တဏှာရမ္မက်ကြီးနေသော ကျနော့်မိန်းမ
တဏှာရမ္မက်ကြီးနေသော ကျနော့်မိန်းမ
အခန်းတစ်
မီးဖိုချောင်ထဲက ကြက်သွန်လှီးသံ မှန်မှန်လေးဟာ တစ်ချိန်က ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လောကရဲ့ အငြိမ်းချမ်းဆုံး ဂီတတစ်ခုပေါ့။ သီရိဟာ အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ သူမရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အပြုံးတွေ၊ ယဉ်ကျေးတဲ့ အပြောအဆိုတွေက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး အရာအားလုံးက ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားရတဲ့ ဇနီးသည်ဟာ တခြားလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်းနှစ်
ကျွန်တော်တို့ အချစ်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဝန်ထမ်းဘဝနဲ့ ရုန်းကန်ရပေမဲ့ တစ်ယောက်လက်တစ်ယောက်ဆွဲပြီး အနာဂတ်ကို အတူတူ ပုံဖော်ခဲ့ကြတာ။ သီရိက ကျွန်တော့်အပေါ် သိပ်ဂရုစိုက်တာ။ ညဘက် အလုပ်ကပြန်လာရင် ရေနွေးနွေးလေး အသင့်ပြင်ပေးထားတတ်သလို၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမောအပန်းတွေကို သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အထိအတွေ့တွေနဲ့ ကုစားပေးခဲ့သူပါ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကမ္ဘာကြီးဟာ ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့တင် အက်ကွဲလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။
အခန်းသုံး
အပြောင်းအလဲက သိမ်မွေ့ပေမဲ့ သိသာပါတယ်။ သီရိဟာ အပြင်ထွက်တာတွေ များလာတယ်။ အရင်က မဝတ်ဖူးတဲ့ ဟော့ဟော့ယမ်းယမ်း အဝတ်အစားတွေကို စဝတ်လာတယ်။ မျက်နှာမှာလည်း မိတ်ကပ်တွေ အထပ်ထပ်နဲ့။ ပိုဆိုးတာက သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့အခါ အရင်လို မေတ္တာအရိပ်အယောင်တွေ မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့လာရတယ်။ ဖုန်းကိုလည်း အမြဲတမ်း လူမမြင်အောင် ဝှက်ထားတတ်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက စကားပြောသံတွေ နည်းပါးသွားပြီး အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ သူမက ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်နေသလို ခံစားလာရတယ်။ အရင်က နူးညံ့တဲ့ သီရိဟာ အခုတော့ ရမ္မက်ဇောတွေ ပြင်းပြနေတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
အခန်းလေး
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံး သူမရဲ့ ဖုန်းကို ခိုးကြည့်မိတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ပြောထားတဲ့ အပြောအဆိုတွေ၊ ပို့ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှမ်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ "တဏှာရမ္မက်ကြီးလိုက်တာ သီရိရယ်..." လို့ ကျွန်တော် ရေရွတ်မိရင်း ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ သူမက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ ငိုလည်းမငိုဘူး။ တောင်းပန်စကားလည်း မဆိုဘူး။ အဲဒီအစား သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားအရာလားဆိုတာ ခွဲခြားမရတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
အခန်းငါး
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ အိမ်ဟာ ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ရွံရှာမိတယ်။ သူမရဲ့ အထိအတွေ့တွေကို ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ "မင်းက တဏှာရမ္မက်နောက်ပဲ လိုက်နေတဲ့ မိန်းမ..." လို့ ကျွန်တော် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆဲဆိုခဲ့မိတယ်။ သူမကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ညဘက်ဆိုရင် အပြင်ကို ထွက်သွားတတ်မြဲ။ ကျွန်တော် လိုက်မကြည့်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်အချစ်တွေဟာ မုန်းတီးမှုအဖြစ်ကို လုံးလုံးလျားလျား ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီ။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ သူမ ပို့တဲ့ စာတွေကိုလည်း ဖတ်တောင်မဖတ်ဘဲ ဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက တံတိုင်းကြီးဟာ မြင့်ထက်မြင့်လာခဲ့တယ်။
အခန်းခြောက်
အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့တဲ့ ညကတော့ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညပေါ့။ သူမ အိမ်ကို မနက်အစောကြီးမှ ပြန်ရောက်လာတယ်။ အဝတ်အစားတွေက ဖရိုဖရဲနဲ့။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ သူမကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့တယ်။ "သွား... မင်းသွားချင်တဲ့ဆီ သွားတော့။ မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ငါ့ဘဝထဲမှာ မလိုချင်တော့ဘူး" လို့ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် အခုထိ မေ့လို့မရသေးဘူး။ အပြစ်ရှိတဲ့သူရဲ့ မျက်လုံးတွေမဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကို ပြောပြချင်နေတဲ့၊ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ။ သူမ မိုးထဲလေထဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်းခုနစ်
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရဲစခန်းက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ သီရိ ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားပြီတဲ့။ ကျွန်တော် ဘာမှမခံစားရသလိုနဲ့ သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သွားသိမ်းခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာပဲ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေ။ သီရိမှာ ဦးနှောက်အကျိတ် (Brain Tumor) ရှိနေတာ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လကတည်းကပါ။ အဲဒီအကျိတ်က သူမရဲ့ ဦးနှောက်ထဲက စိတ်ခံစားမှုနဲ့ အပြုအမူကို ထိန်းချုပ်တဲ့ အပိုင်းကို သွားဖိမိနေခဲ့တာ။ ဆရာဝန်ရဲ့ မှတ်ချက်မှာ ရေးထားတာက "လူနာသည် မိမိကိုယ်မိမိ မထိန်းချုပ်နိုင်သော စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူမှုများ၊ ရမ္မက်ဇော ကြွလာမှုများကို ခံစားရနိုင်သည်" တဲ့။
ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တဲ့ ဟိုယောက်ျားဆီက စာတွေကလည်း သူမက အကူအညီတောင်းနေခဲ့တာတွေပါ။ "ကျွန်မကို ကယ်ပါ၊ ကျွန်မ စိတ်တွေကို ကျွန်မ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ ကျွန်မ အမျိုးသားကို မနာကျင်စေချင်ဘူး" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေ။ သူမဟာ သူမရဲ့ ရောဂါကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ဝေဒနာတွေကို ကျွန်တော့်ကို အသိမပေးဘဲ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို တဏှာရမ္မက်ကြီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ပြီး အဆုံးမဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပေးခဲ့မိတယ်။
အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ နောင်တတွေနဲ့အတူ အထီးကျန်ခြင်းတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ မိတ်ကပ်ရည်တွေ ပေကျံနေတဲ့ ခေါင်းအုံးလေးကို ဖက်ပြီး ကျွန်တော် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သီရိကတော့ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ဟာ သံသယနဲ့ မောဟတွေကြားမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူနောက်ကွယ်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ မသိနိုင်တဲ့ နာကျင်မှုတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို မသိဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမိခြင်းဟာ တစ်သက်လုံး ကုစားလို့မရတဲ့ နောင်တတွေကို ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။