လင်ရှိသူနဲ့ဖောက်ပြန်မိတဲ့ ကျနော်

 မိုးစက်တွေက ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်မှာ အပြိုင်အဆိုင် စီးကျနေကြတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းဟာ မှောင်ရီပျိုးစမှာတင် အေးစက်စက် နိုင်လှတယ်။ ကျနော်ကတော့ ကော်ဖီခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဆိုင်အပြင်ဘက်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို ငေးမောနေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆိုင်တံခါးဝက ခေါင်းလောင်းသံလေး တိုးတိုးလေး မြည်သွားတယ်။ လေအေးတစ်ချက်နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အမွှေးနံ့သာနံ့က ကျနော့်နှာခေါင်းထဲကို စိမ့်ဝင်လာတယ်။ သူမ ရောက်လာပြီဆိုတာ ကျနော် နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ သိလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ခြေသံက ညင်သာလွန်းပေမဲ့ ကျနော့်နှလုံးသားထဲမှာတော့ ဗုံသံတစ်ခုလို ကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်။ သူမက ကျနော့်မျက်စိရှေ့က ခုံလွတ်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ မိုးရေစက်အချို့ တွယ်ကပ်နေတဲ့ သူမရဲ့ ဆံနွယ်ရှည်တွေက မီးရောင်အောက်မှာ ပြောင်လက်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့ အမြဲတမ်းလိုပဲ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို မှေးစက်နေတတ်တယ်။ ကျနော်တို့ကြားမှာ စကားလုံးတွေ မလိုခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုကပဲ ကျနော်တို့ကို ပိုပြီး နီးစပ်စေခဲ့တာလား။ သူမက လက်ထပ်ထားသူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျနော့်ရင်ထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်းလို စူးဝင်နေပေမဲ့ အဲဒီဆူးကိုပဲ ကျနော် မြတ်နိုးနေမိတာဟာ ဆန်းကြယ်လွန်းလှပါတယ်။

နေရောင်ခြည်က သစ်ပင်အုပ်တွေကြားကနေ လျှံကျလာတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ကျနော်တို့ မြို့ပြင်က ပန်းခြံဟောင်းလေးတစ်ခုမှာ တွေ့ဖြစ်ကြတယ်။ သူမက ပန်းနုရောင် ဝတ်စုံလေးနဲ့ အရမ်းကို လှပနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေတာကို ကျနော် သတိထားမိတယ်။ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အေးစက်စက် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သူမ မပြောပေမဲ့ ကျနော် ခံစားလို့ ရနေတယ်။ ကျနော်တို့ လမ်းလျှောက်နေရင်း သူမရဲ့ လက်ကလေးက ကျနော့်လက်ကို မတော်တဆ ထိမိသွားတယ်။ အဲဒီခဏမှာ ကျနော့်တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမက လက်ကို ပြန်မရုပ်သွားဘဲ ကျနော့်လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီလက်ဖဝါးလေးရဲ့ အထိအတွေ့က နွေးထွေးလွန်းလှသလို တစ်ဖက်မှာလည်း အပြစ်ရှိစိတ်တွေက ကျနော့်ကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။ ကျနော်ဟာ သူတစ်ပါး ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ခိုးယူချင်နေတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခိုးယူမှုက ပေးတဲ့ အရသာက ကျနော့်ဘဝရဲ့ အချိုမြိန်ဆုံး အခိုက်အတန့် ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်ကြဘူး။ ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ လမ်းကလေးအတိုင်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ကြတယ်။

ညဉ့်နက်ပိုင်း ရောက်တဲ့အခါ ကျနော့်အခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း သူမဆီက ဖုန်းအလာကို စောင့်နေမိတယ်။ ဖုန်းမြည်သံ ထွက်လာတဲ့အခါ ကျနော့်ရင်ခုန်သံက မြန်ဆန်သွားတယ်။ ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ ကြားရတဲ့ သူမရဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ သူမ ငိုနေတာလား။ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ ဗယောက်ဗယက် ဖြစ်သွားတယ်။ သူမက သူမရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ အဆင်မပြေမှုတွေအကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောပြတယ်။ သူက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘူး၊ သူမကို အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားတယ်တဲ့။ အဲဒီစကားတွေကို ကြားရတဲ့အခါ ကျနော့်မှာ သူမကို သွားရောက် ဖက်ထားပေးချင်တဲ့ စိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ကျနော်က သူမအတွက် ခိုလှုံရာ တစ်ခု ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်က ဖောက်ပြန်သူ တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ ကျနော့်ရဲ့ အချစ်က ဖြူစင်တယ်လို့ ကျနော် ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုဆို၊ လောကကြီးရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကျနော်ဟာ အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်နေသူသာ ဖြစ်တယ်။ ဒါကို သိရက်နဲ့ ကျနော် နောက်မဆုတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေက ကျနော့်ကို သူမဆီ ပိုပြီး တွန်းပို့နေသလိုပဲ။

တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက် သီးသန့် အိမ်လေးတစ်လုံးမှာ တွေ့ဖြစ်ကြတယ်။ အဲဒီနေ့က မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေခဲ့တာ။ အခန်းထဲမှာတော့ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးရဲ့ အလင်းရောင်က မှိန်ပျပျ လှုပ်ရှားနေတယ်။ ကျနော်တို့ကြားက တင်းမာမှုတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။ သူမက ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ ကျနော် ဘာကြောင့် ဒီလောက် နောက်ကျမှ ရောက်လာတာလဲလို့ သူမက မေးတယ်။ ကျနော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ တုန်ရီနေတယ်။ အဲဒီညက ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး လောကကြီးကို မေ့လျော့ခဲ့ကြတယ်။ အမှားနဲ့ အမှန်၊ အပြစ်နဲ့ ကောင်းမှု ဆိုတာတွေကို ခဏတာ ဘေးဖယ်ထားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အငမ်းမရ ရှာဖွေခဲ့ကြတယ်။ ကျနော့်နှလုံးသားထဲမှာတော့ နာကျင်မှုနဲ့ သာယာမှုက ရောယှက်နေတယ်။ ဒါဟာ ခဏတာ အိမ်မက်တစ်ခု ဆိုတာ ကျနော် သိပေမဲ့ အဲဒီအိမ်မက်ထဲကနေ ဘယ်တော့မှ မနိုးထချင်ခဲ့ဘူး။

မနက်ခင်း လင်းအားကြီး အချိန်မှာတော့ သူမက အိမ်ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုထက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက ပိုပြီး အထင်အရှား ရှိနေတယ်။ သူမက မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပြန်လည် ပြုပြင်နေတာကို ကျနော် အိပ်ရာပေါ်ကနေ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူမက အိမ်ပြန်ရောက်ရင် တခြား အမျိုးသမီး တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ရဦးမယ်။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းရှေ့မှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို နေရဦးမယ်။ အဲဒီအတွေးက ကျနော့်ကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေတယ်။ ကျနော်ကတော့ ဒီအခန်းလေးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူမရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေရဦးမယ်။ သူမ တံခါးဝကနေ ထွက်မသွားခင် ကျနော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ နှုတ်ဆက်ခြင်းထက် ပိုတဲ့ တစ်ခုခုကို ကျနော် မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါကတော့ လွတ်မြောက်ချင်စိတ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းမရှိဘူးဆိုတာ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကောင်း သိထားကြတယ်။

ရက်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျနော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး အန္တရာယ် များလာတယ်။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းက စတင်ပြီး သံသယ ဝင်လာတယ်လို့ သူမက ပြောပြတယ်။ ကျနော်တို့ တွေ့ဆုံမှုတွေက ပိုပြီး ခက်ခဲလာတယ်။ ကျနော်ဟာ သူမကို မဆုံးရှုံးချင်ပေမဲ့ သူမကို အန္တရာယ်ထဲကိုလည်း မတွန်းပို့ချင်ဘူး။ ကျနော့်ရဲ့ စိတ်အစဉ်က စစ်တလင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။ တစ်ဖက်က ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ တစ်ဖက်ကတော့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုနဲ့ သူမရဲ့ ဘဝ ပျက်စီးသွားမှာကို စိုးရိမ်စိတ်။ ညဖက်တွေမှာ ကျနော် အိပ်မပျော်နိုင်တော့ဘူး။ သူမနဲ့ အတူရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်တွေးရင်း ကျနော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သတ်ဖြတ်နေမိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ဒီလောက်တောင် နာကျင်ဖို့ ကောင်းသလားလို့ ကျနော် မေးခွန်းထုတ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖြေကတော့ ရှင်းနေပါတယ်။ အမှားပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အချစ်ဟာ နာကျင်မှုနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရမှာ မဟုတ်လား။

တစ်နေ့မှာတော့ သူမ ကျနော့်ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငိုယိုကာ ပြောပြတယ်။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းက သူမကို ရိုက်နှက်ခဲ့တယ်တဲ့။ ကျနော့် ရင်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ ထတောက်သွားတယ်။ ကျနော် ဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ သူမဆီကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ကျနော် ရပ်နေမိတယ်။ အထဲကို ဝင်သွားပြီး သူမကို ဆွဲထုတ်လာချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်နေပေမဲ့ ကျနော့် ခြေလှမ်းတွေက တုံ့ကနဲ ရပ်သွားတယ်။ ကျနော်က ဘာအခွင့်အရေးနဲ့ အထဲကို ဝင်ရမှာလဲ။ ကျနော်က သူမရဲ့ ဘဝထဲမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်ရောက်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်တံခါး ပွင့်လာပြီး သူမ ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အညိုအမည်း စွဲနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျနော့် နှလုံးသားက အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမက ကျနော့်ကို မြင်တဲ့အခါ အံ့သြသွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။

ကျနော်တို့ နှစ်ယောက် မြို့နဲ့ ဝေးရာကို ခဏတာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြတယ်။ တောတောင်တွေကြားက အိမ်လေးတစ်လုံးမှာ ခိုလှုံရင်း လောကကြီးကို မေ့ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီမှာတော့ ကျနော်တို့ဟာ လင်မယားတွေလိုပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်ခွင့် ရခဲ့တယ်။ သူမက ဟင်းချက်တယ်၊ ကျနော်က စာရေးတယ်။ ညနေခင်းတွေမှာ တောင်ကုန်းပေါ်ကနေ နေဝင်တာကို အတူတူ ကြည့်ကြတယ်။ အဲဒီအခိုက်အတန့်လေးတွေက ကျနော့်ဘဝရဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်တွေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပျော်ရွှင်မှုက တံလျှပ်တစ်ခုလိုပဲဆိုတာ ကျနော် သိနေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို ကျနော် မြင်နေရတယ်။ သူမက သူမရဲ့ မိသားစု၊ သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကျနော့်ဆီကို လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်က သူမကို အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း အရှိတရားက ကျနော်တို့ဆီကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းက ကျနော်တို့ ရှိတဲ့နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့တယ်။ သူ ရောက်လာတဲ့နေ့က မိုးအေးအေးလေး ရွာနေခဲ့တယ်။ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျနော့်ကို ထိုးကြိတ်တယ်။ ကျနော် ပြန်မခုခံခဲ့ဘူး။ ကျနော် ခံထိုက်တယ်လို့ ခံယူထားလို့ပါ။ သူမက ကြားကနေ တားဆီးရင်း ငိုယိုနေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမဟာ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့အတူ ပြန်လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတယ်။ သူမ ကျနော့်ကို ကြည့်တဲ့ နောက်ဆုံး အကြည့်ကို ကျနော် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအကြည့်ထဲမှာ တောင်းပန်မှုတွေ၊ ချစ်ခြင်းတွေနဲ့ နာကျင်မှုတွေ အားလုံး ရောယှက်နေတယ်။ သူမ ထွက်သွားတဲ့အခါ ကျနော့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျနော်ဟာ အမှားတစ်ခုရဲ့ သားကောင် ဖြစ်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ ချစ်သူကိုလည်း ကာကွယ်မပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ လူညံ့တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။

လအနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ ကျနော် ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ မြို့ပြရဲ့ ဆူညံသံတွေကြားမှာ ကျနော်ကတော့ အသံတိတ် ရှင်သန်နေမိတယ်။ သူမဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။ ကျနော်ကလည်း သူမရဲ့ ဘဝထဲကို ထပ်ပြီး ဝင်မရှုပ်ချင်တော့ဘူး။ သူမအတွက် အကောင်းဆုံးက ကျနော် မရှိတော့တာပဲလို့ ကျနော် တွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်းမှာတော့ သူမရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ကျနော့် အိမ်မက်ထဲကို လာလည်တတ်ဆဲပါ။ ကျနော်တို့ သွားခဲ့တဲ့ ကော်ဖီဆိုင်လေးကို ကျနော် မကြာခဏ သွားထိုင်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီထောင့်စွန်း ခုံလေးမှာ ထိုင်ရင်း သူမ ပြန်လာမလားလို့ မျှော်လင့်နေမိတာဟာ ကျနော့်ရဲ့ အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ အချစ်ဆိုတာ ရယူခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ လူတွေ ပြောကြပေမဲ့၊ ကျနော့်အတွက်တော့ အချစ်ဆိုတာ နာကျင်မှုတွေကို အတူတူ ခံစားရခြင်းသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

အခုဆိုရင် ကျနော့်ဆံပင်တွေမှာ ဖြူရောင်အချို့ စွန်းထင်းနေပြီ။ ကျနော်ဟာ စာအုပ်တွေကြားမှာပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးနေတတ်တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ စာအုပ်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ သူမနဲ့ တူတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျနော့် နှလုံးသားက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူမက အခုဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်လို ရှိနေမလဲ။ သူမ ပျော်ရွှင်နေပါ့မလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျနော့်လိုပဲ အတိတ်ရဲ့ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေမလား။ ကျနော် မသိနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျနော် သိတာ တစ်ခုကတော့ ကျနော့်ဘဝရဲ့ အလှပဆုံးနဲ့ အနာကျင်ဆုံး အခန်းကဏ္ဍမှာ သူမဟာ အဓိက ဇာတ်ဆောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးအောက်မှာ ကျနော်တို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းက မြေမြှုပ်ခံခဲ့ရပေမဲ့၊ အဲဒီအောက်ခြေမှာတော့ ကျနော်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက အမြဲတမ်း တွယ်ကပ်နေကြမှာပါ။

ညနေခင်း နေဝင်ချိန်ရဲ့ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတွေက ကျနော့် စာပွဲပေါ်ကို ကျရောက်နေတယ်။ ကျနော် စာမျက်နှာ အလွတ်တစ်ခုပေါ်မှာ ကလောင်ကို တင်လိုက်တယ်။ ကျနော်တို့ရဲ့ ပုံပြင်ကို ကျနော် ရေးသားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ ကျနော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အမှားအတွက် ဝန်ခံချက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်သလို၊ သူမအတွက် ကျနော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ဆောင်လည်း ဖြစ်မှာပါ။ ကျနော် ရေးလိုက်တဲ့ ပထမဆုံး စာကြောင်းကတော့ "မင်းကို ချစ်ခဲ့မိတာဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးနဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ" ဆိုတာပါပဲ။ လေပြေတစ်ချက် အခန်းထဲကို တိုးဝင်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့ အမွှေးနံ့သာနံ့လေး ခပ်သဲ့သဲ့ ပါလာသလို ကျနော် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျနော် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ သူမဟာ ကျနော့်အနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ။ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အလွမ်းတွေကြားမှာ ကျနော်ဟာ သူမကို ထာဝရ သိမ်းဆည်းထားတော့မယ်။ အဆုံးသတ်မှာတော့ ကျနော်တို့ဟာ ဝေးကွာသွားကြပေမဲ့၊ နှလုံးသားချင်းကတော့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေဆဲပါပဲ။ အမှောင်ထဲက လရောင်လိုပဲ၊ ဒီအချစ်ကလည်း ကျနော့်ဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံး ညတွေကို ဆက်လက် အလင်းပေးနေဦးမှာပါ။