အသိနောက်ကျတဲ့ ဗိုက်
နွေဦးရဲ့ မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်က သွပ်မိုးအိမ်လေးပေါ်ကို တုံးခနဲ ကျရောက်နေပါတယ်။ လေထုထဲမှာ ဖုန်နံ့နဲ့ ဟင်းအိုးဆီသတ်နံ့က ရောထွေးနေပြီး နွေးနွေးရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီး တလှပ်လှပ် ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ အရင်ကဆို ဒီလို ဆီသတ်နံ့မျိုးက သူမအတွက် ဆာလောင်မှုကို နှိုးဆွပေးတတ်ပေမဲ့ ခုတော့ ရင်ခေါင်းထဲကနေ တစ်ခုခုက ဆန်တက်လာသလိုမျိုး ခံစားနေရတယ်။ သူမ လက်ချောင်းလေးတွေက ပိန်လှီပြီး အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထနေတဲ့ ဗိုက်သားပြင်ကို အမှတ်မဲ့ ပွတ်သပ်မိတယ်။ ဒီတစ်လော ဗိုက်ထဲမှာ လေပွတာလား၊ အစာမကြေတာလား မသိဘဲ တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေတာကိုလည်း ဂတ်စ်တွေ တက်နေတာလို့ပဲ သူမ တစ်ထစ်ချ မှတ်ယူထားခဲ့တာပါ။ ဆင်းရဲမွဲတေမှုက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေကို ထုံထိုင်းသွားစေတတ်တာပဲလားလို့ သူမ ကိုယ်သူမ မေးခွန်းထုတ်မိတယ်။
မင်းလွင်ကတော့ အိမ်ရှေ့က ကွပ်ပစ်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ဆေးလိပ်ကို တဖူးဖူး ခဲနေတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ သောကရိပ်တွေက အမြောင်းလိုက် ထင်ကျန်နေတာ။ ကုန်စျေးနှုန်းတွေ တက်လာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့ နေ့စဥ်စားဝတ်နေရေးက ပိုပြီး ကျပ်တည်းလာခဲ့တယ်။ နွေးနွေးက အိမ်နောက်ဖေးကနေ ထွက်လာပြီး ခေါင်းထဲ မူးဝေနေတာကို အောင့်အည်းရင်း ရေအိုးစင်နားမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ရေတစ်မှုတ်ကို ခပ်သောက်လိုက်ပေမဲ့ ရင်ထဲက အပူရှိန်က ငြိမ်းမသွားဘူး။ တစ်ကိုယ်လုံးက ဖျော့တော့တော့ ဖြစ်နေပြီး အင်အားတွေ ကုန်ခမ်းနေသလိုပဲ။ မင်းလွင်က သူမကို လှမ်းကြည့်ပြီး ဟေ့ နွေးနွေး၊ မင်း မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး၊ ဖျားချင်နေတာလားလို့ လှမ်းမေးတယ်။ နွေးနွေးက ခေါင်းခါပြရင်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အပူလျှပ်တာ ထင်တယ်လို့ပဲ ပြန်ပြောလိုက်မိတယ်။
ညဘက် ရောက်တော့ အိပ်ရာထဲမှာ လှဲနေရင်း နွေးနွေးရဲ့ ဗိုက်ထဲက တစ်ချက် ရုန်းလိုက်သလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီ ခံစားချက်က အရမ်းကို ထူးဆန်းပြီး နူးညံ့လွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ အစာအိမ်ရောဂါလို့ပဲ ထင်နေတုန်းပဲ။ သူမမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ သူများအိမ်မှာ အဝတ်လျှော်၊ မီးပူတိုက် သွားရတာနဲ့တင် အချိန်တွေ ကုန်နေခဲ့တာ။ လကုန်လို့ ရတဲ့ ငွေလေးကို ဆန်ဖိုး၊ ဆီဖိုး ခွဲတမ်းချရင်းနဲ့တင် သူမရဲ့ ကျန်းမာရေးကို မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။ အိမ်ထောင်သက် ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ကလေးရဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ခုလို အချိန်ကျပ်တည်းနေတဲ့ ကာလမှာတော့ ကလေးဆိုတာ သူတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို ဖြစ်နေမှာကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေမိတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ နွေးနွေး တစ်ယောက် ရပ်ကွက်ထဲက ဗဟုသုတရှိတဲ့ အဖွားအိုတစ်ယောက်ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ အဖွားက နွေးနွေးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ ညည်း ဗိုက်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲလို့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက နွေးနွေးကို ထိတ်လန့်သွားစေတယ်။ ဟာ မဟုတ်တာ အဖွားရယ်၊ ကျွန်မ ဗိုက်က အစာမကြေလို့ ဖောင်းနေတာပါ၊ ပြီးတော့ ရာသီကလည်း လာလိုက် မလာလိုက် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီပဲလို့ သူမက ငြင်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖွားအိုကတော့ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါယမ်းရင်း ညည်း ဗိုက်ကို သေချာ ပြန်ကြည့်ဦး၊ ဒါ အစာအိမ်ရောင်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ သတိပေးလိုက်တယ်။
အိမ်အပြန်လမ်းမှာ နွေးနွေးရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေတယ်။ လမ်းဘေးက မှန်တင်ခုံ အဟောင်းလေး တစ်ခုထဲမှာ သူမရဲ့ ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ ထဘီလေးက ဗိုက်နားမှာ တင်းနေတာကို ခုမှပဲ သတိထားမိတော့တယ်။ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်တွေက တုန်ရီလာတယ်။ သူမ အိမ်ကို အပြေးအလွှား ပြန်လာပြီး အခန်းထဲမှာ တံခါးပိတ်ကာ အင်္ကျီကို မတင်ပြီး မှန်ထဲမှာ သေချာ ကြည့်မိတယ်။ ဗိုက်ကလေးက အိကနဲ ဖောင်းထွက်နေတာ မြင်ရတော့ မျက်ရည်တွေက အလိုလို ကျလာတယ်။ ဒါဟာ အစာအိမ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမရဲ့ မိခင်စိတ်က အလိုလို သိလိုက်ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသိနောက်ကျခဲ့ရတာလဲဆိုတဲ့ နောင်တက သူမကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတယ်။
မင်းလွင် အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ နွေးနွေးက ကုတင်ပေါ်မှာ ငိုနေတာကို တွေ့ရတယ်။ သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးရှာတယ်။ နွေးနွေးက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း မင်းလွင်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး သူမရဲ့ ဗိုက်ပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်တယ်။ မင်းလွင်က ပထမတော့ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပေမဲ့ ဗိုက်ထဲကနေ ကလေးက တစ်ချက် ကန်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သူ့မျက်နှာက အံ့ဩမှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှု ရောပြွမ်းသွားတယ်။ ငါတို့... ငါတို့ ကလေးရတော့မှာလားလို့ သူက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ နွေးနွေးက ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း ကျွန်မတို့ သိပ်ညံ့တာပဲနော်၊ ကလေး ဒီလောက် ကြီးနေတာကို ခုမှ သိရတယ်လို့ ပြောပြီး ပိုငိုမိတယ်။
ဆေးခန်းကို သွားပြတဲ့အခါမှာတော့ ဆရာဝန်မလေးက ပြုံးရင်း ကြည့်နေတယ်။ အမေကလည်း တော်တော် အနေသာတာပဲ၊ ကလေးက ငါးလကျော် ခြောက်လထဲတောင် ဝင်နေပြီ၊ ကျန်းမာရေးကတော့ နည်းနည်း အားနည်းတယ်၊ အာဟာရဖြစ်တာတွေ စားပေးပါလို့ မှာတယ်။ နွေးနွေးနဲ့ မင်းလွင်တို့ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေကြတယ်။ ပျော်ရမှာလား၊ ပူပန်ရမှာလား မသဲကွဲတဲ့ ခံစားချက်တွေကြားမှာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို စက်ထဲကနေ ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ပူပန်မှုတွေ အားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နူးညံ့တဲ့ မေတ္တာတရားတွေကပဲ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့လမ်းမှာ မင်းလွင်က နွေးနွေးရဲ့ ပုခုံးကို တင်းတင်းဖက်ထားပေးတယ်။ စိတ်မပူနဲ့ နွေးနွေး၊ ငါ ပိုပြီး အလုပ်လုပ်မယ်၊ ငါတို့ ကလေးကိုတော့ ငါတို့လို မဖြစ်စေရဘူးလို့ သူက ကတိပေးတယ်။ နွေးနွေးကလည်း သူ့လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အရင်က ခါးသက်နေတဲ့ ဆင်းရဲမှုတွေက ခုတော့ ကလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် တွန်းအားတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ ဗိုက်ကလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း ကလေးလေးကို စကားတွေ တိုးတိုးလေး ပြောနေမိတယ်။ သားလေး... မေမေ အသိနောက်ကျသွားတာ ခွင့်လွှတ်ပါနော်၊ မေမေ သားကို အရမ်းချစ်တယ်လို့ သူမ စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်နေမိတယ်။
ရက်တွေ ကုန်လွန်သွားတာနဲ့အမျှ နွေးနွေးရဲ့ ဗိုက်က ပိုပြီး သိသိသာသာ ထွက်လာတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကလည်း ဝိုင်းပြီး စနောက်ကြတယ်၊ ဟဲ့... နွေးနွေး၊ ညည်းကတော့ ဗိုက်ကြီးနေတာကိုတောင် မသိဘူး၊ တော်တော် အအိပ်ကြီးတဲ့ မိန်းမပဲလို့ ပြောကြပေမဲ့ နွေးနွေးကတော့ ပြုံးပြီးပဲ နေလိုက်တယ်။ သူမအတွက်တော့ ဒီကလေးက ဘုရားပေးတဲ့ ဆုလဒ်တစ်ခုလိုပဲ။ မင်းလွင်ကလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြိုးစားလာတယ်၊ အချိန်ပိုတွေ ဆင်းတယ်၊ နွေးနွေးအတွက် အားရှိမယ့် အစားအစာတွေကိုလည်း မမေ့မလျော့ ဝယ်လာတတ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ အရင်က မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ပျော်ရွှင်မှု အလင်းရောင်လေးတွေ စတင် လင်းလက်လာခဲ့ပြီ။
တစ်ညမှာတော့ မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတုန်း နွေးနွေးက အိပ်ပျော်နေတဲ့ မင်းလွင်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အတွေးပေါက်မိတယ်။ လူ့ဘဝဆိုတာ တကယ်တော့ အံ့ဩစရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေကို ကိုယ်တိုင်က သတိမထားမိဘဲ ကျော်ဖြတ်သွားတတ်ကြတယ်။ အသိနောက်ကျခဲ့ပေမဲ့ ဒီအသိက သူမတို့ ဘဝကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ သူမ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကလည်း မေမေ ပြောတာကို သိနေသလိုမျိုး ငြိမ်သက်ပြီး နားထောင်နေပုံရတယ်။ အပြင်မှာ မိုးသံတွေ ညံနေပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာတော့ နွေးထွေးမှုတွေ လွှမ်းခြုံနေခဲ့တယ်။
မွေးဖွားခါနီး အချိန်ရောက်တော့ နွေးနွေးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကြောက်စိတ် နည်းနည်း ရှိပေမဲ့ ရဲရင့်မှုက ပိုများနေတယ်။ သူမဟာ အရင်က နွေးနွေး မဟုတ်တော့ဘူး၊ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားတွေ သူမထဲမှာ ပြည့်နှက်နေပြီ။ ဆေးရုံကို သွားတဲ့ လမ်းမှာလည်း မင်းလွင်က သူမ လက်ကို တစ်ဖန်တည်း မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားပေးတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ အတူရှိနေပေးတဲ့ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ပြီး နွေးနွေး စိတ်အေးသွားရတယ်။ မွေးခန်းထဲကို ဝင်ခါနီးမှာ သူမ မင်းလွင်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။ အားလုံး အဆင်ပြေမှာပါလို့ သူမ ကိုယ်သူမ ယုံကြည်နေတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကလေးရဲ့ အသံလေးက မွေးခန်းထဲမှာ ဟိန်းထွက်လာခဲ့တယ်။ နွေးနွေးရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ ဝမ်းသာမျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ ဆရာဝန်မလေးက ကလေးကို နွေးနွေးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ သားလေးရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသားအရေနဲ့ အသက်ရှူသံလေးက နွေးနွေးအတွက် အကောင်းဆုံးသော ဆုလာဘ်ပါပဲ။ အသိနောက်ကျခဲ့တဲ့ ဗိုက်ကလေးထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ဒီသက်ရှိလေးဟာ သူတို့ရဲ့ ဘဝအမောတွေကို ဖြေဖျောက်ပေးမယ့် ကောင်းကင်တမန်လေး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ အတိတ်က နောင်တတွေဟာ ခုတော့ ပျော်ရွှင်မှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နွေးနွေးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ သားလေးကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ ဘဝဟာ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပါတော့တယ်။