စိတ်ပုပ်တဲ့ မိန်းကလေး
စိတ်ပုပ်တဲ့ မိန်းကလေး
မိုးဦးကျကာလ၏ အုံ့မှိုင်းသော ညနေခင်းသည် ရန်ကုန်မြို့ဟောင်း၏ လမ်းကြားတစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော ကိုလိုနီခေတ်လက်ရာ အိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ မေနှင်းဖြူ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် မီးခိုးရောင် အဝတ်စုတ်ကြီးတစ်ခုလို ညစ်ထေးနေပြီး၊ သစ်ပင်အိုကြီးများ၏ အရိပ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်နေသော ဝိညာဉ်များသဖွယ် တွန့်လိမ်နေကြသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်မှ အငွေ့များက လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"နှင်းဖြူ... နင် ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် ငေးနေတာလဲ။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်တော့မယ်လေ။"
ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သူ စန္ဒာ၏ အသံက
"ကြည့်စရာရှိလို့ ကြည့်နေတာပေါ့ အမစန္ဒာရဲ့။ မိုးတိမ်တွေက အရမ်းလှတယ် မထင်ဘူးလား။ တစ်ခါတလေကျရင် ကောင်းကင်ကြီးကလည်း သူ့ရင်ထဲက အညစ်အကြေးတွေကို မိုးရေအဖြစ်နဲ့ အန်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်ပုံရတယ်" ဟု မေနှင်းဖြူက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စန္ဒာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေနှင်းဖြူ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ "နင်ကတော့ အမြဲတမ်းပဲ။ စကားကို လှအောင်ပြောတတ်ပေမယ့် ကြားရတဲ့သူမှာ ကျောချမ်းရတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒေါ်လေးက နင့်ကို စိတ်ပုပ်မလေးလို့ ခေါ်တာနေမှာပေါ့။"
မေနှင်းဖြူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ယှက်သန်းသွားသည်။ 'စိတ်ပုပ်တဲ့ မိန်းကလေး'။ ထိုဘွဲ့ထူးကို သူမ ရရှိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတစ်ပါး ပျော်ရွှင်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး မုဒိတာမပွားနိုင်သူ၊ လူတကာ၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေပြီးမှ အရသာခံတတ်သူဟု မိသားစုအတွင်း သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသည်။ သို့သော် ထိုအပုပ်နံ့သည် သူမ၏ အတွင်းစိတ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်က သူမအပေါ် သုတ်လိမ်းပေးထားသော ဆေးရောင်စုံများလောဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမှ စူးစမ်းခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။
"အမစန္ဒာ... လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်က တကယ်ပဲ ပုပ်နိုင်သလား။ ဒါမှမဟုတ် လူတွေက ကိုယ်နဲ့မတူတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုပဲ ပုပ်တယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာလား" ဟု မေနှင်းဖြူက စန္ဒာ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
စန္ဒာသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပုံရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဟန်ကိုယ်ဖို့ကာ "တော်စမ်းပါ နှင်းဖြူရယ်။ နင်နဲ့ စကားပြောရင် ငါ့ခေါင်းတွေ မူးလာပြီ။ သွားပြင်ဆင်တော့။ ဒီည လာမယ့်သူတွေထဲမှာ ကိုမင်းထင်လည်း ပါတယ်။ နင် သူ့ကို သဘောကျနေတာ ငါသိတယ်နော်။"
မေနှင်းဖြူ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင် ပေါ်လာသော ပုံရိပ်သည် အလွန်လှပသော်လည်း အေးစက်လွန်းလှသည်။ ဖြူဝင်းသော အသားအရေ၊ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များနှင့် ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းများ။ သို့သော် ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မှ ရှာမရနိုင်အောင် နက်ရှိုင်းလှသည်။
သူမသည် နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲကို ဆိုးလိုက်သည်။ သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီမြန်းသော ထိုအရောင်သည် သူမ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ရှားနေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က မြင်ကွင်းတစ်ခုက ရုပ်ရှင်ကားချပ်လို ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မိခင် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေစဉ် ဒေါ်လေးဖြစ်သူနှင့် စန္ဒာတို့၏ တီးတိုးစကားသံများ၊ သူမ၏ အရုပ်လေးကို စန္ဒာက တမင်ဖျက်ဆီးပစ်ပြီးနောက် သူမကို ပြန်၍ အပြစ်ပုံချခဲ့ပုံများ။
ထိုစဉ်ကတည်းက မေနှင်းဖြူ သိခဲ့သည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အဖြူရောင်စစ်စစ် ဆိုသည်မှာ မရှိ။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အမှောင်ထုကိုယ်စီ ရှိကြသည်သာ။ သူမကတော့ ထိုအမှောင်ထုကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ လက်ခံထားသူ ဖြစ်သည်။
အိမ်ရှေ့ခန်းမှ ရယ်မောသံများ၊ စန္ဒာ၏ ချိုသာသော နှုတ်ဆက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဧည့်သည်များ ရောက်လာပြီထင်သည်။ မေနှင်းဖြူသည် ခုံပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး သူမ၏
ဧည့်ခန်းထဲတွင် လူအနည်းငယ်ရှိနေသည်။ ထိုအထဲတွင် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ရုပ်ရည်ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ကိုမင်းထင်။ သူသည် စန္ဒာနှင့် စကားပြောရင်း ရယ်မောနေသည်။ စန္ဒာက သူ့လက်မောင်းကို ခပ်ဖွဖွ ထိတွေ့ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောနေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မေနှင်းဖြူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နာကျင်မှုတော့ မဟုတ်။ ထိုအရာက တစ်စုံတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သော ဆန္ဒထက် ပိုနက်ရှိုင်းသည်။
"အော်... နှင်းဖြူ ဆင်းလာပြီပဲ။ လာလေ... ဒီမှာ ကိုမင်းထင်တို့ ရောက်နေတာကြာပြီ" ဟု စန္ဒာက လေသံချိုချိုဖြင့် လှမ်းခေါ်သည်။
မေနှင်းဖြူက ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် နှင်းဆီပွင့်ဖတ်ပေါ်က နှင်းစက်လို အေးစက်သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ "တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ကိုမင်းထင်။ အမစန္ဒာက ကိုယ့်ထက် အသက်ကြီးပေမယ့် အခုထိ ကလေးလေးလိုပဲနော်။ ဧည့်သည်တွေကိုတောင် ဧည့်ခံဖို့ မေ့ပြီး စကားပြောကောင်းနေတာ" ဟု ပြောလိုက်ရာ စန္ဒာ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။
ကိုမင်းထင်က မေနှင်းဖြူကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။ "မေနှင်းဖြူက ပိုလှလာသလိုပဲ။ စကားပြောတာလည်း ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာတယ်နော်။"
"ရင့်ကျက်တာထက် စိတ်က ပိုရင့်သွားတာပါ ကိုမင်းထင်" ဟု မေနှင်းဖြူက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ညစာစားပွဲတွင် မေနှင်းဖြူသည် စကားအများကြီး မပြောပေ။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများကတော့ လူတိုင်းကို အကဲခတ်နေသည်။ စန္ဒာက ကိုမင်းထင်ကို ဟင်းတွေ ထည့်ပေးနေပုံ၊ ဒေါ်လေးက ဂုဏ်အသရေအကြောင်း ကြွားဝါနေပုံ၊ ကိုမင်းထင်ကတော့ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် နားထောင်နေသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ မေနှင်းဖြူဘက်ကို ခိုးကြည့်နေပုံ။
မေနှင်းဖြူ သိသည်။ သူမ၏ အလှက လူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များက လူတွေကို ကြောက်လန့်စေသည်။ သူမသည် လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးသားထဲက အပုပ်နံ့တွေကို နမ်းရှုံ့တတ်သူ ဖြစ်သည်။ စန္ဒာ၏ အလှတရားနောက်ကွယ်က မနာလိုမှု၊ ဒေါ်လေး၏ ဟန်ဆောင်မှုနောက်ကွယ်က လောဘ။ အားလုံးကို သူမ မြင်နေရသည်။
ညစာစားပြီးနောက် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် မေနှင်းဖြူ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေစဉ် ကိုမင်းထင် ရောက်လာသည်။
"မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ နှင်းဖြူ"
"ကိုမင်းထင်... လူတွေက ဘာလို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လိမ်ညာနေကြတာလဲ။ အမစန္ဒာက ရှင့်ကို တကယ်ချစ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သူက ရှင့်ရဲ့ ရာထူးနဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကိုပဲ ချစ်တာ။ အဲဒါကို ရှင့်နှလုံးသားက မသိဘူးလား" ဟု သူမက အနောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
ကိုမင်းထင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင်မှ "မင်းက လူတွေကို အရမ်းအဆိုးမြင်လွန်းတယ် နှင်းဖြူ။ တစ်ခါတလေကျရင်လည်း အမှန်တရားထက် လှပတဲ့ မုသားကိုပဲ လူတွေက ရွေးချယ်တတ်ကြတယ်လေ။"
"အဲဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မက စိတ်ပုပ်တဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်နေတာပေါ့။ ကျွန်မက မုသားတွေကို မုန်းတယ်" ဟု ပြောရင်း သူမက ကိုမင်းထင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရောင်တစ်မျိုး တောက်ပနေသည်။ "ဒါပေမယ့် သတိထားပါ ကိုမင်းထင်။ လှပတဲ့ ပန်းပွင့်တွေထဲမှာလည်း မြွေဆိုးတွေ ခိုအောင်းနေတတ်တယ်ဆိုတာကို။"
ကိုမင်းထင်၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် မေနှင်းဖြူကို ကြောက်ရွံ့သလိုလို၊ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံရသလိုလို ဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် မိုးက စတင်ရွာချလာသည်။ မိုးရေစက်များက ဝရန်တာထဲသို့ စင်ဝင်လာသော်လည်း မေနှင်းဖြူကတော့ ရွေ့မသွားဘဲ မတ်တပ်ရပ်မြဲ ရပ်နေသည်။
"ကျွန်မရဲ့ စိတ်က တကယ်ပဲ ပုပ်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် အားလုံးက ပုပ်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကပဲ အဲဒီအပုပ်နံ့ကို ခံစားနေရတာလား" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုညက မေနှင်းဖြူ အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။ သူမ၏
မိုးသံများကြားတွင် မေနှင်းဖြူ၏ ရယ်သံတိုးတိုးက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုရယ်သံသည် နာကျင်စရာ ကောင်းလှသလို၊ ကြောက်မက်ဖွယ်လည်း ကောင်းနေခဲ့သည်။
---
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် မိုးစဲသွားသော်လည်း မြေပြင်က စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မေနှင်းဖြူသည် ဥယျာဉ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ပင့်ကူအိမ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပင့်ကူအိမ်ပေါ်တွင် မိုးရေစက်များ တွဲလွဲခိုနေကြပြီး ယင်ကောင်လေးတစ်ကောင်ကတော့ ရုန်းကန်နေရသည်။
သူမသည် ထိုယင်ကောင်လေးကို ကယ်တင်ရန် စိတ်မကူးမိပေ။ ထိုအစား သူမသည် လက်ညှိုးဖြင့် ပင့်ကူအိမ်ကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။ ပင့်ကူကြီးက အစာရပြီအထင်နှင့် အမြန်ပြေးထွက်လာသည်။
"နှင်းဖြူ... ဘာလုပ်နေတာလဲ"
စန္ဒာ၏ အသံဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒီနေ့တွင် ပို၍ တောက်ပသော အဝါရောင် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ အပြုံးမျိုး ရှိနေသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သဘာဝတရားရဲ့ နိယာမကို ကြည့်နေတာ။ အားနည်းတဲ့သူက အားကြီးတဲ့သူရဲ့ အစာဖြစ်ရစမြဲပဲလေ" ဟု မေနှင်းဖြူက ခပ်အေးအေးပင် ဖြေလိုက်သည်။
စန္ဒာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "နင်ကတော့ အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ။ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ အော်... ဒါနဲ့ ကိုမင်းထင်က ဒီနေ့ ငါ့ကို အပြင်သွားဖို့ လာခေါ်မယ်တဲ့။ နင် အိမ်မှာပဲ နေခဲ့တော့နော်။"
"အမစန္ဒာ... ကိုမင်းထင်က လူရိုးတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ကို မလိမ်ပါနဲ့။ အစ်မမှာ တခြားလူရှိနေတာကို သူသိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု မေနှင်းဖြူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
စန္ဒာ၏ မျက်နှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများ တုန့်ခနဲ ရပ်သွားပြီး မေနှင်းဖြူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။ "နင်... နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါ့မှာ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။"
မေနှင်းဖြူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိတာထက် ပိုပြီးတော့ အစ်မ သိမှာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ကမ်းနားလမ်းက ကော်ဖီဆိုင်မှာ အစ်မ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့သလဲဆိုတာ ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်လေ။"
စန္ဒာသည် ဒေါသကြောင့်ရော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ပါ တုန်ရီနေသည်။ "နင်... နင် ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတာလား။ နင် တကယ်ကို စိတ်ပုပ်တဲ့ မိန်းကလေးပဲ နှင်းဖြူ။ နင် ငါ့ကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာမလား။"
"ကျွန်မက ဘာကိုမှ မဖျက်ဆီးပါဘူး အမစန္ဒာရယ်။ အမှန်တရားက သူ့အလိုလို ပေါ်လာမှာပါ။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီ အမှန်တရားကို နည်းနည်းလေး လက်တို့ပေးလိုက်ရုံပါပဲ" ဟု ပြောရင်း မေနှင်းဖြူက စန္ဒာ၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ "ကိုမင်းထင်ဆီကနေ အစ်မ ဘာတွေ မျှော်လင့်ထားသလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမယ့် သတိထားပါ... ကိုယ်က ပင့်ကူအိမ် ဆောက်နေတယ် ထင်ပေမယ့် ကိုယ်တိုင်က ယင်ကောင် ဖြစ်သွားတတ်တယ်ဆိုတာကို။"
စန္ဒာသည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ စောင့်ကြီးအောင့်ကြီးဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မေနှင်းဖြူကတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပင့်ကူအိမ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အောင်နိုင်မှု၏ အရသာက ခါးသက်သက်နိုင်လှသည်။
နေ့လည်ခင်းတွင် ကိုမင်းထင် ရောက်လာသည်။ စန္ဒာသည် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထွက်ကြိုသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင်တော့ စိုးရိမ်ရိပ်များ ရှိနေသည်ကို မေနှင်းဖြူ မြင်နေရသည်။ ကိုမင်းထင်က မေနှင်းဖြူကို မြင်သောအခါ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
"နှင်းဖြူ... မင်းကော လိုက်ခဲ့မလား" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
စန္ဒာ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသော်လည်း မေနှင်းဖြူက အမြန်ပင် ငြင်းလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း... ကျွန်မ ခေါင်းနည်းနည်း မူးနေလို့။ အမစန္ဒာတို့ပဲ သွားကြပါ။ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လည်ခဲ့ကြနော်။"
သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် မေနှင်းဖြူသည် စန္ဒာ၏
မေနှင်းဖြူသည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ သော့တုတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုနေ့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဒိုင်ယာရီပွင့်သွားသောအခါ စန္ဒာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များက သူမရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
စာမျက်နှာများထဲတွင် စန္ဒာ၏ ရုန်းကန်မှုများ၊ သူမ ချစ်ခဲ့သော အမျိုးသားတစ်ဦးအကြောင်းနှင့် ထိုအမျိုးသားက သူမကို စွန့်ခွာသွားပုံများ ရေးထားသည်။ ထို့ပြင် ကိုမင်းထင်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များ။ 'သူက ချမ်းသာတယ်၊ သူနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ အတိတ်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမယ်' ဟု ရေးထားသော စာသားကို မြင်သောအခါ မေနှင်းဖြူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဒါလား... လူတိုင်းက ချစ်ကြတဲ့ အမစန္ဒာရဲ့ စိတ်ထား" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
မေနှင်းဖြူသည် ဒိုင်ယာရီထဲက စာမျက်နှာအချို့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားလုံးကို မူလအတိုင်း ပြန်ထားခဲ့ပြီး
ညနေစောင်းသောအခါ စန္ဒာတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ စန္ဒာသည် အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ ကိုမင်းထင်က သူမကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းလိုက်ပြီဟု ကြွားဝါပြောဆိုနေသည်။ ဒေါ်လေးကလည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို စတင် စီစဉ်တော့သည်။
မေနှင်းဖြူကတော့ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဖုန်းတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထိုဖုန်းထဲတွင် စန္ဒာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည်။ သူမသည် ထိုအရာကို မည်သည့်အချိန်တွင် အသုံးချရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေသည်။
"နှင်းဖြူ... နင် ငါ့ကို မုဒိတာ ပွားသင့်တယ်နော်။ ငါ ကိုမင်းထင်နဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်" ဟု စန္ဒာက သူမအနားသို့ လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပါနေသည်။
မေနှင်းဖြူက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဝမ်းသာပါတယ် အမစန္ဒာ။ ဒါပေမယ့် သတိထားပါ... မင်္ဂလာပွဲဆိုတာ တစ်ခါတလေကျရင် နိဂုံးတစ်ခုရဲ့ အစလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။"
စန္ဒာက မျက်စောင်းထိုးကာ ထွက်သွားသည်။ မေနှင်းဖြူသည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမှောင်ထုက မြို့ပြကြီးကို ဝါးမြိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ထိုအမှောင်ထုက ပို၍ ပို၍ ကြီးစိုးလာသည်။
'စိတ်ပုပ်တဲ့ မိန်းကလေး' တဲ့လား။ မေနှင်းဖြူက သူမကိုယ်သူမ ပြန်မေးလိုက်သည်။ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမကတော့ အမှန်တရားရဲ့ လက်စားချေသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ လူတွေရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို ခွာချပစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ အတွင်းစိတ်တွေကို ထုတ်ပြမယ့်သူ ဖြစ်သည်။
ထိုညတွင် မေနှင်းဖြူသည် ကိုမင်းထင်ဆီသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပို့လိုက်သည်။ ထိုမက်ဆေ့ခ်ျထဲတွင် စန္ဒာ၏ ဒိုင်ယာရီစာမျက်နှာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါရှိသည်။
"ဒီပုံကို ကြည့်ပြီးမှ အစ်မစန္ဒာကို ဆက်ချစ်နိုင်သေးလားဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ" ဟု သူမက ရေးလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဖုန်းက မြည်လာသည်။ ကိုမင်းထင်ဆီက ဖြစ်သည်။ မေနှင်းဖြူသည် ဖုန်းကို မကိုင်ဘဲ ပြုံးနေမိသည်။ ကစားပွဲက အခုမှ စတင်တာပဲ ရှိပါသေးသည်။
---
(ဤသည်မှာ