ကျိန်စာသင့်အချစ်

 နှင်းမြူတို့ ဝေဆိုင်းနေသော တောင်တန်းမြို့ကလေး၏ အစွန်အဖျားတွင် ထိုဟောင်းနွမ်းလှသော အိမ်ကြီးသည် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုထည်ဝါမှုနောက်ကွယ်တွင် လူမသိနိုင်သော အေးစက်လှသည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။ မင်းထက်သည် အိမ်ကြီး၏ ဝရန်တာတွင် ရပ်ရင်း ဝေးကွာလှသော တောင်တန်းပြာများကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အထီးကျန်မှုနှင့်အတူ ဖော်မပြနိုင်သော နာကျင်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ သူ၏ မိသားစုသည် မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီး တစ်ဆက် ကျိန်စာတစ်ခု၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံနေရသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုကျိန်စာမှာ သူတို့ ချစ်မြတ်နိုးရသူတိုင်းသည် ဝေးကွာသွားရခြင်း သို့မဟုတ် ကြေကွဲဖွယ် ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လေပြေအေးတို့ တိုက်ခတ်လာတိုင်း မင်းထက်၏ ရင်ထဲတွင် တိုးတိတ်သော သက်ပြင်းသံတို့သာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့သော ညနေခင်းတွင်တော့ ထိုအိမ်ကြီးသို့ မေမြတ်ဆိုသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် ရှေးဟောင်းသုတေသန ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ထိုဒေသ၏ သမိုင်းကြောင်းများကို လေ့လာရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ မေမြတ်၏ မျက်နှာတွင် လတ်ဆတ်သော တက်ကြွမှုများ ရှိနေပြီး သူမ၏ အပြုံးသည် အေးစက်နေသော အိမ်ကြီးကို နွေးထွေးမှု ပေးနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သည်။ မင်းထက်နှင့် မေမြတ်တို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ကြချိန်တွင် ကံကြမ္မာ၏ ဘီးလုံးသည် စတင်လည်ပတ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မင်းထက်သည် သူမကို မြင်မြင်ချင်းပင် ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိုခံစားချက်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ သူ ချစ်မိလျှင် သူမအတွက် အန္တရာယ် ဖြစ်နိုင်သည်ကို သူ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညစာစားပွဲတွင် နှစ်ယောက်သား အတူထိုင်ရင်း စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ မေမြတ်က သူမ၏ ခရီးသွား အတွေ့အကြုံများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြနေသော်လည်း မင်းထက်ကမူ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ မေမြတ်သည် မင်းထက်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဝမ်းနည်းရိပ်များကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမက ခင်ဗျားရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲနော် ဟု တိုးတိတ်စွာ မေးလိုက်သောအခါ မင်းထက်၏ လက်များ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဝိုင်ခွက်ကိုသာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင်ရွာသွန်းလာပြီး အိမ်ကြီး၏ အမိုးပေါ်သို့ ကျရောက်သော မိုးစက်သံများသည် ကြေကွဲစရာ တေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ မေမြတ်သည် အိမ်ကြီး၏ စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် မင်းထက်၏ ဘိုးဘေးများ ရေးသားခဲ့သော ကျိန်စာအကြောင်းများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သူမသည် စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် လှန်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျိန်စာသည် အချစ်နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။ နှလုံးသားချင်း နီးကပ်လေလေ သေမင်းနှင့် နီးကပ်လေလေ ဖြစ်သည်ဟူသော စာသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ လက်ဖျားများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်းထက်သည် စာကြည့်တိုက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ပုံစံသည် အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

မင်းထက်က မေမြတ်ကို ကြည့်ရင်း မင်း ဒါတွေကို မဖတ်သင့်ဘူး ဟု အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မေမြတ်သည် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အနားသို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး မင်းထက် ရယ်၊ ဒီကျိန်စာဆိုတာ လူတွေ ဖန်တီးထားတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပါ ဟု သူမက အားပေးစကား ပြောသော်လည်း မင်းထက်က ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းနေမိသည်။ သူသည် သူမကို ဖက်ထားချင်သော်လည်း ကျိန်စာ၏ အကျိုးဆက်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တားဆီး၍ မရသော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့သည် အားပြိုင်နေကြသည်။ နှင်းမြူများကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်သည် အထီးကျန်ဆန်လှသည်။

တစ်ညတွင်တော့ မေမြတ်သည် အပြင်းအဖျား ဖျားနာသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ကိုယ်အပူချိန်သည် အဆမတန် မြင့်တက်လာပြီး သတိလစ် မေ့မြောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ မင်းထက်သည် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်ကာ သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း လက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ငါ့ကြောင့်ပဲ၊ ငါ သူမကို ချစ်မိသွားလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာ ဟု သူ အထပ်ထပ် ရေရွတ်နေခဲ့သည်။ ဆရာဝန်များက ဘာရောဂါမှ ရှာမတွေ့သော်လည်း မေမြတ်၏ အခြေအနေသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျိန်စာ၏ အစပြုခြင်း ဖြစ်သည်ကို မင်းထက် အသေအချာ သိနေသည်။

မင်းထက်သည် မြို့စွန်ရှိ ရှေးဟောင်း ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုမှ ဆရာတော်ကြီးထံ သွားရောက် လျှောက်ထားခဲ့သည်။ ဆရာတော်က ကျိန်စာကို ဖျက်ဆီးရန် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိကြောင်း၊ ထိုအရာမှာ စစ်မှန်သော စွန့်လွှတ်မှု ဖြစ်ကြောင်း မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ချစ်တဲ့သူကို ကယ်တင်ချင်ရင် အချစ်ကို စွန့်လွှတ်ရမယ်၊ မင်းရဲ့ နှလုံးသားက အချစ်ကို မေ့ပစ်နိုင်မှ ဒီကျိန်စာ ပျယ်မှာ ဖြစ်တယ် ဟူသော စကားသည် မင်းထက်အတွက် သေမိန့်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူသည် မေမြတ်ကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်နိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော် သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူသည် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မေမြတ်သည် ခေတ္တ သတိရလာသည်။ သူမက မင်းထက်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးပြကာ ခင်ဗျား ဘယ်မှ မသွားပါနဲ့နော် ဟု တိုးတိတ်စွာ ပြောရှာသည်။ မင်းထက်၏ မျက်ရည်များသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ သူသည် သူမ၏ နဖူးလေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ ချလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ချစ်နေသရွေ့ သူမ သေဆုံးရလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမ၏ ဘဝထဲမှ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ သူ၏ အချစ်သည် သူမကို သတ်ဖြတ်နေသော ဓားတစ်စင်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

ထိုညတွင်ပင် မင်းထက်သည် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို မေမြတ်အတွက် ထားရစ်ခဲ့ပြီး အိမ်ကြီးထဲမှ အသံတိတ် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။ သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မေမြတ်၏ ကျန်းမာရေးသည် ထူးဆန်းစွာပင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ မင်းထက် မရှိတော့သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးခဲ့ရသည်။ သူမသည် အိမ်ကြီး၏ နေရာအနှံ့တွင် သူ့ကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူ ချန်ထားခဲ့သော စာတစ်စောင်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုစာထဲတွင် မင်းကို ချစ်တဲ့အတွက် ငါ ထွက်သွားရတာပါ ဆိုသော စာသားလေးသာ ပါရှိသည်။

နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားသော်လည်း မေမြတ်သည် ထိုအိမ်ကြီးတွင်ပင် ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် မင်းထက်ကို စောင့်မျှော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် သူမသည် ခြံထဲရှိ ပန်းပင်များကို ရေလောင်းနေစဉ် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကြည့်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူ၏ ပုံစံသည် ဟောင်းနွမ်း နွမ်းပါးနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် မင်းထက်၏ မျက်ဝန်းများ ဖြစ်နေသည်။ မေမြတ်သည် လက်ထဲမှ ရေကန်ကို ချလိုက်ပြီး ခြံတံခါးဆီသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ထိုလူသည် မြူမှောင်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မေမြတ်သည် လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်ရင်း ဝေးကွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မိုးစက်လေးများ ကျရောက်လာသည်။ ကျိန်စာသည် ပျယ်သွားပြီလား သို့မဟုတ် ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားပြီလား ဆိုသည်ကို သူမ မသိပေ။ သို့သော် တစ်ခု သိသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အချစ်သည် ကံကြမ္မာ၏ ကျိန်စာသင့်မှုအောက်တွင် ထာဝရ ရှင်သန်နေမည် ဖြစ်သည်။ နှလုံးသားချင်း နီးကပ်ခွင့် မရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်ချင်း ဆုံစည်းနေကြမည် ဖြစ်သည်။ တောင်တန်းမြို့ကလေး၏ မြူများကြားတွင် သူတို့၏ ပုံပြင်သည် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အဆုံးသတ်တွင်တော့ ထိုအိမ်ကြီးသည် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ လေပြေအေးတို့ တိုက်ခတ်လာတိုင်း မင်းထက်၏ တိုးတိတ်သော သက်ပြင်းသံနှင့် မေမြတ်၏ မျှော်လင့်ချက် အပြုံးတို့သည် ရောယှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတူရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝေးကွာခြင်းဖြင့် စောင့်ရှောက်ရခြင်းမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ကျိန်စာသင့်နေသော အချစ်သည် နာကျင်စရာ ကောင်းလှသော်လည်း ထိုနာကျင်မှုသည်ပင်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် အလှပဆုံးသော အမှတ်တရ ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။ နှင်းမြူတို့ကြားမှ အဖြူရောင် ပုံရိပ်ကလေးသည် ဝေးကွာသွားသော လမ်းမထက်တွင် ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။