အဖေဆုံးပြီးနောက် ပေါ်လာသည့် မယားပါသမီး
အဖေဆုံးပြီးနောက် ပေါ်လာသည့် မယားပါသမီး
အဖေ့ဈာပနပြီးလို့ ခုနစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးခင် အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာတဲ့ ထိုမိန်းကလေးကို ကျွန်မ ခုထိ မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်နေမိတုန်းပဲ။ သူမလက်ထဲမှာ အဖေ့ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရယ်၊ အရောင်လွင့်နေတဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ်ရယ် ရှိနေတယ်။ အဖေဟာ မြို့မျက်နှာဖုံး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်၊ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မကတော့ ထိုလူကြီးလူကောင်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးပေါ့။ မာန်မာနတွေ၊ ငွေကြေးတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို အသားညိုညို၊ ဖုန်စွဲနေတဲ့ ဖိနပ်အစုတ်လေးနဲ့ ထိုမိန်းကလေး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်မ နာမည်က သန္တာ။ အဖေ မရှိတော့တဲ့နောက် ဒီအိမ်ကြီးမှာ ကျွန်မဟာ ဘုရင်မပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ထိုမိန်းကလေးက သူမဟာ ကျွန်မရဲ့ အစ်မ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရယ်မိတယ်။ ရယ်ရတာမှ အူကို နာလို့။ အဖေ့မှာ ကျွန်မနဲ့ အမေကလွဲလို့ တခြားမိသားစု မရှိပါဘူးဆိုတာ တစ်လောကလုံး သိတာပဲ။ သူမကို အိမ်ပေါ်က မောင်းချဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူမ ထုတ်ပြလိုက်တဲ့ အဖေ့လက်မှတ်ပါတဲ့ မွေးစာရင်းနဲ့ ပေးစာတွေက ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်လိုက်သလိုပဲ။
ထိုနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြိုလဲဖို့ အရှိန်ယူခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စေ့စပ်ထားသူ မင်းခန့်က အရင်ကလို ကျွန်မဆီကို ဖုန်းမဆက်တော့ဘူး။ "သန္တာ... မင်းအဖေမှာ တခြားသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတာ ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ" တဲ့။ မင်းခန့်ရဲ့ အသံမှာ အချစ်တွေထက် သံသယတွေနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက ပိုများနေတယ်။ သူက ကျွန်မကို ချစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဖေ့ရဲ့ အမွေတွေကို ချစ်တာလားဆိုတာ ကျွန်မ စပြီး မေးခွန်းထုတ်မိလာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့တာတွေ၊ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် ကြည့်ပြီး ပြန်မဖြေတာတွေက ကျွန်မကို ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်အောင် နှိပ်စက်လာတယ်။
လုပ်ငန်းခွင်မှာလည်း အခြေအနေတွေက မကောင်းတော့ဘူး။ အဖေ မရှိတဲ့နောက် ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာရှင်တွေက ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်လာကြတယ်။ နှင်းလို့ အမည်ရတဲ့ ထိုမယားပါသမီးက အိမ်ထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သူမဟာ မြွေတစ်ကောင်လိုပဲ။ သူမ ရှိနေခြင်းက ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို နေ့တိုင်း ခြစ်ထုတ်နေသလို ခံစားရတယ်။ "နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ၊ ပိုက်ဆံလိုချင်လို့လား" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးတော့ သူမက ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်မကို သနားစရာသတ္တဝါတစ်ကောင်လို ကြည့်တယ်။ ထိုအကြည့်တွေကို ကျွန်မ မုန်းတယ်။
တစ်လအတွင်းမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ တစ်စစီ ကျိုးပျက်ကုန်တယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မနဲ့ လမ်းခွဲကြောင်း စာတစ်စောင် ပို့လာတယ်။ အကြောင်းပြချက်ကတော့ သူ့မိဘတွေက ဒီလို အရှုပ်အထွေးရှိတဲ့ မိသားစုနဲ့ မပတ်သက်ချင်လို့တဲ့။ အမှန်တော့ သူ နှင်းနဲ့ ခိုးတွေ့နေတာကို ကျွန်မ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူက ကျွန်မကို ပစ်ပြီး ကျွန်မ မုန်းရတဲ့ မိန်းကလေးဆီ သွားခဲ့ပြီ။ ကုမ္ပဏီမှာလည်း ကျွန်မရဲ့ အမှားသေးသေးလေးတွေကို အကြောင်းပြပြီး ကျွန်မကို ရာထူးက ဖယ်ရှားလိုက်ကြတယ်။ နေဝင်ချိန်မှာ ကျွန်မဟာ အဖေ့အိမ်ကြီးထဲမှာ အရက်ပုလင်းနဲ့ အဖော်ပြုနေရတဲ့ အထီးကျန်သူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
နှင်းကို ကျွန်မ အဆုံးစွန်ထိ မုန်းတီးသွားခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ အရက်အရှိန်နဲ့ သူမရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး သူမကို အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားဖို့ ပါးရိုက်ပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ သူမက ဘာမှ ပြန်မလုပ်ဘူး။ ငိုလည်း မငိုဘူး။ သူမက ကျွန်မကို စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ် ပေးခဲ့တယ်။
"ဒါ အဖေ ညီမလေးအတွက် ထားခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတွေပါ"
စာအိတ်ထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဘဏ်စာရင်းတချို့ ပါလာတယ်။ အဖေဟာ လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အဖေဟာ နှင်းရဲ့ အမေကို မတရား သိမ်းပိုက်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး နှင်းရဲ့ အမေ နာမည်နဲ့ အကြွေးတွေ တင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ နှင်း ဒီကို လာတာ အမွေ လိုချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ အဖေ တင်ထားခဲ့တဲ့ အကြွေးတွေကြောင့် သူမတို့ သားအမိ ဘဝပျက်ခဲ့ရတာကို လာပြောတာ။ ပြီးတော့ အဖေ မသေခင်က နှင်းကို မှာခဲ့တာက "သန္တာ့ကို ဘာမှ မသိအောင် စောင့်ရှောက်ပေးပါ" တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ကြွားဝါခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အဖေဆိုတဲ့ ပုံရိပ်တွေက အလိမ်အညာတွေပဲ။ နှင်းက ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးဖို့ လာတာမဟုတ်ဘဲ အဖေ့ရဲ့ အပြစ်တွေကြောင့် ကျွန်မ ထောင်မကျအောင် ရှေ့နေတွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် ဖြေရှင်းပေးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ မုန်းတီးခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မကို ကာကွယ်နေခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။ မင်းခန့်ကလည်း နှင်းဆီကို သွားတာက နှင်းမှာ အမွေတွေ အများကြီး ရတော့မယ် ထင်လို့ သွားကပ်တာတဲ့။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ ချစ်သူလည်း မရှိ၊ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး။ အဖေ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ကြီးကိုတောင် အကြွေးရှင်တွေက သိမ်းတော့မယ်။ နှင်းကတော့ သူမ ရသမျှလေးနဲ့ ကျွန်မကို ခေါ်သွားဖို့ လက်ကမ်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မာနက သူမရဲ့ လက်ကို မကိုင်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ အခုတော့ လမ်းဘေးက အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ မင်းခန့်ဆီက "တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျလေး တစ်ကြောင်းကို မျှော်နေမိပေမဲ့ ဘာမှ ရောက်မလာဘူး။ ကျွန်မ ဘဝဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျက်စီးသွားတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခဏချင်းမှာ ပြာဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။ အပေါ်ယံ ရွှေဒင်္ဂါးတွေကို ဖက်တွယ်ရင်း စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို ခြေစုံကန်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေပေါ့။
ဘဝမှာ အဆိုးဆုံး ပြိုလဲခြင်းဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဆုံးရှုံးတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေက အလိမ်အညာမှန်း သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။
သင်အလေးနက်ဆုံးထားတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ နာကျင်မှုတွေပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရဲတိုက်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။