စုန်ရေ
စုန်ရေ
လှိုင်သာယာရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းလှတဲ့ လမ်းသွယ်လေးတစ်ခုထဲမှာ နန်းခင်မွှေးရဲ့ အိမ်ကလေးက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိလှပါတယ်။ သစ်သားနှစ်ထပ်အိမ်ကလေးက သစ်လွင်မနေပေမဲ့ ပိုင်ရှင်ရဲ့ စေ့စပ်သေချာမှုကို ပြသနေသလိုပါပဲ။ ခြံဝင်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပန်းအိုးလေးတွေ အစီအရီနဲ့။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ အပ်ချုပ်စက်သံ တဂျုံးဂျုံးနဲ့အတူ ပိတ်စနံ့သင်းသင်းကို အရင်ဆုံး ရလိုက်တယ်။
“ဆရာကြီး ... လာ၊ လာ ... သမီးတို့အိမ်ကို ရောက်အောင်လာပေးတာ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ ဆရာကြီးရယ်”
နန်းခင်မွှေးက ပြာပြာသလဲ ဆီးကြိုတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်တပည့်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သင်္ဃန်းကျွန်းမှာ နေတုန်းက သူနဲ့ သူ့အဒေါ် တူဝရီးနှစ်ယောက် ဒုက္ခမျိုးစုံကြားက ရုန်းကန်ခဲ့ရတာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသေးတယ်။ အခုတော့ သူက ဆရာမလေး ဖြစ်နေပြီ။ သူ့သမီးလေး ရှင်းရှင်းကို ရေတစ်ခွက်ခိုင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို ဧည့်ခံရှာပါတယ်။ အိမ်ထဲမှာ အပ်ချုပ်စက် နှစ်လုံးရှိတယ်။ ကျောင်းစာသင်တာအပြင် အားလပ်ချိန်မှာ အပ်ချုပ်တာပါ လုပ်ပုံရပါတယ်။
“သမီး ဘဝက အတော်လေး အဆင်ပြေသွားပြီပေါ့ ... ဆရာ ဝမ်းသာပါတယ်” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတော့ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချတယ်။
“ဆရာကြီး ပုံပြင်ပြောပြတာ မှတ်မိသေးလား ... စောထူးဝါးပုံပြင်လေ။ ဒုက္ခရေ ... နင် မြန်မြန်လာ၊ ငါတွေ့ချင်လှပြီ၊ နင်နဲ့ငါ နပန်းလုံးရအောင် ဆိုတာလေ။ သမီး အဲဒီစကားကိုပဲ ရင်ထဲမှာ ဆောင်ထားခဲ့တာ။ ဒုက္ခရောက်တိုင်း အဲဒီလိုပဲ ကြုံးဝါးပြီး ရုန်းကန်ခဲ့တာ ဆရာကြီးရဲ့။ အခုတော့ အဖေ့ဆန္ဒအတိုင်း ဆရာမလည်း ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ သမီး တာဝန်ကျေခဲ့ပါတယ်နော်”
နန်းခင်မွှေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက တောက်ပနေပါတယ်။ သူဟာ လှိုင်းလေဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တဲ့ ရွက်လှေတစ်စင်းလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူ့ဘဝဆိုတာ အမြဲတမ်း နေသာနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလဲ့နေချိန်မှာတောင် တိမ်မည်းတွေက ဘယ်ကနေ စုရုံးလာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ ကြိုမသိနိုင်ပါဘူး။ နန်းခင်မွှေးရဲ့ ခင်ပွန်း ကိုကျော်စွာက မီးဖိုခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်တယ်။ ချိုသာပျူငှာတဲ့ သူ့မျက်နှာနောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုတာ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ နန်းခင်မွှေးအတွက် ကြည်နူးနေမိတယ်။ အခက်အခဲတွေကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ အခုတော့ အေးချမ်းတဲ့ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကို ဆိုက်ရောက်သွားပြီလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့မိတာ။ အဲဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာ နန်းခင်မွှေး ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာပါတယ်။ အရင်ကလို တောက်ပတဲ့ မျက်နှာမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ညှိုးငယ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ပါ။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက တုန်ရီနေပြီး မျက်လုံးတွေက ဖောင်းအစ်နေတယ်။
“ဆရာကြီး ... သမီး ဘာလုပ်ရမလဲ မသိတော့ဘူး”
သူ့အသံက အက်ရှနေတယ်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးမိတော့မှ သူက အကြောင်းစုံကို ပြောပြပါတယ်။ သူ့ခင်ပွန်း ကိုကျော်စွာဟာ အွန်လိုင်းလောင်းကစားတွေမှာ နှစ်မွန်းနေခဲ့တာ ကြာပြီတဲ့။ အစပိုင်းမှာတော့ အနိုင်ရခဲ့လို့ နန်းခင်မွှေးကို ရွှေတွေ၊ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အဆမတန် ရှုံးနိမ့်လာခဲ့တယ်။ နန်းခင်မွှေး စုဆောင်းထားသမျှ ငွေတွေတင်မကဘဲ အိမ်ကိုပါ လစာမဲ့ ပေါင်နှံထားခဲ့တယ်ဆိုတာ သူ ခုမှ သိလိုက်ရတာ။
“သူက သမီးရဲ့ ဆရာမလက်မှတ်ကိုပါ အပေါင်ထားဖို့ ကြိုးစားနေတယ် ဆရာကြီး။ သမီးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သမီးရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို သူက ကစားစရာ မှတ်နေတာ”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားရပါတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရုန်းကန်ပြီး တည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးဟာ အခုတော့ အောက်ခြေကနေ ပြိုကျဖို့ ပြင်နေပြီ။ ကျွန်တော် သူ့ကို အားပေးစကားတွေ ပြောခဲ့ပါတယ်။ “နင်က စောထူးဝါးပဲ နန်းခင်မွှေး ... ဒုက္ခကို နပန်းလုံးနိုင်ရမယ်” လို့။ ဒါပေမဲ့ ဒုက္ခဆိုတာက တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ လာတတ်တာကို ကျွန်တော် မေ့သွားခဲ့တယ်။
ကိုကျော်စွာက အိမ်ကို ပြန်မလာတော့ဘူး။ အကြွေးရှင်တွေက အိမ်ရှေ့မှာ နေ့တိုင်း လာပြီး ဆဲဆိုကြတယ်။ နန်းခင်မွှေးဟာ ကျောင်းမှာ စာသင်နေရင်းနဲ့တောင် ဖုန်းဝင်လာမှာကို ကြောက်နေရတဲ့ ဘဝကို ရောက်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်တွေက တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ဘူး။ ကျောင်းက ကလေးတွေကို စာသင်နေပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မျက်ရည်တွေက အမြဲ ပြည့်နေတတ်တယ်။
ကျွန်တော် နန်းခင်မွှေးဆီကို ဖုန်းဆက်တိုင်း “သမီး အဆင်ပြေပါတယ် ဆရာကြီး” လို့ ပြောတတ်ပေမဲ့ သူ့အသံက သိသိသာသာ တုန်ခါနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။ သူဟာ ပြိုလဲကျတော့မယ့် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို အတင်းအဓမ္မ ထောက်ကန်ထားရသလိုမျိုး ဖြစ်နေရှာတာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဆိုးဆုံး သတင်းက ရောက်လာပါတော့တယ်။
ကျောင်းစာသင်ခန်းထဲမှာ နန်းခင်မွှေး စာသင်နေတုန်း ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်အချို့ ရောက်လာပြီး သူ့ကို ခေါ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော် မယုံနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ကိုကျော်စွာက နန်းခင်မွှေးရဲ့ လက်မှတ်ကို အတုလုပ်ပြီး လူတွေဆီကနေ ငွေတွေလိမ်ညာခဲ့တာတဲ့။ နန်းခင်မွှေးဟာ ဘာမှမသိဘဲနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုနဲ့ တရားစွဲခံလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် ရဲစခန်းကို လိုက်သွားတဲ့အခါ အချုပ်ခန်းထဲက နန်းခင်မွှေးကို မြင်ပြီး ရင်ကျိုးရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ သူ မြတ်နိုးတဲ့ ဆရာမဘဝတွေဟာ တစ်ညတွင်းချင်း ဖုန်မှုန့်လို လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။
“ဆရာကြီး ... သမီး မလုပ်ဘူးဆိုတာ ဆရာကြီး သိတယ်မလား”
သူက သံတိုင်တွေကို ကိုင်ပြီး ငိုယိုကာ မေးတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းပဲ ငြိမ့်ပြမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဥပဒေကတော့ သက်သေနဲ့ပဲ စကားပြောတာလေ။ ကိုကျော်စွာကတော့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေပြီ။ နန်းခင်မွှေးရဲ့ အိမ်ကလေးကိုလည်း အကြွေးရှင်တွေက သိမ်းသွားကြပြီ။ ရှင်းရှင်းလေးကတော့ သူ့အဒေါ်အိမ်မှာ ငိုလို့။
ဘဝပျက်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာထင်ပါရဲ့။ အလုပ်အကိုင် ပျက်စီးတယ်၊ မိသားစု ပြိုကွဲတယ်၊ ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံရတယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုပါ ပျောက်ဆုံးသွားရတယ်။ နန်းခင်မွှေးဟာ အချုပ်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း “ဒုက္ခရေ ... နင် မြန်မြန်လာ” လို့ မကြုံးဝါးနိုင်တော့ပါဘူး။ သူ ကြားနေရတာက သူ့ဘဝထဲကို အတင်းတိုးဝင်လာတဲ့ စုန်ရေသံတွေပါပဲ။ အဲဒီရေတွေက သူ့ကို အောက်ခြေမဲ့တဲ့ တွင်းနက်ကြီးထဲကို ဆွဲချနေသလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ရှေ့နေငှားပေးပြီး ကြိုးစားပေးခဲ့ပေမဲ့ နန်းခင်မွှေးဟာ ထောင်ဒဏ် တစ်နှစ် ကျခံလိုက်ရပါတယ်။ တရားရုံးက ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ နန်းခင်မွှေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ သေလူတစ်ယောက်လိုမျိုး အသက်မဲ့နေခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်တော့်ကိုတောင် ကြည့်မသွားတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်လေးက အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ နာကျင်ခြင်းတွေကို ပိုးပိုးသိုသို သယ်ဆောင်သွားသလိုပါပဲ။
တစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ ကုန်လွယ်ပါတယ်။ နန်းခင်မွှေး ထောင်က ပြန်လွတ်လာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော် သွားကြိုခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို မတွေ့ချင်ဘူးလို့ စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်။ “ဆရာကြီးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အဖြစ် သမီး မရှင်သန်နိုင်တော့လို့ပါ” တဲ့။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ ဘယ်ကို ပျောက်သွားမှန်း ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး။
လအနည်းငယ် ကြာတော့ ကျွန်တော် လှိုင်သာယာဘက်ကို ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ရောက်သွားတယ်။ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ ခဏနားရင်းနဲ့ ရေတွန်းနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူဟာ ညစ်ပတ်ပေရေနေတဲ့ အင်္ကျီအဟောင်းလေးကို ဝတ်ထားပြီး ရေစည်ပိုင်းကြီးကို အားကုန်တွန်းနေတယ်။
ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ နန်းခင်မွှေးပါပဲ။
“သမီး ... နန်းခင်မွှေး”
သူ လန့်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ ရေစည်ပိုင်းကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်တယ်။ ကျွန်တော် အမြန်ပြေးဖမ်းလိုက်တော့မှ သူက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ ငိုချပါတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာမှ သူ ပြန်လွတ်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။
သူ့သမီးလေး ရှင်းရှင်းဟာ နန်းခင်မွှေး ထောင်ထဲရောက်နေတုန်း အာဟာရချို့တဲ့ပြီး ဖျားနာကာ ဆုံးသွားခဲ့ပြီတဲ့။ ဒါဟာ ကျွန်တော် မသိခဲ့တဲ့၊ သူ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှုပါပဲ။ ကိုကျော်စွာကလည်း နောက်မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပါးနေတာကို သူ တွေ့ခဲ့ရတယ်တဲ့။ အခုတော့ သူဟာ ဘာမှမရှိတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် လမ်းဘေးမှာ ရေတွန်း၊ ပဲပြုတ်ရောင်းပြီး အသက်မွေးနေရတာ။
“ဆရာကြီး ... သမီးရဲ့ စောထူးဝါးက ရှုံးသွားပြီ။ ဒုက္ခက သမီးထက် ပိုသန်မာတယ် ဆရာကြီး။ သမီးရဲ့ အဖေပေးခဲ့တဲ့ ဆရာမဘဝ၊ သမီးရဲ့ ကလေး၊ သမီးရဲ့ အိမ် ... အားလုံးကို အဲဒီ စုန်ရေတွေက တိုက်စားသွားပြီ”
သူ့ရဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ သူဟာ ဒုက္ခကို နပန်းလုံးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဒုက္ခက သူ့ကို နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ ထိုးလိုက်တာပါ။ အဲဒီဓားကတော့ သူ အယုံကြည်ဆုံး ခင်ပွန်းသည်ဆိုတဲ့ လက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
အချိန်တွေက မြစ်ရေလိုပဲ စီးဆင်းသွားကြတယ်။ အခုဆိုရင် နန်းခင်မွှေးဟာ ကျွန်တော့်အနားမှာ မရှိတော့ပါဘူး။ သူဟာ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှာ မိဘမဲ့ကလေးတွေကို စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် စာသင်ပေးနေတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကလို တောက်ပတဲ့ နန်းခင်မွှေးတော့ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။
ကျွန်တော် အခု နန်းခင်မွှေးရဲ့ အိမ်ဟောင်းလေးရှေ့ကို ရောက်နေမိတယ်။ အိမ်ကတော့ အသစ်ပြန်ပြင်ထားလို့ တခြားလူတွေ နေနေကြပြီ။ အပ်ချုပ်စက်သံတွေလည်း မကြားရတော့ဘူး။ နန်းခင်မွှေးရဲ့ ဘဝဟာ စုန်ရေထဲကို မျောပါသွားခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ၊ ကံကြမ္မာရဲ့ ရေစီးကြောင်းက အဆမတန် သန်မာနေတဲ့အခါ မျောပါသွားရတတ်တာပါပဲ။
နန်းခင်မွှေး ကျွန်တော့်ဆီကို နောက်ဆုံးပို့ခဲ့တဲ့ စာလေးထဲမှာ ဒီလို ရေးထားတယ်။
“ဆရာကြီး ... သမီး အခုတော့ နားလည်သွားပြီ။ ဘဝဆိုတာ နပန်းလုံးရုံနဲ့ မနိုင်ဘူးပဲ။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်က နပန်းသတ်နေတုန်း ကိုယ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်က ကိုယ့်ကို ပြန်သတ်တတ်တယ်ဆိုတာ သမီး မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီး စာဆက်သင်နေပါသေးတယ်။ ဆရာမဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်အတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ကလေးတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သမီး မြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ မသေဆုံးသွားအောင်လို့ပါ”
ကျွန်တော် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ တိမ်တွေကတော့ အေးအေးလူလူ စီးမျောနေကြတုန်း။ နန်းခင်မွှေးရဲ့ ဘဝပျက်သုဉ်းမှုကနေ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ လူတစ်ယောက်ကို အယုံလွန်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းတူးတာနဲ့ အတူတူပဲ ဆိုတာပါပဲ။
စုန်ရေဟာ ဘယ်တော့မှ ဆန်တက်လေ့မရှိပါဘူး။ နန်းခင်မွှေးရဲ့ ဘဝဟာလည်း အရင်လို ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ပေမဲ့ သူကတော့ အဲဒီစုန်ရေထဲမှာပဲ တခြားသူတွေ နစ်မမြုပ်အောင် လက်ကမ်းပေးနေရှာဦးမှာပါ။ ရင်နာစရာကောင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုရဲ့ နိဂုံးဟာ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျိုးပျက်နေတဲ့ ကြွင်းကျန်ရစ်မှုတွေနဲ့သာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရပါတယ်။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူဟာ ပြင်ပကလာတဲ့ ဒုက္ခမဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ အယုံကြည်ရဆုံးသူက ပေးအပ်လိုက်တဲ့ သစ္စာဖောက်မှုသာ ဖြစ်သည်။