တောလုံခင်ပုတ်ကုပ်ကလူးနှင့်(စ/ဆုံး)
တောလုံခင်ပုတ်ကုပ်ကလူးနှင့် (စ/ဆုံး)
မှောင်ရီပျိုးစပြုလာပြီဖြစ်သော တောအုပ်ကြီးသည် ပုဆိုးစိမ်းအနားသတ်ထားသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ညို့မှိုင်းအုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သစ်ရွက်ချင်းပွတ်တိုက်သံသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် တိုးတိုးလေးညည်းညူနေသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးနေသလို ခံစားရသည်။ မင်းထက်သည် ကျောပိုးအိတ်ကို အသာပြင်လွယ်ရင်း ရှေ့ကလမ်းပြဖြစ်သူ ဦးဘဟိန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခြေလှမ်းမှန်မှန်လှမ်းနေသည်။ ဦးဘဟိန်းက မြို့သားတစ်ယောက်အတွက် ဒီတောနက်ကြီးထဲ ညအိပ်ညနေလာရခြင်းကို သဘောမကျသလို မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ရှိနေခဲ့သည်။
“မင်းထက်... ငါတို့ အမှောင်မကျခင် စခန်းကို ရောက်မှဖြစ်မယ်။ ဒီတောထဲမှာ နေဝင်ပြီးရင် ဘာတွေဖြစ်တတ်သလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး”
ဦးဘဟိန်း၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ မင်းထက်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ဝေ့ဝဲကြည့်နေမိသည်။ သူရှာဖွေနေသည့်အရာက ဤတောနက်ကြီး၏ တစ်နေရာရာတွင် ရှိနေသည်ဟု သူယုံကြည်နေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေလောက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကုပ်... ကလူး... ကုပ်... ကလူး...”
ခင်ပုတ်ငှက်၏ အော်သံက ခပ်အက်အက်နှင့် သွေးအေးစရာ ကောင်းလှသည်။ ထိုအသံကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဦးဘဟိန်းသည် နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားပြီး ပါးစပ်က ဘုရားစာကို အပြင်းအထန် ရွတ်ဖတ်တော့သည်။
“တောလုံခင်ပုတ် အော်ပြီ... မကောင်းတော့ဘူး။ ငါတို့ ရှေ့ဆက်မသွားသင့်တော့ဘူး မင်းထက်”
မင်းထက်ကမူ ထိုအသံလာရာဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုခင်ပုတ်သံနောက်ကွယ်တွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ ပျောက်ဆုံးနေသော သူ၏ အတိတ်များ ရှိနေခဲ့သည်။
စခန်းချသည့်နေရာရောက်သောအခါ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မင်းထက်သည် သူ၏မှတ်တမ်းစာအုပ်ဟောင်းလေးကို ထုတ်ကြည့်နေမိသည်။ ဤမှတ်တမ်းစာအုပ်လေးသည် သူ၏ဖခင် နောက်ဆုံးထားရစ်ခဲ့သည့် အမွေအနှစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က ဤတောအုပ်ထဲတွင် သစ်တောအရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း လူမသိသူမသိ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ခင်ပုတ်အော်ရင် လူသေတတ်တယ်လို့ လူတွေက ပြောကြတယ် မင်းထက်”
ဦးဘဟိန်းက လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို တစ်ငုံသောက်ရင်း လေသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် ပြောလာသည်။ မီးပုံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်သည် ဦးဘဟိန်း၏ တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကခုန်နေသည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ ကံကြမ္မာကိုပဲ ယုံတယ် ဦးလေး။ ငှက်တစ်ကောင်အော်တာနဲ့ လူတစ်ယောက် သေမှာလား”
“ဒါက ရိုးရိုးခင်ပုတ် မဟုတ်ဘူးကွ။ ဒါ တောလုံခင်ပုတ်။ သူက လူကို ခေါ်တတ်တယ်။ သူ့အသံက မင်းနားထဲ စွဲသွားပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ အသိစိတ်တွေက မင်းဆီမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းအဖေ တောထဲပျောက်သွားတဲ့ ညကလည်း ဒီလိုပဲ ခင်ပုတ်သံတွေ တစ်တောလုံး လွှမ်းနေခဲ့တာ”
မင်းထက်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဖခင်ပျောက်ဆုံးခဲ့သည့် အမှန်တရားကို သိရန် သူ ဤနေရာကို ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ညဉ့်နက်လာလေလေ တောနက်ကြီး၏ အေးစက်မှုက အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်လာလေလေ ဖြစ်သည်။
ညသန်းခေါင်ယံတွင် မင်းထက်သည် အိပ်မပျော်ဘဲ နိုးနေခဲ့သည်။ တစ်တောလုံး တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ရုတ်တရက်ပင် စခန်းအပြင်ဘက်မှ သစ်ရွက်ခြောက်များ နင်းခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...”
မင်းထက်သည် ဓာတ်မီးကို အသာဆွဲယူကာ တဲအပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ မြူနှင်းများကြားတွင် လူရိပ်တစ်ခုကို ဖျတ်ခနဲ တွေ့လိုက်ရသလိုပင်။ ထိုရိပ်ရိပ်ကလေးက သစ်ပင်ကြီးများကြားသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
မင်းထက် အော်မေးလိုက်သော်လည်း တောဟိန်းသံကသာ ပြန်ထူးသည်။ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ထိုရိပ်ရိပ်နောက်သို့ သူ လိုက်သွားမိသည်။ တစ်လှမ်းချင်း တိုးသွားလေလေ၊ တောက ပိုပြီး နက်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်အောက်၌ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်ကြီးများက ခါးထိအောင် ကျနေသည်။
“မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ”
သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ခင်ပုတ်ငှက်တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်ပြီး လင်းလက်နေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံက မင်းထက်၏ နှလုံးသားကို အေးခဲသွားစေသည်။
“မင်းက သူ့သားပဲ... မင်းအဖေရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ မင်းဆီမှာ ကျန်နေတုန်းပဲ”
မင်းထက်သည် အံ့အားသင့်ကာ နေရာတွင်တင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာသည် ထူးဆန်းစွာပင် လှပလွန်းသော်လည်း လူသားတစ်ယောက်နှင့် မတူဘဲ အေးစက်လှသည်။
“ငါ့အဖေကို မင်းသိတာလား။ ငါ့အဖေ အခု ဘယ်မှာလဲ”
မင်းထက်က တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမက လှောင်ပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး တောနက်ထဲသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြသည်။
“သူက ဒီတောထဲမှာပဲ ရှိတယ်။ သူက တောရဲ့ အရှင်သခင်ဆီမှာ အမှုထမ်းနေရတာ။ မင်းလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်ချင်သလား”
ရုတ်တရက်ပင် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ခင်ပုတ်ငှက်တစ်ကောင်က မင်းထက်၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဝဲပျံသွားသည်။ မင်းထက် မျက်လုံးကို ခဏမှိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုမိန်းကလေးသည် မရှိတော့ချေ။ လေထဲတွင် ခင်ပုတ်အော်သံနှင့်အတူ ထူးဆန်းသော သစ်သားနံ့တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူ စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဦးဘဟိန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်နေသည်။
“မင်း ဘယ်သွားတာလဲ မင်းထက်။ ငါ မင်းကို သတိပေးသားပဲ”
မင်းထက်က သူတွေ့ခဲ့သမျှကို ပြောပြလိုက်သောအခါ ဦးဘဟိန်း၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော့သွားသည်။
“အဲဒါ မမြကေပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဒီတောထဲမှာ အသတ်ခံခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေး။ သူက ခင်ပုတ်မအဖြစ် ပြန်ဝင်စားတယ်လို့ တောသားတွေ ယုံကြည်ကြတယ်”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်းထက်သည် ဦးဘဟိန်းကို အတင်းခေါ်ကာ မမြကေညွှန်ပြသည့် ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ တောလမ်းက ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်။ လမ်းဘေးတွင် တွေ့ရသော အပင်များမှာလည်း ပုံသဏ္ဌာန် ထူးဆန်းနေသည်။ တစ်နေရာတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒါ... ဒါ ငါ့အဖေနေခဲ့တဲ့ ကင်းစခန်းဟောင်းပဲ”
မင်းထက်သည် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ဖခင်၏ လက်ရေးနှင့် ရေးထားသော စာရွက်အချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ စာရွက်များပေါ်တွင် “သူမရဲ့ အော်သံက ငါ့ကို ခေါ်နေပြီ။ တောလုံခင်ပုတ်က ငါ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို သိနေတယ်” ဟု ရေးထားသည်။
မင်းထက်၏ ဖခင်သည် မည်သည့်အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သနည်း။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယမီးများ တောက်လောင်လာသည်။ ထိုစဉ် အိမ်အောက်မှ မြေကြီးတူးသံကဲ့သို့သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...”
ဦးဘဟိန်းက ကြောက်အားလန့်အားဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ မင်းထက်ကမူ ကြမ်းပြင်ကြားမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်အောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျင်းတစ်ခုကို တူးနေသည်။ ထိုသူသည် အခြားသူမဟုတ်၊ မနေ့ညက တွေ့ခဲ့သော မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သည်။
“မမြကေ... ဘာလုပ်နေတာလဲ”
မင်းထက်က အိမ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ အော်မေးလိုက်သည်။ သူမက ကျင်းတူးနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မင်းထက်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူမ၏ လက်သည်းများကြားတွင် မြေကြီးများ သွေးများကဲ့သို့ ရဲနေသည်။
“မင်းအဖေ ဝှက်ထားတဲ့အရာကို ငါ ပြန်ဖော်နေတာ။ သူက ငါ့ရဲ့ အသက်ဝိညာဉ်ကို ဒီမြေအောက်မှာ နှောင်ဖွဲ့ထားခဲ့တာ”
မင်းထက်သည် သူမ၏ စကားကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူမ တူးထားသော ကျင်းထဲမှ ထူးဆန်းသော သေတ္တာအိုလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုသေတ္တာလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မင်းထက်၏ ခေါင်းထဲ၌ ပုံရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူ့အဖေနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ စကားများခြင်း၊ တွန်းထိုးခြင်း၊ ထို့နောက် အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားခြင်း။
“မင်းအဖေက ငါ့ကို အမှတ်မထင် သတ်မိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ငါ့အလောင်းကို ခင်ပုတ်ငှက်တွေ ဝိုင်းနေတဲ့ ဒီနေရာမှာ မြှုပ်ခဲ့တယ်။ သူက အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရလို့ ဒီတောထဲက မထွက်ဘဲ ငါ့ဝိညာဉ်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း တောရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့တာ”
မင်းထက်သည် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ သူ လေးစားခဲ့သော ဖခင်သည် လူသတ်သမားတစ်ယောက်လား။
“ဒါဆို... အခု ငါ့အဖေ ဘယ်မှာလဲ”
မင်းထက်၏ အသံက ရှိုက်သံပါနေသည်။ မမြကေက သေတ္တာလေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထဲတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံနှင့် ခင်ပုတ်ငှက်တစ်ကောင်၏ အတောင်ပံတစ်ခု ရှိနေသည်။
“သူက အခု ဒီတောထဲမှာ ခင်ပုတ်ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ်နဲ့ လှည့်လည်နေရတယ်။ ငါ့ကို လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးမချင်း သူလည်း လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုစဉ် တောအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ခင်ပုတ်အော်သံများ ဝိုင်းအုံထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်၊ အကောင်ပေါင်း ရာချီ၍ အော်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဦးဘဟိန်းသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မင်းထက်ကို လာဆွဲသည်။
“မင်းထက်... သွားရအောင်။ ဒီနေရာက မကောင်းတော့ဘူး။ တောခြောက်နေပြီ”
သို့သော် မင်းထက်က မရုန်းနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ခြေထောက်များသည် မြေကြီးထဲသို့ ကျွံဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မမြကေက သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး နားနားတွင် ကပ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက သူ့သားပဲ... မင်းမှာ သူ့သွေးတွေ ပါတယ်ဆိုရင် ငါ့ကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးနိုင်တယ်”
မမြကေသည် မင်းထက်၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ သေတ္တာထဲမှ ချွန်ထက်သော သစ်သားစတစ်ခုဖြင့် လက်ဖဝါးကို လှီးလိုက်သည်။ သွေးများက သေတ္တာထဲသို့ စီးကျသွားသည်။
“သွေးနဲ့ ပေးဆပ်ရမယ့် အကြွေးရှိတယ်။ မင်းအဖေ မပေးဆပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြွေးကို မင်းက ပေးဆပ်ရမယ်”
မင်းထက်သည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏အော်သံက ခင်ပုတ်အော်သံနှင့် ထူးဆန်းစွာ တူညီနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များက သူ့ဆီသို့ ကိုင်းညွတ်လာသလို၊ တောအုပ်ကြီးက သူ့ကို ဝါးမြိုရန် ပြင်နေသလို ခံစားရသည်။
ဦးဘဟိန်းက မင်းထက်ကို ကယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက သူ့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ မင်းထက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကမ္ဘာလောကကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မည်းလာပြီး ခင်ပုတ်ငှက်များ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများကိုသာ မြင်နေရတော့သည်။
မင်းထက် နိုးလာသောအခါ သူသည် အိမ်ဟောင်းလေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။ မမြကေလည်း မရှိတော့၊ ဦးဘဟိန်းလည်း မရှိတော့ချေ။ သို့သော် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ဒဏ်ရာကမူ အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူသည် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်က သစ်ရွက်များကြားမှ ထိုးဖောက်ကျနေသော်လည်း တောအုပ်ကြီးက ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ လမ်းလျှောက်နေရင်းနှင့် သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထား ပြောင်းလဲလာသည်ကို သတိထားမိသည်။ သူသည် မြေပြင်ကို လမ်းလျှောက်နေရခြင်းထက် သစ်ပင်များပေါ်သို့ ပျံတက်ချင်သော စိတ်ဆန္ဒများ ပြင်းပြနေသည်။
“ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
သူ့အသံက လူသံမဟုတ်တော့ဘဲ ခပ်အက်အက် ငှက်သံတစ်သံ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများတွင် အမွှေးအမှင်များ ပေါက်လာသလို ခံစားရသည်။ သူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မြစ်နားသို့ ပြေးသွားကာ ရေထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ရေထဲတွင် ပေါ်နေသော ပုံရိပ်သည် မင်းထက် မဟုတ်တော့ဘဲ ကြီးမားသော ခင်ပုတ်ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။
မင်းထက်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပျံတက်လိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ပျံသန်းရခြင်းကို ကျွမ်းကျင်နေခြင်းပင်။ သူသည် တောအုပ်အထက်မှနေ၍ အောက်က ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ဖခင်သည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ခံစားခဲ့ရမှာလား။
ထိုစဉ် တောလမ်းထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသော ဦးဘဟိန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးဘဟိန်းသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်။ မင်းထက်သည် သူ၏ မိတ်ဆွေကို ကူညီချင်သော်လည်း သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ အော်ဟစ်သတိပေးရန်သာ ရှိသည်။
“ကုပ်... ကလူး... ကုပ်... ကလူး...”
ဦးဘဟိန်းသည် အသံလာရာကို ကြည့်ကာ ပို၍ ကြောက်လန့်သွားသည်။
“တောလုံခင်ပုတ်... ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့... ငါ့ကို မစားပါနဲ့”
မင်းထက်သည် ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားသည်။ သူသည် ကူညီချင်သော်လည်း သူ၏ အသွင်အပြင်က ကြောက်စရာကောင်းသော နိမိတ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
နေဝင်သွားပြန်ပြီ။ တောအုပ်ကြီးက တစ်ဖန် ပြန်လည် နိုးထလာသည်။ မင်းထက်သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ထိပ်တွင် နားနေရင်း မမြကေကို ထပ်တွေ့သည်။ သူမသည် ယခုအခါတွင် လှပသော မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘဲ လင်းလက်သော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မင်း ပေးဆပ်မှုကြောင့် ငါ လွတ်မြောက်ပြီ မင်းထက်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ဒီတောရဲ့ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ကျန်ခဲ့ရတော့မယ်”
မင်းထက်က မမြကေကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ဖခင် ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်အတွက် သူက အမွေဆက်ခံကာ ပေးဆပ်ခဲ့ပြီ။ ယခုဆိုလျှင် သူ၏ ဖခင်သည်လည်း လွတ်မြောက်သွားလောက်ပြီဟု သူ ယုံကြည်သည်။
တောအုပ်ကြီးထဲတွင် ခင်ပုတ်အော်သံနှစ်သံသည် လိုက်ဖက်ညီစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်သံက မင်းထက်၏ အသံဖြစ်ပြီး နောက်တစ်သံကမူ သူ့ကို လာရောက်နှုတ်ဆက်သော သူ၏ ဖခင်ဝိညာဉ် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
တောလုံရွာလေးတွင် လူအများ ပြောစမှတ်ပြုကြသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိလာသည်။ ထိုတောနက်ကြီးထဲတွင် ခင်ပုတ်ငှက်ကြီး တစ်ကောင်ရှိကြောင်း၊ ထိုငှက်သည် လမ်းပျောက်သူများကို အသံပေး၍ လမ်းညွှန်တတ်ကြောင်း၊ သို့သော် ထိုအသံကို ကြားလျှင် မည်သူမျှ နောက်လှည့်မကြည့်ရဲကြောင်း လူတွေက ပြောကြသည်။
မင်းထက်၏ သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို လိုက်ရှာကြသော်လည်း သူ၏ ကျောပိုးအိတ်နှင့် အမှတ်တရ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကိုသာ အိမ်ဟောင်းလေးထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသည်။ မှတ်တမ်းစာအုပ်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင်မူ လက်ရေးအသစ်ဖြင့် စာတစ်ကြောင်း ရေးထားသည်မှာ -
“အပြစ်ရှိသူတွေအတွက် တောက ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့၊ အချစ်ရှိသူတွေအတွက်တော့ တောက ထာဝရအိမ်ပါပဲ”
ညတိုင်း ညတိုင်း တောလုံတောကြီး၏ အလယ်မှနေ၍ လွမ်းမောဖွယ်ရာ အော်သံတစ်သံသည် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကုပ်... ကလူး... ကုပ်... ကလူး...”
ထိုအသံသည် သေခြင်းတရား၏ နိမိတ်မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ချစ်ခြင်းနှင့် ပေးဆပ်ခြင်းတို့၏ ထာဝရသံစဉ်တစ်ခုအဖြစ် တောအုပ်ကြီးကို စောင့်ရှောက်နေတော့သည်။
(ပြီးပါပြီ)