မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့
မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့
မြင်ကွင်း - မှန်ရှေ့က သူစိမ်း
မင်္ဂလာဦးဆွမ်းကျွေးပွဲရဲ့ ဆူညံသံတွေက ခြံဝင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပေမဲ့ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းရဲ့ အလင်းရောင်ဟာ နွေဦးအတွက်တော့ အရောင်အသွေးမဲ့နေခဲ့တယ်။ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ သူမရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ရွှေချည်ထိုးအင်္ကျီ တလက်လက်နဲ့ ခမ်းနားလွန်းလှပေမဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲက အရောင်တွေကတော့ မှေးမှိန်နေတယ်။ မိတ်ကပ်ဆရာမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြေးလွှားနေပြီး ပန်းနုရောင် ပါးနီတွေကို ခြယ်သနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပန်းနုရောင်အောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဖြူဖျော့မှုတွေကိုတော့ ဘယ်မိတ်ကပ်နဲ့မှ ဖုံးဖိလို့ မရနိုင်ခဲ့ဘူး။ နွေဦးဟာ သူမကိုယ်သူမ မှန်ထဲမှာ ပြန်ကြည့်ရင်း "ဒါ ငါ တကယ်ပဲလား" လို့ မေးခွန်းထုတ်နေမိတယ်။ လည်ပင်းမှာ ဆင်မြန်းထားတဲ့ စိန်ဆွဲကြိုးရဲ့ အအေးဓာတ်က ရင်ဘတ်ထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသလိုပဲ။
မြင်ကွင်း - မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ရည်
မြင်ကွင်း - မေ့မရတဲ့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်
မိတ်ကပ်ဆရာမ ခေတ္တအပြင်ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ နွေဦးဟာ သူမရဲ့ လက်ကိုင်အိတ်ထဲက ဖုန်းလေးကို ခိုးကြည့်မိတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ ဘာသတိပေးချက်မှ ရှိမနေဘူး။ သူ... သုတ... ဆီက ဘာသတင်းမှ မရှိဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကတိစကားတွေ၊ မိုးရွာထဲမှာ လမ်းလျှောက်ခဲ့တဲ့ ညနေခင်းတွေ၊ ရိုးရှင်းတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးမှာ အတူတူ အနာဂတ်အကြောင်း ပြောခဲ့တာတွေဟာ ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားလို မျက်စိထဲ ပြန်ပေါ်လာတယ်။ သုတဟာ ဆင်းရဲပေမဲ့ နွေဦးရဲ့ ကမ္ဘာကို လင်းထိန်စေခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ လူ့လောကရဲ့ စံနှုန်းတွေ၊ မိဘတွေရဲ့ ဆန္ဒတွေရှေ့မှာ သုတဟာ အရှုံးပေးပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ "ငါ့ကို မစောင့်ပါနဲ့တော့ နွေဦး" ဆိုတဲ့ နောက်ဆုံးစကားက ခုထိ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။ ဒီနေ့ သူမဟာ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် ကတိသစ္စာပြုရတော့မယ်။
မြင်ကွင်း - သတို့သားရဲ့ အပြုံး
ခြံထဲကို ကားတန်းကြီး ဝင်လာတဲ့ အသံတွေ ကြားရပြီ။ မင်းခန့် ရောက်လာပြီ။ မင်းခန့်ဟာ ချမ်းသာကြွယ်ဝတယ်၊ ပညာတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ နွေဦးကို တကယ်လည်း ချစ်ပုံရပါတယ်။ သူက နွေဦးကို ရွှေတောင်ကြီးလို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မယ့်သူ။ ခဏအကြာမှာ
မြင်ကွင်း - မင်္ဂလာခန်းမအတွင်းက အသက်ရှူသံများ
မင်္ဂလာအခမ်းအနား စတင်ပါပြီ။ ဆိုင်းဝိုင်းက "ဘုန်းတော်ဘွဲ့" ကို တီးခတ်နေပြီး လူအုပ်ကြီးရဲ့ အကြည့်တွေက သူတို့မောင်နှံဆီမှာ စုပြုံနေတယ်။ နွေဦးဟာ မင်းခန့်ရဲ့ လက်မောင်းကို ချိတ်ပြီး ကော်ဇောနီပေါ် လမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းဟာ လေးလံနေပြီး မြေကြီးထဲ ကျွံဝင်သွားမတတ် ခံစားရတယ်။ ခန်းမထဲမှာရှိတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ဂုဏ်ပြုစကားသံတွေဟာ သူမအတွက်တော့ ဆူညံသံတွေပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ရှေ့ဆုံးတန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ အမေနဲ့ အဖေကတော့ ပြုံးပျော်လို့။ နွေဦးဟာ အပြုံးတုတစ်ခုကို မျက်နှာပေါ်မှာ တပ်ဆင်ထားရတယ်။ စင်ပေါ်ကို ရောက်တဲ့အခါ မီးရောင်တွေက စူးရှလွန်းလို့ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားတယ်။ ဒီမီးရောင်တွေအောက်မှာ သူမရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ကြဘူးလား။
မြင်ကွင်း - မမျှော်လင့်တဲ့ ဧည့်သည်
အခမ်းအနား အလယ်လောက်မှာ ခန်းမတံခါးဝဆီကနေ လူတစ်ယောက် ဝင်လာတာကို နွေဦး မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ နှလုံးခုန်သံဟာ တစ်ချက် ရပ်သွားသလိုပဲ။ သုတ...။ သူ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ အနက်ရောင်ကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ထားပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကတော့ နွမ်းနယ်နေပုံရတယ်။ သူဟာ လူအုပ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေပြီး နွေဦးကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေ ဆုံသွားတဲ့ ခဏတာမှာ အချိန်တွေ အကုန်လုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တတွေ၊ အလွမ်းတွေနဲ့ နာကျင်မှုတွေ အတိုင်းသား မြင်နေရတယ်။ နွေဦးရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာတာကို မင်းခန့် သတိထားမိသွားပြီး "နွေ... နေမကောင်းဘူးလား" လို့ တိုးတိုးလေး မေးလာတယ်။ နွေဦး ခေါင်းခါပြလိုက်ပေမဲ့ မျက်ရည်တွေက ဝဲတက်လာခဲ့ပြီ။
မြင်ကွင်း - ခေတ္တနားချိန်က လျှို့ဝှက်ချက်
ဝတ်စုံလဲဖို့အတွက် နွေဦး ခဏ နားနေခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေတယ်။ သုတ ဘာလို့ လာတာလဲ။ သူ ဘာပြောချင်လို့လဲ။
မြင်ကွင်း - နောက်ကျသွားတဲ့ ဝန်ခံချက်
"ကိုယ့်မှာ အခက်အခဲတွေ ရှိခဲ့လို့ နွေဦးကို ထားခဲ့ရတာပါ။ ကိုယ် နွေ့ကို တစ်စက္ကန့်မှ မမေ့ခဲ့ဘူး။ အခုချိန်မှာ နွေဦးသာ ကိုယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကိုယ်တို့ အဝေးဆုံးကို ထွက်သွားကြမလား" လို့ သုတက သူမရဲ့ လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောတယ်။ နွေဦးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လွန်ဆွဲမှုတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါဟာ သူမ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ စကားပဲ။ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ မင်္ဂလာပွဲက ဆက်နေတုန်း၊ မိဘတွေက စောင့်နေတုန်း၊ ပြီးတော့ မင်းခန့်...။ သူမကို တကယ်ချစ်တဲ့ မင်းခန့်ကိုရော ဘယ်လိုထားခဲ့မလဲ။ "ရှင် နောက်ကျသွားပြီ သုတ... သိပ်ကို နောက်ကျသွားပြီ" လို့ နွေဦးက ငိုရင်း ပြောလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ နှလုံးသားက သုတနဲ့ လိုက်သွားချင်ပေမဲ့ သူမရဲ့ တာဝန်သိစိတ်နဲ့ သိက္ခာက သူမကို ဒီနေရာမှာပဲ ချည်နှောင်ထားတယ်။
မြင်ကွင်း - တာဝန်နဲ့ အချစ်ရဲ့ အားပြိုင်မှု
သုတက နွေဦးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ သူလည်း သိပါတယ်။ ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စဆိုတာကို။ "ကိုယ် နွေ့ကို ပျော်စေချင်ရုံသက်သက်ပါ... နွေ ပျော်နေတယ်ဆိုရင် ကိုယ် ကျေနပ်ပါပြီ" လို့ ပြောပြီး သူ
မြင်ကွင်း - စင်ပေါ်က ကတိသစ္စာ
မြင်ကွင်း - နှုတ်ဆက်ခြင်း ညနေခင်း
ဧည့်ခံပွဲ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကို ရောက်နေပြီ။ ဧည့်သည်တွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြန်ကုန်ကြပြီ။ နွေဦးဟာ သူမရဲ့ အိမ်ဟောင်းလေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီအိမ်မှာ သူမရဲ့ ကလေးဘဝ၊ လူပျိုဖော်ဝင်စ အရွယ်နဲ့ အချစ်ဦးရဲ့ အမှတ်တရတွေ အားလုံး ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ အမေက နွေဦးကို ဖက်ပြီး "သမီးလေး... လင်နဲ့မယား လျှာနဲ့သွားပဲ၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် နားလည်ပေးကြပါ" လို့ ဆုံးမစကား ပြောတယ်။ နွေဦး အမေ့ကို ကန်တော့ပြီး ကားပေါ်ကို တက်လိုက်တယ်။ ကားလေး ထွက်ခွာသွားတဲ့အခါ နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှာ အမေနဲ့ အဖေက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျန်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဘဝစာမျက်နှာသစ်က အခုမှ တကယ် စတင်တာပါ။
မြင်ကွင်း - နေဝင်ချိန်ရဲ့ အလင်းတန်းသစ်
ကားလေးဟာ မြို့ပြင်ကို မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်တွေဟာ မှောင်ရီပျိုးစ အချိန်မှာ အရိပ်မည်းကြီးတွေလို ဖြစ်နေတယ်။ မင်းခန့်က နွေဦးရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ "နွေ... ကိုယ်တို့ရဲ့ အိမ်သစ်ကို ရောက်တော့မယ်၊ နွေ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့နော်" လို့ သူက ပြောတယ်။ နွေဦး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်မှာ ကြယ်ကလေးတွေ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာတာကို မြင်ရတယ်။ အတိတ်ဟာ လှပခဲ့သလို နာကျင်ခဲ့ပေမဲ့ အနာဂတ်ကတော့ ဆောက်လုပ်ရမယ့် အိမ်တစ်လုံးလိုပဲ။ နွေဦးဟာ သုတကို နောက်ဆုံးအကြိမ် စိတ်ထဲကနေ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ "နေရစ်တော့ သုတ... ကျွန်မ သွားတော့မယ်"။
မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ဟာ အဆုံးသတ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ သည်းခံခြင်း၊ နားလည်ခြင်းနဲ့ တည်ဆောက်ရမယ့် ခရီးရှည်ကြီးတစ်ခုရဲ့ အစပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကားလေးဟာ အမှောင်ထုထဲကို တိုးဝင်သွားရင်း ရှေ့က မီးရောင်တွေက လမ်းကို လင်းထိန်စေသလို၊ နွေဦးရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း အလင်းရောင်သေးသေးလေးတစ်ခု စတင် တောက်ပလာခဲ့ပါတယ်။