လမ်းမပေါ်က မိန်းမများ
လမ်းမပေါ်က မိန်းမများ
(
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ရန်ကုန်ည၏ လမ်းမထက်တွင် ဝါကျင်ကျင် လမ်းမီးတိုင်များက ရေစီးကြောင်းများကြား၌ တုန်ယင်နေကြသည်။ ကတ္တရာလမ်းမထက်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော နီယွန်မီးရောင်စုံတို့သည် ကွဲအက်နေသော မှန်စများနှယ် ဖရိုဖရဲ။ လေပြင်းတစ်ချက်အဝှေ့တွင် လမ်းဘေးရှိ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ မိုးကာတဲအိုလေး တစ်ခုသည် တဖျတ်ဖျတ်နှင့် လူးလွန့်သွားကာ အထဲမှ မီးခိုးငွေ့တလူလူ ထွက်နေသော အိုးကြီးဘေးတွင် မြနှင်း တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။
မြနှင်း၏ လက်ချောင်းများသည် ရေငွေ့များကြောင့် တွန့်ရှုံ့နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ လမ်းမတလျှောက် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော ကားမီးရောင်များကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ။ သူမသည် ဤလမ်းမပေါ်တွင် ဘဝကို ပုံအောထားခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းမနည်းတော့။ တစ်ချိန်က သူမသည် ဇာတ်ခုံပေါ်တွင် ပရိသတ်အပေါင်းကို ဖမ်းစားခဲ့ဖူးသော မင်းသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုလျှင် မည်သူမျှ ယုံကြည်နိုင်မည်မဟုတ်။ ယခုမူ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများသည် လောကဓံ၏ ခြစ်ရာများပမာ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေချေပြီ။
“ဒီညတော့ လူပါးလိုက်တာ အဒေါ်ရယ်”
သူမ၏ အတွေးထဲသို့ အသံတစ်သံ တိုးဝင်လာသည်။ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ အသက် ကျော်ခန့်ရှိမည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မိုးရေများ ရွှဲနစ်နေကာ လက်ထဲတွင် ခရီးဆောင်အိတ် အစုတ်လေးတစ်လုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်ကို မြနှင်း ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။
“ထိုင်ဦး ညည်းကလည်း... ဒီလောက် မိုးရွာနေတာကို ဘယ်က လာတာလဲ”
မြနှင်းက ခုံပုလေးတစ်လုံးကို ခြေထောက်နှင့် တိုးပေးလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ မိန်းကလေးက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမ၏ အိတ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ အမည်က ပိုး။ သူမသည် ဝေးလံသော နယ်မြို့လေးတစ်ခုမှ မြို့ကြီးဆီသို့ မျှော်လင့်ချက်အသစ်များဖြင့် ထွက်ပြေးလာသူဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ မျှော်လင့်ချက်ထက် ဘေးကင်းရာကိုသာ ပို၍ ရှာဖွေနေရသူ ဖြစ်သည်။
“သမီး ဘယ်သွားရမလဲ မသိဘူး အဒေါ်။ တစ်မြို့လုံးက သမီးအတွက်တော့ မှောင်နေသလိုပဲ”
ပိုး၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ မြနှင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ ဤလမ်းမပေါ်သို့ ရောက်လာကြသော မိန်းမတိုင်းတွင် ကိုယ်စီကိုယ်စီ နာကျင်စရာ ဇာတ်လမ်းများ ရှိကြသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ မြနှင်းက သူမ၏ ပတ်တီးစီးထားသော လက်ဖြင့် ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်ကာ -
“ဒီလမ်းမကြီးက ကြမ်းတမ်းပေမယ့် သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ လိမ်ညာမနေဘူး သမီးရဲ့။ လမ်းပေါ်မှာ ရှင်သန်တတ်ဖို့က ကိုယ့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ အိပ်စရာမရှိရင် ဒီညတော့ ငါနဲ့ပဲ အဖော်လုပ်ပေါ့”
ထိုအချိန်တွင်ပင် လမ်းဘေးသို့ ဟောင်းနွမ်းနေသော တက္ကစီအိုကြီးတစ်စီး ထိုးရပ်လာသည်။ ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီးနောက် အသက် ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော မိန်းမတစ်ဦး ဆင်းလာသည်။ သူမ၏ နာမည်က သီတာ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခပ်ပြတ်ပြတ် နေတတ်ထိုင်တတ်ကာ ဤလမ်းမပေါ်တွင် တက္ကစီမောင်းပြီး အသက်မွေးနေသူ ဖြစ်သည်။ သူမက ကားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်းမှာပင် မြနှင်း၏ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာကာ -
“အမမြ... ရေနွေးကြမ်း ပူပူလေး တစ်ခွက်ပေးပါဦး။ ကားကလည်း ပျက်ချင်နေပြန်ပြီ။ ဒီညတော့ မလွယ်ဘူး”
သီတာက ပိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ခုံပေါ်တွင် ပစ်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သုံးယောက်သား ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ မိုးသံနှင့် လမ်းဘေးရှိ ရေမြောင်းထဲသို့ ရေစီးဝင်သံများသာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဤမိန်းမ သုံးယောက်။ အတိတ်တွင် နာကျင်မှုကိုယ်စီ ရှိခဲ့ကြသူများ၊ ပစ္စုပ္ပန်တွင် ရုန်းကန်နေရသူများ၊ အနာဂတ်အတွက် ဝေဝါးနေသူများ။
“ငါတို့ မိန်းမတွေရဲ့ ဘဝက လမ်းမပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေလိုပဲ။ လေတိုက်ရင် လွင့်မယ်၊ မိုးရွာရင် ကပ်စေးနေမယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့က မြေကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး”
မြနှင်း၏ စကားက လေးနက်လှသည်။ သီတာက ရေနွေးကြမ်းကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးမှ ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မြေကြီး မဟုတ်ပေမယ့် မြေကြီးထက်တော့ အနင်းခံရတာ ပိုများတယ် အမမြရဲ့။ ကျွန်မဆိုရင် ဒီကားမောင်းလာတာ နှစ်ရှိပြီ။ ညဘက် လမ်းပေါ်ထွက်တိုင်း ဘုရားစာ ရွတ်နေရတာ။ လူဆိုးနဲ့ တွေ့မလား၊ ရဲနဲ့ တွေ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်မမှန်တဲ့ ကောင်တွေနဲ့ တွေ့မလားပေါ့”
ပိုးက သီတာ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ပို၍ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ သူမ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲတွင် ပါလာသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုက သူမကို တစ်ချိန်လုံး ခြောက်လှန့်နေသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကိုသာ ဒီမိန်းမကြီးနှစ်ယောက် သိသွားလျှင် သူမကို လက်ခံကြပါ့မလားဟု တွေးတောရင်း ရင်တုန်နေမိသည်။
မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။ လေပြင်းက မိုးကာတဲလေးကို ပြိုလဲတော့မတတ် တိုက်ခတ်နေသည်။ လမ်းမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ကားအနက်ရောင်တစ်စီး တိတ်တဆိတ် ရပ်ထားသည်ကို သီတာက သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုကားထဲမှ လူတစ်ယောက်သည် သူတို့ဆိုင်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ ဆယ်မိနစ်မကတော့။
“ဟိုမှာ... တစ်ယောက်ယောက် ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသလိုပဲ”
သီတာ၏ အပြောကြောင့် မြနှင်းနှင့် ပိုးတို့ပါ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ပိုး၏ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းသွားကာ လက်ထဲမှ ရေနွေးကြမ်းခွက်လေး တုန်ယင်သွားသည်။ သူမ ရှောင်ပြေးလာခဲ့သော အတိတ်က သူမနောက်ကို လိုက်လာပြီလား။
လမ်းမပေါ်တွင် ရှင်သန်ရခြင်းသည် အမြဲတမ်း တိုက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခုမူ ထိုတိုက်ပွဲက သူတို့ သုံးယောက်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာချေပြီ။ မြနှင်းက သူမ၏ စားပွဲအောက်တွင် ဝှက်ထားသော ဓားမြှောင်အိုလေးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သီတာက ကားသော့ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ပိုးကမူ သူမ၏ အိတ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
ညသည် ပို၍ မှောင်လာသည်။ လမ်းမပေါ်က မိန်းမများအတွက် ဤညသည် ရိုးရိုးညတစ်ည မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲစေမည့် အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်မှာ သေချာလှသည်။