
ကျွန်တော် အပေါင်ဘောင်ချာလေးကို ကိုင်ပြီး အပေါင်ဆိုင်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ထွက်လာခဲ့သည်။ သည်တစ်ခါတော့ ကျွန်တော် မရှက်တော့ပါဘူး။ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့ နာကျင်မှုတွေပဲ ပြည့်နေသည်။
ဒေါ်ကြီးသန်းက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေ ဝေ့လာသည်။ အောင်ကျော်... လာပြီလား ငါ့သား။ နင်တို့အမေအတွက် ငါ စိတ်မကောင်းပါဘူး´။
ကျွန်တော် အပေါင်ဘောင်ချာနဲ့ ပိုက်ဆံကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အမေ့လုံချည်လေး ပြန်ရွေးချင်လို့ပါ ဒေါ်ကြီး´။
ဒေါ်ကြီးသန်းက လုံချည်အထုပ်ကို ထုတ်ပေးရင်း ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ ငါ့သား... နင် သိလား။ နင်တို့အမေက သည်လုံချည်ကို တကယ် ပေါင်ချင်လို့ ပေါင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ´။
ကျွန်တော် နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒေါ်ကြီးသန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆက်ပြောပြသည်။ နင်တို့အမေက ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။ သူ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့တဲ့ အချိန်မှာ နင် ကျောင်းတက်ဖို့ ပိုက်ဆံလိုမယ်ဆိုတာလည်း သူသိတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ငါ့ဆီမှာ လာအလုပ်လုပ်ပေးတယ်။ ညဘက်တွေမှာ ငါ့ဆိုင်က အဝတ်တွေကို လာလျှော်ပေးတယ်၊ အိမ်သာတွေ ဆေးပေးတယ်။ သူရတဲ့ လုပ်အားခကို သူက အိမ်ကို တိုက်ရိုက်မယူသွားဘူး။ "ငါ့သား သိရင် သူသိမ်ငယ်လိမ့်မယ်၊ သူ့အမေက သူများအိမ်မှာ အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်လုပ်နေရတယ်ဆိုတာ သူသိရင် သူ စာသင်ရတာ စိတ်မဖြောင့်ဖြစ်မှာစိုးလို့" ဆိုပြီး ငါ့ဆီမှာပဲ အပ်ထားတာ´။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒေါ်ကြီးသန်းက ဆက်ပြောပြသည်။
သူက ငါ့ကို အကူအညီတောင်းတယ်။ "မမသန်း... ကျွန်မ လာပေါင်တဲ့အခါကျရင် အတိုးနည်းနည်းပဲ ယူပါ။ ပြီးရင် ကျွန်မ ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အပေါင်ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံဆိုပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ" တဲ့။ "သူ ပိုက်ဆံရရင် ပျော်သွားတာကို ကျွန်မ မြင်ချင်လို့ပါ" တဲ့။ ပြီးတော့ သူ ချဲပေါက်တယ်ဆိုတာလည်း လိမ်တာပါ ငါ့သားရယ်။ သူ အပိုအလုပ်တွေ လုပ်လို့ ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို နင် ဝမ်းသာအောင်ဆိုပြီး အဲဒီလို လိမ်ပြောခဲ့တာ´။
ကျွန်တော့်လက်ထဲက လုံချည်အထုပ်ကလေးက တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာသလိုပဲ။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျလာသည်။ ကျွန်တော် အမေ့ကို အော်ဟစ်ခဲ့တာတွေ၊ အမေ့ကို အထင်သေးခဲ့တာတွေက ရင်ထဲမှာ လှံနဲ့ ထိုးနေသလို ခံစားရသည်။ အမေဟာ သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပေါင်ထားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာပဲ။
အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ကျွန်တော် အမေ့လုံချည်လေးကို ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိုက်ထားမိသည်။ လုံချည်ဆီကနေ အမေ့ရဲ့ အနံ့လေးကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရနေသေးသည်။
အမေရယ်... ကျွန်တော်က လူမိုက်ပါပဲ´။
ကျွန်တော် လမ်းဘေးက ခုံတန်းလေးမှာ ထိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိသည်။ အရင်က သည်လမ်းမှာ အမေ့လုံချည်ကို ပိုက်ပြီး ပြေးရမှာ ရှက်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အခုတော့ အဲဒီလုံချည်လေးကိုပဲ တန်ဖိုးအထားဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခုလို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
အမေ ပေါင်နှံခဲ့တာက လုံချည်တစ်ထည်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အမေ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး၊ အမေ့ရဲ့ အားအင်တွေအားလုံးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အပေါင်ဆိုင်မှာ အဆုံးအရှုံးခံခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအမှန်တရားကို အမေ မရှိတော့တဲ့ အချိန်ကျမှ သိခွင့်ရခဲ့သည်။
လမ်းထိပ်က အပေါင်ဆိုင်ကြီးကတော့ အရင်အတိုင်း ရှိနေဆဲ။ လူတွေကတော့ အဝင်အထွက် လုပ်နေကြတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆိုင်ထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် အနွေးထွေးဆုံးနဲ့ အနာကျင်ဆုံး အမှတ်တရတွေ ရှိနေခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် လုံချည်လေးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်တော့ လုံချည်ရဲ့ အနားသတ်လေးမှာ အမေ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာလေးတစ်ကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သားလေး... ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ" တဲ့။
အဲဒီစာသားလေးက ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ခွန်အားတစ်ခု ဖြစ်သလို၊ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်လို့ မကုန်နိုင်မယ့် အကြွေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတော့သည်။ ကျွန်တော်ဟာ အပေါင်ဆိုင်ကနေ လုံချည်ကို ပြန်ရွေးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ပေးဆပ်သွားတဲ့ အမေ့ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ရွေးလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - မိဘတို့၏ မေတ္တာသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့ နားလည်ချိန်တွင် သူတို့သည် အဝေးဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေတတ်ကြသည်။