ကျွန်တော်အဖေနှင့်ရသောမွေးစားညီမ၏ဗိုက်
ကျွန်တော်အဖေနှင့်ရသောမွေးစားညီမ၏ဗိုက်
အပြင်မှာ မိုးတွေက တဖြောက်ဖြောက်ရွာနေတယ်။ အိမ်ရှေ့က ပိတောက်ပင်ကြီးအောက်မှာ ရေအိုင်တွေဖွဲလို့။ အိမ်ထဲမှာတော့ လေထုက အပ်ကျသံကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဧည့်ခန်းအလယ်မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့ တည့်တည့်မှာတော့ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အဖေက လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို တငုံချင်း သောက်နေတယ်။ နောက်ပြီး... အဖေ့ဘေးမှာ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး တုန်တုန်ရီရီ ထိုင်နေတဲ့ သန္တာ။ သန္တာ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်က သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်လေးကို အသာအယာ အုပ်ထားတယ်။ အဲဒီ ဝမ်းဗိုက်လေးထဲမှာ သက်ရှိတစ်ခု ရှိနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။
သန္တာက ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို ရောက်လာတာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကပါ။ အဖေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆုံးသွားတော့ အဖေက သူမကို သမီးအရင်းလို စောင့်ရှောက်မယ်ဆိုပြီး ခေါ်လာခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သူမက ညီမလေးတစ်ယောက်ထက် ပိုခဲ့တယ်။ ချစ်ခဲ့ရတယ်။ မြတ်နိုးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ရုန်းကန်သမျှ အလုပ်အကိုင်တွေ၊ ကြိုးစားသမျှ အရာအားလုံးဟာ သန္တာ့ကို လက်ထပ်ပြီး ပျော်ရွှင်အောင် ထားဖို့အတွက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံးဟာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလိုပါပဲ။
"အဖေ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"
ကျွန်တော့်အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားနေရတယ်။ အဖေက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာ ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ အဖေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တတွေ၊ အားနာမှုတွေထက် ပိုတဲ့ အရာတစ်ခုကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။
"ငါ့အမှားပါ သား... ငါ့ကိုပဲ အပြစ်တင်ပါ"
အဖေ့ဆီက ထွက်လာတဲ့ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် မယုံနိုင်ဘူး။ တစ်ရွာလုံးက ကြည်ညိုလေးစားရတဲ့ ကျောင်းဆရာကြီး ဦးမြတ်သောင်၊ ကိုယ်ကျင့်တရားကို အသက်ထက်တန်ဖိုးထားတဲ့ အဖေက... သူ သမီးအရင်းလို စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ကောင်မလေးကိုမှ...။ ကျွန်တော် သန္တာ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတယ်။ သူမရဲ့ ငိုသံတွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ပြေးဖက်ချင်တယ်၊ နှစ်သိမ့်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေက မြေကြီးထဲ ကျွံဝင်နေသလို ရွေ့လို့မရဘူး။
ညတွေဟာ ရှည်လျားလွန်းခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ဘူး။ ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ယောင်လည်လည် ဖြစ်နေမိတယ်။ နံရံကို လက်သီးနဲ့ ထိုးမိလို့ သွေးတွေထွက်နေတာတောင် နာကျင်မှန်းမသိဘူး။ ရင်ထဲက နာကျင်မှုက ပိုပြင်းထန်နေလို့။ အဖေ့ကို မုန်းရမလား၊ သန္တာ့ကို စိတ်နာရမလား။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဖေက ဒီရွာမှာ လူချစ်လူခင်ပေါတဲ့သူ၊ အဖေ့ရဲ့ သိက္ခာက ဒီရွာရဲ့ အသက်ပဲ။ အခု သန္တာ့ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း သိသာလာတော့မယ်။ ရွာကလူတွေ သိသွားရင် အဖေ ဘယ်လို မျက်နှာပြမလဲ။ အဖေ တစ်သက်လုံး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်တော့မှာလား။
တစ်ရက်မှာတော့ အဖေ ကျွန်တော့်အခန်းထဲကို ဝင်လာတယ်။ အဖေ့ပုံစံက တော်တော်လေး အိုမင်းသွားသလိုပဲ။
"သား... အဖေ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ အသနားခံချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်"
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အဖေ့ကို ကြည့်နေမိတယ်။
"ဒီကိစ္စကို... သားပဲ တာဝန်ယူပေးလို့ မရဘူးလား။ သန္တာနဲ့ သားက မကြာခင် လက်ထပ်ကြမှာပဲလေ။ ဒါက သားနဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ"
အဖေ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို သူလုပ်တဲ့ အပြစ်အတွက် ဓားစာခံဖြစ်ခိုင်းနေတာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိက္ခာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်တွေကို အဖေ့အတွက် စတေးခိုင်းနေတာလား။
"အဖေ... ဒါ အဖေ့အပြစ်လေ။ ကျွန်တော် ဘာလို့ ခံရမှာလဲ"
"အဖေ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ဒီရွာမှာ သိက္ခာနဲ့ နေလာတာ။ သားကတော့ လူငယ်ပဲ၊ နောက်မှ ပြန်ပြုပြင်လို့ရတယ်။ အဖေသာ အရှက်ကွဲရင် ဒီအိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မျက်နှာမပြရဲတော့ဘူး။ သန္တာလည်း ရွာမှာ နေရဲမှာမဟုတ်တော့ဘူး"
ကျွန်တော် ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ဘူး။ အဖေက သန္တာ့ကိုလည်း ငဲ့တယ်၊ သူ့သိက္ခာကိုလည်း ငဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကိုတော့ မငဲ့ကွက်ဘူး။ အဲဒီညက ကျွန်တော် အပြင်ကို ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ မိုးထဲလေထဲမှာ ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို လျှောက်သွားနေမိတယ်။
သန္တာ့မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတယ်။ သူမရဲ့ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေ။ သူမမှာ အဖေနဲ့ ကျွန်တော်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ အကယ်၍ အဖေက အရှက်ကွဲပြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် သန္တာလည်း အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် သန္တာ့ကို ချစ်တယ်။ သူမရဲ့ ဘဝ ပျက်စီးသွားမှာကို ကျွန်တော် မကြည့်ရက်ဘူး။ အဖေကလည်း ကျွန်တော့်ကို မွေးကျွေးခဲ့တဲ့ကျေးဇူး ရှိတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ ထည့်လိုက်သလို ခံစားချက်မျိုးနဲ့ပေါ့။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ရွာထဲကို သတင်းတွေ ပြန့်သွားတယ်။ "ကိုထွန်းလင်းနဲ့ မသန္တာတို့ မှားသွားကြလို့ အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ပေးလိုက်ရတယ်" တဲ့။ ရွာသားတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့တဲ့ အကြည့်တွေ၊ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြတဲ့ စကားသံတွေကို ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ပြီး ခံယူခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း လူကြီးလူကောင်း ပုံစံနဲ့ပဲ ကျောင်းကိုသွား၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းသွားနဲ့ ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။
သန္တာနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လက်ထပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထဲကို အတူတူ ဝင်လိုက်တာပဲ။ ကျွန်တော် သန္တာ့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘူး။ တစ်အိမ်တည်း နေပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ မမြင်ရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေတဲ့ အသံကို ကြားရပေမဲ့ ကျွန်တော် သွားပြီး မချော့နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အမုန်းတရားအဖြစ် ပြောင်းလဲစပြုနေပြီ။
လတွေ ကုန်လွန်သွားတယ်။ သန္တာ့ဗိုက်က တော်တော်လေး ကြီးလာပြီ။ အဖေကတော့ သန္တာ့ကို အစစအရာရာ ဂရုစိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ကို အိပ်ရုံပဲ ပြန်လာတော့တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ အဖေ ရုတ်တရက် လဲကျသွားတယ်။ ဆေးရုံတင်လိုက်ရပေမဲ့ အဖေ မသက်သာတော့ဘူး။ အဖေ သေခါနီးမှာ ကျွန်တော့်ကို အနားခေါ်တယ်။
"သား... အဖေ မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြစရာရှိတယ်"
အဖေ့အသံက တုန်ယင်ပြီး အားနည်းနေတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘဲ နားထောင်နေမိတယ်။
"သန္တာ့ဗိုက်ထဲက ကလေးက... အဖေနဲ့ ရတာ မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်တော် အံ့သြသွားတယ်။ "ဒါဆို ဘာလို့ အဖေက အဲဒီတုန်းက အဖေ့အပြစ်လို့ ပြောခဲ့တာလဲ"
"အဖေက သန္တာ့ကို ကာကွယ်ချင်လို့ပါ။ တကယ်တော့ သန္တာက... ဒီရွာက လူမိုက် တစ်ယောက်ရဲ့ အဓမ္မပြုကျင့်တာကို ခံခဲ့ရတာ။ အဖေက အဲဒီလူကို သွားပြောတော့ သူက အဖေ့ကို ခြိမ်းခြောက်တယ်။ အဖေက သန္တာ့ကို အရှက်မကွဲစေချင်ဘူး။ အဲဒီလူနဲ့ ရတယ်ဆိုရင် သန္တာ့ဘဝ ပျက်စီးသွားမှာ။ ဒါကြောင့် အဖေက အဖေ့အပြစ်လို့ ပြောပြီး သားကို တာဝန်ယူခိုင်းခဲ့တာ။ အဖေ သိပါတယ်... သားက သန္တာ့ကို ချစ်မှန်း။ အဖေက သားတို့ နှစ်ယောက်ကို ပေါင်းစေချင်လို့ ဒီလို လိမ်ခဲ့တာပါ"
ကျွန်တော် ကြောင်အသွားတယ်။ အဖေက သန္တာ့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ သိက္ခာကို စတေးခဲ့တာလား။ မဟုတ်ဘူး... အဖေက ကျွန်တော့်ကိုပါ အသုံးချခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သန္တာ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက အခန်းဝမှာ ရပ်ပြီး အဖေ့စကားတွေကို နားထောင်နေရင်း မျက်ရည်တွေ ကျနေတယ်။
အဖေ ဆုံးသွားတယ်။ အသုဘကိုတော့ ရွာက လူတွေ အများကြီး လာကြတယ်။ အဖေ့ကို အားလုံးက လူတော်ကြီး၊ လူကောင်းကြီးလို့ ချီးကျူးကြတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ "မွေးစားညီမကိုတောင် မရှောင်တဲ့ကောင်" ဆိုပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။
အခုဆိုရင် သန္တာ့မှာ သမီးလေး တစ်ယောက် ရနေပြီ။ ကလေးမလေးက ချစ်စရာလေး။ ကျွန်တော် သန္တာ့ကို ကြည့်မိတိုင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ရှိသလို ကြည့်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူမကို အရင်လို မချစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မုန်းလို့လည်း မရဘူး။
ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာ တစ်ခုကတော့... ဒီလောကမှာ အချစ်ဆိုတာထက် ပိုအရေးကြီးတာက "တာဝန်" နဲ့ "အနစ်နာခံမှု" ပဲ ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့ရဲ့ သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်ဖို့၊ သန္တာ့ရဲ့ ဘဝကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို စတေးခဲ့ရတယ်။ အမှန်တရားဆိုတာ တချို့နေရာတွေမှာ ဖုံးကွယ်ထားတာက ပိုကောင်းတတ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သန္တာ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ကလေးမလေးကို ချီလိုက်တယ်။ ကလေးမလေးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။ အဲဒီ အပြုံးလေးထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ အားလုံး ပျော်ဝင်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သန္တာ့လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူမက ကျွန်တော့် ပုခုံးပေါ် ခေါင်းလေး မှီလိုက်တယ်။
ဒါက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နိဂုံးပါပဲ။ သိက္ခာမဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းပေါ့။ ကျွန်တော် အမှန်တရားကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဖေ့ကို လူကောင်းကြီးအဖြစ်၊ သန္တာ့ကို စင်ကြယ်သူအဖြစ်၊ ကလေးမလေးကိုတော့ ဖခင်ရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ကမ္ဘာကြီးကို သိစေချင်တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း နာကျင်ရတာက လူအများကြီး ပျော်ရွှင်ရဖို့အတွက် တန်ဖိုးရှိပါတယ်လေ။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အနစ်နာခံမှုဆိုတာ ကိုယ်မကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်အတွက် ဝဋ်ကြွေးကို ပြုံးပြုံးလေး လက်ခံလိုက်ခြင်းပါပဲ။