တဏှာကြီးသော ဦးလေးနှင့်အပျိုတူမ
တဏှာကြီးသော ဦးလေးနှင့်အပျိုတူမ
အမှောင်ရိပ်ကျနေသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ လက်ထဲက အရက်ခွက်ထဲမှာ ရေခဲတုံးတွေ အရည်ပျော်သွားသလို ကျွန်တော့်ဘဝကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျက်စီးယိုယွင်းခဲ့ပြီ။ နာရီသံ တချက်တချက် မြည်နေတာကလွဲလို့ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။ ဒီအိမ်မှာ ကျွန်တော်ရယ်၊ ကျွန်တော့်တူမလေး နှင်းရယ် နှစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ကြတာပါ။ အခုတော့ နှင်းမရှိတော့ဘူး။ သူမ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွှေးနံ့သာနံ့သင်းသင်းလေးတောင် ဒီအခန်းထဲမှာ မကျန်တော့သလိုပဲ။
ကျွန်တော်က အသက်လေးဆယ်ကျော် လူပျိုကြီး။ အစ်မဖြစ်သူ ဆုံးသွားပြီးကတည်းက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် နှင်းကို ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ။ နှင်းက အရမ်းလှပါတယ်။ သူမရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အပြုံးတွေ၊ နုနယ်တဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လေးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေကို နှိုးကြွစေခဲ့တယ်။ ဦးလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာထက် ပိုင်ဆိုင်လိုတဲ့ တဏှာစိတ်က ပိုကြီးစိုးလာခဲ့တာ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိနေခဲ့ပေမဲ့ မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ သူမကို ဘယ်သူနဲ့မှ မပေးစားချင်ဘူး၊ ဘယ်သူ့ဆီမှ အရောက်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါဟာ အကာအကွယ်ပေးတာလို့ ဆင်ခြေပေးရင်း သူမရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေကို ကျွန်တော် တစ်စစီ ချိုးဖဲ့ခဲ့တယ်။
နှင်း တက္ကသိုလ်တက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက ရူးသွပ်မှုအဆင့်ကို ရောက်လာတယ်။ သူမ ဖုန်းကို စစ်တယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်သွားရင် ရန်လုပ်တယ်။ "ညည်းကို ငါကလွဲရင် ဘယ်သူမှ တကယ်မချစ်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားကို ရိုက်သွင်းခဲ့တယ်။ နှင်းကတော့ အမြဲတမ်း ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး နားထောင်ရှာပါတယ်။ သူမ မျက်ဝန်းထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို မြင်နေရပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကိုပဲ ကျေနပ်နေမိတာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေအတွက် သူမကို အကျဉ်းချထားခဲ့တာပါ။
အချိုးအကွေ့ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက စခဲ့တာ။ နှင်းမှာ ရည်းစားရှိနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို သောင်းကျန်းခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ပါးကို ရိုက်ခဲ့မိသလို၊ သူမကိုလည်း အခန်းထဲမှာ သော့ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ "မင်းက ငါ့ကျေးဇူးနဲ့ ကြီးလာတာ၊ ငါ့စကားကို နားမထောင်ရင် မင်းဘဝ ပျက်စေရမယ်" လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ နှင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ သူမ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို မြင်နေရပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသနဲ့ မနာလိုစိတ်က ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တယ်။
အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ နှင်း အိမ်ကို နောက်ကျမှ ပြန်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ သူမကို ဆွဲလားရမ်းလား လုပ်မိတယ်။ သူမရဲ့ အင်္ကျီလက်စလေး ပြဲသွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် ရိုင်းစိုင်းခဲ့တယ်။ "နင့်ကောင်ဆီက ပြန်လာတာလား၊ နင်က အပျိုမစစ်တော့ဘူးလား" ဆိုတဲ့ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် စကားတွေကို ကျွန်တော် ပြောထွက်ခဲ့တယ်။ နှင်းက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ အဲဒီအကြည့်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ ရွံရှာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သူမက တိုးတိုးလေးပဲ ပြောတယ် "ဦးလေး... ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် မယုံဘူးလား" တဲ့။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူမကို ထပ်ပြီး ရိုက်နှက်ခဲ့မိတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ နှင်းက အရမ်းတိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ Viber က ပို့ထားတဲ့ စာတွေကို Seen ပြပေမဲ့ ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ပိုပြီး ချုပ်ချယ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သူမကို ကျွန်တော့်ခြေဖဝါးအောက်မှာပဲ ရှိနေစေချင်တဲ့ တဏှာစိတ်က အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားမရအောင် ဖြစ်နေစေခဲ့တယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာတော့ အိမ်တံခါးကြီး ပွင့်နေတယ်။ နှင်းရဲ့ အခန်းထဲမှာ ဘာပစ္စည်းမှ မရှိတော့ဘူး။ သူမ ထွက်သွားပြီ။ ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထွက်ပြီး သူမဆီ ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ပေမဲ့ စက်ပိတ်ထားတယ်။ "သွားစမ်း၊ နင် ဘယ်လောက်ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့" လို့ ကျွန်တော် ကျိန်ဆဲမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဘက် အိပ်ရာဝင်ခါနီး သူမရဲ့ စားပွဲတင်ခုံပေါ်က စာအိတ်လေးတစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။
စာအိတ်ထဲမှာ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ငွေသားအချို့ ရှိနေတယ်။ နှင်းမှာ နှလုံးရောဂါအပြင်းအထန် ရှိနေတာ ကျွန်တော် လုံးဝမသိခဲ့ဘူး။ သူမ အပြင်ကို ခဏခဏ ထွက်နေတာက ရည်းစားနဲ့ တွေ့ဖို့မဟုတ်ဘဲ ဆေးခန်းသွားနေတာပါ။ နောက်ပြီး သူမ ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ လောင်းကစားအကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ ရွှေထည်တွေကို ခိုးရောင်းပြီး စုထားတာတွေ ဖြစ်နေတယ်။ စာလေးတစ်စောင်လည်း ပါသေးတယ်... "ဦးလေးက ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုမို့လို့ ဦးလေး စိတ်ချမ်းသာအောင် ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးရဲ့ အကြည့်တွေ၊ ဦးလေးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို သတ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်လေးမှာတော့ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း သေပါရစေတော့..." တဲ့။
ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို လိုက်ရှာခဲ့ပါတယ်။ ဆေးရုံတိုင်း၊ သူငယ်ချင်းတိုင်းကို မေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ကျွန်တော် သူမကို ချုပ်ချယ်ခဲ့တဲ့၊ နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ သူမဟာ နာကျင်မှုတွေကို တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံစားနေခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ နုပျိုမှုကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ တဏှာစိတ်နဲ့ပဲ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ညှစ်သတ်နေခဲ့မိတာ။
အခုတော့ ကျွန်တော် ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ ဖုန်းကို ကြည့်မိတိုင်း သူမဆီက ပြန်စာမလာတော့မဲ့ "Seen" ဆိုတဲ့ စာသားလေးကိုပဲ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်ပေမဲ့ တောင်းပန်ခွင့် မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပြုပြင်ချင်ပေမဲ့ ပြုပြင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တနဲ့ တဏှာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူကို ကျွန်တော့်လက်နဲ့ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တာမှန်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီနောင်တက သေတဲ့အထိ ပေးဆပ်ရမဲ့ ငရဲတစ်ခုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို အပိုင်စီးခြင်းဖြင့် မတည်ဆောက်ပါနှင့်။ အတ္တနှင့် တဏှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော မေတ္တာသည် မိမိတန်ဖိုးထားရသူကို ဖျက်ဆီးတတ်သည့် အဆိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။