ရန်အမြဲဖြစ်နေသော သားမိုက်
ရန်အမြဲဖြစ်နေသော သားမိုက်
အခန်း ()
မိုးမှောင်ကျနေသော ညတစ်ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို သွပ်မိုးပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး ခုန်ပေါက်ကျလာသည့် မိုးစက်များက ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ရွှေဘိုမြို့ကလေး၏ လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်း၌ ဖုန်နံ့နှင့် မိုးနံ့တို့ ရောယှက်နေသည်။ အသက် နှစ်အရွယ် ထွန်းနိုင်သည် အမှောင်ထုထဲမှ ယိမ်းယိုင်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးအထက်တွင် ပေါက်ပြဲနေသော ဒဏ်ရာမှ သွေးတို့သည် မိုးရေနှင့်ရောကာ ပါးပြင်တစ်လျှောက် စီးကျနေ၏။ လက်သီးဆုပ်ထားသော လက်ချောင်းများကြားတွင်လည်း သွေးတို့က စေးကပ်လျက်ရှိသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသလိုပင်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တငြိန်ငြိန် တောက်လောင်နေသော ဒေါသများကသာ ဒဏ်ရာထက် ပို၍ ပူလောင်နေသည်။
အိမ်ရှေ့ရှိ သစ်သားတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျွန်းသစ်ဟောင်းတို့၏ တကျိကျိ မြည်သံက ည၏ ငြိမ်သက်မှုကို လှောင်ပြောင်လိုက်သလိုပင်။ ဧည့်ခန်းအလယ်ရှိ စားပွဲဝိုင်းတွင် မီးအိမ်မှိန်မှိန်အောက်၌ ထိုင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ သူ၏ ဖခင် ဦးသော် ဖြစ်သည်။ အငြိမ်းစား ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးဖြစ်သော ဦးသော်သည် သားဖြစ်သူ၏ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အခြေအနေကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်သည်။
“ပြန်လာပြီလား”
ဦးသော်၏ အသံသည် အေးစက်လှသော်လည်း ထိုအေးစက်မှုအောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုများ ခိုအောင်းနေသည်ကို ထွန်းနိုင် သိသည်။ ထွန်းနိုင်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ရေအိုးစင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
“မင်း ဒီနေ့ ဘယ်သူနဲ့ ထပ်သတ်ခဲ့ပြန်ပြီလဲ ထွန်းနိုင်။ မင်းလက်တွေက သွေးတွေ၊ မင်းမျက်နှာက ဒဏ်ရာတွေက ငါ့ကို သတ်နေတာထက် ပိုနာတယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား”
ထွန်းနိုင်က ရေခွက်ကို အရှိန်ဖြင့် ချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ကို လာမဆုံးမပါနဲ့ အဖေ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အရင်စတာ။ ကျွန်တော့်အမေအကြောင်း ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောတဲ့သူကိုတော့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး”
ဦးသော်သည် ခဏမျှ ဆိတ်ဆိတ်နေသွားသည်။ သေဆုံးသွားသော ဇနီးသည်၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်ယင်သွားသည်။ သို့သော် သူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း “အကြမ်းဖက်တာက အဖြေမဟုတ်ဘူး ထွန်းနိုင်။ မင်း အမြဲတမ်း လက်သီးနဲ့ ဖြေရှင်းနေသရွေ့ မင်းဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်ထက် မပိုဘူး”
ထွန်းနိုင်သည် ဖခင်၏ စကားကို နားမထောင်လိုတော့သဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်တော့သည်။ မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။ အိမ်ထဲတွင် လူနှစ်ယောက် ရှိနေသော်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ကြားတွင် မိုင်ထောင်ချီဝေးသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေသကဲ့သို့ပင်။
အခန်း ()
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်က သစ်ပင်အုပ်များကြားမှ တိုးဝင်လာသော်လည်း ထွန်းနိုင်၏ စိတ်ကတော့ မှောင်မှိုင်နေဆဲ။ သူ အိမ်ရှေ့ထွက်လာသောအခါ အိမ်နီးနားချင်းများ၏ ကွယ်ရာမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများကို ကြားနေရသည်။ "ဦးသော်ရဲ့ သားမိုက်ကတော့ ဒီနေ့လည်း မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာနဲ့ပဲ" ဟူသော စကားများက သူ့နားထဲသို့ ဆူးကဲ့သို့ စူးဝင်သွားသည်။
သူသည် လမ်းထိပ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် သူ၏ နယ်မြေကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းများဖြစ်သော ဖိုးထောင်နှင့် စောလှတို့က သူ့ကို စောင့်နေကြသည်။
"ဟေ့ကောင် ထွန်းနိုင်၊ မနေ့ညက မင်း ဇော်ကြီးကို ဆော်လိုက်တာ တော်တော်နာသွားတယ်ဆိုပဲ။ အခု သူတို့အဖွဲ့က မင်းကို ပြန်ချဖို့ ချောင်းနေကြတယ်" ဖိုးထောင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
ထွန်းနိုင်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "လာလေ။ ငါကလည်း အသင့်ပဲ။ ဒီမြို့မှာ ငါ့ကို လာထိတဲ့သူမှန်သမျှ နောင်တရစေရမယ်"
သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ ၎င်းမှာ သူတစ်ပါးကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကံကြမ္မာကို တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိခဲ့ပါ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အေးဆေးသိမ်မွေ့သော မိခင်၏ မေတ္တာအောက်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသော်လည်း မိခင်ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် သူ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများ၊ မျှော်လင့်ချက်များက သူ့အတွက် အသက်ရှူကျပ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထိုစဉ် ဆိုင်ထဲသို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ သူမကတော့ ရပ်ကွက်ထဲတွင် ဆရာဝန်မလေးအဖြစ် လူသိများသော နှင်းအိပင် ဖြစ်သည်။ နှင်းအိက ထွန်းနိုင်၏ ငယ်သူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သူမက ထွန်းနိုင်၏ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်သည်။
“နင်ကတော့ မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ ထွန်းနိုင်။ နင့်မျက်နှာက ဒဏ်ရာတွေက ဘယ်တော့မှ မခြောက်တော့ဘူးလား”
ထွန်းနိုင်သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ အဝေးသို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ “ဒါ ငါ့အလုပ်ပါ နှင်းအိ။ နင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး”
နှင်းအိက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “ဦးလေးသော်ကို သနားပါဦး။ သူ နေမကောင်းဘူးဆိုတာ နင်သိရဲ့လား”
ထွန်းနိုင်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူက ဘာမှမသိသလိုပင် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ဖခင်၏ ကျန်းမာရေးအကြောင်း သူ တကယ်မသိခဲ့ပါ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်တစ်အိမ်ထဲတွင် နေထိုင်ကြသော်လည်း စကားပြောဖြစ်သည်မှာပင် အလွန်နည်းပါးနေပြီ မဟုတ်ပါလား။
အခန်း ()
အတိတ်၏ ပုံရိပ်များသည် ထွန်းနိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားလို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူ၏ အမေ ဆေးရုံတင်ထားရစဉ်က ဖြစ်သည်။ အဖေက ကျောင်းအလုပ်များဖြင့် ရှုပ်နေခဲ့ပြီး အမေ့အနားတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိခဲ့သည်။
“သား... မင်းအဖေကို နားလည်ပေးပါ။ သူက စကားပြောကြမ်းပေမယ့် စိတ်ရင်းကောင်းပါတယ်” ဟု အမေက နောက်ဆုံးထွက်သက် မတိုင်မီ ပြောသွားခဲ့သည်။
သို့သော် အမေဆုံးသွားသောနေ့တွင် အဖေက မျက်ရည်တစ်စက်ပင် မကျခဲ့သည်ကို သူ မြင်ခဲ့ရသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ထွန်းနိုင်သည် ဖခင်အပေါ် နာကျည်းခဲ့သည်။ အဖေသည် နှလုံးသားမရှိသော လူတစ်ယောက်ဟု သူ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေခြင်းမှာ ဖခင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေလိုသော စိတ်ကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းတွင် အဖေက ဆေးလုံးအချို့ကို သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထွန်းနိုင်က အခန်းထဲဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဦးသော်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ထွန်းနိုင်... ခဏလာဦး”
ထွန်းနိုင်က မတ်တပ်ရပ်လျက်ပင် စောင့်နေသည်။
“ငါ ဒီရက်ပိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်အောင့်နေတယ်။ မင်းကို ငါပြောချင်တာက... ငါမရှိတော့ရင်လည်း မင်း ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ”
ထွန်းနိုင်၏ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသော်လည်း နှုတ်ကတော့ ခပ်အေးအေးပင် ထွက်သွားသည်။ “အဖေက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အမြဲတမ်း မသေခင် စကားတွေ ပြောနေတာပဲ။ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပူနေမယ့်အစား အဖေ့ဘာသာ အေးအေးဆေးဆေး နေပါ”
ဦးသော်က ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက တုန်ယင်နေသည်။ “ငါက မင်းကို လူလားမြောက်စေချင်ရုံပါ။ မင်းကတော့ ငါ့ကို ရန်သူလို သဘောထားနေတုန်းပဲလား”
ထွန်းနိုင်သည် ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် ဖခင်၏ အားနည်းချက်ကို မြင်ရသည်ကို မခံစားနိုင်ပါ။ ထိုအားနည်းချက်က သူ့ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။
အခန်း ()
တစ်ပတ်ခန့် ကြာသောအခါ မြို့ထဲတွင် ပွဲတော်တစ်ခု ရှိသည်။ ထွန်းနိုင်သည် သူ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ပွဲခင်းထဲသို့ ရောက်နေသည်။ ထိုစဉ် ဇော်ကြီးနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများက ထွန်းနိုင်တို့ကို ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။
“ဟေ့ကောင် ထွန်းနိုင်၊ မင်းက သိပ်အစွမ်းထက်နေတယ်ပေါ့လေ။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို ငါတို့ ပညာပေးရမယ်” ဇော်ကြီးက လက်ထဲတွင် သံတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြသည်။ ထွန်းနိုင်ကတော့ မကြောက်မရွံ့ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။
“လာလေ။ ဘယ်နှစ်ယောက်လာလာ ငါက တစ်ယောက်တည်းပဲ”
ရန်ပွဲက ပြင်းထန်လှသည်။ ထွန်းနိုင်သည် လူအများအပြား၏ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်မှုကို ခံနေရသော်လည်း အလျော့မပေးဘဲ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေသည်။ သို့သော် ဇော်ကြီးက ထွန်းနိုင်၏ နောက်ကျောကို သံတုတ်နှင့် ရိုက်လိုက်သောအခါ ထွန်းနိုင် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
“ဒီမှာကြည့်စမ်း၊ လူမိုက်ကြီး လဲနေပြီ” ဇော်ကြီးက ရယ်မောရင်း ထပ်မံရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်—
“တော်ကြစမ်း!”
ဟိန်းထွက်လာသော အသံတစ်ခုကြောင့် အားလုံး ငြိမ်ကျသွားသည်။ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ပုဆိုးကို ခပ်ထက်ထက် ဝတ်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသော ဦးသော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဦးသော်... ဒါ ကျွန်တော်တို့ ကိစ္စပါ” ဇော်ကြီးက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။
“မင်းတို့ လူအုပ်နဲ့ တစ်ယောက်တည်းကို လုပ်တာ ရှက်စရာမကောင်းဘူးလား။ ငါ့သားက လူမိုက်ဖြစ်ရင် ဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ခိုးတာဝှက်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ အခု ထွက်သွားကြစမ်း!”
ဦးသော်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စူးရှသော အကြည့်များကြောင့် ဇော်ကြီးတို့အဖွဲ့သည် တတွတ်တွတ် ဆဲဆိုရင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဦးသော်က မြေကြီးပေါ်တွင် လဲနေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသထက် သနားဂရုဏာများက ပို၍ ထင်ဟပ်နေသည်။
အခန်း ()
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဦးသော်က ထွန်းနိုင်၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးထည့်ပေးနေသည်။ ထွန်းနိုင်သည် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ ဖခင်၏ လက်ချောင်းများက အိုမင်းရင့်ရော်နေသော်လည်း အလွန်နူးညံ့နေသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။
“ဘာလို့ လာကယ်တာလဲ” ထွန်းနိုင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့သားမို့လို့ပေါ့ ထွန်းနိုင်။ မင်းက ဘယ်လောက်ပဲ မိုက်မိုက်၊ ငါ့ရင်ထဲမှာတော့ မင်းက ငါ့ကလေးပဲ”
ထိုစကားကြောင့် ထွန်းနိုင်၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ဆို့နေသော အလုံးကြီးက ပွင့်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်မှာ သူတစ်ပါးကို မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို ပို၍ အပြစ်တင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလာရသည်။
“အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”
ဦးသော်က ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ထွန်းနိုင် မြင်ဖူးသမျှတွင် အနွေးထွေးဆုံး ဖြစ်သည်။ “ခွင့်လွှတ်စရာ မလိုပါဘူး သားရယ်။ မင်း လမ်းမှန်ပေါ် ရောက်ဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်”
သို့သော် ထိုညက သူတို့အတွက် နောက်ဆုံးသော အေးချမ်းသည့် ညဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထွန်းနိုင် မထင်ထားခဲ့ပါ။
အခန်း ()
သန်းခေါင်ကျော်အချိန်တွင် ထွန်းနိုင်သည် ဘေးခန်းမှ ထူးဆန်းသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ အပြေးအလွှား သွားကြည့်သောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အဖေ! အဖေ ဘာဖြစ်တာလဲ”
ဦးသော်သည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ထွန်းနိုင်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ ထွန်းနိုင်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နှင်းအိကို သွားခေါ်ကာ ဆေးရုံသို့ အမြန်ပို့ခဲ့သည်။
ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းတွင် ထွန်းနိုင်သည် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေမိသည်။ သူ၏ လက်များတွင် ဖခင်၏ ချွေးများနှင့် သွေးအချို့ ပေကျံနေသည်။ သူသည် ဘုရားကို တိုင်တည်ကာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ ‘ကျေးဇူးပြုပြီး အဖေ့ကို မခေါ်သွားပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော် အမှားတွေကို ပြင်ခွင့်ပေးပါဦး’
နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နှင်းအိ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ညှိုးငယ်နေသည်။
“ထွန်းနိုင်... ဦးလေးက နှလုံးရောဂါ အခြေအနေ အရမ်းဆိုးနေတာ ကြာပြီ။ အခု သူ မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်”
ထွန်းနိုင်သည် အခန်းထဲသို့ အပြေးဝင်သွားသည်။ ဦးသော်သည် မောပန်းစွာ အိပ်လျက်ရှိသည်။ သားဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ သူက အားယူ၍ ပြုံးပြသည်။
“သား... ငါ့အိတ်ထဲမှာ... စာတစ်စောင် ရှိတယ်... အိမ်ရောက်ရင် ဖတ်ကြည့်ပါ” ဦးသော်၏ အသံက အလွန်တိုးညင်းလှသည်။
“အဖေ... ဘာမှမပြောနဲ့ဦး။ အဖေ နေကောင်းသွားမှာပါ”
ဦးသော်က ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါယမ်းလိုက်သည်။ “ငါ မင်းအမေဆီ သွားရတော့မယ်။ မင်းကို... လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်တာ... မြင်ချင်ခဲ့တာ...”
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဦးသော်၏ မျက်လုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်သွားသည်။ စက်ပစ္စည်းများ၏ အချက်ပေးသံက အခန်းထဲတွင် ဆူညံသွားသည်။ ထွန်းနိုင်သည် ဖခင်၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတော့သည်။
အခန်း ()
ဈာပနပွဲပြီးနောက် အိမ်ကလေးသည် ခြောက်ကပ်သွားသည်။ ထွန်းနိုင်သည် အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း ဖခင်ပေးခဲ့သော စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ စာအိတ်ထဲတွင် စာတစ်စောင်နှင့်အတူ ငွေစုစာအုပ်တစ်အုပ် ပါရှိသည်။
စာထဲတွင် -
“သား... ထွန်းနိုင်။ မင်း အမေဆုံးသွားတဲ့နေ့က ငါ မငိုခဲ့တာ မင်း သိလား။ အဲ့ဒါ ငါ့မှာ နှလုံးရောဂါရှိနေမှန်း သိလိုက်ရလို့ပဲ။ ငါ ငိုလိုက်ရင် ငါ့သားအတွက် ငါ အားတင်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုံးမခဲ့တာက ငါ မရှိတော့တဲ့တစ်နေ့မှာ မင်းက လောကဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေချင်လို့ပါ။ ဒီငွေစုစာအုပ်က မင်းအတွက် ငါ တစ်သက်လုံး စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပါ။ ဒါနဲ့ မင်း စိတ်ကူးရှိတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုခုကို လုပ်ပါ။ မင်းကို ငါ အမြဲတမ်း ချစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့ သား”
ထွန်းနိုင်သည် စာကို ဖတ်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ သူသည် ဖခင်၏ မေတ္တာကို အထင်လွဲခဲ့သည်။ သူ၏ ရန်လိုသော စိတ်များသည် ထိုစာတစ်စောင်ကြောင့် ပျော်ကျသွားသလို ခံစားရသည်။
အခန်း ()
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထွန်းနိုင်သည် အရင်က ထွန်းနိုင် မဟုတ်တော့ပါ။ သူသည် မြို့ထဲတွင် စာအုပ်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အရင်ကလို ရန်မဖြစ်တော့ဘဲ အေးဆေးစွာ နေထိုင်တတ်လာသည်။
တစ်နေ့တွင် ဇော်ကြီးနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ဆိုင်ရှေ့ကို ရောက်လာသည်။ သူတို့က ထွန်းနိုင်ကို လှောင်ပြောင်ရန် ပြင်နေကြသည်။
“ဟေ့ကောင် ထွန်းနိုင်၊ မင်းက လူမိုက်ဘဝကနေ စာအုပ်ရောင်းစားတဲ့ ဘဝ ရောက်သွားပြီပေါ့လေ”
ထွန်းနိုင်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး ဇော်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အရင်ကလို ဒေါသများ မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်မှုများသာ ရှိနေသည်။
“ဇော်ကြီး... ငါတို့တွေ ရန်ဖြစ်ခဲ့တာတွေက ဘာမှအကျိုးမရှိဘူးကွာ။ ငါ အခုတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်ပြီ။ မင်းလည်း မင်းဘဝကို ကောင်းကောင်း တည်ဆောက်ပါ”
ထွန်းနိုင်၏ တည်ငြိမ်သော အပြုအမူကြောင့် ဇော်ကြီးတို့သည် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ထွက်သွားကြသည်။ လူမိုက်တစ်ယောက်ကို လက်သီးဖြင့် အနိုင်ယူခြင်းထက် စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အနိုင်ယူခြင်းက ပို၍ ထိရောက်ကြောင်း ထွန်းနိုင် နားလည်သွားခဲ့သည်။
အခန်း ()
နှင်းအိက ထွန်းနိုင်၏ ဆိုင်သို့ မကြာခဏ လာတတ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် သံယောဇဉ်တစ်ခု စတင်တည်ဆောက်လာကြသည်။
“နင် တကယ်ပြောင်းလဲသွားတာပဲ ထွန်းနိုင်။ ဦးလေးသော်သာ သိရင် အရမ်းဝမ်းသာမှာ” နှင်းအိက ပြုံးရင်း ပြောသည်။
“အဖေက အမြဲတမ်း သိနေမှာပါ။ သူ ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်”
ထွန်းနိုင်သည် ညနေတိုင်း ဖခင်၏ ဂူဗိမာန်သို့ သွားကာ ပန်းများ ကပ်လှူလေ့ရှိသည်။ သူသည် ဖခင်နှင့် စကားပြောနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏ ဘဝသည် အရင်ကလို ပူလောင်မှုမရှိတော့ဘဲ ငြိမ်းချမ်းခြင်း အရိပ်အောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်း ()
သို့သော် ဘဝဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း ချောမွေ့နေသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ တစ်ညတွင် ထွန်းနိုင်၏ ဆိုင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးရှို့ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ စောစောသိလိုက်သဖြင့် မီးကို ငြှိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့သည်။
မီးရှို့သူမှာ ဇော်ကြီး၏ အပေါင်းအပါတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ ထိုသူကို မိလိုက်သောအခါ ထွန်းနိုင်၏ သူငယ်ချင်းများက “ဒါကိုတော့ အလျော့မပေးနဲ့ ထွန်းနိုင်၊ ပြန်ပညာပေးရမယ်” ဟု တိုက်တွန်းကြသည်။
ထွန်းနိုင်သည် ထိုလူငယ်၏ ကြောက်လန့်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်နှာတွင် လမ်းမှားနေသော သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မြင်လိုက်ရသည်။
“သွားတော့... နင့်ကို ငါ ရဲလက်မအပ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုးမလုပ်ပါနဲ့။ ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့်အစား တစ်ခုခုကို တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားပါ”
ထွန်းနိုင်၏ ခွင့်လွှတ်မှုကြောင့် ထိုလူငယ်သည် မျက်ရည်ကျကာ တောင်းပန်ပြီး ထွက်သွားသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်သည် မြို့ထဲတွင် လူပြောများသွားခဲ့သည်။ ထွန်းနိုင်သည် “လူမိုက်” ဘဝမှ “လူတော်” ဘဝသို့ အမှန်တကယ် ကူးပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်း ()
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထွန်းနိုင်၏ စာအုပ်ဆိုင်လေးသည် မြို့ကလေး၏ ပညာဗဟုသုတ ရှာမှီးရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ သူသည် လူငယ်များအတွက် အခမဲ့ စာဖတ်ခန်းတစ်ခုကိုလည်း တွဲဖက်ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။
တစ်နေ့တွင် သူသည် ဖခင်၏ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရင်း ဖခင်၏ မှတ်တမ်းစာအုပ်ဟောင်းလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ဖခင်က သားဖြစ်သူ၏ ကြီးပြင်းလာမှုကို နေ့ရက်တိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
“ဒီနေ့ ထွန်းနိုင်လေး ပထမဆုံး လမ်းလျှောက်တတ်ပြီ။ သူ့ခြေလှမ်းတွေက ခိုင်မာတယ်။ သူ ကြီးလာရင် တစ်ဖက်ကမ်းခတ်တဲ့သူ ဖြစ်မှာပဲ...”
“ဒီနေ့ ထွန်းနိုင် ငါ့ကို ပြန်ပြောတယ်။ ငါ စိတ်မကောင်းပေမယ့် သူက သူ့ကိုယ်ပိုင် အယူအဆ ရှိတာကိုတော့ ဂုဏ်ယူမိတယ်...”
ထွန်းနိုင်သည် ထိုစာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ဖခင်သည် သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်ကို သူ အခုမှ သိရတော့သည်။
အခန်း ()
နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက မြို့ကလေးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ထွန်းနိုင်သည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေသည်။ နှင်းအိက ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကမ်းပေးသည်။
“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ထွန်းနိုင်”
“ငါ့ဘဝအကြောင်းပါ နှင်းအိ။ ငါ အရင်က ရန်ဖြစ်ခဲ့တာတွေက တကယ်တော့ ငါ့ကိုယ်ငါ ရှာမတွေ့လို့ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ အေးချမ်းမှုရှိပြီ”
ထွန်းနိုင်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရင်က သွေးစွန်းခဲ့သော လက်များသည် အခုတော့ စာအုပ်များ၏ ရနံ့နှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ဖခင်၏ သင်္ချိုင်းသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
သင်္ချိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် လတ်ဆတ်သော ပန်းစည်းကို ဖခင်၏ ဂူပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ လေအေးလေး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းသွားသည်။ ထိုလေအေးသည် ဖခင်၏ လက်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သလိုမျိုး နွေးထွေးလှသည်။
“အဖေ... ကျွန်တော် အခု လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ အဖေ့ကို ကျွန်တော် လွမ်းတယ်”
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ထွန်းနိုင်၏ စကားသံက လွင့်ပါးသွားသည်။ သူသည် ဂူဗိမာန်မှ လှည့်ထွက်လာသောအခါ သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ခိုင်မာပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် ရန်အမြဲဖြစ်နေသော သားမိုက် မဟုတ်တော့ဘဲ မိမိကိုယ်ကို အောင်နိုင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသော ကြယ်ပွင့်ကလေးက ထွန်းနိုင်၏ လမ်းကို လင်းထိန်စေသကဲ့သို့ သူ၏ ဘဝသစ်သည်လည်း အေးချမ်းစွာဖြင့် ရှေ့ဆက်နေတော့သည်။