ယုတ်မာသူရဲ့ အနမ်း

 ယုတ်မာသူရဲ့ အနမ်း

(

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် ရန်ကုန်ညသည် အေးစက်ခြောက်ကပ်လွန်းလှသည်။ လမ်းမမီးတိုင်များမှ ဝါကျင်ကျင်အလင်းရောင်တို့သည် ရေကန်ငယ်သဖွယ် ဖြစ်နေသော လမ်းမပေါ်၌ တုန်ရီစွာ ထိုးကျနေကြ၏။ ကမ္ဘာအေးစေတီလမ်းမကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တွင် တည်ရှိသည့် ခမ်းနားထည်ဝါလွန်းသော ခြံဝင်းကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့၌ မြတ်မွန် ရပ်နေမိသည်။ သူမ၏ ဖျော့တော့သော နှုတ်ခမ်းအစုံသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေသော်လည်း ရင်ထဲတွင် လောင်မြိုက်နေသော သောကမီးကမူ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပူလောင်စေခဲ့သည်။

ခြံရှေ့မှ သံပန်းတံခါးကြီးသည် သူမအတွက် ငရဲခန်း၏ ဝင်ပေါက်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ ဤတံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူမ၏ မာန်မာနနှင့် သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို စတေးရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သို့သော် သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူစက်ဖြင့် အသက်ကို လုနေရသော မောင်လေးနှင့် အကြွေးရှင်များ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ပြိုလဲနေသည့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာသောအခါ မြတ်မွန်၏ လက်အစုံသည် သံပန်းတံခါးကို အားတင်းကာ တွန်းဖွင့်လိုက်မိတော့သည်။

ခြံထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သင်းပျံ့လှသော ညဉ့်မွှေးပန်းနံ့က မိုးရေနံ့နှင့်ရောထွေးကာ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုရနံ့သည်ပင် လှည့်စားမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။ အိမ်မကြီး၏ ဧည့်ခန်းအတွင်းမှ လွင့်ပျံ့လာသော နွေးထွေးသည့် လျှပ်စစ်မီးရောင်သည် သူမ၏ ဖျော့တော့သော ရုပ်သွင်ကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။

"လာပြီလား မြတ်မွန်..."

ဧည့်ခန်း၏ အမှောင်ရိပ်သန်းနေသော ထောင့်တစ်နေရာရှိ သားရေဆိုဖာကြီးပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် နိမ့်သော်လည်း သြဇာညောင်းလှ၏။ အေးစက်သော သတ္တုသံကဲ့သို့ သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဦးမင်းထင်...။ မြို့မျက်နှာဖုံး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးဟု အများက သိကြသော်လည်း သူ၏ အရိပ်အောက်တွင် မည်မျှလောက်သော ရက်စက်မှုနှင့် ယုတ်မာမှုများ ရှိနေသည်ကို မြတ်မွန်သာ သိရှိခဲ့သည်။

သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို အသာအယာ လှုပ်ယမ်းရင်း သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက သားကောင်ကို ချောင်းနေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်ကာ တဖျတ်ဖျတ် တောက်နေ၏။ မြတ်မွန်သည် မိုးရေများ စိုရွှဲနေသော သူမ၏ အဝတ်အစားများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေမိသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ရောက်ပါပြီ ရှင်"

သူမ၏ အသံသည် တိမ်ဝင်နေသော်လည်း မင်းထင်ကမူ ကျေနပ်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ဖြစ်သော အဖိုးတန်ရေမွှေးနံ့က သူမ၏ အာရုံများကို ဝေဝါးစေသည်။

"ကိုယ်ပြောတဲ့ ကတိကို မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား မြတ်မွန်... ဒီည နင် ငါ့အနားမှာ ရှိနေရင်၊ ငါ့စိတ်ကြိုက် နင့်ကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ပြုရင်... နင့်မောင်လေး ခွဲစိတ်ဖို့ ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးနဲ့ နင့်မိသားစုရဲ့ အကြွေးအားလုံးကို ငါ ဒီညပဲ ရှင်းပေးမယ်"

မင်းထင်၏ လက်ချောင်းများက မြတ်မွန်၏ မေးဖျားကို အသာအယာ ဆွဲမလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စီးကျလာသော မျက်ရည်စများကို သူက အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ မြတ်မွန်သည် ရုန်းထွက်ချင်သော်လည်း သူမ၏ ခြေထောက်များက မြေကြီးတွင် ကပ်နေသကဲ့သို့ ရွေ့မရဖြစ်နေသည်။ ဤလူသည် သူမ၏ အားနည်းချက်ကို အသေအချာ သိထားသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုမှာပင် သူက ဖေးမမည့်သူကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ပိုက်ဆံဖြင့် မျှားခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့လဲ... ကြောက်နေတာလား?"

သူ၏ အမေးက လှောင်ပြောင်သံ ပါနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ချောမောခန့်ညားသော်လည်း ထိုမျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော စိတ်ဓာတ်သည် အပုပ်နံ့နံလှသည်ဟု မြတ်မွန် ခံစားရသည်။ သူသည် သူမ၏ စိုစွတ်နေသော ဆံနွယ်များကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ယုတ်မာတယ်လို့ ထင်ရင်လည်း ထင်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီယုတ်မာတဲ့လူရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ နင့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ရှိနေတာ မမေ့နဲ့"

မြတ်မွန်၏ နှလုံးသားသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် တစ်ဆစ်ဆစ် ခံစားနေရသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်လိုက်မိသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် သူမ မြင်ယောင်နေသည်က မောင်လေး၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကလေးသာ ဖြစ်သည်။ သူမ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ရှင်... ရှင် ဖြစ်စေချင်သလိုသာ လုပ်ပါတော့"

ထိုစကားကို ပြောထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မြတ်မွန်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို စာချုပ်တစ်ခုဖြင့် ရောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မင်းထင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အပြုံးက ထင်ဟပ်လာသည်။ သူသည် သူမ၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"လိမ္မာတယ် မြတ်မွန်... ဒီညကစပြီး နင်ဟာ ငါ့အပိုင်ပဲ"

အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည် ပိုမိုသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ မိုးကြိုးသံများက ကောင်းကင်ယံကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသကဲ့သို့ မြတ်မွန်၏ ဘဝသည်လည်း ယနေ့ညတွင် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မင်းထင်၏ အနမ်းများသည် သူမ၏ ပါးပြင်ထက်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ ထိုအနမ်းများသည် နွေးထွေးမှု မရှိဘဲ အဆိပ်သင့်နေသော ဓားသွားများကဲ့သို့ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို တစ်စစီ ပိုင်းဖြတ်နေတော့သည်။

ဤသည်ကား ယုတ်မာသူတစ်ယောက်၏ အနမ်းဖြင့် စတင်ခဲ့သော အမုန်းနှင့် အငြိုးအတေးများ၊ အပေးအယူနှင့် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်၏ အစပျိုးခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

(