"အမေ့လင်ကိုခိုးတဲ့သမီး"
အပိုင်း (၁)
ကျမ အသက် (၁၈) နှစ်သမီးအရွယ် ကမ္ဘာပျက်ခဲ့ဖူးတယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးကာမှ မုဆိုးမဘဝကို စောစောစီးစီး ရောက်ခဲ့ရသလို၊ ရင်ခွင်ထဲမှာလည်း သမီးငယ်လေးတစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလို အားကိုးရာမဲ့ အမှောင်ကျနေတဲ့အချိန်မှာပဲ အခုအမျိုးသားနဲ့ ဆုံခဲ့တာပါ။ သူက ကျမထက် (၆) နှစ်ကြီးတဲ့ လူပျိုကြီး။ ကလေးတစ်မေ မုဆိုးမမို့လို့ သူ့အိမ်က အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်ပြီး မိဘတွေက အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ပစ်တဲ့အထိ ကျမကို ရအောင်ယူခဲ့တယ်။ သူက ကျမအတွက် ဘဝကို စွန့်စားပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပေါ့။
အပိုင်း (၂)
သူ့အချစ်တွေက လေထဲက အိမ်မက်မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူရှာသမျှ ပိုက်ဆံ ကျမလက်ထဲ အကုန်အပ်တယ်။ ကျမက အလှူအတန်း ဝါသနာပါတော့ ရှိတဲ့လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေ ရောင်းပြီး လှူရင်တောင် တစ်ခွန်းမဟဘဲ ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေတတ်သူပါ။ ကျမကို ဘယ်တော့မှ စိတ်မဆင်းရဲစေဘဲ အမြဲပျော်အောင် ထားပေးခဲ့တယ်။ ကျမဘဝရဲ့ အဆိုးဆုံးအချိန်ဖြစ်တဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ဝေဒနာ ခံစားရလို့ ဆေးရုံတက်ရတဲ့ အချိန်တွေမှာလည်း ညမအိပ် နေ့မနား ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ သူပါပဲ။
အပိုင်း (၃)
ကျမရဲ့ ပထမအိမ်ထောင်က သမီးလေးကတော့ အဖွားဖြစ်သူဆီမှာပဲ ကြီးပြင်းခဲ့တာပါ။ ကျမကပဲ သမီးလေးကို ကျောင်းထားပေးပြီး လိုလေသေးမရှိ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တယ်။ သမီးလေး အသက် (၁၉) နှစ် ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ယောင်္ကျားနောက်ကို နှစ်ရက်လောက် လိုက်ပြေးဖူးတယ်။ ကလေးက ငယ်သေးတော့ လမ်းမှားမှာစိုးလို့ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ခေါ်ပြီး ကျမတို့လင်မယားနဲ့အတူ ထားမိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ ဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ ကျမရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝသက်တမ်းကို ငရဲမီးတောက်စေမယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ဘူး။
အပိုင်း (၄)
လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးလက မိသားစု သုံးယောက် စိတ်အပန်းပြေအောင် ချောင်သာကမ်းခြေကို ခရီးထွက်ခဲ့ကြတယ်။ စရိတ်စက သက်သာအောင်ရော၊ မိသားစု အတူတူရှိချင်လို့ပါ အခန်းတစ်ခန်းတည်း အတူတူယူခဲ့ကြပါတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျမ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေငန်စိုနေတဲ့ အဝတ်တွေကို လျှော်နေခဲ့တယ်။ အပြင်မှာတော့ ကျမ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့ ယောင်္ကျားနဲ့ ကျမရဲ့ သမီးအရင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ကြတာပေါ့။ အဲဒီ ရေချိုးခန်းထဲက ရေကျသံတွေကြားထဲမှာပဲ ကျမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားမယ့် ဇာတ်လမ်းက တိတ်တဆိတ် စတင်ခဲ့တာပါ။
အပိုင်း (၅)
အဝတ်လျှော်ပြီး အပြင်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာ ပျက်ယွင်းနေတာကို ကျမ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းကျမှ သိလိုက်ရတာက... အဲဒီနေ့က ရေချိုးခန်းအပြင်ဘက်မှာ သမီးဘက်က စပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် မြူဆွယ်ခဲ့တာတဲ့။ သမီးက သူ့ပထွေးကို "မေမေက ကင်ဆာရောဂါသည်မို့ သေသွားခဲ့ရင်တောင် သမီးကို အဆက်အသွယ်မဖြတ်ပါနဲ့" လို့ တောင်းဆိုပြီး ပါးနဲ့ နဖူးကို စနမ်းခဲ့တာလို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒီကနေစပြီး ကာမဆန္ဒတွေကြား သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းမှားခဲ့ကြတယ်။
အပိုင်း (၆)
ချောင်သာခရီးစဉ် ပြီးကတည်းက သမီးရဲ့ အမူအရာတွေက ရဲတင်းလာခဲ့တယ်။ အိမ်မှာ ကျမ ရှိနေတာတောင်မှ ကျမအမျိုးသားရဲ့ ဘေးနားကို အတင်းလာအိပ်တယ်၊ တွတ်တီးတွတ်တာ လုပ်တယ်။ ကျမ ဘယ်လိုမှ ပြောလို့ မရတော့ဘူး။ သမီးတစ်ယောက်က အမေအရင်းဖြစ်သူရဲ့ လင်ယောင်္ကျားကို မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့ လုယူဖို့ ကြိုးစားလာတဲ့အခါ ကျမ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို ခံစားရပါတယ်။ "ဒါ ငါ့ဗိုက်ထဲက မွေးတဲ့ သမီးအရင်းရော ဟုတ်ရဲ့လား" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတဲ့အထိပါပဲ။
အပိုင်း (၇)
အဆိုးဆုံးကတော့ အခုအချိန်မှာ သမီးက ကျမအမျိုးသားကို "သူ့ဆီ နှစ်ရက်တစ်ခါ လာအိပ်ပေးဖို့" အကျပ်ကိုင် တောင်းဆိုလာတာပါပဲ။ အံ့ဩဖို့ကောင်းတာက ကျမအမျိုးသားကလည်း အဲဒီတောင်းဆိုမှုကို လိုက်လျောပြီး နှစ်ရက်တစ်ခါ သမီးရဲ့ အခန်းထဲကို သွားအိပ်နေခဲ့တာပါပဲ။ ကျမဟာ ကင်ဆာဝေဒနာကို ခံစားနေရတဲ့အပြင်၊ ညဘက်တွေမှာ ကိုယ့်ယောင်္ကျားနဲ့ ကိုယ့်သမီး ဖြစ်ပျက်နေကြတာတွေကို စိတ်ကူးမိပြီး အိပ်မပျော်တဲ့ ညပေါင်းများစွာကို ငိုကြွေးရင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရပါတယ်။
အပိုင်း (၈)
ကျမ စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါ ဘယ်ဘဝက ဝဋ်ကြွေးမို့လို့ ကျမမှာ ဒီလောက်တောင် ရင်နာစရာကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ကြုံရတာလဲ။ ကျမ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အထိအတွေ့တွေအောက်မှာ သာယာနေကြတယ်။ သမီးဖြစ်သူကလည်း အမေရဲ့ ရောဂါကို မထောက်ထား၊ လင်ယောင်္ကျားကလည်း သူစွန့်စားပြီး ယူခဲ့ပါတယ်ဆိုတဲ့ မိန်းမကို မငဲ့ကွက်။ ကျမ ရှင်လျက်နဲ့ ငရဲကျနေသလိုပါပဲ။
အပိုင်း (၉)
မခံစားနိုင်တော့တဲ့အဆုံး ကျမ အမျိုးသားကို အပြတ်ပြောခဲ့ပါတယ်။ "ရှင်တို့နှစ်ယောက် အိမ်ကနေ အတူတူ ခေါ်ပြီး ထွက်သွားကြပါတော့" လို့ ငိုပြီး နှင်လွှတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအခါမှာ အမျိုးသားက ကျမကို ဖက်ပြီး ငိုပါတယ်။ "ခဏလေး စောင့်ကြည့်ပါဦး မိန်းမရယ်... ကိုယ် သမီးကို တကယ်မချစ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ မြူဆွယ်မှုနဲ့ အထိအတွေ့အောက်မှာ ခဏတာ သာယာမိသွားလို့ ဖောက်ပြန်မိတာပါ။ ကိုယ် မိန်းမကို သနားလည်းသနားတယ်၊ ချစ်လည်းချစ်တယ်၊ မခွဲနိုင်ဘူး" တဲ့။
အပိုင်း (၁၀)
အမျိုးသားရဲ့ စကားတွေက ကျမအတွက်တော့ ဆားနဲ့ ပက်သလိုပါပဲ။ အထိအတွေ့ကြောင့် သာယာမိတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ချစ်လို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အခု သူလုပ်နေတဲ့ လုပ်ရပ်က ကျမတို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယူထားသလို ဖြစ်နေပြီလေ။ အသက် (၄၃) နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်က အသက် (၁၉) နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မြူဆွယ်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ လိုက်ပါသွားခဲ့တာဟာ ခွင့်လွှတ်ဖို့ တကယ်ပဲ လွယ်ကူပါ့မလား။
အပိုင်း (၁၁)
ကျမ အသက် (၃၇) နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် ကင်ဆာရောဂါကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပါပြီ။ ကျန်းမာရေးကလည်း မကောင်း၊ စိတ်ကလည်း နေ့တိုင်း ညစ်ရလွန်းလို့ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ ယောင်္ကျားကို ကြည့်ပြန်တော့လည်း တစ်ချိန်က ကိုယ့်အပေါ် သိပ်ကောင်းခဲ့ဖူးသူမို့ ချက်ချင်းကြီး ဖြတ်ရက်ဖို့ ခက်ခဲနေပြန်ရော။ သမီးကို ကြည့်ရင်လည်း ရင်နာလွန်းလို့ သေချင်စိတ်ပေါက်ရပါတယ်။
အပိုင်း (၁၂)
ဒီလို သစ္စာဖောက်မှုတွေ၊ အကျင့်သိက္ခာ ပျက်ယွင်းမှုတွေကြားမှာ ကျမရဲ့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ဘဝသက်တမ်းတိုတိုလေးကို အပူအပင်ကင်းကင်းနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်းလေးပဲ ကုန်ဆုံးသွားချင်ပါတော့တယ်။ လူ့ကျင့်ဝတ်ကို နင်းခြေပြီး မိခင်အရင်းရဲ့ အသိုက်အမြုံကို ဖျက်ဆီးတဲ့ သမီးနဲ့၊ သနားတယ် ချစ်တယ်လို့ ပါးစပ်ကပြောပြီး ခဏတာ သာယာမှုနောက် ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားတဲ့ လင်ယောင်္ကျား... သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ကျမဘဝအတွက်တော့ အဆိပ်အတောက်တွေပါပဲ။
ကျမ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ ကျမကို တကယ်မချစ်ဘဲ "သနားလို့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ ဖောက်ပြန်နေတဲ့ အမျိုးသားကိုရော၊ အမေရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းတဲ့ သမီးကိုပါ ဘဝထဲကနေ အပြီးတိုင် မောင်းထုတ်ပစ်ဖို့ သတ္တိမွေးရပါတော့မယ်။ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ကျန်ရှိတဲ့အချိန်တွေကို ဘုရား၊ တရားနဲ့ပဲ အေးချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးစေတော့မယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်ပါတော့တယ်။