လူခြောက်မယား

 လူခြောက်မယား

အခန်းတစ်

ကျွန်မ၏ အိမ်ထောင်သက် ခုနစ်နှစ်တာကာလအတွင်းမှာ လူတွေက ကျွန်မကို "လူခြောက်မယား" လို့ ကွယ်ရာမှာ ခေါ်ကြတာကို သိနေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်း ကိုသန့်ဟာ အရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ။ စကားမပြောဘူး၊ မရယ်ဘူး၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိဘူး။ အိမ်ထဲမှာရှိနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်က တစ်ခြားတစ်နေရာကို လွင့်စင်နေသလိုမျိုး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိပ်ခန်းဟာ အေးစက်လွန်းလှပါတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ကျောခိုင်းအိပ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ခဏခဏ ငိုခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်မကို သူ မချစ်တော့တာလား။ ဒီမေးခွန်းတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တိုင်းကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝါးမြိုပစ်ခဲ့ပါတယ်။

အခန်းနှစ်

ကျွန်မတို့ စတင်လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က ကိုသန့်ဟာ ဒီလိုလူမျိုးမဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ နွေးထွေးတယ်၊ ရယ်စရာတွေ ပြောတတ်တယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေကို သပ်ပေးရင်း "မင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်မယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကစပြီး သူဟာ ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချက်ပေးတဲ့ ထမင်းဟင်းကို အရသာမရှိသလို စားတယ်၊ ကျွန်မ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားအသစ်ကို သူ မမြင်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အငိုမျက်လုံးတွေကို သူ လျစ်လျူရှုတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက တံတိုင်းတစ်ခုလို ခြားလာခဲ့ပါတယ်။ ကိုသန့်ဟာ သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ထက် စာရင် ကောက်ရိုးရုပ် လူခြောက်တစ်ခုနဲ့ ပိုတူလာခဲ့ပါတယ်။

အခန်းသုံး

ပြောင်းလဲမှုတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကိုသန့်ဟာ အလုပ်ကနေ ပြန်လာရင် အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေတတ်ပြီး တစ်ခါတလေ ဖုန်းကိုကြည့်ရင်း ပြုံးနေတတ်တာကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်မ အခန်းထဲဝင်သွားရင် ဖုန်းကို အမြန်ဝှက်လိုက်တာမျိုး၊ အပြင်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိ ထွက်သွားတာမျိုးတွေ ခပ်စိပ်စိပ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ "ရှင် ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ မေးရင် သူက ကျွန်မကို စိမ်းစိမ်းကားကား ကြည့်ပြီး "မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး" လို့ပဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလို နာကျင်စေခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သံသယမီးတွေ တောက်လောင်လာခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်နေပြီလား။ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေပြီလား။

အခန်းလေး

တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံး သူ့ရဲ့ ဗီရိုထဲက အဝတ်အစားတွေကို လွှင့်ပစ်ရင်း ရှာဖွေမိပါတယ်။ အဲဒီမှာ သော့ခတ်ထားတဲ့ သေတ္တာအသေးလေးတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သော့ကို ကျွန်မ တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ထွက်လာတာက ဆေးမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဓာတ်မှန်တွေပါ။ ပြီးတော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ။ အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ ကျွန်မနဲ့ မသိမသာ ဆင်တူနေပေမဲ့ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။ "ဒါကြောင့်ပဲ... ဒါကြောင့်ပဲ သူ ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုခဲ့တာပေါ့" လို့ တွေးပြီး ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဟာ သူချစ်ခဲ့တဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အစားထိုးရုံသက်သက်ပဲလား။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခုနစ်နှစ်တာ အချစ်တွေက လှည့်စားမှုတွေပဲလား။

အခန်းငါး

ကျွန်မ ကိုသန့်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ အိမ်ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သေတ္တာထဲက ဓာတ်ပုံနဲ့ ဆေးစာတွေကို သူ့ရှေ့ ပစ်ချလိုက်တယ်။ "ဒါတွေက ဘာလဲ ကိုသန့်။ ရှင် ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် နှိပ်စက်ရသလား။ ရှင် ချစ်နေတာ ဒီမိန်းမလား။ ကျွန်မကို ဘာလို့ လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ" လို့ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး မေးမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှုတွေဟာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုသန့်ဟာ ထုံးစံအတိုင်းပဲ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတုန်းပါပဲ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ နာကျင်မှုတွေ အရိပ်ထင်နေတာကိုတော့ ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူဟာ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု တစ်နေသလိုပဲ အသံထွက်မလာခဲ့ဘူး။

အခန်းခြောက်

အဲဒီညမှာပဲ ကိုသန့် တစ်ယောက် အိမ်ကနေ ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ လိုက်ရှာတော့ သူသွားလေ့ရှိတဲ့ ပန်းခြံဟောင်းလေးထဲမှာ ထိုင်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူ့နားကို ကျွန်မ ပြေးသွားတဲ့အချိန်မှာ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "မင်း... ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို အေးခဲသွားစေခဲ့ပါတယ်။ သူ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ့ရဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက သက်သေပြနေတယ်။ နောက်ပိုင်းမှ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို မြေမြိုမတတ် ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ ကိုသန့်ဟာ အယ်လ်ဇိုင်းမားရောဂါ (Alzheimer's) ကို အစောပိုင်းအဆင့်ကတည်းက ခံစားနေရတာပါ။ သူ ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျွန်မကို မေ့သွားမှာ ကြောက်လို့၊ ကျွန်မကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်လို့ သူ့ကိုယ်သူ တံတိုင်းခတ်ပြီး လူခြောက်တစ်ယောက်လို နေခဲ့တာပါ။ ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီးကလည်း တစ်ခြားသူမဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ငယ်စဉ်က ဓာတ်ပုံလေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အခန်းခုနစ်

အခုတော့ ကိုသန့်ဟာ တကယ်ပဲ လူခြောက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူ ကျွန်မကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ ကျွန်မဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေမဲ့ သူကတော့ လဟာပြင်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြစ်တင်ခဲ့မိတာတွေ၊ သံသယဝင်ခဲ့မိတာတွေအတွက် နောင်တတွေနဲ့ ရင်ထဲမှာ မီးလောင်နေရပါတယ်။ ကျွန်မဟာ "လူခြောက်မယား" ဖြစ်ရတာကို မမုန်းပါဘူး။ ကျွန်မကို သူ မမှတ်မိတော့တာကိုပဲ ရင်နာရတာပါ။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အတူရှိနေဖို့ထက် အတူတူ နာကျင်ခံစားပေးဖို့ ပိုလိုအပ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရပါတယ်။

သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို မသိဘဲ တစ်ပါးသူရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အချို့သော တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေဟာ သင့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ပေးဆပ်နေရတဲ့ နာကျင်မှုတွေ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။