တဏှာကာမစိတ်ကြီးနေသော တူမရဲ့ဗိုက်
တဏှာကာမစိတ်ကြီးနေသော တူမရဲ့ဗိုက်
အခန်းတစ် — အိမ်မက်ဆိုး၏ အစပြုခြင်း
ကျွန်မဘဝရဲ့ သာယာတဲ့နေရက်တွေဟာ အဲဒီနေ့မနက်ခင်းမှာတင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့တာပါ။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထမင်းချက်နေတုန်း အိမ်သာထဲကနေ ပျို့အန်သံတွေ ဆက်တိုက်ကြားနေရတယ်။ ဆုစု... ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တူမလေး။ မိဘမဲ့ဖြစ်သွားရှာတဲ့ သူမကို ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအမျိုးသား ကိုသိန်းတို့က ကိုယ့်သမီးအရင်းလို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ သူမရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ လက်ကလေးတွေက ကျွန်မကို ထူးဆန်းတဲ့ သံသယတစ်ခုဆီ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်။
"ဆုစု... နေမကောင်းဘူးလား ညည်း"
ကျွန်မ အမေးကို သူမ မဖြေဘူး။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှောင်ထွက်သွားဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတယ်။ သူမရဲ့ ဝတ်ထားတဲ့ ဂါဝန်ပွပွအောက်မှာ တစ်စုံတစ်ခုက ဖုံးကွယ်လို့မရအောင် ထိုးထွက်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ မဟုတ်လောက်ပါဘူး... မဖြစ်နိုင်တာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချော့နေပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ခါးသီးလွန်းပါတယ်။
အခန်းနှစ် — နီးစပ်မှုနှင့် နာကျင်မှု
ဆုစုဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက သွေးသားဆူဖြိုးပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသူပါ။ သူမကို ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးလေး ထူးခြားနေတတ်တာကို ကျွန်မ သတိထားမိခဲ့ပေမဲ့ ဒါဟာ အရွယ်ရောက်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝပဲလို့ပဲ မှတ်ယူခဲ့တယ်။ ကိုသိန်းကလည်း သူမအပေါ်မှာ အရမ်းဂရုစိုက်ရှာပါတယ်။ ကျောင်းကြိုကျောင်းပို့ကအစ လိုလေသေးမရှိအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် တစ်ဆယ်ကျော်မှာ ကလေးမရနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဆုစုဟာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားက ပေါင်းကူးတံတားလေးလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။
"ဦးလေးသိန်းက ပြောတယ်... ဒေါ်လေးကို မပြောနဲ့ဦးတဲ့"
ဆုစုရဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်တာပါပဲ။ သူမ ဗိုက်ထဲက သွေးသားဟာ ဘယ်သူ့ဆီကလဲလို့ ကျွန်မ အတင်းအကျပ်မေးမိတဲ့အခါ သူမဆီက ထွက်လာတဲ့အဖြေက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။
အခန်းသုံး — အလှည့်အပြောင်း
ကျွန်မ မယုံနိုင်ဘူး။ ကိုသိန်း... ကျွန်မကို သစ္စာအရှိဆုံးလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ လင်ယောက်ျား။ သူက ဆုစုနဲ့? ကျွန်မ ခေါင်းတွေ မူးနောက်လာတယ်။ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း အတိတ်က ပုံရိပ်တွေကို ပြန်မြင်ယောင်ကြည့်မိတယ်။ ညဖက်တွေမှာ ကိုသိန်း အပြင်ခဏထွက်သွားတတ်တာတွေ၊ ဆုစုရဲ့ အခန်းရှေ့မှာ သူရှိနေတတ်တာတွေ၊ ဆုစုကလည်း ဦးလေးဖြစ်သူအပေါ် ပုံမှန်ထက်ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် နေတတ်တာတွေ... အားလုံးက ကွင်းဆက်တစ်ခုလို ဆက်စပ်သွားတော့တယ်။
"ကိုသိန်း... ရှင် ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ရတာလဲ"
ကျွန်မ အသံတွေ တုန်နေတယ်။ ကိုသိန်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ သူ့မျက်နှာမှာ နောင်တအရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘူး။ "မင်းက ကလေးမှ မရနိုင်တာ၊ ဆုစုက ငယ်လည်းငယ်တယ်၊ စိတ်လည်း ထက်သန်တယ်... ဒါ သဘာဝပဲလေ" တဲ့။ သူ့ရဲ့ ခပ်အေးအေး စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို သေရွာပို့လိုက်သလိုပါပဲ။
အခန်းလေး — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
အိမ်ထဲမှာ စကားသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်ပေါက်ကွဲနေသလိုပဲ။ ဆုစုကတော့ သူမရဲ့ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေတော့တယ်။ ကျွန်မ သူမကို ကြည့်ရတာ ရွံလည်းရွံတယ်၊ သနားလည်းသနားတယ်။ သူမရဲ့ တဏှာစိတ်အောက်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ မိသားစုဘဝကြီး ပြာကျသွားခဲ့ပြီ။ ကိုသိန်းကတော့ ဆုစုအတွက် အားဆေးတွေ၊ အစားအသောက်တွေ အရင်ထက်ပိုပြီး ဝယ်လာပေးတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒီအိမ်မှာ မရှိတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကျွန်မ ခိုးဖတ်မိတယ်။ "ကိုကို... ဗိုက်ထဲက ကလေးက လှုပ်နေပြီ" တဲ့။ ဆုစုက ကိုသိန်းကို 'ကိုကို' လို့ ခေါ်နေတာ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကျွန်မကို လူမိုက်တစ်ယောက်လို လှည့်စားခဲ့ကြတာ။
အခန်းငါး — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရင်ဖွင့်လို့မရဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ရှက်တယ်။ ကိုယ့်တူမက ကိုယ့်လင်နဲ့ ရနေတဲ့သတင်း ပျံ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်မ ညတိုင်း ငိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်ရည်တွေက နာကျင်မှုကို မလျော့ပါးစေဘူး။ ဆုစုကတော့ ဗိုက်ကလေး တဖြည်းဖြည်း ထွက်လာတာနဲ့အမျှ သူမရဲ့ အလှအပကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်လာတယ်။ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကို အနိုင်ရတဲ့ အကြည့်တွေ မြင်နေရတယ်။ သူမဟာ ကျွန်မရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ချင်နေတာ။
အခန်းခြောက် — အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲမှု
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ ဆုစုနဲ့ ကိုသိန်းတို့ အခန်းထဲမှာ ရယ်မောနေသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရူးသွပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားပြီး ဆုစုကို ဆွဲလားရမ်းလား လုပ်မိတယ်။ ကိုသိန်းက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
"တော်တော့... သူက ငါ့ကလေးကို လွယ်ထားတာ၊ မင်း သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ရင် ငါ မင်းကို သတ်မိလိမ့်မယ်"
အဲဒီစကား... အဲဒီစကားက ကျွန်မကို သေစေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်မထက် သူ့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုက ရလာတဲ့ သန္ဓေသားကို ပိုတန်ဖိုးထားနေခဲ့ပြီ။
အခန်းခုနစ် — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဘာပစ္စည်းမှ မယူဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ နာကျင်မှုတွေကိုပဲ ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ တစ်လလောက်အကြာမှာ ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းကတော့... ဆုစုဟာ ကလေးမွေးရင်း သွေးလွန်ပြီး ဆုံးသွားခဲ့တယ်တဲ့။ ကလေးလေးလည်း မရှင်ရှာဘူး။ ကိုသိန်းလည်း အရက်သမားဖြစ်ပြီး အိမ်ကြီးပါ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ။
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းတွေနဲ့၊ မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေတယ်။ တစ်ခါတစ်လေကျရင် အယုံကြည်လွန်ကဲမှုဆိုတာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်နေတဲ့ လက်နက်တစ်ခုပါပဲ။ တဏှာနောက်ကို လိုက်ခဲ့တဲ့ သူတို့လည်း ပျက်စီးခဲ့သလို၊ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မလည်း ဘဝပျက်ခဲ့ရတယ်။
သင်ခန်းစာ - အမှောင်ထဲက သစ္စာဖောက်မှုဟာ အလင်းထဲက ရန်သူထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး၊ အယုံလွယ်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို အဆိပ်ခွက် ကမ်းပေးခြင်းနှင့် တူပေသည်။