အမေ့ရဲ့နောက်ဆုံး ဆုံးမစကား

 အမေ့ရဲ့နောက်ဆုံး ဆုံးမစကား

(မြင်ကွင်း - )

ရန်ကုန်မြို့ပြရဲ့ ညနေခင်းဟာ မွန်းကြပ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ကတ္တရာလမ်းမပေါ်မှာ ကားအင်ဂျင်သံတွေက ဆူညံလျက်ရှိသည်။ အထပ်မြင့်တိုက်ခန်းတစ်ခုရဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ မင်းထက်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ အလင်းရောင်တွေထက် မှောင်ရိပ်တွေက ပိုကြီးစိုးနေသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းလေးက တုန်ခါသွားချိန်မှာတော့ ရင်ထဲက တစ်စုံတစ်ရာက ဆတ်ခနဲ တုန်သွားရသည်။ နေပြည်တော်က ညီမဖြစ်သူဆီက ဖုန်း။

"အစ်ကို... အမေ... အမေ သတိမေ့သွားပြန်ပြီ။ ဆရာဝန်တွေကတော့ အိမ်ပြန်နားဖို့ပဲ ပြောတယ်"

ညီမဖြစ်သူရဲ့ ရှိုက်သံက ဖုန်းလိုင်းတစ်ဖက်ကနေ တိုးဝင်လာချိန်မှာ မင်းထက်ရဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမေ...။ သူ မေ့ထားခဲ့တာ မဟုတ်သော်လည်း အလုပ်တွေ၊ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ရုန်းကန်ရင်း အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ အမေ။ မင်းထက်ရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ ရွာဦးကျောင်းက ခေါင်းလောင်းသံတွေ၊ အမေ့ရဲ့ ထမင်းဟင်းနံ့တွေနဲ့ အမေ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်ဖဝါးနွေးနွေးလေးကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ 

သူ့ရဲ့ ခေတ်မီရုံးခန်းထဲက လေအေးပေးစက်သံက အခုတော့ အသက်ရှူရတာကို ပိုလို့တောင် မွန်းကြပ်စေသလိုပဲ။ မင်းထက်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရင်း မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ငယ်စဉ်က အမေသည် သူ့ကို ပညာတတ်ကြီးဖြစ်စေချင်၍ လယ်ထဲမှာ ခါးကျိုးအောင် လုပ်ခဲ့ရရှာသည်။ အခု သူ ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်ပြီ၊ ငွေတွေ အများကြီး ရှာနိုင်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အမေ့နားမှာ သူ မရှိခဲ့ဘူး။ ဤအသိက သူ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလို နာကျင်စေသည်။

(မြင်ကွင်း - )

နောက်တစ်နေ့ မနက်အစောကြီးမှာပဲ မင်းထက်သည် သူ့ရဲ့ ကားလေးကို အမြန်လမ်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က စိမ်းလန်းစပြုနေတဲ့ လယ်ကွင်းပြင်တွေကို ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်တွေက အတိတ်ဆီသို့ တောင်ပံခတ်သွားသည်။ သူ ငယ်ငယ်က ကျောင်းတက်ဖို့ ဖိနပ်မရှိလို့ ငိုတဲ့အခါ အမေက သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရွှေနားကပ်လေးကို ချွတ်ပြီး ရောင်းပေးခဲ့တာ။ အမေသည် သူ့အတွက်ဆိုလျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေးဆပ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ ဝန်မလေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ကားမှန်ထဲကနေ မြင်နေရတဲ့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတော့ ဝတ်ကောင်းစားလှတွေနဲ့ ခန့်ညားနေပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ အမေ့အပေါ် ထားရှိတဲ့ အကြွေးတွေက တောင်လိုပုံနေသည်။ "ငါ အလုပ်များနေလို့ပါ အမေရယ်" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေက အခုတော့ ဘယ်လောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လိုက်သလဲ။ ကားအရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ရင်း မင်းထက်သည် အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။ ရွာကိုရောက်ဖို့ လိုသေးသော်လည်း သူ့စိတ်ကတော့ အမေ့အနားကို ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

(မြင်ကွင်း - )

ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ မင်းထက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လမ်းတွေက အရင်လိုပဲ ဖုန်တထောင်းထောင်းနဲ့။ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ ညီမဖြစ်သူက မျက်ရည်တွေနဲ့ ထွက်ကြိုသည်။ ခြံထဲမှာ ပေါက်နေတဲ့ စံပယ်ပန်းနံ့က လေထဲမှာ သင်းပျံ့နေဆဲ။ အိမ်ပေါ်ကို တက်လိုက်ချိန်မှာတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သစ်သားကြမ်းပြင်ရဲ့ တကျွိကျွိမြည်သံက သူ့ကို ဆီးကြိုနေသည်။

ခြင်ထောင်အဖြူလေးထဲမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ အမေ။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး ပါးရေတွေက တွန့်လိပ်နေပြီ။ မင်းထက်သည် အမေ့နားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမေ့ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အမေ့လက်တွေက အေးစက်နေသည်။ "အမေ... သား ရောက်ပြီဗျာ" လို့ ခေါ်လိုက်သော်လည်း အမေက မျက်လုံးပွင့်မလာခဲ့ဘူး။ နှုတ်ခမ်းဖျားက တိုးတိတ်တဲ့ အသက်ရှူသံလေးသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မင်းထက်သည် အမေ့ရဲ့ လက်ဖဝါးလေးကို မိမိပါးပေါ်မှာ ကပ်ထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။

(မြင်ကွင်း - )

ညဖက် ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့က ဝရန်တာမှာ မင်းထက် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ လပြည့်ည ဖြစ်တာကြောင့် လရောင်က ခြံထဲမှာ ဖွေးဖွေးလှုပ်နေသည်။ ညီမဖြစ်သူက ဘေးနားမှာ လာထိုင်ပြီး အမေ့အကြောင်းတွေကို ပြောပြသည်။ "အမေက အစ်ကို့ကို အမြဲတမ်း မျှော်နေတာ။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေမှာ စိုးလို့ ခဏပဲ ပြောခိုင်းတာ။ အစ်ကို့ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး အမေက ပြုံးနေတတ်တာ"

မင်းထက်သည် စကားတစ်လုံးမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့။ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်နေသည်။ အမေသည် သူ့ကို ဘာမှ မတောင်းဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း သူကတော့ အမေ့ကို ပေးစရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးသည်။ အမေ့ကို ရန်ကုန် ခေါ်သွားမယ်၊ ကောင်းကောင်း ထားမယ်ဆိုတဲ့ ကတိတွေက အခုတော့ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်တော့မည့် အိမ်မက်တွေလို ဖြစ်နေပြီ။ "အစ်ကို... အမေ သတိရလာရင် တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်။ အမေက အစ်ကို့ကို ပြောချင်တာတွေ အများကြီး ရှိနေပုံရတယ်" ဟု ညီမဖြစ်သူက တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

(မြင်ကွင်း - )

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ အမေ မျက်လုံး ပွင့်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ မင်းထက်ကို မြင်တော့ အမေ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အရည်ကြည်တွေ ဝဲတက်လာပြီး ပြုံးပြဖို့ ကြိုးစားသည်။ မင်းထက်သည် အမေ့ကို ဆန်ပြုတ် တိုက်ကျွေးရင်း အတိတ်က အကြောင်းတွေကို တတွတ်တွတ် ပြောပြနေမိသည်။ "အမေ မှတ်မိလား... သား ငယ်ငယ်က သရက်သီး ခိုးစားလို့ အမေ ရိုက်တာလေ" အမေက ခေါင်းလေး ငြိမ့်ပြသည်။

ထိုနေ့တစ်နေ့လုံး မင်းထက်သည် အမေ့နားကနေ တစ်ဖဝါးမှ မခွာခဲ့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ ဆံပင်ဖြူဖြူလေးတွေကို သပ်ပေးရင်း၊ အမေ့ရဲ့ လက်သည်းလေးတွေကို ညှပ်ပေးရင်း သူသည် ကလေးတစ်ယောက်လို နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ အမေက သူ့လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုလက်တွေထဲမှာ စကားလုံးတွေထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ မေတ္တာတွေ စီးဆင်းနေသလို ခံစားရသည်။ ညနေစောင်းတော့ အမေ့ရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီး အားနည်းလာသည်။

(မြင်ကွင်း - )

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာတော့ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး နီမြန်းနေသည်။ အမေသည် မင်းထက်ကို အနားကို ခေါ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဖို့ ကြိုးစားသည်။ အသံက မထွက်တော့သော်လည်း အမေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေဆဲ။ အမေက သူ့ရဲ့ ခေါင်းအုံးအောက်က သော့အဟောင်းလေး တစ်ချောင်းကို ထုတ်ပေးသည်။ ပြီးတော့ အိမ်ထောင့်က သေတ္တာအိုလေးကို ညွှန်ပြသည်။

"အမေ... ဘာမှ မပြောပါနဲ့ဦး။ အမေ နေကောင်းအောင် နေဦးနော်" လို့ မင်းထက်က ပြောသော်လည်း အမေက ခေါင်းခါပြသည်။ အမေသည် မင်းထက်ရဲ့ လက်ကို ယူပြီး သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ တင်ပေးသည်။ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အသက်ရှူသံက ရှည်လျားပြီး အေးချမ်းလှသည်။ "သား... လူ... လူပီသ... အောင်..." ဆိုတဲ့ စကားသံ တိုးတိုးလေးက အမေ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ နောက်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး အမေသည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ အမေ မရှိတော့ဘူး။

(မြင်ကွင်း - )

ရွာဦးကျောင်းက ခေါင်းလောင်းသံက ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလောက်အောင် မြည်ဟည်းသွားသည်။ အိမ်ထဲမှာ ငိုသံတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း မင်းထက်ကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ငြိမ်သက်နေမိသည်။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာလေးက အိပ်ပျော်နေသလို အေးချမ်းနေဆဲ။ ရွာက လူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်လာကြပြီး အမေ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေကို ပြောကြသည်။ "ဒေါ်လေးက စိတ်ထား သိပ်ကောင်းတာ။ သူများတွေကို အမြဲ ကူညီတတ်တာ"

မင်းထက်သည် အမေ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကန်တော့လိုက်သည်။ သူ ရှာခဲ့တဲ့ ငွေတွေ၊ ရာထူးတွေက အခုတော့ အမေ့အသက်ကို ပြန်မဝယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ လောကမှာ အရေးကြီးဆုံးက ဘာလဲဆိုတာ သူ အခုမှ သိလိုက်ရသည်။ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ သော့လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မင်းထက်သည် အမေ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး စကားက "လူပီသအောင် နေဖို့" တဲ့။

(မြင်ကွင်း - )

အမေ့ရဲ့ နာရေးကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားချိန်မှာတော့ အိမ်ကြီးက ပိုလို့တောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ မင်းထက်သည် အမေ ညွှန်ပြခဲ့တဲ့ သေတ္တာအိုလေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲမှာတော့ သူ ငယ်ငယ်က ဝတ်ခဲ့တဲ့ အင်္ကျီလေးတွေ၊ သူ ပထမဆုံး ရခဲ့တဲ့ ဆုတံဆိပ်တွေနဲ့ သူ ရန်ကုန်ကနေ ပို့ခဲ့တဲ့ စာဟောင်းလေးတွေကို သေသေချာချာ ထုပ်ပိုး သိမ်းဆည်းထားတာ တွေ့ရသည်။ အမေသည် သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုလေးတွေကို ရတနာလို တန်ဖိုးထားခဲ့တာပဲ။

သေတ္တာရဲ့ အောက်ခြေမှာတော့ စာအိတ်တစ်အိတ် ရှိနေသည်။ စာအိတ်ထဲမှာ ငွေအချို့နဲ့အတူ လက်ရေးတုန်တုန်ယိုင်ယိုင်နဲ့ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါရှိသည်။ "သား... ဒါက အမေ စုထားတဲ့ ငွေလေးတွေပါ။ သား ခက်ခဲတဲ့အခါ သုံးဖို့။ သားက အောင်မြင်နေပေမယ့် အမေကတော့ သားအတွက် အမြဲ စိုးရိမ်နေရတုန်းပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးပွားပါစေ၊ ကိုယ့်အောက်က လူတွေကို မေ့မပစ်ပါနဲ့။ အမေ့ရဲ့ သားဟာ နှလုံးသား ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုပဲ အမေ မြင်ချင်တာ"

(မြင်ကွင်း - )

စာကို ဖတ်ပြီးနောက် မင်းထက်သည် အိမ်ရှေ့က ကပြင်မှာ ထိုင်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိပြန်သည်။ အမေသည် သူ့ဆီက ဘာမှ မလိုချင်ခဲ့ဘဲ သူ့အတွက်ပဲ အမြဲ တွေးပေးခဲ့တာ။ သူကတော့ အမေ ခက်ခဲနေချိန်မှာတောင် အလုပ်ကိုပဲ အကြောင်းပြခဲ့သည်။ အမေ့ရဲ့ စုဗူးလေးထဲက ငွေတွေဟာ သူ ရှာနေတဲ့ သိန်းသန်းကုဋေတွေထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိနေသည်။ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာက ပစ္စည်းဥစ္စာတွေထက် စိတ်ဓာတ်က ပိုအရေးကြီးကြောင်းပင်။

ရွာက ကလေးတချို့ ခြံရှေ့မှာ ဆော့ကစားနေကြတာကို ကြည့်ရင်း မင်းထက် စဉ်းစားမိသည်။ အမေသည် ဒီရွာလေးမှာပဲ ပျော်မွေ့ခဲ့ပြီး ဒီမြေ၊ ဒီရေကို ချစ်ခဲ့သည်။ သူကတော့ မြို့ပြရဲ့ ရောင်စုံမီးတွေအောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ။ "သား... လူပီသအောင်နေ" ဆိုတဲ့ စကားက သူ့နားထဲမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြားနေရသည်။

(မြင်ကွင်း - )

မင်းထက်သည် ရန်ကုန်ကို ချက်ချင်း ပြန်မသွားသေးဘဲ ရွာမှာ ရက်အနည်းငယ် ထပ်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အမေ လုပ်လေ့ရှိတဲ့ အလုပ်တွေကို လိုက်လုပ်ကြည့်သည်။ ရွာဦးကျောင်းမှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်သည်၊ ရွာက လူကြီးတွေကို ကန်တော့သည်။ လူတွေက သူ့ကို "မင်းထက်က အမေ့ခြေရာ နင်းတာပဲ" လို့ ပြောကြတဲ့အခါ သူ့ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားရသည်။

အမေ့ရဲ့ ခြံထဲမှာ သရက်ပင်အသစ်လေး တစ်ပင်ကို သူ ကိုယ်တိုင် စိုက်လိုက်သည်။ "အမေ... ဒီအပင်ကြီးလာရင် အမေ ပျော်မှာပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ သူသည် အရင်က မင်းထက် မဟုတ်တော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ ဆုံးမစကားတွေက သူ့ရဲ့ မာနတွေကို အရည်ပျော်စေခဲ့ပြီ။ သူ ရှာခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဟာ တခြားသူတွေအတွက် အသုံးမကျရင် အပိုပဲဆိုတာ သူ နားလည်လာသည်။

(မြင်ကွင်း - )

ရန်ကုန်ကို ပြန်ရမယ့်နေ့မှာတော့ မင်းထက်သည် အမေ့ရဲ့ အုတ်ဂူလေးနားမှာ သွားထိုင်သည်။ "အမေ... သား ပြန်တော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ စကားကို သား တစ်သက်လုံး ဆောင်ထားပါ့မယ်။ သား ရှာတဲ့ ငွေတွေကို အမေ ဂုဏ်ယူရမယ့် နေရာတွေမှာပဲ သုံးပါ့မယ်" လို့ ကတိပေးလိုက်သည်။ ညီမဖြစ်သူကိုလည်း လိုလေသေးမရှိ ထားခဲ့ပြီး အိမ်ကိုလည်း အမြဲ ပြန်လာဖို့ ပြောခဲ့သည်။

ကားပေါ်တက်ခါနီးမှာ ခြံထဲက စံပယ်ပန်း တစ်ပွင့်ကို ခူးပြီး ကားခေါင်းခန်းမှာ တင်ထားလိုက်သည်။ စံပယ်နံ့က အမေ့ရဲ့ အနံ့လိုပဲ သင်းပျံ့နေဆဲ။ ရွာလမ်းလေးအတိုင်း ကားမောင်းထွက်လာချိန်မှာတော့ မင်းထက်ရဲ့ စိတ်တွေက ကြည်လင်နေသည်။ သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ လမ်းဟာ အရင်ကလို အောင်မြင်မှု သက်သက်ကိုပဲ ဦးတည်တာ မဟုတ်တော့ဘဲ လူသားဆန်မှုတွေဆီကို ဦးတည်နေတော့သည်။

(မြင်ကွင်း - )

ရန်ကုန်ကို ရောက်တဲ့အခါ မင်းထက်သည် သူ့ရဲ့ ဘဝနေထိုင်မှုကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ အလုပ်တွေထဲမှာပဲ နစ်မွန်းမနေတော့ဘဲ ပရဟိတ လုပ်ငန်းတွေမှာ ပါဝင်လာသည်။ အမေ စုပေးခဲ့တဲ့ ငွေလေးတွေကို အရင်းပြုပြီး ရွာက ကလေးတွေ ပညာသင်ဖို့ ရန်ပုံငွေတစ်ခု ထောင်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာလည်း အမေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို အထင်အရှား ချိတ်ထားသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ညဖက်တွေမှာ အလုပ်ပင်ပန်းလာရင် မင်းထက်သည် အမေ့ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးမိသည်။ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆုံးမစကားသည် သူ့ဘဝရဲ့ အလင်းပြကြယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ "လူပီသခြင်း" ဆိုတာ ရာထူး ဂုဏ်ရှိန်တွေမှာ မဟုတ်ဘဲ ပေးဆပ်ခြင်းနဲ့ မေတ္တာတရားမှာပဲ ရှိကြောင်း သူ အခုတော့ ကောင်းကောင်းကြီး သိသွားခဲ့ပြီ။ အဝေးက ကောင်းကင်ယံမှာ ကြယ်လေးတစ်ပွင့်က တောက်ပနေသည်။ ထိုကြယ်လေးဟာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမယ့် အမေ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မင်းထက် ယုံကြည်နေမိတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။