သမီးမိုက်၏ အဆုံးသတ်

 သမီးမိုက်၏ အဆုံးသတ်

(

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် မည်းမှောင်အုံ့မှိုင်းနေပြီး မိုးစက်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေးတစ်ခုရှိ သံချေးတက်နေသော ခြံစည်းရိုးတံခါးဝတွင် မိန်းမပျိုတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေမိသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စိုရွှဲနေပြီး ဖိနပ်အစုံမှာလည်း ရွှံ့နွံများ ပေကျံလျက်ရှိ၏။ သူမ၏ အမည်မှာ နှင်း။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဤအိမ်မှ ဆင်းသွားခဲ့စဉ်က သူမသည် နုပျိုလန်းဆန်းသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေသော အရွက်ကြွေလေးတစ်ရွက်နှယ် ဖြစ်နေရှာသည်။

နှင်းသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သံချေးတက်နေသော တံခါး၏ ကျိကျိတက်အော်သံမှာ တိတ်ဆိတ်သော ညအမှောင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အိမ်ထဲမှ လင်းနေသော မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဝေဒနာတစ်ရပ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအိမ်သည် သူမ၏ အိုအေစစ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင် ထိုအိုအေစစ်ကို ဖျက်ဆီးကာ သဲကန္တာရထဲသို့ ခုန်ဆင်းခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါလား။

"ဘယ်သူလဲ..." 

အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံအက်အက်ကြီးကြောင့် နှင်း တုန်ခါသွားသည်။ ထိုအသံမှာ သူမ၏ ဖခင် ဦးဘုန်းမြင့်၏ အသံဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်အတွင်း ထိုအသံကို သူမ အိပ်မက်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ဦးဘုန်းမြင့်သည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ဝရန်တာသို့ ထွက်လာသည်။ ဓာတ်မီးရောင်သည် နှင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ နှစ်ဦးသားလုံး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ 

မိုးသံများကြားတွင် ဖခင်နှင့် သမီး၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြိုင်တူတိုးထွက်နေကြသည်။ ဦးဘုန်းမြင့်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှု၊ အံ့ဩမှုနှင့် ဒေါသတို့ အလှည့်ကျ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ နှင်းသည် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ ဒူးထောက်ကျသွားကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ခေါင်းငုံ့လျက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပါတော့သည်။

---

(

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က နှင်းသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် လှပသည်၊ ထက်မြက်သည်၊ သို့သော် ခေါင်းမာသည်။ သူမ ချစ်မိသွားသောသူမှာ ရပ်ကွက်ထဲမှ လေလွင့်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သူ ကျော်စွာဖြစ်သည်။ ကျော်စွာသည် စကားတတ်သည်၊ ရုပ်ရည်ရှိသည်၊ သို့သော် တာဝန်ယူလိုစိတ်မရှိသူ ဖြစ်၏။

"နှင်း... မင်း အဲဒီလူနဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါ့အိမ်ပေါ်က အခုချက်ချင်း ဆင်းသွားတော့" 

ဦးဘုန်းမြင့်၏ ထိုစဉ်က စကားလုံးများသည် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။ နှင်းသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ မူးယစ်ရီဝေမှုအောက်တွင် ဖခင်၏ သတိပေးချက်များကို အမှိုက်ကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်။ သူမသည် အဝတ်ထုတ်လေးတစ်ထုတ်ကို ဆွဲကာ မိုးရေထဲသို့ ပြေးဆင်းခဲ့ဖူးသည်။ နောက်က လိုက်အော်နေသော မိခင်ဖြစ်သူ၏ ငိုသံများကိုပင် သူမ လှည့်မကြည့်ခဲ့။

"အဖေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ" 

ယခုမူ သူမ၏ အသံမှာ မိုးရေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး တိုးညင်းနေသည်။ ဦးဘုန်းမြင့်သည် နှင်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဗရုန်းဗရင်း ဖြစ်နေသည်။ သမီးမိုက်တစ်ယောက်၏ ပြန်လာခြင်းကို သူ ဝမ်းသာရမည်လား၊ သို့မဟုတ် သူမ ပြုခဲ့သော အမှားများအတွက် ထပ်မံ ရှုံ့ချရမည်လား။ သူသည် ဓာတ်မီးကို ပိတ်လိုက်ကာ အမှောင်ထဲတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်နေမိသည်။

"မင်း အမေ... မင်းကို မျှော်ရင်းနဲ့ မျက်စိကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ လာ... အိမ်ထဲကို ဝင်ခဲ့" 

ဦးဘုန်းမြင့်၏ အသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း ထိုစကားထဲတွင် ခွင့်လွှတ်မှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်ကို နှင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရွှံ့များပေနေသော ခြေထောက်များဖြင့် အိမ်ပေါ်သို့ တုန်တုန်ချိချိ တက်လှမ်းခဲ့သည်။

---

(

အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်သားများ၏ နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်အစား ဆေးနံ့များနှင့် အိုမင်းရင့်ရော်မှု အနံ့အသက်များက နှင်းကို ကြိုဆိုနေသည်။ 

"ဘယ်သူလဲ... ဘုန်းမြင့်... ဘယ်သူ ရောက်တာလဲ" 

ဒေါ်မြ၏ အသံမှာ အင်အားကင်းမဲ့နေသည်။ နှင်းသည် ကုတင်နားသို့ တိုးသွားကာ မိခင်၏ ကြမ်းရှနေသော လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ 

"အမေ... သမီးပါ... နှင်း ရောက်လာပြီ အမေ" 

ဒေါ်မြသည် မျက်လုံးများကို အားယူကာ ဖွင့်ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှုန်ဝါးနေသော်လည်း သမီးဖြစ်သူ၏ ရုပ်သွင်ကို သိရှိသွားပုံရသည်။ ဒေါ်မြ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ သူမသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ဘဲ သမီး၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"သမီးမိုက်လေး ပြန်လာပြီပေါ့... ပြန်လာပြီပေါ့..." 

ဒေါ်မြ၏ ထိုစကားစုလေးသည် နှင်း၏ နှလုံးသားကို 

---

(

ထိုညက နှင်း တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့။ သူမ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းမှာ ရုပ်ရှင်တစ်ပုဒ်လို မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်နေသည်။ ကျော်စွာနှင့် အတူ ပြေးခဲ့ပြီးနောက် ပထမပိုင်းတွင် အဆင်ပြေခဲ့သော်လည်း မကြာမီ ကျော်စွာ၏ ဗီဇများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် လောင်းကစားလုပ်သည်၊ အရက်သောက်သည်၊ နှင်း ရှာသမျှ ပိုက်ဆံများကို လုယူသည်။ 

"မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိတာလား။ မင်းအဖေဆီက ပိုက်ဆံသွားတောင်းစမ်း" 

ကျော်စွာ၏ စကားများကို နှင်း နားထဲတွင် ကြားယောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နှင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကာ မိဘများထံ အကူအညီမတောင်းဘဲ အလုပ်မျိုးစုံ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။ လမ်းဘေးတွင် ဈေးရောင်းသည်၊ အိမ်ဖော်လုပ်သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျော်စွာက သူမကို အခြားလူတစ်ဦးနှင့် ရောင်းစားရန် ကြိုးစားသောအခါမှ သူမ ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ မှန်ထဲတွင် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ကွင်းများ ညိုမည်းနေပြီး ပါးပြင်မှာ ချိုင့်ဝင်နေသည်။ ဤအလှတရားကို သူတို့ မြတ်နိုးခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီ။ သူမသည် သမီးမိုက်ဖြစ်ရုံသာမက ဘဝရှုံးခဲ့သော မိန်းမတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသည်။

မနက်ခင်းတွင် နှင်းသည် စောစောထကာ အိမ်အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ဘုရားဝတ်ပြုနေပြီး နှင်းကို စကားမပြောသေး။ သို့သော် နှင်းက သူ၏ ကော်ဖီကို ဖျော်ပေးသောအခါ ဦးဘုန်းမြင့်က ငြိမ်သက်စွာ သောက်ခဲ့သည်။ ထိုအပြုအမူလေးက နှင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်လေးတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။

---

(

ရက်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ နှင်းသည် အိမ်တွင် အနားမနေဘဲ မိခင်ကို ပြုစုသည်၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်သည်။ ရပ်ကွက်ထဲမှ လူများ၏ ကဲ့ရဲ့သံများကိုလည်း သူမ ကျောခိုင်းထားခဲ့သည်။ 

"ဟိုကောင်မလေး ပြန်ရောက်နေပြီတဲ့။ သူများနောက် လိုက်ပြေးပြီးမှ ခွေးတိုးဝက်တိုး ပြန်လာတာ" 

ဈေးထဲတွင် ကြားရသော ထိုစကားများကို နှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ သည်းခံသည်။ သူမ ပြုခဲ့သော ကံ၏ အကျိုးကို သူမ ခံစားရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သို့သော် သူမကို အဆိုးဆုံး နာကျင်စေသည်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုဖြစ်သည်။ ဦးဘုန်းမြင့်သည် နှင်းကို မြင်လျှင် မြင်ကွင်းမှ ဖယ်ခွာသွားတတ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မုန်းတီးမှုထက် နာကျင်မှုက ပို၍ ကြီးစိုးနေသည်ကို နှင်း သိသည်။

တစ်နေ့တွင် နှင်းသည် ဖခင်၏ အဝတ်သေတ္တာကို ရှင်းလင်းပေးရင်း စာအိတ်အဟောင်းလေးတစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာအိတ်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရှိသည်။ ထိုဓာတ်ပုံမှာ နှင်း၏ ငယ်စဉ်ကပုံလေး ဖြစ်ပြီး အနောက်တွင် "ငါ့သမီးလေး နှင်း... ဘယ်မှာပဲ ရှိရှိ နေကောင်းပါစေ" ဟု ရေးထားသည်။

နှင်းသည် ထိုစာကို ဖတ်ရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာကာ ဓာတ်ပုံကို ဖက်၍ ငိုမိသည်။ သူမ၏ ဖခင်သည် သူမကို မုန်းနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမကို လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

---

(

အခြေအနေများ ငြိမ်သက်နေစဉ်တွင် အိမ်ရှေ့သို့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ကျော်စွာ ဖြစ်နေသည်။ ကျော်စွာသည် အရက်နံ့များ နံစော်နေပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။

"နှင်း... နှင်း... ထွက်ခဲ့စမ်း" 

ကျော်စွာ၏ အော်သံကြောင့် အိမ်နီးနားချင်းများ ထွက်ကြည့်ကြသည်။ နှင်းသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ ဦးဘုန်းမြင့်လည်း ဝရန်တာသို့ ထွက်လာပြီး ကျော်စွာကို စိုက်ကြည့်သည်။

"မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဦးဘုန်းမြင့်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း အရှိန်အဝါ ပါလှသည်။

"ကျွန်တော့်မိန်းမကို လာခေါ်တာလေ အဘ။ နှင်း... လာခဲ့၊ မင်း ငါ့ဆီက ထွက်ပြေးလို့ လွတ်မယ် ထင်နေလား" 

ကျော်စွာက နှင်း၏ လက်ကို အတင်းဆွဲသည်။ နှင်းသည် ရုန်းကန်သော်လည်း အင်အားမမျှ။ ထိုစဉ် ဦးဘုန်းမြင့်က ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ဆင်းလာသည်။ 

"မင်း ငါ့သမီးကို ထိရင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်။ ထွက်သွား အခုချက်ချင်း" 

ဦးဘုန်းမြင့်၏ ဒေါသမီးသည် ကျော်စွာကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ကျော်စွာသည် အနီးအနားရှိ လူများကို ကြည့်ကာ တစ်ချက်မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး "အေး... မင်းတို့ သားအဖတွေ မှတ်ထားလိုက်။ ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု ပြောကာ ထွက်သွားသည်။ နှင်းသည် ဖခင်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း အားကိုးရာတစ်ခုကို ပြန်လည်ရရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

---

(

ကျော်စွာ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း နှင်းသည် အမြဲတမ်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။ သူမကြောင့် မိဘများ ထိခိုက်မှာကို သူမ အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ညဘက်ဆိုလျှင် အိမ်တံခါးများကို သေချာပိတ်ပြီးမှ အိပ်တတ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မြ၏ ကျန်းမာရေးမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။

"နှင်း... အမေ မရှိတော့ရင် အဖေ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပါနော်" 

ဒေါ်မြက နှင်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ မှာကြားသည်။ နှင်းသည် မျက်ရည်များကို ထိန်းကာ ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ အပြစ်ရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲ ခံစားနေရသည်။ သူမသာ အိမ်မှ ထွက်မသွားခဲ့လျှင် မိခင်၏ ကျန်းမာရေးသည် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

တစ်ညတွင် နှင်းသည် အဖေ့အတွက် လက်ဖက်ရည်ကြမ်း ပြင်ပေးရင်း ဖခင်၏ အနားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ 

"အဖေ... သမီးကို အခုထိ မခွင့်လွှတ်နိုင်သေးဘူးလားဟင်" 

ဦးဘုန်းမြင့်သည် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို တစ်ငုံသောက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ခွင့်လွှတ်ဖို့ ဆိုတာထက်... မင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်က ငါ့ရင်ထဲမှာ အမာရွတ် ဖြစ်သွားတာ နှင်း။ အမာရွတ်ဆိုတာ ပျောက်ဖို့ ခက်တယ်" 

ထိုစကားသည် နှင်းကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ အမှန်ပင်၊ သူမ ပြုခဲ့သော ဒဏ်ရာသည် ဖခင်၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

---

(

တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် ဒေါ်မြသည် အိပ်ပျော်နေရင်း ငြိမ်သက်စွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ကလေးတစ်ခုလုံးမှာ ငိုသံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ နှင်းသည် မိခင်၏ ရုပ်အလောင်းကို ဖက်ကာ အသည်းယားအောင် ငိုကြွေးသည်။ 

"အမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်သွားပါဦး အမေရဲ့။ သမီးမိုက်ကို စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောသွားပါဦး" 

ဦးဘုန်းမြင့်မူ မျက်ရည်မကျ။ သူသည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းနားတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လေဟာနယ်တစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ အသက်ကင်းမဲ့နေသည်။ ဈာပနရက်များအတွင်း နှင်းသည် အလုပ်မျိုးစုံကို ပင်ပန်းသည်ဟု မထင်ဘဲ လုပ်ကိုင်သည်။ သူမသည် မိခင်အတွက် နောက်ဆုံးလုပ်ပေးနိုင်သော အရာများကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားသည်။

ဈာပနပြီးနောက် အိမ်ကလေးသည် ပို၍ ခြောက်ကပ်သွားသည်။ ဦးဘုန်းမြင့်နှင့် နှင်း နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူတို့ကြားတွင် စကားပြောသံများထက် တိတ်ဆိတ်မှုက ပို၍ ကြီးစိုးလာသည်။

---

(

ဒေါ်မြ ကွယ်လွန်ပြီး တစ်လခန့်အကြာ ညသန်းခေါင်အချိန်တွင် အိမ်အောက်မှ ဆူညံသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ နှင်း လန့်နိုးလာသောအခါ အိမ်ထဲသို့ မီးခိုးနံ့များ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

"အဖေ... အဖေ... ထပါဦး" 

နှင်းသည် ဖခင်၏ 

"ငါ ပြောသားပဲ... ငါ ပြန်လာမယ်လို့။ မင်းတို့ သားအဖတွေ အတူတူ သေကြပေတော့" 

ကျော်စွာသည် အရက်မူးပြီး ရူးသွပ်နေပုံရသည်။ မီးတောက်များသည် ခြောက်သွေ့နေသော ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမြိုနေသည်။ နှင်းသည် ဖခင်ကို ဆွဲကာ အနောက်ဖက်တံခါးမှ ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဦးဘုန်းမြင့်မှာ အသက်ရှူကျပ်ကာ လဲကျသွားသည်။

"နှင်း... မင်း ပြေးတော့... အဖေ့ကို ထားခဲ့လိုက်" 

"မထားခဲ့ဘူး အဖေ... သမီး အဖေ့ကို မထားခဲ့ဘူး" 

နှင်းသည် သူမ၏ အင်အားရှိသမျှ သုံးကာ ဖခင်ကို ဆွဲထုတ်သည်။ မီးတောက်များကြားမှ သူမသည် ဖခင်ကို အပြင်သို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များတွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သည်။

---

(

အိမ်ကလေးမှာ ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျော်စွာကိုတော့ ရဲများက ဖမ်းဆီးသွားခဲ့သည်။ နှင်းနှင့် ဦးဘုန်းမြင့်တို့သည် နီးစပ်ရာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ခေတ္တ ခိုလှုံနေကြရသည်။ နှင်း၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လှသည်။ သူမသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲလျောင်းနေရင်း ပြာပုံဖြစ်သွားသော သူမတို့ အိမ်ကလေးကို သတိရမိသည်။ 

ထိုအိမ်တွင် သူမ၏ ငယ်ဘဝ၊ သူမ၏ အမှားများ၊ သူမ၏ မိခင်နှင့် နောက်ဆုံး အမှတ်တရများ ရှိခဲ့သည်။ ယခုမူ အားလုံးသည် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ 

ဦးဘုန်းမြင့်သည် နှင်း၏ ကုတင်နားတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ 

"နှင်း... အဖေ့ကို ကယ်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမီး" 

ဦးဘုန်းမြင့်၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်တစ်စက်သည် နှင်း၏ လက်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ထိုမျက်ရည်စက်သည် နှင်းအတွက် ကမ္ဘာပေါ်တွင် တန်ဖိုးအရှိဆုံး ဆုလာဘ် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် နာကျင်မှုများကြားမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။

---

(

လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နှင်း၏ ဒဏ်ရာများမှာ အမာရွတ်များ ကျန်ခဲ့သော်လည်း သက်သာလာခဲ့သည်။ ဦးဘုန်းမြင့်နှင့် သူမတို့သည် မြို့ပြင်ရှိ ခြံငယ်လေးတစ်ခုတွင် ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကြသည်။ နှင်းသည် အဝတ်အထည်ချုပ်လုပ်သော အလုပ်ကို သင်ယူကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုသည်။ 

သူတို့၏ ဘဝသည် ဆင်းရဲသော်လည်း ငြိမ်းချမ်းလှသည်။ နှင်းသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ခေါင်းမာသော မိန်းကလေး မဟုတ်တော့။ သူမသည် ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့်ကို နားလည်လာခဲ့ပြီ။ 

တစ်နေ့တွင် နှင်းသည် သူမ၏ ဒိုင်ယာရီထဲတွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးလိုက်သည်။ "အမှားဆိုတာ ပြင်လို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ပေမယ့်... နောင်တကနေ သင်ခန်းစာယူပြီး ဘဝကို အသစ်ပြန်စလို့ ရပါတယ်" 

သူမသည် ဖခင်အတွက် ထမင်းပြင်ပေးရင်း ဝရံတာတွင် ထိုင်နေသော ဦးဘုန်းမြင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပန်းပင်လေးများကို ရေလောင်းနေရင်း ပြုံးနေသည်။ ထိုအပြုံးသည် နှင်းအတွက် အရာအားလုံးထက် အရေးကြီးသည်။

---

(

နှစ်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသောအခါ ဦးဘုန်းမြင့်သည် သက်ကြီးရွယ်အို ရောဂါဖြင့် အေးချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူ ကွယ်လွန်ခါနီးတွင် နှင်းကို ခေါ်ကာ ပြောခဲ့သည်။ 

"နှင်း... မင်းက ငါ့ရဲ့ သမီးမိုက် မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းက ငါ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို လင်းထိန်စေခဲ့တဲ့ သမီးလိမ္မာလေးပါ။ ငါ မင်းကို အပြည့်အဝ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်" 

ထိုစကားသည် နှင်း၏ ဘဝတွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အမည်းစက်ကို ဆေးကြောပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ နှင်းသည် ဖခင်၏ ဈာပနကို ကောင်းမွန်စွာ ကျင်းပပေးခဲ့သည်။

ယခုမူ နှင်းသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် အထီးကျန်ခြင်း မရှိပါ။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိဘမဲ့ကလေးများကို ကူညီရင်း၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ရင်း ဘဝကို ကုန်လွန်စေသည်။ 

သူမ၏ ဇာတ်လမ်းကို လူများက "သမီးမိုက်၏ အဆုံးသတ်" ဟု ပြောကြသော်လည်း နှင်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ "လူသားတစ်ယောက်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း" သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ကြည့်ရင်း သူမ၏ မိဘများ ပြုံးနေမည်ကို ယုံကြည်နေသည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ အမှားများစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော်လည်း ထိုအမှားများထဲမှ လမ်းမှန်ကို ရှာတွေ့နိုင်ခြင်းသည်သာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်ပေတော့သည်။

(ပြီးပါပြီ)