အပျိုမစစ်သည့် ကျတော့်မိန်းမ
အပျိုမစစ်သည့် ကျတော့်မိန်းမ
ပန်းဦးလွှာခြွေရမည့် မင်္ဂလာဦးညသည် ကျတော့်အတွက်တော့ ငရဲခန်းတစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါ။ အခန်းထဲမှာ သင်းပျံ့နေတဲ့ စံပယ်ပန်းနံ့တွေက အခုတော့ ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲမှာ ပုပ်စော်နံနေသလိုမျိုး။ ကုတင်ပေါ်မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး တုန်တုန်ရီရီ ထိုင်နေတဲ့ သီတာ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသထက် နာကျင်မှုက ပိုပြီး အမြစ်တွယ်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ ချစ်ခဲ့ကြတာ သုံးနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ သီတာက ရိုးအေးတယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ မိဘစကား နားထောင်တယ်။ အဲ့ဒီအချက်တွေကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် သူမကို အသက်ထက်မက တန်ဖိုးထားပြီး လက်ထပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဖြူရောင် ခင်းထားတဲ့ ကုတင်ထက်မှာ မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
“ဘာလို့လဲ သီတာ... ဘာလို့ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ”
ကျွန်တော့်အသံက တိုးသော်လည်း တည်ငြိမ်မနေဘဲ တုန်ခါနေခဲ့တယ်။ သီတာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေက တသွင်သွင် စီးကျနေတယ်။ သူမရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ရူးသွပ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ မင်္ဂလာဦးညဟာ သံသယတွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ ကြည်နူးစရာ ဇနီးမောင်နှံပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အိမ်တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ဟာ လူစိမ်းနှစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး ဝေးကွာသွားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို မထိရက်တော့ဘူး။ သူမကို ကြည့်လိုက်တိုင်း တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ရိပ်ပုံလွှာကို မြင်နေရသလို ခံစားရတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘူး၊ စာပို့ရင်လည်း စာပြန်ဖို့ နေနေသာသာ ကြည့်တောင်မကြည့်ဖြစ်တော့တဲ့အထိ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိမ်းကားမှုတွေက အထွတ်အထိပ် ရောက်လာခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ အမူးလွန်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ခန်းထဲမှာ သီတာက ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေက ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့တယ်။
“နင် ဘယ်သူနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ ပြောစမ်း... ငါ့ကို လူအထင်ခံရအောင် လုပ်ခဲ့တာ နင် ကျေနပ်ပြီလား”
ကျွန်တော် သူမကို ပုခုံးကနေ ကိုင်ပြီး အတင်းလှုပ်နိုးမေးတော့မှ သီတာက အော်ဟစ်ငိုချလိုက်ပြီး စားပွဲတင်အံဆွဲထဲက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီစာအိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ စာတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဓာတ်ပုံထဲမှာ သီတာ့ကို အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်နေတဲ့သူဟာ တခြားသူမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်အကိုင်ပေးပြီး နေရာတင်ပေးခဲ့တဲ့ လူကြီးဖြစ်နေတယ်။ စာထဲမှာ ရေးထားတာကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖေ ဆေးရုံတက်နေရတုန်းက လိုအပ်တဲ့ ငွေကြေးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်ရာထူးအတွက် သီတာက မိမိကိုယ်ကို စတေးခဲ့တာတဲ့။
“ရှင် အလုပ်ပြုတ်မှာကို ကျွန်မ ကြောက်လို့... ရှင့်အဖေ အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်မှာကို ကျွန်မ မကြည့်ရက်လို့... အဲ့ဒီလူက ရှင်နဲ့ ပတ်သက်တာမှန်သမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာ”
သီတာ့ရဲ့ အသံက နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်လို သူမကို အပြစ်တင်ခဲ့မိတာ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက်၊ ကျွန်တော့်မိသားစုအတွက် သူမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပြီး ပေးဆပ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက ခိုင်မာသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် သီတာ့ကို ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ဆက်ပြီး မထားချင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တိုင်း သူမရဲ့ နာကျင်စရာ အတိတ်တွေကို သတိရနေရမှာကို ကျွန်တော် မလိုလားတော့ဘူး။ သူမဟာ သန့်ရှင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ စိတ်ထားက ကျွန်တော့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး မြင့်မြတ်လွန်းတယ်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတော့ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ လမ်းခွဲကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလမ်းခွဲက သူမကို အပြစ်တင်ပြီး ခွဲတာမဟုတ်ဘူး။ သူမကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးဖို့အတွက်ပဲ။ ကျွန်တော် လူဆိုးတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိမ်မှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေသလို ဖန်တီးခဲ့တယ်။ မိဘတွေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ကျွန်တော့်ကို ကဲ့ရဲ့ကြပါစေ။ သီတာကတော့ အပြစ်မရှိတဲ့ သနားစရာ ဇနီးသည်တစ်ယောက်အဖြစ် လူတွေရဲ့ စာနာမှုကို ရစေချင်ခဲ့တယ်။
“ငါ နင့်ကို မချစ်တော့ဘူး သီတာ၊ ငါ့မှာ တခြားလူရှိနေပြီ... ငါတို့ ကွာရှင်းကြရအောင်”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ သီတာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သိတာပေါ့... သူမကို ဒီအတိုင်း လက်တွဲထားရင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တစ်သက်လုံး နာကျင်နေရမှာ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တိုင်း သူမရဲ့ အရှက်တရားကို သတိရနေမှာ။ အခုတော့ သူမဟာ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားနိုင်တော့မယ်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ သီတာဟာ သူမကို တကယ်တန်ဖိုးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်က မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အပြုံးတွေ ဝေဆာနေတာကို ဝေးရရပ်ကနေ ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဒီနေ့ထိ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုတင်ထက်မှာ စံပယ်ပန်းနံ့တွေ မရှိတော့ပေမဲ့ သီတာ့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာ အမာရွတ်တွေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမှ မဟုတ်တာပဲ။ တစ်ခါတလေမှာ တစ်ဖက်လူ ပိုပြီး လှပတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိဖို့အတွက် ကိုယ်တိုင် ငရဲထဲမှာ နေရစ်ခဲ့တာဟာလည်း မြင့်မြတ်တဲ့ ချစ်ခြင်းတစ်မျိုးပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ မိမိချစ်ရသူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပျော်ရွှင်မှုအတွက် မိမိကိုယ်ကို စတေးဝံ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိတ်ဆိုသည်မှာ ပြင်ဆင်၍မရသော အရာဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်ကိုတော့ စတေးမှုများဖြင့် လှပအောင် ဖန်တီးနိုင်သည်။