ချစ်သူကောင်လေးရဲ့ အမြတ်ထုတ်မှု
ချစ်သူကောင်လေးရဲ့ အမြတ်ထုတ်မှု
မှန်ထဲက ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရွံရှာစရာ ကောင်းလာခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ မျက်ဝန်းအိမ်တွေအောက်က ကွင်းညိုညိုတွေနဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က ရင့်ကျက်မှု အရိပ်အယောင်တွေက ကျွန်မ အသက် နှစ်ထဲ ရောက်နေပြီဆိုတာကို အထင်အရှား သက်သေပြနေတယ်။ ရှစ်နှစ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ နုပျိုတဲ့ အချိန်ကာလ အားလုံးကို ပုံအောပေးခဲ့ရတဲ့ ရှစ်နှစ်တာ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဦး၊ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးသော ယောက်ျား၊ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကမ္ဘာဖြစ်ခဲ့တဲ့ မင်းသူဟာ အခုတော့ ကျွန်မကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုဖျက်ဆီးနေတဲ့ အဆိပ်အတောက် တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်မတို့ တွဲလာတာ နှစ် ပြည့်ခဲ့တဲ့ နေ့က ကျွန်မ ရင်တွေ ခုန်ခဲ့သေးတယ်။ သူ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ပြောမလားလို့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် သူကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ "နောက်နှစ်တော့ တို့တွေ လက်ထပ်ကြမယ်လေ" တဲ့။ ဒီစကားကို ကျွန်မ ကြားလာရတာ နှစ်တိတိ ရှိပြီ။ နှစ်တုန်းကလည်း နောက်နှစ်၊ နှစ်တုန်းကလည်း နောက်နှစ်၊ အခု နှစ် ရောက်တော့လည်း နောက်နှစ်။ ဒီ "နောက်နှစ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မအတွက်တော့ ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာနိုင်တဲ့ သံသရာစက်ဝိုင်းကြီး တစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ ကျွန်မက အမြဲတမ်း ပေးဆပ်သူ၊ သူကတော့ အမြဲတမ်း ရယူသူ။ သူ အလုပ်အကိုင် မတည်ငြိမ်သေးဘူးဆိုလို့ ကျွန်မ ရသမျှ လစာလေးထဲက ဖဲ့ပြီး သူ့ကို ထောက်ပံ့ခဲ့တာတွေ၊ သူ အဆင်မပြေတိုင်း ရင်ခွင်ငှားခဲ့တာတွေက အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီလား။ "အလုပ်က မတည်ငြိမ်သေးဘူး နှင်းရယ်၊ ပိုက်ဆံကလည်း မလောက်ငသေးဘူး၊ ဒီအချိန်မှာ လက်ထပ်လိုက်ရင် မင်း ဒုက္ခရောက်မှာ စိုးလို့ပါ" လို့ သူ ပြောတိုင်း ကျွန်မက သူ့ကို အရမ်းနာလည်တတ်တဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ နားလည်မှုတွေကပဲ သူ့အတွက် ကျွန်မကို အမြတ်ထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ဖြစ်သွားခဲ့တာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
ကတိစကားတွေရဲ့ သက်တမ်းကုန်ဆုံးရက်
မိုးရွာနေတဲ့ ညနေခင်း တစ်ခုမှာ ကျွန်မတို့ ကော်ဖီဆိုင်လေး တစ်ခုမှာ ထိုင်နေခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ကို တင်းထားပြီး "မင်းသူ... ငါတို့ ကိစ္စကို ဘယ်တော့ အတည်ပြုမှာလဲ၊ ငါ့အသက်လည်း မငယ်တော့ဘူး၊ အိမ်ကလည်း မေးနေပြီ" လို့ ပြောလိုက်တော့ သူက ဖုန်းကို ကြည့်နေရာကနေ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်လာတယ်။ "နှင်းကလည်းကွာ၊ ငါ ပြောပြီးပြီပဲ။ နောက်နှစ်ဆိုရင် အခြေအနေတွေ ကောင်းလာတော့မှာပါ။ မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးလား" တဲ့။
မယုံဘူးလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ ရှစ်နှစ်လုံးလုံး ယုံခဲ့လို့လည်း အခုလို အရွယ်လွန်တဲ့အထိ စောင့်နေခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ဖုန်းဆီက မက်ဆေ့ခ်ျ တစ်စောင် ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ မတော်တဆ မြင်လိုက်တာက "ကိုကို... ဘယ်တော့ လာမှာလဲ" ဆိုတဲ့ စာသားလေး။ ကျွန်မ ရင်ထဲ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ "ဘယ်သူလဲ မင်းသူ" လို့ မေးလိုက်တော့ သူက မျက်နှာပျက်မသွားဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "သူငယ်ချင်းပါ နှင်းရယ်၊ အလုပ်က ကောင်မလေးပါ။ သူတို့က အပျော်သဘော ခေါ်ကြတာ" တဲ့။
သူ့ရဲ့ လေသံက အရမ်းကို တည်ငြိမ်လွန်းနေတော့ ကျွန်မပဲ အတွေးလွန်နေသလားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ နှလုံးသားကတော့ သိနေပြီ။ ရှစ်နှစ်တာ ကာလပတ်လုံး သူ ကျွန်မအပေါ် သစ္စာရှိခဲ့ရဲ့လား။ ကျွန်မ မေးခွန်းထုတ်တိုင်း သူက "ယုံကြည်မှု မရှိရင် လမ်းခွဲလိုက်လေ" ဆိုတဲ့ စကားကို လက်နက်သဖွယ် သုံးပြီး ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်တတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ ရှစ်နှစ်တာ သံယောဇဉ်ကို နှမြောလို့၊ နောက်ပြီး အသက် နှစ်မှာ လမ်းခွဲလိုက်ရင် ဘယ်သူကမှ ကျွန်မကို အဖတ်လုပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်နဲ့ပဲ ငုံ့ခံခဲ့ရတယ်။
စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းရဲ့ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါး
ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ကျွန်မ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ Facebook နဲ့ Instagram ကို တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်မိတယ်။ သူ သူငယ်ချင်းလို့ ပြောတဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ Comment တွေမှာ စနောက်နေတာတွေ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးတဲ့ အသုံးအနှုန်းတွေ သုံးနေတာတွေကို မြင်ရတာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူနဲ့ စကားပြောချင်လို့ ဖုန်းဆက်ရင်တော့ သူက အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အိပ်နေပြီလို့ပဲ ပြောတတ်တယ်။
"Seen" ဖြစ်ပြီး ပြန်မလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ မဖြေအားဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးက ဘာလဲ။ ကျွန်မက သူ့အတွက် လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ သုံးလို့ရတဲ့ အရန်ပစ္စည်း တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီအချစ်က ကျွန်မကို တဖြည်းဖြည်း သတ်နေတာ။ ကျွန်မ သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ပြောတဲ့အခါတိုင်း သူက ဒေါသထွက်တတ်တယ်။ "မိန်းမတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် အိမ်ထောင်ပြုချင်နေကြတာလဲ၊ အခုလို တွဲနေတာလည်း အဆင်ပြေနေတာပဲကို" လို့ သူ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။
ဟုတ်ပါတယ်။ သူကတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့။ လိုချင်တဲ့ အချိန်မှာ အဖော်ရတယ်၊ လိုချင်တဲ့ အချိန်မှာ ပိုက်ဆံရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာတာဝန်မှ ယူစရာ မလိုဘူး။ ကျွန်မကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေ၊ မိဘတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ဖိအားတွေကြားမှာ မွန်းကျပ်နေရတယ်။ သူက အခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ ပရောပရည် လုပ်နေချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ သူ့အတွက် ဘယ်အချိန် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းမလဲဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ အိုမင်းသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က သူ့အတွက်တော့ အလကားရတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
မျက်နှာဖုံးကွာကျခြင်းနှင့် ရက်စက်သော အမှန်တရား
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မခံစားနိုင်တော့တဲ့အဆုံး သူ အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ ကုမ္ပဏီကို ကြိုတင် အကြောင်းမကြားဘဲ သွားခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို သေလုမတတ် နာကျင်စေခဲ့တယ်။ သူ အဲဒီကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်မလုပ်တော့တာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီတဲ့။ သူက ကျွန်မဆီကနေ အလုပ်ကိစ္စ အကြောင်းပြပြီး ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ကျွန်မ ထောက်ပံ့နေတဲ့ ငွေတွေအားလုံးကို ဘာလုပ်နေတာလဲ။
ကျွန်မ သူ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့တယ်။ သူ ရပ်ကွက်တစ်ခုထဲက အိမ်အိုလေး တစ်လုံးထဲကို ဝင်သွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက... သူနဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်၊ နောက်ပြီး ကလေးလေး တစ်ယောက်။ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရှစ်နှစ်လုံးလုံး စောင့်နေခဲ့တာ ဒီလို လူမျိုးကိုလား။ သူက ကျွန်မကို "အလုပ်မတည်ငြိမ်သေးဘူး" လို့ ပြောပြီး အခြား မိန်းမ တစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျနေတာလား။
ကျွန်မ တုန်ရင်နေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားမိတယ်။ သူ ကျွန်မကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မျက်နှာက သွေးမရှိသလို ဖြူလျော့သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ခဏနေတော့ သူက အရိုးထဲအထိ အေးစက်သွားစေမယ့် စကားကို ပြောလိုက်တယ်။ "နှင်း... မင်း သိသွားပြီဆိုတော့လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောရတော့မှာပေါ့။ ဒီမှာက ငါ့အမျိုးသမီးနဲ့ ငါ့သား။ မင်းကတော့ ငါ့အတွက် အမြဲတမ်း ငွေဝင်ပေါက် တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ငါ လက်ထပ်မယ်လို့ ပြောမှ မင်းက ငါ့ကို ပိုက်ဆံတွေ ပေးတာလေ" တဲ့။
ရက်စက်လိုက်တာ။ ရှစ်နှစ်တာလုံးလုံး သူ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ သစ္စာတရားနဲ့ ငွေကြေးကို အသုံးချခဲ့တာ။ ကျွန်မကို "နောက်နှစ်" လို့ မျှော်လင့်ချက် ပေးထားမှ ကျွန်မက သူ့အနားက ထွက်မသွားမှာကို သူ သိနေတာ။ ကျွန်မရဲ့ အသက် နှစ်ကနေ နှစ်အထိ အကောင်းဆုံး အချိန်တွေကို သူက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် တစ်ယောက်လို စုပ်ယူခဲ့တာပဲ။
လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အစနှင့် နာကျင်သော သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ ထိုအိမ်ထဲကနေ ဘယ်လို ထွက်လာခဲ့မှန်း မသိတော့ဘူး။ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ ပါးပြင်ပေါ်က စီးကျနေတာ မိုးရေလား၊ မျက်ရည်လား မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။ ရှစ်နှစ်... ရက်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်။ ကျွန်မ သူ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ စေတနာတွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေအားလုံးဟာ အမှိုက်ပုံးထဲ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ထပ်ပြီး ယုံကြည်သင့်သေးလား ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက အခုတော့ ရယ်စရာကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး သူ့နံပါတ်ကို Block လိုက်တယ်။ သူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ အမှတ်တရတွေကို ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။ အသက် နှစ်မှာ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ ကျွန်မ အဆိပ်အတောက်တွေကြားက လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။ သူက ကျွန်မကို အမြတ်ထုတ်ခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် အခုကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို သူ ထပ်ပြီး မခြယ်လှယ်နိုင်တော့ဘူး။
လမ်းခွဲလိုက်သင့်ပြီလား လို့ မေးနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အရင်က စိတ်ကူးတွေကို ပြန်တွေးပြီး နာကျင်မိတယ်။ ကျွန်မ စောစောကတည်းက လမ်းခွဲခဲ့သင့်တာ။ အချစ်ဆိုတာ အနစ်နာခံခြင်းလို့ ကျွန်မ မှားယွင်းစွာ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ တကယ်တော့ အချစ်ဆိုတာ အပြန်အလှန် လေးစားမှုနဲ့ တန်ဖိုးထားမှုသာ ဖြစ်ရမှာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မမှာ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်" တော့ ပြန်ရှိလာပြီ။
မှန်ထဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်ရည်တွေကြားက ကျွန်မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာတာကို တွေ့ရတယ်။ နှစ်ဆိုတာ ဘဝရဲ့ အဆုံးသတ် မဟုတ်ပါဘူး။ အမှားတွေကို သင်ခန်းစာယူပြီး အသစ်က ပြန်စရမယ့် အချိန်ပါ။ သူ အမြတ်ထုတ်ခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ်တာအတွက် ကျွန်မ နောင်တရနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒီ ရှစ်နှစ်က ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်အကြောင်း ကောင်းကောင်း သိစေခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာ အကြီးကြီး တစ်ခုအဖြစ်ပဲ သိမ်းဆည်းထားတော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မြှင့်တင်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ သင်၏ တန်ဖိုးကို မသိဘဲ အချိန်ဆွဲနေသူ၊ အကြောင်းပြချက်များဖြင့် သင့်အား လှောင်ပိတ်ထားသူသည် သင့်ကို ချစ်နေသူ မဟုတ်ဘဲ သင့်အပေါ် အမြတ်ထုတ်နေသူသာ ဖြစ်သည်။ အချိန်နှမြော၍ အမှားတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းသည် သင့်ဘဝ တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်။ လွှတ်ချလိုက်ခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အကောင်းဆုံးသော ကုသခြင်း ဖြစ်သည်။