အိမ်မက်ဆိုးအဖြစ်ကျန်ရစ်မယ်

 မှောင်ရိပ်သန်းနေသော အခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းဖျော့ဖျော့သည် တုန်ရီစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ မိုးစက်တို့က သံစန္ဒရားတီးခတ်သကဲ့သို့ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တဖြဖြ ရွာသွန်းနေကြ၏။ မြတ်နိုးသူသည် ကုလားထိုင်အဟောင်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း လက်ထဲမှ ဝါကျင်ကျင်စာအိတ်ဟောင်းလေးကို တုန်ရီစွာ ကိုင်တွယ်နေမိသည်။ ထိုစာအိတ်လေးသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကတည်းက သင်္ဂြိုဟ်ထားခဲ့ရမည့် အတိတ်ဆိုးတစ်ခုကို ပြန်လည်တူးဆွနှိုးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ စာအိတ်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသော လက်ရေးအစောင်းလေးများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ လေဟာနယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားကာ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ ဤလက်ရေးသည် သူမ တစ်သက်လုံး မေ့ဖျောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော၊ သူမ၏ ကမ္ဘာကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖျက်ဆီးခဲ့သော လူသားတစ်ယောက်၏ လက်ရေးပင် ဖြစ်သည်။ နှလုံးသား၏ နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာမှ နာကျင်မှုများက ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တရကြမ်း တိုးဝှေ့တက်လာသည်။ မျက်ရည်တို့က အလိုအလျောက် ဝဲတက်လာသော်လည်း သူမ မငိုမိအောင် အံကြိတ်ထားသည်။ အခန်းထောင့်ရှိ နာရီအိုကြီး၏ စက္ကန့်တံသွားသံမှာ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် သေနတ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေပြီး သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပိုမိုအားဖြည့်ပေးနေသည်။ ဤညသည် ရိုးရိုးညတစ်ည မဟုတ်တော့ဘဲ အတိတ်၏ ဝိညာဉ်များ ပြန်လည်ခြောက်လှန့်သည့် ညတစ်ည ဖြစ်လာတော့မည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က တက္ကသိုလ်ပရဝဏ်အတွင်းရှိ ပိတောက်ပင်တန်းကြီးအောက်တွင် သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က မင်းထက်သည် အပြုံးချိုချိုနှင့် လူတိုင်း၏ အချစ်တော် ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ မြတ်နိုးသူအတွက်မူ သူသည် ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ စာကြည့်တိုက်ရှေ့တွင် စာအုပ်များ ပြန့်ကျဲကျသွားစဉ် သူက ကူညီကောက်ပေးရင်း စတင်ခဲ့သော ထိုသံယောဇဉ်သည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အဆိပ်အတောက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အိမ်မက်ဆိုးကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။ ထိုနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေခဲ့ပြီး မြေနံ့သင်းသင်းလေးက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ မင်းထက်၏ မျက်လုံးများက သူမကို ကြည့်နေသော အကြည့်မှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးလွန်းလှသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ နှင်းပွင့်လေးများကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျခဲ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းသည် ပန်းခင်းလမ်းကဲ့သို့ လှပနေခဲ့ဖူးသည်။ ညနေခင်းများတွင် အတူတူ လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ အနာဂတ်အကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောဆိုခြင်းတို့ဖြင့် ကမ္ဘာကြီးမှာ သူတို့နှစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုလှပသော ပန်းချီကားချပ်နောက်ကွယ်တွင် မည်းမှောင်သော အရိပ်တစ်ခု ခိုအောင်းနေသည်ကို သူမ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မင်းထက်၏ အချစ်များသည် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ မြတ်နိုးသူ ဘယ်သွားသည်၊ မည်သူနှင့် စကားပြောသည်ကို သူ အမြဲတမ်း သိလိုနေတတ်သည်။ အစပိုင်းတွင်မူ ၎င်းကို အချစ်ကြီးလွန်း၍ဟု သူမ မှားယွင်းစွာ ယူဆခဲ့မိသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ မြင်တွေ့ရသော အရောင်အဝါမှာ ချစ်ခြင်းထက် ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသော စွဲလမ်းမှုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ တစ်နေ့တွင် မြတ်နိုးသူ၏ သူငယ်ချင်းယောင်္ကျားလေးတစ်ဦးနှင့် ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောနေသည်ကို မြင်သွားပြီးနောက် မင်းထက်၏ စိတ်ရိုင်းများ ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို နာကျင်စွာ ဆွဲကိုင်ရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် စိုက်ကြည့်ကာ မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ၊ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ရဘူးဟု ဟိန်းဟောက်ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုနေ့ညက မိုးခြိမ်းသံများနှင့်အတူ မြတ်နိုးသူ၏ အခန်းထဲတွင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် တောင်းပန်စကားများ ဆိုခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အက်ကြောင်းတစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအက်ကြောင်းသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ မင်းထက်၏ ချုပ်ချယ်မှုများသည် အသက်ရှူရကျပ်စရာ ကောင်းလာသည်။ သူသည် သူမ၏ ဖုန်းကို အမြဲစစ်ဆေးသည်၊ သူမ၏ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာများကို စောင့်ကြည့်သည်။ သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ဟူသမျှကို ချုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားလာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေတတ်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်သွားတတ်သည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက စကားလုံးများထက် ပိုမိုခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မြတ်နိုးသူသည် ညဘက်များတွင် အိပ်မပျော်နိုင်တော့ဘဲ အခန်းပြင်ပတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ သူမ၏ စိတ်အစဉ်သည် ကြိုးတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသည့်အလား ဟန်ချက်ပျက်နေခဲ့သည်။ ဤဆက်ဆံရေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားတိုင်း သူက သတ်သေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် သူမ၏ မိသားစုကို ဒုက္ခပေးမည်ဟု ပြောဆိုခြင်းတို့ဖြင့် ပြန်လည် ချုပ်နှောင်ထားတတ်သည်။ အချစ်သည် အချုပ်အနှောင်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး အိမ်မက်လှလှလေးမှာ အိမ်မက်ဆိုးအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ကူးပြောင်းလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မြတ်နိုးသူသည် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညတွင် သူမသည် အဝတ်အစားအချို့ကို အိတ်ထဲသို့ ကပျာကယာ ထည့်သွင်းကာ အိမ်နောက်ဖေးတံခါးမှ တိုးတိတ်စွာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် ရပ်နေသော မင်းထက်၏ အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမသည် နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ မှောင်မိုက်နေသော လမ်းကြားလေးများထဲသို့ တိုးဝင်ခဲ့သည်။ ထိုညက သူမကို လိုက်လံရှာဖွေနေသော မင်းထက်၏ အသံကို လေထဲတွင် ကြားနေရသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူမသည် မြို့ကို စွန့်ခွာကာ အဝေးတစ်နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အဆက်အသွယ်မလုပ်ဘဲ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဖုံးကွယ်ရင်း အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခု လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စာအိတ်သည် သူမ၏ လုံခြုံမှုများအားလုံးကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရိုက်ချိုးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

စာအိတ်ထဲမှ စာရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်စဉ်တွင် အခန်းတွင်းသို့ လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။ စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးထားသည်မှာ မင်းဘယ်လောက်ဝေးဝေးကို ပြေးပြေး၊ ငါ့ဆီက ဘယ်တော့မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားလုံးများသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ရေခဲရိုက်သွားသကဲ့သို့ အေးစက်သွားစေသည်။ ခြံဝင်းတံခါး ပွင့်သွားသံကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။ မြတ်နိုးသူသည် နေရာမှ မထနိုင်ဘဲ အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူနေမိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက ပိုမိုသည်းထန်လာပြီး လျှပ်စီးများက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လျှပ်စစ်မီးများ ဝင်းခနဲ လက်သွားသော ခဏချင်းတွင် ပြတင်းပေါက်မှန်ပြင်ပေါ်၌ လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရိပ်သည် သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိကျွမ်းနေသော၊ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ထွက်ပြေးခဲ့ရသော လူ၏ အရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။

နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများက တရကြမ်း တိုးဝှေ့လာသည်။ သူမသည် အခန်းတံခါးကို အတွင်းမှ ဂျက်ထိုးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်များက တုန်ရီနေသဖြင့် မလွယ်ကူလှပေ။ အိမ်အောက်ထပ်မှ လှေကားထစ်များကို နင်းတက်လာသည့် ခြေသံများကို ကြားနေရသည်။ တစ်လှမ်းချင်း၊ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာသည့် ထိုခြေသံများသည် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်မည့် ခြေသံများပင်။ မြတ်နိုးသူသည် အခန်းထောင့်ရှိ ဗီရိုဟောင်းကြီး၏ အကွယ်တွင် ဝင်ပုန်းနေမိသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံကိုပင် သူမကိုယ်တိုင် မကြားရအောင် ထိန်းချုပ်ထားရသည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုများ၊ ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် စိတ်ဒဏ်ရာများက သူမကို ဝန်းရံလာသည်။ မင်းထက်သည် အခန်းတံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါး၏ ကျိကျိတက် မြည်သံသည် ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းသွားသည်။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မိုးရေများ ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး ဆံပင်များက မျက်နှာပေါ်သို့ ကျနေသည်။

မင်းထက်သည် အခန်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မြတ်နိုး၊ ကိုယ် ရောက်လာပြီ၊ မင်းကို ရှာလိုက်ရတာ ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုအက်ရှနေပြီး ထူးဆန်းသော အေးစက်မှုမျိုး ပါဝင်နေသည်။ မြတ်နိုးသူသည် ဗီရိုထဲတွင် ပုစွန်ထုပ်လေးကဲ့သို့ တွန့်လိပ်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ တားမရဆီးမရ ကျဆင်းလာသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ ဖတ်လက်စ စာရွက်ကို ကောက်ယူကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မင်း ငါ့ကို မေ့နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ငါတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်က သေမှ ပြတ်မှာ မြတ်နိုး ရဲ့ ဟု သူက တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြတ်နိုးသူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ခုခံရန် ခွန်အားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အခန်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်စဉ်က ကျန်ခဲ့သော ကတ်ကြေးတစ်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မင်းထက်သည် ဗီရိုရှိရာဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်လာပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ မြတ်နိုးသူသည် အော်ဟစ်ကာ လက်ထဲမှ ကတ်ကြေးဖြင့် ထိုးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြန်ဆန်စွာ ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အားသည် အရင်ကထက် ပိုမိုသန်မာနေသည်။ သူသည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းကာ မင်းကို ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ မထည့်နိုင်ဘူး၊ ငါတို့ အတူတူ သေရအောင် ဟု ဆိုကာ အိတ်ထဲမှ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ မြတ်နိုးသူသည် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း မရပေ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ရဲကားအချက်ပေးသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မင်းထက်သည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မြတ်နိုးသူသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို အားကုန်နင်းပြီး လွတ်အောင် ရုန်းထွက်ခဲ့သည်။ သူမသည် အခန်းပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းပြေးခဲ့သည်။ မင်းထက်က နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာသည်။ အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးတွင် သူမ ခြေချော်လဲသွားသည်။ မင်းထက်သည် သူမ၏ အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သော်လည်း ထိုစဉ်မှာပင် ရဲများက အိမ်ထဲသို့ သေနတ်များဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ မင်းထက်သည် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရဲများက သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။ သူသည် ဖမ်းဆီးခံထားရစဉ်မှာပင် မြတ်နိုးသူကို စိုက်ကြည့်ကာ မင်း ငါ့ဆီက မလွတ်ပါဘူး၊ ငါ ပြန်လာခဲ့ဦးမှာပါ ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုနေဆဲပင်။ မြတ်နိုးသူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း တုန်ရီနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုက်ထားမိသည်။

ရဲများက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် အိမ်ကြီးသည် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် ငြိမ်းချမ်းသော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး မဟုတ်ပေ။ မိုးက စဲသွားသော်လည်း သစ်ပင်များမှ ကျဆင်းလာသော ရေစက်သံများက သူမ၏ နားထဲတွင် ခြေသံများကဲ့သို့ ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း ဤနေရာသည်လည်း သူမအတွက် လုံခြုံမှု မရှိတော့ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ အတိတ်ဆိုသည်မှာ ဖျောက်ဖျက်၍ ရနိုင်သော အရာမဟုတ်ဘဲ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အမြဲကပ်ပါနေတတ်သည့် အရာပင်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လမင်းကြီးသည် တိမ်တိုက်များကြားမှ ရုန်းထွက်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ဖြူဖျော့ဖျော့ အလင်းပေးနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အမှောင်ထုက ကြီးစိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မြတ်နိုးသူသည် အိမ်ငယ်လေးကို စွန့်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အရေးကြီးသော ပစ္စည်းအချို့ကိုသာ ယူဆောင်ကာ ကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ ကားမှန်ထဲမှ သူမ ကြည့်လိုက်စဉ်တွင် အိမ်ဟောင်းကြီး၏ အပေါ်ထပ်ပြတင်းပေါက်၌ မင်းထက်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုပုံရိပ်သည် သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုလော သို့မဟုတ် တကယ်ပင်လား ဆိုသည်ကို သူမ မသေချာပေ။ သူမသည် ကားကို အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းထွက်ခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ လွတ်မြောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားသော်လည်း မြတ်နိုးသူသည် ညဘက်တိုင်း အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မင်းထက်သည် အမြဲတမ်း ပြုံးလျက် သူမ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေတတ်သည်။ သူမသည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရောက်၊ မည်သူနှင့် ရှိရှိ ထိုအကြည့်များကို ခံစားနေရသည်။ သူမ သိလိုက်ရသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူသားတစ်ယောက်သည် အခြားလူတစ်ယောက်၏ ဘဝထဲမှ ထွက်ခွာသွားနိုင်သော်လည်း သူ ချန်ထားခဲ့သော အနာဂတ်နှင့် အောက်မေ့ဖွယ်ရာများသည် ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထာဝရ ခြောက်လှန့်နေတတ်ကြောင်းပင်။ သူမ၏ ဘဝသည် လှပသော ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်ခွင့်မရတော့ဘဲ အမြဲတမ်း ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်ပွင့်လေးများသည် လှပစွာ လင်းလက်နေသော်လည်း သူမအတွက်မူ ထိုအလင်းရောင်များသည်လည်း အမှောင်ထု၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ဤနေရာတွင် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲမှ အိမ်မက်ဆိုးမှာမူ ဘယ်သောအခါမှ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။