အဖေအမည်မသိသောကိုယ်ဝန်

 အဖေအမည်မသိသောကိုယ်ဝန်

မိုးစက်ဦး၏ ရင်ထဲတွင် တလိမ့်လိမ့်တက်လာသော ပျို့အန်ချင်စိတ်သည် အပြင်ဘက်မှ သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသော မိုးရေစက်များနှင့်အပြိုင် ရုန်းကန်နေသည်။ 

သူမသည် အိမ်သာထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ အော့အန်လိုက်သော်လည်း ထွက်လာသည်မှာ အစာခြေရည် အကြည်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အစာအိမ်တစ်ခုလုံး ညှစ်ထုတ်ခံထားရသလို နာကျင်နေသည်။ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော မိမိ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ကာ သွေးမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများသည် တုန်ရီနေပြီး ဝမ်းဗိုက်သားကို မသိမသာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုနေရာတွင် အသက်ရှူနေသော၊ ကြီးထွားနေသော သက်ရှိတစ်ခု ရှိနေပြီဆိုသည့် အသိက သူမ၏ ဦးနှောက်ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။

"မိုးစက်... သမီး နေမကောင်းဘူးလား"

အပြင်ဘက်မှ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်အမာ၏ အသံထွက်လာသည်။ မိုးစက်ဦးသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းရှူကာ အသံကို ထိန်းလိုက်ရသည်။

"နေကောင်းပါတယ် အမေ... မနေ့က အစားမှားလို့ ထင်တယ်"

သူမသည် စကားကို ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်ရသည်။ ရင်ထဲတွင်မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ပူလောင်နေသည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် စစ်ဆေးသည့် တံဆိပ်လေးပေါ်မှ နီရဲသော မျဉ်းနှစ်ကြောင်းသည် သူမ၏ ဘဝကို ထာဝရ ပြောင်းလဲပစ်တော့မည်ကို သူမ သိသည်။ သို့သော် အဆိုးဝါးဆုံးမှာ ထိုကိုယ်ဝန်၏ ဖခင်သည် မည်သူဖြစ်သည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လက မြို့နယ်ပွဲတော်ညကို သူမ ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုညက သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ တစ်ခွက်တည်းသော ယမကာသည် သူမကို ဤမျှအထိ သတိလစ်သွားစေခဲ့သလား။ နိုးလာချိန်တွင် သူမသည် မိမိအိမ်၏ ကုတင်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ထူးခြားသော နာကျင်မှုများ မရှိခဲ့သဖြင့် သူမသည် ဘာကိုမှ မသင်္ကာခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုမူ ကံကြမ္မာသည် သူမကို အရက်စက်ဆုံး ပြက်လုံးတစ်ခုဖြင့် ကျီစယ်နေပြီဖြစ်သည်။

နေအိမ်ကလေးအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုသည် လေးလံလွန်းလှသည်။ ဒေါ်အမာသည် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။ မိခင်တစ်ဦး၏ အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်သော အာရုံသည် မိုးစက်ဦး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရိပ်မိနေသလိုမျိုး။ မိုးစက်ဦးသည် ထမင်းဝိုင်းတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းစေ့များကိုသာ ရေတွက်နေမိသည်။

"သမီး... ဒီနေ့ အလုပ်မသွားနဲ့တော့လား။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"

"သွားရမယ် အမေ။ ဒီနေ့ ရုံးမှာ စာရင်းစစ်ဖို့ ရှိတယ်"

သူမသည် မုသားကို အလွယ်တကူပင် သုံးလိုက်ရသည်။ အမှန်တော့ သူမသည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကိုပင် မသိပေ။ မြို့ငယ်လေး၏ အတင်းအဖျင်း လေလှိုင်းများကြားတွင် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် ဖယောင်းတိုင်မီးလို တုန်ရီနေသည်။ ဤမြို့လေးတွင် မိုးစက်ဦးဆိုသည်မှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်သူတစ်ဦးအဖြစ် လူသိများသည်။ အကယ်၍သာ ဤသတင်း ပေါက်ကြားသွားပါက သူမ၏ မိခင်သည် မည်သို့ မျက်နှာပြရမည်နည်း။

မိုးစက်ဦးသည် ထီးတစ်လက်ကို ဆောင်းကာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုးသည် မစဲသေး။ လမ်းမပေါ်တွင် ရွှံ့ဗွက်များ ပြည့်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုရွှံ့ဗွက်များထက် ပိုမိုညစ်နွမ်းနေသော ခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်။ သူမသည် မြို့စွန်ရှိ ပုဂ္ဂလိက ဆေးခန်းလေးတစ်ခုသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ လူသိနည်းသော ထိုဆေးခန်းတွင် စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

လမ်းတွင် တွေ့သမျှ လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် သူမကို စစ်ဆေးနေသလို ခံစားရသည်။ "ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... မိုးစက်ဦး မဟုတ်လား။ အပျိုကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ဖြူဖျော့နေရတာလဲ" ဟု တစ်ယောက်ယောက်က ကပ်ပြောနေသလိုမျိုး ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိသည်။ ထိုနေရာတွင် ခုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပေါက်ထွက်တော့မည့်အတိုင်းပင်။

ဆေးခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ ပိုးသတ်ဆေးနံ့သည် သင်းပျံ့နေသည်။ မိုးစက်ဦးသည် ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ မိမိ၏အလှည့်ကို စောင့်နေသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ကလေးချီထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကလေးကို မေတ္တာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ မိုးစက်ဦး၏ ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိဗိုက်ထဲက သက်ရှိကိုကော သူမ ချစ်နိုင်ပါ့မလား။ အဖေအမည်မသိသော၊ အမှောင်ထုထဲမှ ဆင်းသက်လာသော ထိုကလေးကို သူမ မည်သို့ လက်ခံရမည်နည်း။

နာ့စ်မလေး၏ ခေါ်သံကြောင့် သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ဆရာဝန်မကြီး ဒေါက်တာဝင်းဝင်းသည် မိုးစက်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြသည်။ သို့သော် မိုးစက်ဦး၏ တုန်ရီနေသော လက်များကို မြင်သောအခါ ဆရာဝန်မကြီး၏ အပြုံးသည် မှေးမှိန်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီး။ နေမကောင်းဘူးလား"

မိုးစက်ဦးသည် အသံကို ရှာမရသလို ဖြစ်နေသည်။ ခဏအကြာမှ ခက်ခဲစွာ စကားလုံးများကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ရသည်။

"သမီး... ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ထင်တယ် ဆရာမ"

ဆရာဝန်မကြီးသည် အံ့သြသွားပုံမရပေ။ သူမသည် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်သည်။ စမ်းသပ်ခန်းအတွင်းရှိ အာထရာဆောင်း စက်ကလေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော 'တုတ် တုတ် တုတ်' ဆိုသည့် အသံငယ်လေးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုးစက်ဦး၏ မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတော့သည်။ ထိုအသံသည် အသက်ရှူသံ ဖြစ်သည်။ ထိုအသံသည် လူသားတစ်ဦး၏ တည်ရှိမှု ဖြစ်သည်။

"နှစ်လရှိပြီ သမီး။ ကလေးက ကျန်းမာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးကတော့ အာဟာရ အရမ်းလိုနေတယ်"

ဆရာဝန်မကြီး၏ စကားသည် မိုးစက်ဦးအတွက် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသလိုပင်။ သူမသည် ဆရာဝန်မကြီးကို ကြည့်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာမ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သမီး ဘာမှ မမှတ်မိဘူး။ သမီး ဘယ်သူနဲ့မှလည်း..."

သူမ စကားကို ဆုံးအောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ငိုချလိုက်မိသည်။ ဆရာဝန်မကြီးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်ကာ မိုးစက်ဦး၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

မိုးစက်ဦး ဆေးခန်းမှ ပြန်ထွက်လာသောအခါ မိုးသည် တဖွဲဖွဲသာ ရွာတော့သည်။ သူမသည် အိမ်သို့ တန်းမပြန်ဘဲ မြစ်ကမ်းနားသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ မြစ်ရေသည် နောက်ကျိကာ စီးဆင်းနေသည်။ သူမ၏ ဘဝသည်လည်း ထိုမြစ်ရေကဲ့သို့ပင် နောက်ကျိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်လက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားသည်။ ထိုညက မြို့နယ်ပွဲတော်၏ နောက်ဆုံးည ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူငယ်ချင်း အေးအေးနှင့်အတူ လည်ပတ်ခဲ့သည်။ အေးအေး၏ အသိတစ်ယောက်က ပေးသော အချိုရည်ကို သူမ သောက်ခဲ့မိသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမ၏ ခေါင်းများ မူးနောက်လာကာ အရာအားလုံးသည် ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။

"မိုးစက်... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား"

ထိုစဉ်က အေးအေး၏ အသံကို သူမ မှတ်မိသေးသည်။ သို့သော် အေးအေးက သူမကို အိမ်ပြန်ပို့ခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်ကော ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ပါသလား။ မိုးစက်ဦးသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အေးအေးထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

"အေးအေး... ငါ နင့်ကို တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့။ ဟိုနေ့ညက ပွဲတော်ကအပြန် ငါ့ကို ဘယ်သူ အိမ်ပြန်ပို့ပေးတာလဲ"

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ အေးအေးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ... ငါလည်း အဲ့ဒီညက မူးနေလို့ သေချာမမှတ်မိဘူး မိုးစက်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကျော်စွာက နင့်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်ဆိုလို့ ငါ လွှတ်လိုက်တာလေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကိုကျော်စွာ...။ မြို့မျက်နှာဖုံး သူဌေးသား၊ လူချောလူတတ်ဟု နာမည်ကြီးသော်လည်း နောက်ကွယ်တွင် ရှုပ်ပွေသူဟု သတင်းထွက်နေသူ။ မိုးစက်ဦး၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။ ကိုကျော်စွာက သူမကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုပါက ထိုညက ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။

မိုးစက်ဦးသည် ကိုကျော်စွာ ရှိရာသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း အမှန်တရားကို သိလိုသည်။ ကိုကျော်စွာ၏ အိမ်ကြီးသည် မြို့လယ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိသည်။ သူမ ဝင်သွားသောအခါ ကိုကျော်စွာသည် ဧည့်ခန်းတွင် ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ထိုင်နေသည်။

"အော်... မိုးစက်ဦးပါလား။ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ"

ကိုကျော်စွာ၏ အပြုံးသည် နွေးထွေးသယောင်ရှိသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ရှိနေသည်။ မိုးစက်ဦးသည် အသက်ကို ဝအောင်ရှူကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟိုညက... ပွဲတော်ညက ရှင် ကျွန်မကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးတာလား"

ကိုကျော်စွာသည် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်လေ။ မိုးစက်က သိပ်မူးနေလို့ ကိုယ်ပဲ အိမ်ထဲအထိ ပို့ပေးခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲ... အဲ့ဒီညက အကြောင်းကို လွမ်းလို့လား"

သူ၏ စကားလုံးများက မိုးစက်ဦးကို ရွံရှာစေသည်။ သူမသည် ကိုကျော်စွာ၏ ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။ အခု ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ"

ကိုကျော်စွာ၏ မျက်နှာသည် ခဏမျှ ပျက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ မိုးစက်ဦး၏ အနားသို့ တိုးလာသည်။

"ကိုယ်ဝန်...? အဲ့ဒါ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မိုးစက်... မင်းက မြို့ထဲမှာ အပျိုစင်လေးလို ဟန်ဆောင်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘယ်သူနဲ့ဖြစ်ဖြစ် အိပ်နိုင်တဲ့ မိန်းမစားမျိုးပဲ မဟုတ်လား။ အခု ငါ့ကို လာဗိုက်ကပ်တာလား"

သူ၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကြောင့် မိုးစက်ဦးသည် ကိုကျော်စွာ၏ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်မိသည်။

"ရှင်... ရှင် လူယုတ်မာ"

"ဟားဟား... ရိုက်လိုက်စမ်းပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ဘာသက်သေရှိလဲ။ မင်းမှာ ဘာအထောက်အထားမှ မရှိဘဲ ငါ့ကို လာစွပ်စွဲရင် မင်းပဲ သိက္ခာကျမှာနော်"

မိုးစက်ဦးသည် မျက်ရည်များကြားမှ ကိုကျော်စွာကို ကြည့်ကာ အိမ်ပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။ လူယုတ်မာ၏ စကားများသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလိုပင်။

အမှန်တရားသည် ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့သော်လည်း ရလဒ်ကမူ ထင်ရှားနေသည်။ မိုးစက်ဦး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဒေါ်အမာသည် ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် မိုးစက်ဦး၏ ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးထားသည့် စက္ကူများ ရှိနေသည်။ ဒေါ်အမာ၏ မျက်နှာသည် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

"ဒါ ဘာလဲ မိုးစက်"

မိုးစက်ဦးသည် ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ဒူးထောက်ကာ ငိုချလိုက်သည်။ "အမေ... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်။ သမီး မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး"

"ဘယ်သူလဲ... အဖေက ဘယ်သူလဲ"

ဒေါ်အမာ၏ အသံသည် တုန်ရီနေသည်။ မိုးစက်ဦးသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ "သမီး မသိဘူး အမေ။ သမီး တကယ် မသိတာပါ" ဟုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

ဒေါ်အမာသည် ထိုင်ခုံမှ ထကာ သမီးဖြစ်သူကို ရိုက်နှက်တော့သည်။ "မသိဘူး ဟုတ်လား။ မသိဘဲနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရလာအောင် နင်က ဘယ်လိုမိန်းမမျိုးလဲ။ ငါ့မျက်နှာကိုမှ မထောက်ကြဘူး။ ဒီမြို့မှာ ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ"

ရိုက်နှက်သံများနှင့် ငိုသံများသည် အိမ်လေးအတွင်း၌ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ထိုညတွင် မိုးစက်ဦးသည် အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို ထုပ်ပိုးကာ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မိခင်သည် သူမကို နှင်ထုတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ထိုအိမ်တွင် ဆက်နေရန် သူမတွင် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။

မိုးသည် သည်းထန်စွာ ရွာနေဆဲ။ မိုးစက်ဦးသည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို မသိဘဲ လမ်းလျှောက်နေမိသည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကလေးငယ်သည် သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော အဖော် ဖြစ်နေသည်။ "သားလေး... မင်း အဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အမေ မသိပေမဲ့ မင်းကိုတော့ အမေ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

မိုးစက်ဦးသည် ရန်ကုန်မြို့ကြီး၏ ဆူညံမှုများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဆံပင်တိုတိုညှပ်ကာ ပုံစံပြောင်းလိုက်သည်။ စက်ချုပ်စက်ရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်ဝင်ကာ သူမ၏ ဘဝသစ်ကို စတင်ခဲ့သည်။ ဗိုက်ကလေးသည် တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာသော်လည်း သူမသည် မည်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူမ၏ အနားတွင် ရှိနေသူမှာ စက်ရုံမှ အလုပ်သမားတစ်ဦးဖြစ်သူ မောင်မောင် ဖြစ်သည်။ မောင်မောင်သည် စိတ်ထားကောင်းသူဖြစ်ပြီး မိုးစက်ဦး၏ အခြေအနေကို သိသော်လည်း သူမကို ကူညီရန် အမြဲ အသင့်ရှိနေသည်။

"မမိုးစက်... ဒီနေ့ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ အလုပ်တွေ သိမ်းလိုက်တော့လေ"

မောင်မောင်၏ ဂရုစိုက်မှုများသည် မိုးစက်ဦး၏ အေးစက်နေသော နှလုံးသားကို အနည်းငယ် နွေးထွေးစေသည်။ သို့သော် သူမသည် မည်သူ့ကိုမှ ထပ်မံ အယုံအကြည် မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကလေးကို ဘေးကင်းစွာ မွေးဖွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ညတွင် မိုးစက်ဦးသည် အိပ်မက်တစ်ခု မက်သည်။ ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် ပွဲတော်ညက ပုံရိပ်များ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ကိုကျော်စွာသည် သူမကို အိမ်ပြန်ပို့သည်မှာ မှန်သော်လည်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ အခြားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာကို သူမ မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ထူးခြားသော အမာရွတ်တစ်ခုကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

မိုးစက်ဦးသည် အိပ်မက်ထဲမှ အမာရွတ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။ ထိုအမာရွတ်သည် ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဖြစ်ပြီး သူမ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် သူမ၏ ရွာမှ လူများကို တစ်ယောက်ချင်း ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားသည်။

ထိုစဉ် မောင်မောင်သည် သူမ၏ 

စာကို ဖတ်လိုက်သောအခါ မိုးစက်ဦး၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒေါ်အမာသည် နေမကောင်းဖြစ်နေပြီး သူမကို ပြန်လာရန် တောင်းဆိုထားသည်။ ထို့အပြင် ကိုကျော်စွာသည် မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပါရှိသည်။

"ကိုကျော်စွာ သေပြီ...?"

မိုးစက်ဦးသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှန်တရားကို သိနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောသူသည် မရှိတော့ပြီလား။ သို့သော် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲမှ ထိုအမာရွတ်ပိုင်ရှင်သည် မည်သူနည်း။ သူမသည် ရွာသို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယခုဆိုလျှင် ကိုယ်ဝန်သည် ခုနစ်လရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ရွာကလေးသည် အရင်အတိုင်းပင်။ သို့သော် မိုးစက်ဦးအတွက်မူ အရာအားလုံးသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူမ ရွာထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ လူအချို့၏ အကြည့်များသည် ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ သနားခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ထိုအကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ အိမ်သို့သာ တန်းသွားခဲ့သည်။

ဒေါ်အမာသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲနေသည်။ သမီးဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်ရည်များ ကျလာသည်။

"သမီး... အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ"

မိုးစက်ဦးသည် မိခင်၏လက်ကို ကိုင်ကာ ငိုချလိုက်သည်။ သားအမိနှစ်ဦးသည် စကားများစွာ မပြောဖြစ်သော်လည်း နားလည်မှုများ ရရှိခဲ့ကြသည်။

နောက်ရက်တွင် မိုးစက်ဦးသည် ကိုကျော်စွာ၏ ဈာပနသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အမှန်တရားကို ရှာဖွေလိုသေးသည်။ ဈာပနတွင် လူများစွာ ရှိနေသည်။ သူမသည် လူတိုင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မသိမသာ လိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုစဉ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူမ၏ အနားသို့ လျှောက်လာသည်။

သူသည် ကိုကျော်စွာ၏ ကားဆရာဖြစ်သူ ဖိုးထောင် ဖြစ်သည်။ ဖိုးထောင်၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မိုးစက်ဦး မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ သွေးများ အေးစက်သွားတော့သည်။

မိုးစက်ဦးသည် ဖိုးထောင်ကို သီးသန့်နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ ဖိုးထောင်သည် ကြောက်ရွံ့နေပုံရပြီး မိုးစက်ဦး၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့မကြည့်ဝံ့ပေ။

"ဖိုးထောင်... ရှင် ကျွန်မကို ပြောစရာ ရှိတယ် မဟုတ်လား"

မိုးစက်ဦး၏ အသံသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ မီးတောင် ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ဖိုးထောင်သည် ဒူးထောက်ကျကာ ငိုချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် မမိုးစက်။ အဲ့ဒီညက ကိုကျော်စွာက ကျွန်တော့်ကို အမိန့်ပေးခဲ့တာပါ။ သူက မမိုးစက်ကို အိမ်ပြန်ပို့ခိုင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို... ကျွန်တော့်ကို 

မိုးစက်ဦးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လောကကြီးတစ်ခုလုံး လည်ပတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကို စော်ကားခဲ့သူမှာ ကိုကျော်စွာ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကားဆရာ ဖြစ်နေသည်။ ကိုကျော်စွာသည် ထိုလုပ်ရပ်ကို ပျော်စရာတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ရှင်... ရှင်တို့ လူယုတ်မာတွေ"

မိုးစက်ဦးသည် ဖိုးထောင်ကို ရိုက်နှက်ချင်သော်လည်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကန်လိုက်သော ကလေး၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤကလေးသည် ထိုကဲ့သို့သော လူယုတ်မာတစ်ယောက်၏ သွေးသား ဖြစ်နေသည်လား။ သူမသည် ရွံရှာလွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်မိသည်။

အမှန်တရားသည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ။ ဖိုးထောင်သည် ရဲစခန်းတွင် အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။ ကိုကျော်စွာ ရိုက်ထားသော ဗီဒီယိုများကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ရွာတစ်ရွာလုံးသည် မိုးစက်ဦးကို သနားကရုဏာ သက်ကြသည်။ သူမသည် အပြစ်မရှိသူ၊ သားကောင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိသွားကြသည်။

သို့သော် မိုးစက်ဦးအတွက်မူ ထိုအသိအမှတ်ပြုမှုများသည် အရေးမကြီးတော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ကလေးအတွက်သာ စဉ်းစားနေတော့သည်။ ထိုကလေးသည် မည်သူ့ကြောင့် ဖြစ်တည်လာသည်ဖြစ်စေ၊ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ကိုးလတိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့သော၊ သူမ၏ သွေးသားများဖြင့် ကြီးထွားခဲ့သော သက်ရှိလေး ဖြစ်သည်။

မိုးစက်ဦးသည် ဆေးရုံသို့ တက်ခဲ့ရသည်။ မွေးဖွားချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ နာကျင်မှုများကြားတွင် သူမသည် အတိတ်က ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများကိုပါ မေ့ပစ်ရန် ကြိုးစားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကလေးငယ်၏ ငိုသံလေးသည် 

"ယောက်ျားလေးပါ သမီး... ချောလိုက်တာ"

နာ့စ်မလေးက ကလေးကို မိုးစက်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးသည်။ မိုးစက်ဦးသည် ကလေး၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်နှာလေးတွင် ဖိုးထောင်၏ ပုံရိပ်လည်း မပါ၊ ကိုကျော်စွာ၏ အရိပ်အယောင်လည်း မရှိ။ ဖြူစင်လွန်းသော၊ နုနယ်လွန်းသော အသက်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိုးစက်ဦးသည် တစ်ခုကို နားလည်လိုက်သည်။ ကလေးသည် အပြစ်မရှိပေ။

တစ်နှစ်အကြာ...။

မိုးစက်ဦးသည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်ကာ ကလေးငယ်ကို ချော့မြှူနေသည်။ ကလေး၏ အမည်မှာ "မိုးသောက်" ဟု ပေးထားသည်။ သူသည် လမ်းစလျှောက်နေပြီဖြစ်ပြီး တတ်သစ်စ စကားလုံးလေးများကို ပြောနေသည်။

ရွာကလေးသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုအေးချမ်းနေသလို ခံစားရသည်။ ဒေါ်အမာသည် မြေးလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။ မိုးစက်ဦးသည် သူမ၏ ဘဝကို ပြန်လည် သုံးသပ်မိသည်။ သူမ ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာများ၊ အရှက်ရမှုများ၊ နာကျင်မှုများသည် ဤကလေးငယ်၏ အပြုံးလေးတစ်ခုကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

အဖေအမည်မသိသော ကိုယ်ဝန်ဟု လူများက ကဲ့ရဲ့ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ ထိုကလေးသည် မိုးစက်ဦး၏ ဘဝအတွက် အလင်းရောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မည်သူ့ကိုမှ မုန်းတီးခြင်း မရှိတော့ပေ။ အမုန်းတရားထက် ချစ်ခြင်းတရားက ပိုမို အင်အားကြီးမားကြောင်း သူမ သိမြင်သွားခဲ့သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် မိုးစက်ဦးသည် မိုးသောက်ကို ချီကာ မြစ်ကမ်းနားသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ မြစ်ရေသည် ကြည်လင်စွာ စီးဆင်းနေသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေရောင် တိမ်တိုက်များ ဖြာကျနေသည်။

"မိုးသောက်... သား သိလား။ သားက အမေ့အတွက် ကမ္ဘာကြီးပဲ"

သူမသည် ကလေး၏ နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ အတိတ်သည် အရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်သည်သာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသည်။ သူမသည် ထိုအနာဂတ်ကို မေတ္တာတရားများဖြင့် ထုဆစ်ပုံဖော်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လောကကြီးတွင် အမှောင်ထုများ မည်မျှပင် ရှိစေကာမူ၊ နံနက်ခင်း၏ မိုးသောက်အလင်းရောင်သည် အမြဲတမ်း ပေါ်ထွက်လာစမြဲပင် ဖြစ်တော့သည်။